கருடபுராணம்

சதுர்விதைஃ ப்ராணிகணைர்த்ரு'ஷ்டா வ்யாப்தா மஹாநதீ । தரந்தி கோப்ரதாநேந த்வந்யதா ச பதந்தி தே ॥ ௨,௪௭.

அந்த பெரிய நதி நான்கு வகை உயிர்களால் நிரம்பியுள்ளது; பசுவை தானமாக கொடுத்தால் அவர்கள் கடக்க முடியும், இல்லையெனில் அவர்கள் வீழ்ந்து விடுகிறார்கள்.

மாம் நரா யேऽவமந்யந்தே சாசார்யம் குருமேவ ச । வ்ரு'த்தாநந்யாம்ஶ்சாபி மூடாஸ்தேஷாம் வாஸஸ்து தத்ர வை ॥ ௨,௪௭.

ஆசாரியரையும் குருவையும், மூப்பினரை மற்றும் மற்றவர்களையும் அவமதிப்பவர்கள், அந்த அறியாமை உடையவர்கள், அவர்கள் உறைவிடம் அங்கேதான்.

பதிவ்ரதாம் ஸாதுஶீலாமூடாம் தர்மேஷு நிஶ்சலாம் । பரித்யஜந்தி யே மூடாஸ்தேஷாம் வாஸஸ்து ஸந்ததம் ॥ ௨,௪௭.

நல்ல குணம் கொண்ட, தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் கற்புடைய மனைவியை விட்டு விலகும் அறியாமை உடையவர்கள், அவர்களின் இடம் எப்போதும் அங்கேதான்.

விஶ்வாஸப்ரதிபந்நாநாம் ஸ்வாமிமித்ரதபஸ்விநாம் । ஸ்த்ரீபாலவிகலாதீநாம் வதம் க்ரு'த்வா பதந்தி ஹி । பச்யந்தே தத்ர மத்யே து க்ரந்தமாநாஸ்து பாபிநஃ ॥ ௨,௪௭.

நம்பிக்கையை துரோகம் செய்தவர்கள், தங்கள் உரிமையாளர், நண்பர், தவசிகள், பெண்கள், பிள்ளைகள், துன்புறுபவர்கள், பாதுகாப்பற்றவர்கள் ஆகியோரை கொன்றவர்கள், அவர்கள் அங்கே வீழ்கிறார்கள்; அந்த நதியின் நடுவில் பாவிகள் வேதனையில் அழுகின்றனர்.

ஶாந்தம் புபுக்ஷிதம் விப்ரம்யோ விக்நாயோபஸர்பதி । க்ரிமிபிர்பக்ஷ்யதே தத்ர யாவதாபூதஸம்ப்லவம் ॥ ௨,௪௭.

அமைதியாக இருக்கும் பசிக்கொண்ட ஒரு பிராமணனைத் தடுக்க அருகில் செல்வோர், அந்த இடத்தில் யுகம் முடியும் வரை புழுக்களால் உண்ணப்படுவார்கள்.

ப்ராஹ்மணாய ப்ரதீஶ்ருத்ய யமார்தம் ந ததாதி தம் । ஆஹூய நாஸ்தி யோ ப்ரூயாத்தஸ்ய வாஸஸ்து தத்ர வை ॥ ௨,௪௭.

ஒரு பிராமணருக்கு ஏதாவது தருவதாக வாக்குறுதி அளித்து, பிறகு அதை வழங்காமல், அழைத்தபோது 'என்னிடம் இல்லை' என்று சொல்வோர் அங்கே தங்க வேண்டியதுதான்.

அக்நிதோ கரதஶ்சைவ கூடஸாக்ஷீ ச மத்யபஃ । யஜ்ஞவித்வம்ஸகஶ்சைவ ராஜ்ஞீகாமீ ச பைஶுநஃ ॥ ௨,௪௭.

