கருடபுராணம்

யா லக்ஷ்மீஃ ஸர்வபூதாநாம் யா ச தேவே வ்யவஸ்திதா । தேநுரூபேண ஸா தேவீ மம பாபம் வ்யபோஹது ॥ ௨,௩௦.

எல்லா உயிர்களிலும் இருக்கும் லட்சுமியும், தேவர்களிடையே நிலைபெற்றுள்ள அதே தேவியும், பசுவாக வந்து என் பாவங்களை நீக்கட்டும்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௩௧ ஶ்ரீவிஷ்ணுருவாச । யே நராஃ பாபஸம்யுக்தாஸ்தே கச்சந்தி யமாலயம் । ந்ரு'ணாம் மத்ஸாக்ஷிகம் தத்தமநந்தபலதம் பவேத் ॥ ௨,௩௧.

ஸ்ரீ விஷ்ணு சொன்னார்: பாவத்தில் சிக்கிய மனிதர்கள் யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்கிறார்கள்; ஆனால் என் முன்னிலையில் தானம் செய்தால் அது முடிவில்லா பலனைத் தரும்.

யாவத்ரஜஃ ப்ரமாணாப்தம்ஸ்வர்கே திஷ்டதி பூமிதஃ । அஶ்வாரூடாஶ்ச தே யாந்தி தததே யே ஹ்யுபாநஹௌ ॥ ௨,௩௧.

மண் தூசின் அளவு ஆண்டுகள் வரை நிலம் தானம் செய்தவர் சுவர்க்கத்தில் தங்குவார்; செருப்போடு தானம் செய்தவர்கள் குதிரையில் ஏறி அங்கே செல்வார்கள்.

ஆதபே ஶ்ரமயோகேந ந தஹ்யந்தே ச குத்ரசித் । சத்த்ரதாநேந வை ப்ரேதா விசரந்தி ஸுகம் பதி ॥ ௨,௩௧.

குடை தானம் செய்தால், மறைந்தவர்கள் எங்கும் வெயிலாலும் சோர்வாலும் பாதிக்கப்படாமல், சந்தோஷமாகப் பயணம் செய்வார்கள்.

யமுத்திஶ்ய ததாத்யந்நம் தேந சாப்யாயிதோ பவேத் ॥ ௨,௩௧.

யமனை நினைத்து யாராவது அன்னம் அளித்தால், அதனால் அவர் திருப்தி அடைவார்.

அந்தகாரே மஹாகோரே அமூர்தே லக்ஷ்யவர்ஜிதே । உத்த்யோதேநைவ தே யாந்தி தீபதாநேந மாநவாஃ ॥ ௨,௩௧.

பெரும் இருளிலும், வடிவும் குறியும் இல்லாத இடத்திலும், விளக்கு தானம் செய்தால் மக்கள் ஒளியுடன் செல்ல முடியும்.

ஆஶ்விநே கர்திகே வாபி மாகே ம்ரு'ததிதாவபி । சதுர்தஶ்யாஞ்ச தீயேத தீபதாநம் ஸுகாய வை ॥ ௨,௩௧.

ஆஸ்வினம், கார்த்திகை, மாகம் மாதங்களில், மரண தினத்திலும், பதினான்காம் நாளிலும், நிம்மதிக்காக விளக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்.

ப்ரத்யஹஞ்ச ப்ரதாதவ்யம் மார்கே ஸுவிஷமே நரைஃ । யாவத்ஸம்வத்ஸரம் வாபி ப்ரேதஸ்ய ஸுகலிப்ஸயா ॥ ௨,௩௧.

ஒவ்வொரு நாளும், அல்லது ஒரு வருடம் முழுவதும், கடினமான பாதையில், மறைந்தவரின் நன்மைக்காக மனிதர்கள் விளக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்.

குலே த்யோததி ஶுத்தாத்மா ப்ரகாஶத்வம் ஸ கச்சதி । ஜ்யோதிர்மயோऽஸௌ பூஜ்யோऽஸௌ தீபதாநப்ரதோ நரஃ ॥ ௨,௩௧.

அவரது குடும்பத்தில் தூய்மையான மனம் கொண்டவர் பிரகாசமாகத் திகழ்வார்; விளக்கு தானம் செய்யும் மனிதன் ஒளிவீசும் பெருமை பெறுவார்.

ப்ராங்முகோதங்முகம் தீபம் தேவாகாரே த்விஜாதயே । குர்யாத்யாம்யமுகம் பித்ரே அத்பிஃ ஸங்கல்ப்ய ஸுஸ்திரம் ॥ ௨,௩௧.

தேவஸ்தானத்தில் பிராமணருக்காக கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி விளக்கு வைக்க வேண்டும்; தந்தைக்காக தெற்கு நோக்கி, நீர் வைத்து, உறுதியுடன் வைக்க வேண்டும்.

ஸர்வோபஹாரயுக்தாநி பதாந்யத்ர த்ரயோதஶ । யோ ததாதி ம்ரு'தஸ்யேஹ ஜீவந்நப்யாத்மஹேதவே । ஸ கச்சதி மஹாமார்கே மஹாகஷ்டவிவர்ஜிதஃ ॥ ௨,௩௧.

மறைந்தவருக்காகவோ, உயிருடன் இருப்பவருக்காகவோ, எல்லா உபகரணங்களுடனும் பதின்மூன்று வகையான பொருட்கள் தானம் செய்தால், அவர் பெரிய துன்பங்கள் இல்லாமல் பெரிய பாதையில் செல்வார்.

