கருடபுராணம்

நயதே ப்ராணதோ வாயுஃ ஶரீரே ஸர்வஸந்திஷு । ஆஹாரோ புக்தமாத்ரஸ்து வாயுநா க்ரியதே த்விதா ॥ ௨,௩௨.

உயிர் கொடுக்கும் வாயு உடலின் எல்லா மூட்டுகளிலும் உணவை எடுத்துச் செல்கிறது; உணவு உண்டவுடன், வாயு அதை இரண்டாகப் பிரிக்கிறது.

ஸ ப்ரவிஶ்ய குஹே ஸம்யக்ப்ரு'தகந்நம் ப்ரு'தக்ஜலம் । ஊர்த்வமக்நேர்ஜலம் க்ரு'த்வா ததந்நஞ்ச ஜலோபரி ॥ ௨,௩௨.

அது உடல் ஓரத்தில் சென்று, உணவும் நீரும் தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்படுகிறது; நீரை அக்னியின் மேல் வைக்கிறது, உணவை நீரின் மேல் வைக்கிறது.

அக்நேஶ்சாதஃ ஸ்வயம் ப்ராணஸ்தமக்நிஞ்ச தமேச்சநைஃ । வாயுநா தம்யமாநோऽக்நிஃ ப்ரு'தக்கிட்டம் ப்ரு'தக்ரஸம் ॥ ௨,௩௨.

அக்னியின் கீழே பிராணன் மெதுவாக அதைக் காற்றுவிக்கிறது; வாயு அக்னியை ஊதும்போது, கழிவும் சாரமும் தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.

மலைர்த்வாதஶபிஃ கிட்டம் பிந்நம் தேஹாத்ப்ரு'தக்பவேத் । கர்ணாக்ஷிநாஸிகா ஜிஹ்வா தந்தநாபிவபுர்குதம் ॥ ௨,௩௨.

பன்னிரண்டு வகையான கழிவுகள் உடலிலிருந்து பிரிக்கப்படுகின்றன; காதுகள், கண்கள், மூக்கு, நாக்கு, பற்கள், நாபி, தோல், குடம் ஆகியவை உள்ளன.

நகா மலாஶ்ரயா ஹ்யேதே விண்மூத்ரஞ்சேத்யநந்தகம் । ஶுக்ரஶோணிதஸம்யோகாதேதத்ஷாட்கௌஶிகம் ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௨,௩௨.

நகங்கள் கழிவுகளுக்கான இடங்கள்; அதுபோல் மலம், சிறுநீர் முதலியனவும்; விந்து, ரத்தம் சேர்ந்ததால் இந்த ஆறு வகை கழிவுகள் உருவாகின்றன.

ரோம்ணாம் கோட்யஸ்ததா திஸ்ரோऽப்யர்தகோடி ஸமந்விதாஃ । த்வாத்ரிம்ஶத்தஶநாஃ ப்ரோக்தாஃ ஸாமாந்யாத்விநதாஸுத ॥ ௨,௩௨.

ஏழு இலட்சம் முடிகள், இருபது நகங்கள், முப்பத்தி இரண்டு பற்கள் உள்ளன என்று பொதுவாகக் கூறப்படுகிறது, வினதையின் மகனே.

ஸப்த லக்ஷாணி கேஶாஃ ஸ்யுர்நகாஃ ப்ரோக்தாஸ்து விம்ஶதிஃ । மாம்ஸம் பலஸஹஸ்ரைகம் ஸாமாந்யாத்தேஹஸம்ஸ்திதம் ॥ ௨,௩௨.

ஏழு இலட்சம் முடிகள், இருபது நகங்கள் உள்ளன; உடலில் உள்ள மாம்சம் பொதுவாக ஆயிரம் பலம் எடையில் உள்ளது.

ரக்தம் பலஶதம் தார்க்ஷ்யம் புத்தமேவ புராதநைஃ । பலாநி தஶ மேதஶ்ச த்வசா சைவ து தத்ஸமா ॥ ௨,௩௨.

ரத்தம் நூறு பலம் என்று பழைய அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர், தார்க்ஷ்யா; கொழுப்பு பத்து பலம், தோலும் அதே அளவு.

பலத்வாதஶகம் மஜ்ஜா மஹாரக்தம் பலத்ரயம் । ஶுக்ரம் த்விகுடவம் ஜ்ஞேயம் ஶோணிதம் குடவம் ஸ்ம்ரு'தம் ॥ ௨,௩௨.

மஜ்ஜை பன்னிரண்டு பலம், பெரும் ரத்தம் மூன்று பலம்; விந்து இரண்டு குடவம், ரத்தம் ஒரு குடவம் என்று அறிய வேண்டும்.

ஶ்லேஷ்மாணஶ்ச ஷடூர்த்வஞ்ச விண்மூத்ரம் தத்ப்ரமாணதஃ । அஸ்த்நாம் ஹி ஹ்யதிகம் ப்ரோக்தம் ஷஷ்ட்யுத்தரஶதத்ரயாத் ॥ ௨,௩௨.