அக்னியை எரிப்பவர், விஷம் கொடுப்பவர், பொய் சாட்சி கூறுபவர், மதுபானம் அருந்துபவர், யாகங்களை அழிப்பவர், அரசரின் பெண்களை அணுகுபவர், பழி பேசுபவர்—

கதாபங்ககரஶ்சைவ ஸ்வயந்தத்தா பஹாரகஃ । க்ஷேத்ரஸேதுவிபேதீ ச பரதாரப்ரதர்ஷகஃ ॥ ௨,௪௭.

பேச்சை இடையில் துண்டிப்பவர், தானாக வழங்கிய பொருளை திருடுபவர், வயல்வெட்டுகோட்டை அல்லது நீர்தடைகளை உடைப்பவர், பிறருடைய மனைவியை பழிப்பவர்—

ப்ராஹ்மணோ ரஸவிக்ரேதா ததா யோ வ்ரு'ஷலீபதிஃ । கோதநஸ்ய த்ரு'ஷார்தஸ்ய வாப்யா பேதம் கரோதி யஃ ॥ ௨,௪௭.

சாறு விற்கும் பிராமணர், கீழ்தோற்ற பெண்ணை மணந்தவர், பசுக்கள் தண்ணீர் கேட்கும் போது குளத்தை உடைப்பவர்—

கந்யாவிதூஷகஶ்சைவ தாநம் தத்த்வாநுதாபகஃ । ஶூபத்ரஸ்து கபிலாபாயீ ப்ராஹ்மணோ மாம்ஸபோஜநஃ ॥ ௨,௪௭.

கன்னியைக் கெடுப்பவர், தானம் கொடுத்து பின்பு வருந்துபவர், மண்டைபாத்திரத்தில் குடிப்பவர், இறைச்சி உண்ணும் பிராமணர்—

ஏதே வஸந்தி ஸததம் மா விசாரம் க்ரு'தாஃ க்வசித் । க்ரு'பணோ நாஸ்திகஃ க்ஷுத்ரஃ ஸ தஸ்யாம் நிவஸேத்கக ॥ ௨,௪௭.

இவர்கள் எப்போதும் அங்கே தங்குகிறார்கள்; இதில் சந்தேகம் வேண்டாம். கஞ்சன், நாத்திகன், அருவருப்பானவன்—இவரும் அங்கே தங்குவான், பறவையே.

ஸதாமர்ஷோ ஸதா க்ரோதீ நிஜவாக்யப்ரமாணக்ரு'த் । பரோக்த்யுச்சேதகோ நித்யம் வைதரண்யா வஸேச்சிரம் ॥ ௨,௪௭.

எப்போதும் கோபம் கொண்டிருப்பவர், எப்போதும் சினம் கொண்டிருப்பவர், தன் சொல் மட்டுமே சரி என்று நினைப்பவர், பிறரது பேச்சை இடையில் துண்டிப்பவர்—இவர் வைதரணியில் நீண்ட நாட்கள் தங்குவார்.

யஸ்த்வஹங்காரவாந்பாபீ ஸ்வவிகத்தநகாரகஃ । க்ரு'தக்நோ கர்பஸந்தாபீ வைதரண்யாம் ஸ மஜ்ஜதி ॥ ௨,௪௭.

தன்னம்பிக்கை மிகுந்த பாவி, தன்னைப் பற்றி பெருமை பேசுபவர், நன்றி அறியாதவர், கருவில் உள்ளவனைத் துன்புறுத்துபவர்—இவர் வைதரணியில் மூழ்குவார்.

கதாபி பாக்யயோகேந தரணேச்சா பவேத்யதி । ஸாநுகூலா பவேத்யேந ததாகர்ணய காஶ்யப ॥ ௨,௪௭.

ஒரு நாள் அதிர்ஷ்டம் கூடி, அந்த ஆற்றை கடக்க விருப்பம் பிறந்தால், அதற்கான நல்ல சூழ்நிலை வந்தால், கேள் காச்யபா.

