கருடபுராணம்

சதுர்விதஶரீராணி த்ரு'த்வா முக்த்வா ஸஹஸ்ரஶஃ । ஸுக்ரு'தாந்மா நவோ பூத்வா ஜ்ஞாநீ சேந்மோக்ஷமாப்நுயாத் ॥ ௨,௪௯.

நால்வகை உடல்களை ஆயிரக்கணக்கில் பெற்றும் விட்டும், ஒருவர் நல்லவர் ஆகி அறிவை அடைந்தால், விடுதலையை அடைய முடியும்.

சதுரஶீதிலக்ஷேஷு ஶரீரேஷு ஶரீரிணாம் । ந மாநுஷம் விநாந்யத்ர தத்த்வஜ்ஞாநந்து லப்யதே ॥ ௨,௪௯.

எண்பத்திநான்கு இலட்சம் உயிரினங்களுள், மனித உடலை தவிர வேறு எங்கும் உண்மையை அறியும் அறிவு கிடைக்காது.

அத்ர ஜந்மஸஹஸ்ராணாம் ஸஹஸ்ரைரபி கோடிபிஃ । கதாசில்லபதே ஜந்துர்மாநுஷ்யம் புண்யஸஞ்சயாத் ॥ ௨,௪௯.

ஆயிரக் கணக்கான பிறப்புகளுக்குப் பிறகும், சில சமயம் மட்டுமே, உயிர் மனித பிறவி பெறும்; அது புண்ணியத்தின் சேர்க்கையால் தான்.

ஸோபாநபூதம் மோக்ஷஸ்ய மாநுஷ்யம் ப்ராப்ய துர்லபம் । யஸ்தார யதி நாத்மாநம் தஸ்மாத்பாபதரோऽத்ர கஃ ॥ ௨,௪௯.

விடுதலையின் படிக்கட்டான அரிய மனித பிறவி பெற்றபிறகு, தன்னைத் தானே காப்பாற்றாதவன் விட, இங்கு இன்னும் பாவி யார்?

நரஃ ப்ராப்யேதரஜ்ஜந்ம லப்த்வா சேந்த்ரியஸௌஷ்டவம் । ந வேத்த்யாத்மஹிதம் யஸ்து ஸ பவேத்ப்ரஹ்மகாதகஃ ॥ ௨,௪௯.

மற்றொரு பிறவி பெற்று, நல்ல உடல் உறுப்புகளும் பெற்றவனாக இருந்தும், தன் நன்மையை அறியாதவன், பிரம்மனை கொன்றவனாக இருக்கிறான்.

விநா தேஹேந கஸ்யாபி புருஷார்தோ ந வித்யதே । தஸ்மாத்தேஹம் தநம் ரக்ஷேத்புண்யகர்மாணி ஸாதயேத் ॥ ௨,௪௯.

உடல் இல்லாமல் யாருக்கும் எந்த குறிக்கோளும் இல்லை; ஆகவே, உடலை செல்வம் போல் காக்க வேண்டும், நல்ல செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.

ரக்ஷேச்சஸர்வதாத்மாநமாத்மா ஸர்ப்வஸ்ய பாஜநம் । ரக்ஷணே யத்நமாதிஷ்டேஜ்ஜீவந் பத்ராணி பஶ்யதி ॥ ௨,௪௯.

எப்போதும் தன்னைத் தானே காக்க வேண்டும்; ஏனெனில், ஆன்மா எல்லாவற்றிற்கும் பாத்திரம். காப்பாற்ற முயற்சி செய்தால், வாழும் போது நல்லவற்றை காணலாம்.

புநர்க்ராமஃ புநஃ க்ஷேத்ர புநர்வித்தம் புநர்க்ரு'ஹம் । புநஃ ஶுபாஶுபம் கர்ம ந ஶரீரம் புநஃ புநஃ ॥ ௨,௪௯.

ஊர், நிலம், செல்வம், வீடு, நல்லதும் கெட்டதும் மீண்டும் மீண்டும் கிடைக்கலாம்; ஆனால் உடலை மீண்டும் பெற முடியாது.

ஶரீரரக்ஷணோபாயாஃ க்ரி யந்தே ஸர்வதா புதைஃ । நேச்சந்தி ச புநஸ்த்யாகமபி குஷ்டாதிரோகிணஃ ॥ ௨,௪௯.

அறிவாளிகள் எப்போதும் உடலை காக்கும் வழிகளைப் பயன்படுத்துவார்கள்; குஷ்டம் போன்ற நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களும் கூட உடலை விட்டுவிட விரும்புவதில்லை.

தத்கோபிதம் ஸ்யாத்தர்மார்தம் தர்மோ ஜ்ஞாநார்தமேவ ச । ஜ்ஞாநம் து த்யாநயோகார்தமசிராத்ப்ரவிமுச்யதே ॥ ௨,௪௯.