அறு அளவு சளி, அதே அளவு மலம், சிறுநீர்; எலும்புகள் மூன்று நூற்றி அறுபது என அதிகமாக உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது.

ஏவம் பிண்டஃ ஸமாக்யாதோ வைபவம் ஸம்ப்ரசக்ஷ்மஹே । ஸுகம் துஃ கம் பயம் க்ஷேமம் கர்மணைவ ஹி ப்ராப்யதே ॥ ௨,௩௨.

இவ்வாறு உடல் கூறப்பட்டது; இப்போது அதன் வளத்தை விளக்குகிறேன். இன்பம், துன்பம், பயம், பாதுகாப்பு எல்லாம் செய்கையால் கிடைக்கின்றன.

அதோமுகம் சோர்த்வபாதம் கர்பாத்வாயுஃ ப்ரகர்ஷதி । தலே து கரயோர்ந்யஸ்ய வர்ததே ஜாநுபார்ஶ்வயோஃ ॥ ௨,௩௨.

குழந்தைத் தலை கீழாகவும் கால்கள் மேலாகவும் கருப்பையில் இருந்து வாயு இழுத்துச் செல்கிறது; கை விரல்கள் பாதத்தில் வைத்தால், அது முழங்கால் பக்கங்களில் வளர்கிறது.

அங்குஷ்டௌ சோபரி ந்யஸ்தௌ ஜாந்வோரத கராங்குலீ । ஜாநுப்ரு'ஷ்டே ததா நேத்ரே ஜாநுமத்யே ச நாஸிகா ॥ ௨,௩௨.

பெருவிரல்கள் மேலே வைக்கப்படுகின்றன; கை விரல்கள் முழங்கால் அருகிலும், கண்கள் முழங்கால் பின்புறத்திலும், மூக்கு முழங்கால் நடுவிலும் உள்ளது.

ஏவம் வ்ரு'த்திம் க்ரமாத்யாதி ஜந்துஃ ஸ்த்ரீகர்பஸம்ஸ்திதஃ । காடிந்யமஸ்தீந்யாயாந்தி புக்தபீதேந ஜீவதி ॥ ௨,௩௨.

இவ்வாறு பெண்ணின் கருப்பையில் உயிரினம் படிப்படியாக வளர்கிறது; எலும்புகள் கடினமாகி, உண்டதும் குடித்ததும் மூலம் வாழ்கிறது.

நாடீ வாப்யாயநீ நாம நாப்யாம் தத்ர நிபத்யதே । ஸ்த்ரீணாம் ததாந்த்ரஸுஷிரே ஸ நிபத்தஃ ப்ரஜாயதே ॥ ௨,௩௨.

வாப்யாயனி என்ற ஒரு நரம்பு நாபியில் இணைக்கப்பட்டுள்ளது; பெண்களில் அது குடலின் ஓரத்தில் உறுதியாக உள்ளது, அங்கிருந்து பிறப்பு நிகழ்கிறது.

க்ராமந்தி புக்தபீதாநி ஸ்த்ரீணாம் கர்போதரே ததா । தைராப்யாயிததேஹோऽஸௌ ஜந்துர்வ்ரு'த்திமுபைதி ச ॥ ௨,௩௨.

பெண்கள் உண்ட உணவு, பானங்கள் கருப்பையில் சென்று, அதனால் உள்ளிருக்கும் உயிரினம் வளர்ச்சி அடைகிறது.

ஸ்ம்ரு'த்யஸ்தத்ர ப்ரயாந்த்யஸ்ய பஹ்வ்யஃ ஸம்ஸாரபூதயஃ । ததோ நிர்வேதமாயாதி பீட்யமாந இதஸ்ததஃ ॥ ௨,௩௨.

அங்கே அவனுக்கு பல நினைவுகள் தோன்றும்; அவை உலக வாழ்க்கையின் வேர்கள். இவ்வாறு இடம் பெயர்ந்து துன்புறும் போது, அவன் விரக்தி அடைகிறான்.

புநர்நைவம் கரிஷ்யாமி புக்தமாத்ர இஹோதராத் । ததாததா யதிஷ்யாமி கர்பம் நாப்நோம்யஹம் யதா ॥ ௨,௩௨.

"இதை மீண்டும் செய்வதில்லை" என்று கருப்பையில் உணவு கிடைக்கும் போதே எண்ணுகிறான்; "எனக்கு மீண்டும் கருப்பை வாழ்க்கை வராதபடி எல்லா வழியிலும் முயற்சி செய்வேன்" என்று விரும்புகிறான்.

இதி ஸஞ்சிந்தயஞ்ஜீவோ ஸ்ம்ரு'த்வா ஜந்மஶதாநி வை । யாநி பூர்வாநுபூதாநி தேவபூதாத்மஜாநி வை ॥ ௨,௩௨.

இவ்வாறு சிந்தித்து, அந்த உயிர் தானே முன்பு அனுபவித்த நூற்றுக்கணக்கான பிறப்புகளை — தேவன், பூதம், மனிதன் ஆகிய நிலைகளில் — நினைவுகூர்கிறான்.