அயநே விஷுவே புண்யே வ்யதீபாதே திநோதயே । சந்த்ரஸூர்யோபராகே வா ஸம்க்ராந்தௌ தர்ஶவாஸரே ॥ ௨,௪௭.

அயன காலங்களில், சமவெளி நாட்களில், கிரகணங்களில், விடியற்காலையில், சந்திரசூரிய கிரகணங்களில், பரிவர்த்தனை நாட்களில், புனித நாட்களில்—

அந்யேஷு புண்யகாலேஷு தீயதே தாநமுத்தமம் । யதா ததா பவேத்வாபி ஶ்ராத்தா தாநம் ப்ரதி த்ருவம் ॥ ௨,௪௭.

மற்ற புண்ணிய காலங்களிலும் சிறந்த தானம் வழங்கும்போது, அல்லது ஸ்ராத்தம் செய்து தானம் கொடுக்கும்போது, அது நிச்சயமாக பயன் தரும்.

ததைப தாநகாலஃ ஸ்யாத்யதஃ ஸம்பத்திரஸ்திரா । அநித்யாநி ஶரீராணி விபவோ நைவ ஶாஶ்வதஃ ॥ ௨,௪௭.

அந்த நேரமே தானம் வழங்க உகந்தது; ஏனெனில் செல்வம் நிலையானது அல்ல, உடலும் நிலையற்றது, செழிப்பு என்றும் நிலைநிற்றதல்ல.

நித்யம் ஸந்நிஹிதோ ம்ரு'த்யுஃ கர்தவ்யோ தர்மஸம்கஹஃ । க்ரு'ஷ்ணாம் வா பாடலாம் வாபி குர்யாத்வைதரணீம் ஶுபாம் ॥ ௨,௪௭.

மரணம் எப்போதும் அருகில்தான்; ஆகவே தர்மத்தைச் சேர்த்து வைத்திருக்க வேண்டும். கருப்பும் சிவப்பும் கொண்ட வைதரணி ஆற்றை அமைக்க வேண்டும்.

ஸ்வர்ணஶ்ரு'ங்கீம் ரௌப்யகுராம் காம்ஸ்யபாத்ரோபதோஹநீம் । க்ரு'ஷ்ணவஸ்த்ரயுகாச்சந்நாம் ஸப்ததாந்யஸமந்விதாம் ॥ ௨,௪௭.

பொன்னால் ஆன கொம்புகள், வெள்ளி களிறுகள், வெண்கலப் பானையில் பாலை பறிக்கும், இரு கருப்பு துணிகளால் மூடிய, ஏழு விதமான தானியங்கள் சேர்த்த—

கார்பாஸத்ரோணஶிகரே ஆஸீநம் தாம்ரபாஜநே । யமம் ஹைமம் ப்ரகுர்வீத லோஹதண்டஸமந்விதம் । இக்ஷுதண்டமயம் பத்த்வா ப்லவம் ஸுத்ரு'டபந்தநைஃ ॥ ௨,௪௭.

பருத்தி மேடையில் அமர்ந்த, செம்பு பாத்திரத்தில், இரும்புக் கோல் உடைய பொன்னால் ஆன யமன் உருவம் அமைத்து, கரும்பு கட்டுகளால் பலமாக கட்டிய தோணியை அமைக்க வேண்டும்.

உடுபோபரி தாம் தேநும் ஸூர்யதேஹஸமுத்பவாம் । க்ரு'த்வா ப்ரகல்பயேத்விப்ரஶ்சத்ரோபாநஹஸம்யுதம் ॥ ௨,௪௭.

நட்சத்திரங்களுக்குமேல், சூரியனின் உடலில் பிறந்த அந்தப் பசுவை வைத்து, ஒரு பிராமணருடன் குடை, செருப்பு ஆகியவற்றையும் சேர்த்து ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.

அங்குலீயகவாஸாம்ஸி ப்ராஹ்மணாய நிவேதயேத் । இமமுச்சாரயேந்மந்த்ரம் ஸம்க்ரு'ஹ்ய ஸஜலாந்குஶாந் ॥ ௨,௪௭.