உடலை தர்மம் மற்றும் பொருளுக்காக காக்க வேண்டும்; தர்மம் அறிவுக்காக, அறிவு தியானம் மற்றும் யோகத்திற்காக, அதனால் விரைவில் விடுதலை கிடைக்கும்.

ஆத்மைவ யதி நாத்மாநமஹீதேப்யோ நிவாரயேத் । கோऽந்யோ ஹிதகரஸ்தஸ்மாதாத்மாநம் ஸுகயிஷ்யதி ॥ ௨,௪௯.

தான் தன்னைத் தானே தீங்குகளிலிருந்து காக்கவில்லை என்றால், வேறு யார் தன்னை மகிழ்விப்பார்?

இஹைவ நரகவ்யாதேஶ்சிகித்ஸாம் ந கரோதி யஃ । கத்வா நிரௌஷதம் தேஶம் வ்யாதிம்தஃ கிம் கரிஷ்யதி ॥ ௨,௪௯.

இங்கேயே நரக நோய்க்கு மருந்து செய்யாதவன், மருந்தில்லாத இடத்துக்குச் சென்றபின், அந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டு என்ன செய்ய முடியும்?

வ்யாக்ரீவாஸ்தே ஜரா சாயுர்யாதி பிந்நகடாம்புவத் । நிக்நந்தி ரிபுவத்ரோகாஸ்தஸ்மாச்ச்ரேயஃ ஸமப்யஸேத ॥ ௨,௪௯.

புலி போல முதுமை வந்து சேரும்; உடல் உடைந்த குடத்தில் நீர் போல் உயிர் போய்விடும்; நோய்கள் பகைவரைப் போல் அழிக்கின்றன; ஆகவே, நல்லதைப் பழக வேண்டும்.

யாவந்நாஶ்ரயதே துஃ கம் யாவந்நாயாந்தி சாபதஃ । யாவந்நேந்த்ரியவைகல்யம் தாவச்ச்ரேயஃ ஸமப்யஸேத் ॥ ௨,௪௯.

துன்பம் வருமுன், இடர் எட்டுமுன், உணர்வுகள் குன்றுமுன், நன்மை தரும் செயல்களை முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

யாவத்திஷ்டதி தேஹோऽயம் தாவத்தத்த்வம் ஸமப்யஸேத் । ஸந்தீப்தகோஶபவநே கூபம் கநதி துர்மதிஃ ॥ ௨,௪௯.

இந்த உடல் இருக்கும் வரை உண்மைத் தேடலை மேற்கொள்ள வேண்டும்; அறியாமை உடையவன், வீட்டில் தீப்பிடித்தபின் தான் கிணறு தோண்டுவான்.

காலோ ந ஜ்ஞாயதே நாநாகார்யைஃ ஸம்ஸாரஸம்பவைஃ । ஸுகம் துஃகம் ஜநோ ஹந்த ந வேத்தி ஹிதமாத்மநஃ ॥ ௨,௪௯.

நேரம் எப்போது போய்விடும் என்று அறிய முடியாது; உலக வாழ்க்கை வேலைகளால் நிரம்பி உள்ளது. மக்கள், சந்தோஷத்திலும் துயரிலும், தங்களுக்குப் பயன் தருவது எது என்று உணர்வதில்லை.

ஜாதாநார்தாந்ம்ரு'தாநாபத்பஷ்டாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ச துஃ கிதாந் । லோகோ மோஹஸுராம் பீத்வா ந பிபேதி கதாசந ॥ ௨,௪௯.

பிறப்பிலேயே துன்பம் அனுபவிப்பவர்களையும், இறந்தவர்களையும், இடர்பட்டவர்களையும், துயரால் வாடுபவர்களையும் பார்த்தும், உலக மக்கள் மயக்க மதுவை குடித்தவர்கள் போல், ஒருபோதும் பயப்படுவதில்லை.

ஸம்பதஃ ஸ்வப்நஸம்காஶா யௌவநம் குஸுமோபமம் । தடிச்சபலமாயுஷ்யம் கஸ்ய ஸ்யாஜ்ஜாநதோ த்ரு'திஃ ॥ ௨,௪௯.

செல்வம் கனவில் போன்றது; இளமை மலரைப் போல விரைவில் உதிரும்; ஆயுள் மின்னலைப் போல நிலையற்றது. இதை அறிந்தவனுக்கு நிலைத்த மனம் எப்படி இருக்கும்?

ஶதம் ஜீவிதமத்யல்பம் நித்ராலஸ்யைஸ்ததர்தகம் । பால்யரோகஜராதுஃ கைரல்பம் ததபி நிஷ்பலம் ॥ ௨,௪௯.

நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வது கூட மிகக் குறைவு; சோம்பேறிகளுக்கும் அதிகமாக உறங்குபவர்களுக்கும் அதில் பாதி மட்டும் தான்; மீதமுள்ள காலம், பிள்ளைத்தனம், நோய், முதுமை ஆகிய துயரால் போய்விடும்; அதுவும் பயனற்றதாகும்.

