கருடபுராணம்

ஸோமக்ரஹே ஸூர்யஸமாகமேபி வா ந ஸேவிதம் தீர்தவரிஷ்டமுத்தமம் । கோஶம் ஸ்வகீயம் மலமூத்ரபூரிதம் தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௪௮.

சந்திரன் முழுமையாகும் போது அல்லது சூரியனுடன் சேரும் போது கூட, சிறந்த தீர்த்தங்களில் நீராடவில்லை; என் சொத்துக் குப்பையை மலமும் சிறுநீரும் நிரப்பியது; உடலோடு இருந்த நீ, எதையும் சுத்தம் செய்யவில்லை.

மயா ந த்ரு'ஷ்டா ந நதா ந பூஜிதா த்ரைவிக்ரமீ மூர்திரிஹ ஸ்திதா புவி । ப்ரபாஸநாதோ ந ச பக்திஸம்ஸ்துதோ தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௪௮.

மூன்று அடிகள் எடுத்து பூமியில் நிலை கொண்ட திரிவிக்ரமன் உருவத்தை நான் காணவில்லை, வணங்கவில்லை, வழிபடவில்லை; பிரபாசநாதரை பக்தியுடன் பாடி மகிழவில்லை; உடலோடு இருந்த நீ, எதையும் செய்யவில்லை.

கத்வா வரிஷ்டே புவி தீர்தஸந்நிதௌ தநம் ந தத்தம் விதுஷாம் கரே மயா । ஆப்லுத்ய தேஹம் விதிநா த்விஜே குரௌ திஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௪௮.

பூமியில் சிறந்த தீர்த்தங்களில் சென்றபோதும், பண்டிதர்களிடம் செல்வம் கொடுக்கவில்லை; விதிப்படி நீராடியும், இருமுறை பிறந்தவர்களையும் ஆசானையும் மதிக்கவில்லை; உடலோடு இருந்த நீ, எதையும் செய்யவில்லை.

ந மாத்ரு'பூஜா ந ச விஷ்ணுஶங்கரௌ கணேஶசணட்யௌ ந ச பாஸ்கரோऽபி வா । யஞ்சோபசாரைர்பலியுக்தசந்தநைர்தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௪௮.

தாயை, விஷ்ணுவை, சங்கரனை, கணேசனை, சண்டியையும், சூரியனையும் கூட வழிபடவில்லை; முறையான முறையிலும் சந்தனத்துடன் பலிகளை அர்ப்பணிக்கவில்லை; உடலோடு இருந்த நீ, எதையும் செய்யவில்லை.

லப்தா மயா மாநவதேவதோபமா மோஹாத்கதா ஸர்வமிதஞ்ச பார்திவ । கதிம் ந வீக்ஷேத ஸ வை விமூடதீர்தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௪௮.

மனித உடலை, தெய்வ உடலைப் போலப் பெற்றும், மயக்கத்தால் இதையெல்லாம் இழந்தேன்; பூமியில் பிறந்தவனே, அறிவில்லாதவன் வழியை நாடுவதில்லை; உடலோடு இருந்த நீ, எதையும் செய்யவில்லை.

ஏதாநி பக்ஷிந்மநஸா விசிந்த்ய வாக்யாநி தர்மார்தயஶஸ்கராணி । முக்திம் ஸமாயாந்தி மநுஷ்யலோகே வஸந்தி யே தர்மரதாஃ ஸுதேஶே ॥ ௨,௪௮.

பறவையே, இவை தர்மம், செல்வம், புகழ் தரும் வார்த்தைகள் என்று மனதில் சிந்திப்பவர்கள், நல்ல நாட்டில் தர்மத்தில் மகிழ்ந்து வாழ்பவர்கள், மனித உலகில் முக்தியை அடைவார்கள்.

இதி ப்ருவாணைர்யமதூதவர்கைர்விஹந்யதே காலமயைஶ்ச முத்கரைஃ । ஹா தைவ ஹா தைவ இதி ஸ்மரந் வை தநம் ந தத்தம் ஸ்வயமர்ஜிதம் யத் ॥ ௨,௪௮.

இவ்வாறு யமதூதர்கள் சொல்வதை கேட்டு, காலம் உருவான கோள்களால் அடிக்கப்படுகிறான்; 'அய்யோ விதி! அய்யோ விதி!' என்று நினைத்து, தான் சம்பாதித்த செல்வத்தை வழங்காததை நினைவுகூர்கிறான்.

ந பூமிதாநம் ந ச கோப்ரதாநம் ந வாரிதாநம் ந ச வஸ்த்ரதாநம் । பலம் ஸதாம்பூலவிலேபநம் வா த்வயா ந தத்தம் புவி ஶோசஸே கதம் ॥ ௨,௪௮.

