கருடபுராணம்

பகவந்தேவதேவேஶ ஶரணாகதவத்ஸல । அஸாரே கோரஸம்ஸாரே ஸர்வதுஃ கமலீமஸே ॥ ௨,௪௯.

இறைவா, இறைவர்களின் தலைவா, சரணாகதர்களை காத்தருளும் பெருமானே, இந்த நிலையற்ற, பயங்கரமான உலகத்தில் எல்லா துயரங்களாலும் நாங்கள் வாடுகிறோம்.

நாநாவிதஶரீரஸ்தா அநந்தா ஜீவராஶயஃ । ஜாயந்தே ச ம்ரியந்தே ச தேஷாமந்தோ ந வித்யதே ॥ ௨,௪௯.

பலவிதமான உடல்களில் எண்ணற்ற உயிர்கள் பிறந்து, இறந்து கொண்டே இருக்கின்றன; அவர்களுக்கு முடிவே இல்லை.

ஸதா துஃ காதுரா ஏவ ந ஸகீ வித்யதே க்கசித் । கேநோபாயேந மோக்ஷேஶ முச்யந்தே வத மே ப்ரபோ ॥ ௨,௪௯.

எப்போதும் துயரத்தால் வாடுகிறார்கள்; எங்கும் சந்தோஷம் கிடைக்கவில்லை. எந்த வழியில் அவர்கள் விடுதலை பெறுவார்கள் என்று சொல்லுங்கள், விடுதலையின் இறைவனே.

ஶ்ரீபகவாநுபாச । ஶ்ரு'ணு தார்க்ஷ்ய ப்ரவக்ஷ்யாமி யந்மாம் த்வம் பரிப்ரு'ச்சஸி । யஸ்ய ஶ்ரவணமாத்ரேண ஸம்ஸாராந்முச்யதே நரஃ ॥ ௨,௪௯.

பெருமான் சொன்னார்: தார்க்ஷ்யா, நீ என்னிடம் கேட்டதை நான் சொல்லுகிறேன்; இதை கேட்பவரே பிறப்பு மரண சுழற்சியில் இருந்து விடுதலை பெறுவார்.

அஸ்தி தேவஃ பரப்ரஹ்மஸ்வரூபோ நிஷ்கலஃ ஶிவஃ । ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வகர்தா ச ஸர்வேஶோ நிர்மலோऽத்வயஃ ॥ ௨,௪௯.

ஒரு தெய்வம் இருக்கிறது; அது பரம்பொருள், பகுத்தறிவு வடிவம், பகை இல்லாதவன், சிவன், எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லாவற்றையும் செய்பவன், எல்லாவற்றுக்கும் ஆண்டவன், தூயவன், இரட்டையில்லாதவன்.

ஸ்வயஞ்ஜ்யோதிரநாத்யந்தோ நிர்விகாரஃ பராத்பரஃ । நிர்குணஃ ஸச்சிதாநந்தஸ்ததம்ஶா ஜீவஸம்ஜ்ஞகாஃ ॥ ௨,௪௯.

தானாக ஒளிரும், ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாதவன், மாற்றமில்லாதவன், எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவன், குணங்களில்லாதவன், சத்தியம், அறிவு, ஆனந்தம் ஆகியவற்றின் உருவானவன். அவனுடைய சிறு பாகங்கள் தான் உயிர்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன.

அநாத்யவித்யோபஹதா யதாக்நௌ விஸ்புலிங்ககாஃ । தேஹாத்யுபாதிஸம்பிந்நாஸ்தே கர்மபிரநாதிபிஃ ॥ ௨,௪௯.

ஆரம்பமில்லாத அறியாமையால் மூடப்பட்டு, நெருப்பில் துள்ளும் சிறு துகள்கள் போல, உடல் முதலான வேறுபாடுகளால் பிரிக்கப்பட்டு, ஆரம்பமில்லாத கர்மங்களால் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன.