ப்ராரப்தவ்யே நிருத்யோகீ ஜாகர்தவ்யே ப்ரஸுப்தகஃ । விஶ்வஸ்தஶ்ச பயஸ்தாநே ஹா நரஃ கோ ந ஹந்யதே ॥ ௨,௪௯.

செய்ய வேண்டிய வேளையில் சோம்பல், விழிக்க வேண்டிய நேரத்தில் தூக்கம், அபாயத்தில் நம்பிக்கை—இப்படி இருப்பவன் அழிவதைத் தவிர்க்க முடியுமா?

தோயபேநஸமே தேஹே ஜீவேநாக்ரம்ய ஸம்ஸ்திதே । அநித்யாப்ரயஸவாஸே கத திஷ்டதி நிர்பயஃ ॥ ௨,௪௯.

நீர் குமிழியைப் போல நிலையற்ற உடலில் உயிர் தங்கியிருக்க, இந்த நிலையற்ற வீட்டில் வாழும் போது, யார் பயமில்லாமல் இருக்க முடியும்?

அஹிதே ஹிதஸம்ஜ்ஞஃ ஸ்யாதத்ருவே த்ருவஸம்ஜ்ஞகஃ । அநர்தே சார்தவிஜ்ஞாநஃ ஸ்வமர்தம் யோ ந வேத்தி ஸஃ ॥ ௨,௪௯.

தீமையை நன்மை என்று, நிலையற்றதை நிலையானது என்று, பயனற்றதைப் பயனுள்ளதாக நினைப்பவன், தன் உண்மையான நலனை அறியாதவன்.

பஶ்யந்நபி ப்ரஸ்கலதி ஶ்ரு'ண்வந்நபி ந புத்யதி । படந்நபி ந ஜாநாதி தேவமாயாவிமோஹிதஃ ॥ ௨,௪௯.

பார்த்தும் தடுமாறுகிறான்; கேட்டும் புரிந்துகொள்வதில்லை; படித்தும் அறியவில்லை; தெய்வ மாயையால் மயங்குகிறான்.

தந்நிமஜ்ஜஜ்ஜகதிதம் கம்பீரே காலஸாகரே । ம்ரு'த்யுரோகஜராக்ராஹைர்ந கஶ்சிதபி புத்யதே ॥ ௨,௪௯.

இந்த உலகம் முழுவதும், ஆழமான காலத்தின் கடலில் மூழ்குகிறது; மரணம், நோய், முதுமை எனும் முதலைகளால் பிடிக்கப்பட்டு, யாரும் விழிப்பதில்லை.

ப்ரதிக்ஷணபயம் காலஃ க்ஷீயமாணோ ந லக்ஷ்யதே । ஆமகும்ப இவாம்பஃ ஸ்தோ விஶீர்ணோ ந விபாவ்யதே ॥ ௨,௪௯.

நேரம் ஒவ்வொரு கணமும் குறைந்து, பயத்தை உண்டாக்கினாலும், அதை யாரும் கவனிப்பதில்லை; உடைந்த பானையில் நீர் சுருண்டு போகும் போதைப் போல்.

யுஜ்யதே வேஷ்டநம் வாயோராகாஶஸ்ய ச கண்டநம் । க்ரதநஞ்ச தரங்காணாமாஸ்தா நாயுஷி யுஜ்யதே ॥ ௨,௪௯.

காற்றை கட்டி வைக்கலாம், ஆகாயத்தை உடைக்கலாம், அலைகளை நூலாகக் கட்டலாம்; ஆனால், ஆயுள் நிலைத்திருக்கும் என்று நம்புவது பொருந்தாது.

ப்ரு'திவீ தஹ்யதே யேந மேருஶ்சாபி விஶீர்யதே । ஶுஷ்யதே ஸாகரஜலம் ஶரீரஸ்ய ச கா கதா ॥ ௨,௪௯.

பூமியை எரிக்கும், மேரு மலையையும் சிதைக்கும், கடல் நீரையும் உலர்க்கும் ஒன்று இருக்கையில், உடலைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?

அபத்யம் மே கலத்ரம் மே தநம் மே பாந்தவாஶ்ச மே । ஜல்பந்தமிதி மர்த்யாஜம் ஹந்தி காலவ்ரு'கோ பலாத் ॥ ௨,௪௯.

"என் பிள்ளை, என் மனைவி, என் செல்வம், என் உறவினர்" என்று மனிதன் சொல்வதற்கிடையில், காலம் என்னும் ஓநாய் அவனை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடிக்கிறது.

இதம் க்ரு'தமிதம் கார்யமிதமந்யத்க்ரு'தாக்ரு'தம் । ஏவமீஹாஸமாயுக்தம் க்ரு'தாந்தஃ குருதே வஶம் ॥ ௨,௪௯.

"இது முடிந்தது, இது செய்ய வேண்டும், இது வேறு ஒன்று, முடிந்ததா இல்லையா" என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் போதே, இறப்பு அவனை வசப்படுத்துகிறது.