நீ இந்த பூமியில் நிலம், மாடு, தண்ணீர், உடை, பழம், வெற்றிலை, வாசனைப் பொருள் ஆகியவற்றை எதையும் தரவில்லை; அப்படி இருக்க, ஏன் இப்போது வருந்துகிறாய்?

பிதா ம்ரு'தஸ்தே ச பிதாமஹஃ ஸா யயா த்ரு'தோ வாப்யுதரே ஸ்வகீயே । ம்ரு'தோऽப்யஸௌ பந்துஜநஃ ஸமஸ்தோ த்ரு'ஷ்டம் த்வயா ஸர்வமிதம் கதாயஃ ॥ ௨,௪௮.

உன் தந்தையும், பாட்டனும், உன்னை வயிற்றில் சுமந்தவளும் இறந்து விட்டார்கள்; உன் உறவினர்கள் எல்லோரும் போய்விட்டார்கள் என்பதை நீ பார்த்திருக்கிறாய். இப்போது உனக்கும் அந்த நேரம் வந்துவிட்டது.

கோஶம் த்வதீயம் ஜ்வலிதஞ்ச வஹ்நிநா புத்த்ரைர்க்ரு'ஹீதோ தநதாந்ய ஸஞ்சயஃ । ஸுபாஷிதம் தர்மசயம் க்ரு'தஞ்ச யத்ததேவ கச்சேத்தவ ப்ரு'ஷ்டஸம்ஸ்தம் ॥ ௨,௪௮.

உன் செல்வம் தீயில் எரிந்தாலும், உன் பிள்ளைகள் சேர்த்த பொருளும், தானியமும் இங்கேயே இருக்கின்றன; ஆனால், நல்ல சொற்கள், நற்பணி, தர்மம் ஆகியவை மட்டும் தான் உன்னுடன் பின்தொடரும்.

ந த்ரு'ஶ்யதே கோऽபி ம்ரு'தஃ ஸமாகதோ ராஜா யதிர்வா த்விஜபுங்கவோऽபி வா । யோ வை ம்ரு'தஃ ஸாஹஸிகஃ ஸ மர்த்யகோ நாஶம் யோऽபி தராதலே ஸ்திதஃ ॥ ௨,௪௮.

இறந்தவர்கள் யாரும் திரும்பி வந்ததாகக் காணப்படவில்லை; அரசனாக இருந்தாலும், தவசியாக இருந்தாலும், பெரிய learned ஒருவர் இருந்தாலும், தைரியசாலி அல்லது சாதாரண மனிதர் என்றாலும், இறந்தவுடன் அவர்கள் இல்லாமல் போய்விடுகிறார்கள். பூமியில் இருப்பவரும் அப்படியே போய்விடுவார்கள்.

ஏவம் கணாஸ்தே ப்ருவதே ஸகிந்நரா தைர்யம் ஸமாலம்ப்ய விபாதபூரிதஃ । ஶ்ருத்வா கணாநாம் வசநம் மஹாத்புதம் ப்ரவீதி பக்ஷீந்த்ர மநுஷ்யதாம் கதஃ ॥ ௨,௪௮.

அந்த கூட்டங்கள், கின்னரர்களுடன் சேர்ந்து, வானத்தை முழுமையாகக் குரலால் நிரப்பி பேசினார்கள்; அவர்களின் அதிசயமான வார்த்தைகளை கேட்ட பறவைகளின் அரசன், மனித உருவில் பதிலளித்தான்.

தாநப்ரபாவேண விமாநஸம்ஸ்திதோ தர்மஃ பிதா மாத்ரு'தயாநுரூபிணீ । வாணீ கலத்ரம் மதுரார்தபாஷிணீ ஸ்நாநம் ஸுதீர்தே ச ஸுபந்தவர்கஃ ॥ ௨,௪௮.

தானம் செய்வதின் பலனால் வானத்தில் விமானம் கிடைக்கும்; தர்மம் தந்தை போல், தயை தாய் போல், இனிய சொற்கள் இனிய மனைவி போல், புனித நீராடல் நல்ல நண்பர்கள் போல் இருக்கும்.

கரார்பிதம் யத்ஸுக்ரு'தம் ஸமஸ்தம் ஸ்வர்கஸ்ததா ஸ்யாத்தவ கிங்கரோபமஃ । யோ தர்மவாந் ப்ராப்ஸ்யதி ஸோऽதிஸௌக்யம் பாபீ ஸமஸ்தம் விவிதஞ்ச துஃகம் ॥ ௨,௪௮.

நீயே செய்த எல்லா நற்காரியங்களும் விண்ணுலகில் உனக்கு சேவகர்களாக இருப்பது போல இருக்கும்; தர்மம் செய்யும் மனிதர் மிகுந்த ஆனந்தம் பெறுவார், பாவம் செய்யும் மனிதர் பலவிதமான துயரங்களை அனுபவிப்பார்.