ஸுகதுஃ கப்ரதைஃ புண்யபாரூபைர்நியந்த்ரிதாஃ । தத்தஜ்ஜாதியுதம் தேஹமாயுர்போகஞ்ச கர்மஜம் ॥ ௨,௪௯.

இன்பம், துன்பம் தரும் புண்ணியம், பாபம் ஆகியவற்றால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, அவை ஒவ்வொன்றும் தத்தம் வகை உடல், ஆயுள், அனுபவங்களை கர்மத்தின் பயனாகப் பெறுகின்றன.

ப்ரதிஜந்ம ப்ரபத்யந்தே தேஷாமபி பரம் புநஃ । ஸஸூக்ஷ்மலிங்கஶரீரமாமோக்ஷாதக்ஷரம் கக ॥ ௨,௪௯.

ஒவ்வொரு பிறப்பிலும் அவை மீண்டும் உடலை அடைகின்றன; அவற்றில் சிலருக்கே விடுதலை கிடைக்கும் வரை, அந்த நுண்ணிய உடல் நிலைத்தே இருக்கும், பறவையே.

ஸ்தாவராஃ க்ரு'மயஶ்சாஜாஃ பக்ஷிணஃ பஶவோ நகஃ । தார்மிகாஸ்த்ரிதஶாஸ்தத்வந்மோக்ஷிணஶ்ச யதாக்ரமம் ॥ ௨,௪௯.

இடம்பெயராதவை, பூச்சிகள், ஆடுகள், பறவைகள், மிருகங்கள், மலைகள், தர்மம் கடைப்பிடிப்பவர்கள், தேவர்கள், விடுதலை பெற்றவர்கள் — இவை எல்லாம் ஒவ்வொரு நிலையில் உள்ளவர்கள்.

சதுர்விதஶரீராணி த்ரு'த்வா முக்த்வா ஸஹஸ்ரஶஃ । ஸுக்ரு'தாந்மா நவோ பூத்வா ஜ்ஞாநீ சேந்மோக்ஷமாப்நுயாத் ॥ ௨,௪௯.

நால்வகை உடல்களை ஆயிரக்கணக்கில் பெற்றும் விட்டும், ஒருவர் நல்லவர் ஆகி அறிவை அடைந்தால், விடுதலையை அடைய முடியும்.

சதுரஶீதிலக்ஷேஷு ஶரீரேஷு ஶரீரிணாம் । ந மாநுஷம் விநாந்யத்ர தத்த்வஜ்ஞாநந்து லப்யதே ॥ ௨,௪௯.

எண்பத்திநான்கு இலட்சம் உயிரினங்களுள், மனித உடலை தவிர வேறு எங்கும் உண்மையை அறியும் அறிவு கிடைக்காது.

அத்ர ஜந்மஸஹஸ்ராணாம் ஸஹஸ்ரைரபி கோடிபிஃ । கதாசில்லபதே ஜந்துர்மாநுஷ்யம் புண்யஸஞ்சயாத் ॥ ௨,௪௯.

ஆயிரக் கணக்கான பிறப்புகளுக்குப் பிறகும், சில சமயம் மட்டுமே, உயிர் மனித பிறவி பெறும்; அது புண்ணியத்தின் சேர்க்கையால் தான்.

ஸோபாநபூதம் மோக்ஷஸ்ய மாநுஷ்யம் ப்ராப்ய துர்லபம் । யஸ்தார யதி நாத்மாநம் தஸ்மாத்பாபதரோऽத்ர கஃ ॥ ௨,௪௯.

விடுதலையின் படிக்கட்டான அரிய மனித பிறவி பெற்றபிறகு, தன்னைத் தானே காப்பாற்றாதவன் விட, இங்கு இன்னும் பாவி யார்?