ததஃ காலக்ரமாஜ்ஜந்துஃ பரிவர்த்யத்வதோமுகஃ । நவமே தஶமே வாபி மாஸி ஸம்ஜாயதே ததஃ ॥ ௨,௩௨.

பின்னர் காலம் கடந்தபின், அந்த உயிர் தலைகீழாக மாறி, ஒன்பதாம் அல்லது பத்தாம் மாதத்தில் பிறக்கிறான்.

நிஷ்க்ரம்யமாணோ வாதேந ப்ராஜாபத்யேந பீட்யதே । நிஷ்க்ரமதே ச விலபம்ஸ்ததா துஃகநிபீடிதஃ ॥ ௨,௩௨.

பிரஜாபதி உருவாக்கிய காற்றால் வெளியேற்றப்படும்போது, அவன் மிகுந்த வேதனையால் அழுகிறான்; துன்பம் நிரம்பி, அழுகையுடன் வெளியில் வருகிறான்.

நிஷ்க்ராமம்ஶ்சோதராந்மூர்சாமஸஹ்யாம் ப்ரதிபத்யதே । ப்ராப்நோதி சேதநாம் சாஸௌ வாயுஸ்பர்ஶஸுகாந்விதஃ ॥ ௨,௩௨.

கருப்பையிலிருந்து வெளியே வரும்போது, தாங்க முடியாத மயக்கம் ஏற்படுகிறது; பின்னர் காற்று தொடும் போது, அவன் புத்தி மீண்டும் வந்து, சற்றே நிம்மதி பெறுகிறான்.

ததஸ்தம் வைஷ்ணவீ மாயா ஸமாஸ்கந்ததி மோஹிநீ । தயா விமோஹிதாத்மாஸௌ ஜ்ஞாநப்ரம்ஶமவாப்நுதே ॥ ௨,௩௨.

பின்னர், விஷ்ணுவின் மாயை அவனை மூடிவிடுகிறது; அவளால் மயங்கிய உயிர் அறிவை இழக்கிறான்.

ப்ரஷ்டஜ்ஞாநம் பாலபாவே ததோ ஜந்துஃ ப்ரபத்யதே । ததஃ கௌமாரகாவஸ்தாம் யௌவநம் வ்ரு'த்ததாமபி ॥ ௨,௩௨.

அறிவு இழந்த உயிர் குழந்தை நிலையை அடைகிறான்; பின்னர் பிள்ளைத்தனம், இளமை, முதுமை ஆகிய நிலைகளையும் அடைகிறான்.

புநஶ்ச தத்வந்மரணம் ஜந்ம ப்ராப்நோதி மாநவஃ । ததஃ ஸம்ஸாரசக்ரேऽஸ்மிந் ப்ராம்யதே கடயந்த்ரவத் ॥ ௨,௩௨.

மீண்டும் அதேபோல் மனிதன் பிறப்பு, மரணம் ஆகியவற்றை அடைகிறான்; இப்படியே இந்தச் சுழற்சியில், இயந்திரம் போல் சுற்றிக்கொண்டு வருகிறான்.

கதாசித்ஸ்வர்கமாப்நோதி கதாசிந்நிரயம் நரஃ । ஸ்வர்கம் ச நிரயம் சைவ ஸ்வகர்மபலமஶ்நுதே ॥ ௨,௩௨.

சில சமயம் மனிதன் சொர்க்கத்தை அடைகிறான், சில சமயம் நரகத்தை அடைகிறான்; சொர்க்கம், நரகம் ஆகியவற்றை தன் செயல்களின் பலனாக அனுபவிக்கிறான்.

கதாசித்புக்தகர்மா ச புவம் ஸ்வல்பேந கச்சதி । ஸ்வர்லோகே நரகே சைவ புக்தப்ராயே த்விஜோத்தமாஃ ॥ ௨,௩௨.

சில சமயம் செய்த புண்ணிய, பாவங்களை அனுபவித்து முடித்தவுடன், மனிதன் சிறிது காலம் பூமிக்கு வருகிறான்; சொர்க்கம் அல்லது நரகத்தில் அனுபவங்கள் முடிவடையும் போது, திரும்பி வருகிறான்.

நரகேஷு மஹத்துஃகமேதத்யத்ஸ்வர்கவாஸிநஃ । த்ரு'ஶ்யதே நாத்ர மோதந்தே பாத்யமாநாஸ்து நாரகைஃ ॥ ௨,௩௨.

நரகங்களில் பெரிய துன்பம் உள்ளது; இதை சொர்க்கவாசிகள் பார்த்து மகிழ்வதில்லை, நரக வாசிகளுடன் வீழ்ந்திருப்பதால் சந்தோஷம் இல்லை.

ஸ்வர்கேऽபி துஃ கமதுலம் யதாரோஹணகாலதஃ । ப்ரப்ரு'த்யஹம் பதிஷ்யாமீத்யேதந்மநஸி வர்ததே ॥ ௨,௩௨.

சொர்க்கத்திலும், மேலேறிய தருணத்திலிருந்து, "இங்கிருந்து நான் கீழே விழப்போகிறேன்" என்ற எண்ணம் மனதில் இருந்து, அதீத துன்பம் உண்டாகிறது.