யோ தர்மஶீலோ ஜிதமாநரோஷோ வித்யாவிநீதோ ந பரோபதாபீ । ஸ்வதாரதுஷ்டஃ பரதாரதூரஃஸ வை நரோ நோ புவி வந்தநீயஃ ॥ ௨,௪௮.

தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும், அகந்தை மற்றும் கோபத்தை வென்றிருக்கும், கல்வியில் பணிவுடன் இருப்பவன், பிறருக்கு துன்பம் கொடுக்காதவன், தன் மனைவியுடன் திருப்தியாய் இருப்பவன், பிற பெண்களைத் தொட்டுப் பார்ப்பதில்லை—அவன் தான் இவ்வுலகில் உண்மையில் மதிக்கப்பட வேண்டியவன்.

மிஷ்டாந்நதாதா சரிதாக்நிஹோத்ரோ வேதாந்தவிச்சந்த்ரஸஹஸ்ரஜீவீ । மாஸோபவாஸீ ச பதிவ்ரதா சஷட்ஜீவலோகே மம வந்தநீயாஃ ॥ ௨,௪௮.

இனிய உணவு தருபவர், அக்னிஹோத்திரம் செய்யும் ஒருவர், வேதாந்தத்தை அறிந்தவர், சந்திரனும் ஆயிரம் சூரியனும் வாழும் அளவுக்கு நீண்ட ஆயுள் கொண்டவர், மாதம் ஒருமுறை விரதம் இருப்பவர், கணவனை உண்மையுடன் நேசிக்கும் மனைவி—இந்த ஆறு பேரும் எனக்கு உலகில் வணங்கத்தக்கவர்கள்.

ஏவம் ஸமாசாரயுதோ நரோऽபி வாபீம் ஸகூபாம் ஸஜலம் தடாகம் । ப்ரபாஶுபம் ஹ்ரு'த்க்ரு'ஹதேவமந்திரம் க்ரு'தம் நரேணைவ ஸ தர்மௌத்தமஃ ॥ ௨,௪௮.

இப்படி நடக்கும் மனிதன், கிணறு உடைய குளம், தண்ணீர் நிரம்பிய ஏரி, பயணிகள் ஓய்விடம், இல்லத்தில் தேவாலயம் ஆகியவற்றை அமைத்தால், அவனே உண்மையான தர்மவான்.

வர்ஷாஶநம் வேதவிதே ச தத்தம் கந்யாவிவாஹஸ்த்வ்ரு'ணமோசநம் த்விஜே । பூமிஃ ஸுக்ரு'ஷ்டாபி த்ரு'ஷார்திஹேதோஸ்ததேவமேதம் ஸுக்ரு'தத்ஸமஸ்தம் ॥ ௨,௪௮.

மழைக்காலத்தில் வேதம் அறிந்தவர்க்கு உணவு தருவது, மகளுக்கு கல்யாணம் நடத்துவது, பிராமணரை கடனிலிருந்து விடுவிப்பது, நன்கு உழப்பட்ட நிலத்தை தாகம் தீர்க்கும் வகையில் தருவது—இவை அனைத்தும் சிறந்த நற்காரியங்கள் எனக் கருதப்படுகின்றன.

அத்யாயமேநம் ஸுக்ரு'தஸ்ய ஸாரம் ஶ்ரு'ணோதி காயத்யபி பாவஶுத்த்யா । ஸ வை குலீநஃ ஸ ச தர்மயுக்தோ விஶ்வாலயம் யாதி பரம் ஸ நூநம் ॥ ௨,௪௮.

நற்காரியங்களின் சாரமாகிய இந்த அதிகாரத்தை தூய மனதுடன் கேட்பவரும், பாடுவவரும், அவர் உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவராகவும், தர்மத்தில் நிலைத்தவராகவும், நிச்சயம் பரமபதத்தை அடைவார்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௪௯ கருட உவாச । ஶ்ருதா மயா தயாஸிந்தோ ஹ்யஜ்ஞாநாஜ்ஜீவஸம்ஸ்ரு'திஃ । அதுநா ஶ்ரோதுமிச்சாமி மோக்ஷோபாயம் ஸநாதநம் ॥ ௨,௪௯.

கருடன் சொன்னான்: கருணைமிகு இறைவனே, அறியாமையால் உயிர்கள் பிறப்பு மரண சுழற்சியில் சிக்கிக்கொள்வதை நான் கேட்டேன். இப்போது, நிரந்தரமான விடுதலைக்கு வழி என்ன என்பதை கேட்க விரும்புகிறேன்.

பகவந்தேவதேவேஶ ஶரணாகதவத்ஸல । அஸாரே கோரஸம்ஸாரே ஸர்வதுஃ கமலீமஸே ॥ ௨,௪௯.