நரஃ ப்ராப்யேதரஜ்ஜந்ம லப்த்வா சேந்த்ரியஸௌஷ்டவம் । ந வேத்த்யாத்மஹிதம் யஸ்து ஸ பவேத்ப்ரஹ்மகாதகஃ ॥ ௨,௪௯.

மற்றொரு பிறவி பெற்று, நல்ல உடல் உறுப்புகளும் பெற்றவனாக இருந்தும், தன் நன்மையை அறியாதவன், பிரம்மனை கொன்றவனாக இருக்கிறான்.

விநா தேஹேந கஸ்யாபி புருஷார்தோ ந வித்யதே । தஸ்மாத்தேஹம் தநம் ரக்ஷேத்புண்யகர்மாணி ஸாதயேத் ॥ ௨,௪௯.

உடல் இல்லாமல் யாருக்கும் எந்த குறிக்கோளும் இல்லை; ஆகவே, உடலை செல்வம் போல் காக்க வேண்டும், நல்ல செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.

ரக்ஷேச்சஸர்வதாத்மாநமாத்மா ஸர்ப்வஸ்ய பாஜநம் । ரக்ஷணே யத்நமாதிஷ்டேஜ்ஜீவந் பத்ராணி பஶ்யதி ॥ ௨,௪௯.

எப்போதும் தன்னைத் தானே காக்க வேண்டும்; ஏனெனில், ஆன்மா எல்லாவற்றிற்கும் பாத்திரம். காப்பாற்ற முயற்சி செய்தால், வாழும் போது நல்லவற்றை காணலாம்.

புநர்க்ராமஃ புநஃ க்ஷேத்ர புநர்வித்தம் புநர்க்ரு'ஹம் । புநஃ ஶுபாஶுபம் கர்ம ந ஶரீரம் புநஃ புநஃ ॥ ௨,௪௯.

ஊர், நிலம், செல்வம், வீடு, நல்லதும் கெட்டதும் மீண்டும் மீண்டும் கிடைக்கலாம்; ஆனால் உடலை மீண்டும் பெற முடியாது.

ஶரீரரக்ஷணோபாயாஃ க்ரி யந்தே ஸர்வதா புதைஃ । நேச்சந்தி ச புநஸ்த்யாகமபி குஷ்டாதிரோகிணஃ ॥ ௨,௪௯.

அறிவாளிகள் எப்போதும் உடலை காக்கும் வழிகளைப் பயன்படுத்துவார்கள்; குஷ்டம் போன்ற நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களும் கூட உடலை விட்டுவிட விரும்புவதில்லை.

தத்கோபிதம் ஸ்யாத்தர்மார்தம் தர்மோ ஜ்ஞாநார்தமேவ ச । ஜ்ஞாநம் து த்யாநயோகார்தமசிராத்ப்ரவிமுச்யதே ॥ ௨,௪௯.

உடலை தர்மம் மற்றும் பொருளுக்காக காக்க வேண்டும்; தர்மம் அறிவுக்காக, அறிவு தியானம் மற்றும் யோகத்திற்காக, அதனால் விரைவில் விடுதலை கிடைக்கும்.

ஆத்மைவ யதி நாத்மாநமஹீதேப்யோ நிவாரயேத் । கோऽந்யோ ஹிதகரஸ்தஸ்மாதாத்மாநம் ஸுகயிஷ்யதி ॥ ௨,௪௯.

தான் தன்னைத் தானே தீங்குகளிலிருந்து காக்கவில்லை என்றால், வேறு யார் தன்னை மகிழ்விப்பார்?

இஹைவ நரகவ்யாதேஶ்சிகித்ஸாம் ந கரோதி யஃ । கத்வா நிரௌஷதம் தேஶம் வ்யாதிம்தஃ கிம் கரிஷ்யதி ॥ ௨,௪௯.

இங்கேயே நரக நோய்க்கு மருந்து செய்யாதவன், மருந்தில்லாத இடத்துக்குச் சென்றபின், அந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டு என்ன செய்ய முடியும்?