விரல் மோதிரம், vasthiram ஆகியவற்றை பிராமணருக்கு வழங்கி, கையில் தண்ணீர் கலசமும் அங்குசமும் எடுத்துக்கொண்டு இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

யமத்வாரே மஹாகோரே ஶ்ருத்வா வைதரணீம் ததீம் । தர்துகாமோ ததாம்யேநாம் துப்யம் வைதரணீம் நமஃ ॥ ௨,௪௭.

யமனின் பயங்கர வாயிலில் வைதரணி ஆற்றை பற்றி கேட்டு, அதை கடக்க விரும்பி, இதை உனக்கு வழங்குகிறேன்; வைதரணி ஆற்றுக்கு வணக்கம்.

காவோ மே அக்ரதஃ ஸந்து காவோ மே ஸந்து பார்ஶ்வதஃ । காவோ மே ஹ்ரு'தயே ஸந்து கவாம் மத்யே வஸாம்யஹம் ॥ ௨,௪௭.

என் முன்பாகவும், பக்கங்களிலும் பசுக்கள் இருக்க வேண்டும்; என் உள்ளத்திலும் பசுக்கள் இருக்க வேண்டும்; பசுக்களின் நடுவில் நான் வாழ்கிறேன்.

விஷ்ணுரூப த்விஜஶ்ரேஷ்ட மாமுத்தர மஹீஸுர । ஸதக்ஷிணா மயா தத்தா துப்யம் வைதரணீநமஃ ॥ ௨,௪௭.

விஷ்ணுவின் வடிவமாகிய உத்தம பிராமணரே, பூமியின் இறையனே, என்னை ரட்சிக்க வேண்டும்; நான் உமக்கு நன்கு தானம் செய்துள்ளேன்; வைதரணிக்கு வணக்கம்.

தர்மராஜஞ்ச ஸர்வேஶம் வைதரண்யாக்யதேநுகாம் । ஸர்வம் ப்ரதக்ஷிணீக்ரு'த்ய ப்ராஹ்மணாய நிவேதயேத் ॥ ௨,௪௭.

தர்மராஜாவையும், எல்லாவற்றையும் ஆளும் இறைவனையும், வைதரணி என்று பெயருள்ள பசுவையும் சுற்றி வணங்கி, அதை பிராமணருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

புச்சம் ஸம்க்ரு'ஹ்ய தேந்வாஶ்ச அக்ரே க்ரு'த்வா து வை வ்திஜம் । தேநுகே த்வம் ப்ரதீக்ஷஸ்வ யமத்வாரே மஹாபயே ॥ ௨,௪௭.

பசுவின் வாலை பிடித்து, முன்பாக பிராமணரை வைத்து, அந்த பசுவுடன் யமனின் பயங்கரமான வாயிலில் காத்திருக்க வேண்டும்.

உத்தாரணாய தேவேஶி வைதரண்யே நமோऽஸ்து தே । அநுவ்ரஜேத்து கச்சந்தம் ஸர்வம் தஸ்ய க்ரு'ஹம் நயேத் ॥ ௨,௪௭.

தேவர்களின் தேவியே, விடுதலிக்காக வைதரணிக்கு வணக்கம்; போகும் ஒருவரை தொடர்ந்து செல்ல வேண்டும், அவருடைய குடும்பத்தினரை எல்லாம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

ஏவம் க்ரு'தே வைநதேய ஸா ஸரித்ஸுதரா பவேத் । ஸர்வாந்காமாநவாப்நோதி யோ தத்யாத்புவி மாநவஃ ॥ ௨,௪௭.

வினதையின் மகனே, இப்படிச் செய்தால் அந்த நதி எளிதாகக் கடக்கக்கூடியதாகும்; இவ்வாறு பூமியில் தானம் செய்யும் மனிதன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.