இறைவா, இறைவர்களின் தலைவா, சரணாகதர்களை காத்தருளும் பெருமானே, இந்த நிலையற்ற, பயங்கரமான உலகத்தில் எல்லா துயரங்களாலும் நாங்கள் வாடுகிறோம்.

நாநாவிதஶரீரஸ்தா அநந்தா ஜீவராஶயஃ । ஜாயந்தே ச ம்ரியந்தே ச தேஷாமந்தோ ந வித்யதே ॥ ௨,௪௯.

பலவிதமான உடல்களில் எண்ணற்ற உயிர்கள் பிறந்து, இறந்து கொண்டே இருக்கின்றன; அவர்களுக்கு முடிவே இல்லை.

ஸதா துஃ காதுரா ஏவ ந ஸகீ வித்யதே க்கசித் । கேநோபாயேந மோக்ஷேஶ முச்யந்தே வத மே ப்ரபோ ॥ ௨,௪௯.

எப்போதும் துயரத்தால் வாடுகிறார்கள்; எங்கும் சந்தோஷம் கிடைக்கவில்லை. எந்த வழியில் அவர்கள் விடுதலை பெறுவார்கள் என்று சொல்லுங்கள், விடுதலையின் இறைவனே.

ஶ்ரீபகவாநுபாச । ஶ்ரு'ணு தார்க்ஷ்ய ப்ரவக்ஷ்யாமி யந்மாம் த்வம் பரிப்ரு'ச்சஸி । யஸ்ய ஶ்ரவணமாத்ரேண ஸம்ஸாராந்முச்யதே நரஃ ॥ ௨,௪௯.

பெருமான் சொன்னார்: தார்க்ஷ்யா, நீ என்னிடம் கேட்டதை நான் சொல்லுகிறேன்; இதை கேட்பவரே பிறப்பு மரண சுழற்சியில் இருந்து விடுதலை பெறுவார்.

அஸ்தி தேவஃ பரப்ரஹ்மஸ்வரூபோ நிஷ்கலஃ ஶிவஃ । ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வகர்தா ச ஸர்வேஶோ நிர்மலோऽத்வயஃ ॥ ௨,௪௯.

ஒரு தெய்வம் இருக்கிறது; அது பரம்பொருள், பகுத்தறிவு வடிவம், பகை இல்லாதவன், சிவன், எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லாவற்றையும் செய்பவன், எல்லாவற்றுக்கும் ஆண்டவன், தூயவன், இரட்டையில்லாதவன்.

ஸ்வயஞ்ஜ்யோதிரநாத்யந்தோ நிர்விகாரஃ பராத்பரஃ । நிர்குணஃ ஸச்சிதாநந்தஸ்ததம்ஶா ஜீவஸம்ஜ்ஞகாஃ ॥ ௨,௪௯.

தானாக ஒளிரும், ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாதவன், மாற்றமில்லாதவன், எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவன், குணங்களில்லாதவன், சத்தியம், அறிவு, ஆனந்தம் ஆகியவற்றின் உருவானவன். அவனுடைய சிறு பாகங்கள் தான் உயிர்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன.

அநாத்யவித்யோபஹதா யதாக்நௌ விஸ்புலிங்ககாஃ । தேஹாத்யுபாதிஸம்பிந்நாஸ்தே கர்மபிரநாதிபிஃ ॥ ௨,௪௯.

ஆரம்பமில்லாத அறியாமையால் மூடப்பட்டு, நெருப்பில் துள்ளும் சிறு துகள்கள் போல, உடல் முதலான வேறுபாடுகளால் பிரிக்கப்பட்டு, ஆரம்பமில்லாத கர்மங்களால் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன.

ஸுகதுஃ கப்ரதைஃ புண்யபாரூபைர்நியந்த்ரிதாஃ । தத்தஜ்ஜாதியுதம் தேஹமாயுர்போகஞ்ச கர்மஜம் ॥ ௨,௪௯.

இன்பம், துன்பம் தரும் புண்ணியம், பாபம் ஆகியவற்றால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, அவை ஒவ்வொன்றும் தத்தம் வகை உடல், ஆயுள், அனுபவங்களை கர்மத்தின் பயனாகப் பெறுகின்றன.

ப்ரதிஜந்ம ப்ரபத்யந்தே தேஷாமபி பரம் புநஃ । ஸஸூக்ஷ்மலிங்கஶரீரமாமோக்ஷாதக்ஷரம் கக ॥ ௨,௪௯.

ஒவ்வொரு பிறப்பிலும் அவை மீண்டும் உடலை அடைகின்றன; அவற்றில் சிலருக்கே விடுதலை கிடைக்கும் வரை, அந்த நுண்ணிய உடல் நிலைத்தே இருக்கும், பறவையே.