வ்யாக்ரீவாஸ்தே ஜரா சாயுர்யாதி பிந்நகடாம்புவத் । நிக்நந்தி ரிபுவத்ரோகாஸ்தஸ்மாச்ச்ரேயஃ ஸமப்யஸேத ॥ ௨,௪௯.

புலி போல முதுமை வந்து சேரும்; உடல் உடைந்த குடத்தில் நீர் போல் உயிர் போய்விடும்; நோய்கள் பகைவரைப் போல் அழிக்கின்றன; ஆகவே, நல்லதைப் பழக வேண்டும்.

யாவந்நாஶ்ரயதே துஃ கம் யாவந்நாயாந்தி சாபதஃ । யாவந்நேந்த்ரியவைகல்யம் தாவச்ச்ரேயஃ ஸமப்யஸேத் ॥ ௨,௪௯.

துன்பம் வருமுன், இடர் எட்டுமுன், உணர்வுகள் குன்றுமுன், நன்மை தரும் செயல்களை முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

யாவத்திஷ்டதி தேஹோऽயம் தாவத்தத்த்வம் ஸமப்யஸேத் । ஸந்தீப்தகோஶபவநே கூபம் கநதி துர்மதிஃ ॥ ௨,௪௯.

இந்த உடல் இருக்கும் வரை உண்மைத் தேடலை மேற்கொள்ள வேண்டும்; அறியாமை உடையவன், வீட்டில் தீப்பிடித்தபின் தான் கிணறு தோண்டுவான்.

காலோ ந ஜ்ஞாயதே நாநாகார்யைஃ ஸம்ஸாரஸம்பவைஃ । ஸுகம் துஃகம் ஜநோ ஹந்த ந வேத்தி ஹிதமாத்மநஃ ॥ ௨,௪௯.

நேரம் எப்போது போய்விடும் என்று அறிய முடியாது; உலக வாழ்க்கை வேலைகளால் நிரம்பி உள்ளது. மக்கள், சந்தோஷத்திலும் துயரிலும், தங்களுக்குப் பயன் தருவது எது என்று உணர்வதில்லை.

ஜாதாநார்தாந்ம்ரு'தாநாபத்பஷ்டாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ச துஃ கிதாந் । லோகோ மோஹஸுராம் பீத்வா ந பிபேதி கதாசந ॥ ௨,௪௯.

பிறப்பிலேயே துன்பம் அனுபவிப்பவர்களையும், இறந்தவர்களையும், இடர்பட்டவர்களையும், துயரால் வாடுபவர்களையும் பார்த்தும், உலக மக்கள் மயக்க மதுவை குடித்தவர்கள் போல், ஒருபோதும் பயப்படுவதில்லை.

ஸம்பதஃ ஸ்வப்நஸம்காஶா யௌவநம் குஸுமோபமம் । தடிச்சபலமாயுஷ்யம் கஸ்ய ஸ்யாஜ்ஜாநதோ த்ரு'திஃ ॥ ௨,௪௯.

செல்வம் கனவில் போன்றது; இளமை மலரைப் போல விரைவில் உதிரும்; ஆயுள் மின்னலைப் போல நிலையற்றது. இதை அறிந்தவனுக்கு நிலைத்த மனம் எப்படி இருக்கும்?

ஶதம் ஜீவிதமத்யல்பம் நித்ராலஸ்யைஸ்ததர்தகம் । பால்யரோகஜராதுஃ கைரல்பம் ததபி நிஷ்பலம் ॥ ௨,௪௯.

நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வது கூட மிகக் குறைவு; சோம்பேறிகளுக்கும் அதிகமாக உறங்குபவர்களுக்கும் அதில் பாதி மட்டும் தான்; மீதமுள்ள காலம், பிள்ளைத்தனம், நோய், முதுமை ஆகிய துயரால் போய்விடும்; அதுவும் பயனற்றதாகும்.