ஆஸநம் பாஜநம் போஜ்யம் தீயதே யத்த்விஜாயதே । ஸுகே ந புஞ்ஜமாநஸ்து தேந கச்சத்யலம் பதி ॥ ௨,௩௧.

பிராமணருக்காக ஆசனம், பாத்திரம், உணவு தானம் செய்தால், அவர் அதை நிம்மதியாக அனுபவிக்காவிட்டாலும், மறைந்தவர் எளிதாகப் பாதையில் செல்ல முடியும்.

கமண்டலுப்ரதாநேந த்ரு'ஷிதஃ பிபதே ஜலம் ॥ ௨,௩௧.

கமண்டலு தானம் செய்தால், தாகம் கொண்டவர் தண்ணீர் குடிக்க முடியும்.

பாஜநம் வஸ்த்ரதாநஞ்ச குஸுமஞ்சாங்குலீயகம் । ஏகாதஶா ஹே தாதவ்யம் ப்ரேதோத்தரணஹேதவே ॥ ௨,௩௧.

பாத்திரம், vasthiram, பூவும், விரலில் அணியும் மோதிரமும்—இவை பதினொன்று மறைந்தவரை உயர்த்துவதற்காக தானம் செய்ய வேண்டும்.

த்ரயோதஶ பதாநீத்தம் ப்ரேதஸ்ய ஶுபமிச்சதா । தாதவ்யாநி யதாஶக்த்யா ப்ரேதோऽஸௌ ப்ரீணிதோ பவேத் ॥ ௨,௩௧.

மறைந்தவரின் நன்மை விரும்புபவர், தன்னால் இயன்ற அளவில், பதின்மூன்று வகையான பொருட்களை தானம் செய்ய வேண்டும்; அப்போதுதான் மறைந்தவர் திருப்தி அடைவார்.

போஜநா நி திலாம்ஶ்சைவ உதகும்பாம்ஸ்த்ரயோதஶ । முத்ரிகாம் வஸ்த்ரயுக்மஞ்ச தயா யாதி பராம் கதிம் ॥ ௨,௩௧.

உணவு, எள், பதின்மூன்று குடங்கள் நீர், ஒரு மோதிரம், இரண்டு உடைகள் ஆகியவற்றை தானமாக வழங்கினால், அந்த மனிதர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.

யோऽஶ்வம் நாவம் கஜம் வாபி ப்ராஹ்மணே ப்ரதிபாதயேத் । ஸ மஹிம்நோऽநுஸாரேண தத்தத்ஸுகமுபாஶ்நுதே ॥ ௨,௩௧.

யார் ஒரு புலவருக்கு குதிரை, படகு அல்லது யானை கொடுக்கிறாரோ, அவர் தானத்தின் பெருமைக்கு ஏற்ப மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பார்.

நாநாலோகாந் விசரதி மஹிஷீஞ்ச ததாதி யஃ । யமபுத்த்ரஸ்ய யா மாதா மஹிஷீ ஸுகதிப்ரதா ॥ ௨,௩௧.

யார் எருமைகளை தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர்கள் பல உலகங்களில் சுற்றிப் பயில்வார்கள்; எருமையாக வழங்கப்படும் யமனின் பிள்ளையின் தாய் நல்ல நிலையை வழங்குவாள்.

தாம்பூலம் குஸுமம் தேயம் யாம்யாநாம் ஹர்ஷவர்தநம் । தேந ஸம்ப்ரீணிதாஃ ஸர்வே தஸ்மிந் க்லேஶம் ந குர்வதே ॥ ௨,௩௧.

வெற்றிலை, பூக்கள் போன்றவை யமனின் பணியாளர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும்; அவர்கள் மகிழ்ச்சி பெருகும். இதனால் அவர்கள் மகிழ்ந்தால், அந்த மனிதருக்கு துன்பம் செய்யமாட்டார்கள்.

கோபூதிலஹிரண்யாநி தாநாந்யாஹுஃ ஸ்வஶக்திதஃ ॥ ௨,௩௧.

பசு, நிலம், தங்கம் ஆகியவை தன்னால் இயன்ற அளவில் தானமாக வழங்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

ம்ரு'தோத்தேஶேந யோ யத்யாஜ்ஜலபாத்ரஞ்ச ம்ரு'ந்மயம் । உதபாத்ரஸஹஸ்ரஸ்ய பலமாப்நோதி மாநவஃ ॥ ௨,௩௧.

இறந்தவருக்காக ஒருவர் மண் குடம் நீர் தானமாக அளித்தால், ஆயிரம் குடங்களை தானமாக அளித்த பலனை பெறுவார்.

யமதூதா மஹாரௌத்ராஃ கராலாஃ க்ரு'ஷ்ணபிங்கலாஃ । ந பீஷயந்தி தம் யாம்யா வஸ்த்ரதாநே க்ரு'தே ஸதி ॥ ௨,௩௧.

யமனின் தூதர்கள் மிகவும் பயங்கரமாகவும் கருப்பு, மஞ்சள் நிற முகத்துடன் இருப்பவர்களாக இருந்தாலும், யமனின் பணியாளர்களுக்கு உடை தானம் செய்யப்பட்டவரை அவர்கள் பயமுறுத்த மாட்டார்கள்.

மார்கே ஹி கச்சமாநஸ்து த்ரு'ஷ்ணார்தஃ ஶ்ரமபீடிதஃ । கடாந்நதாநயோகேந ஸுகீ பவதி நிஶ்சிதம் ॥ ௨,௩௧.

பாதையில் பயணம் செய்பவர் தாகத்தால் வாடி, சோர்வால் அவதிப்படும்போது, ஒரு குடம் நீர் தானம் கிடைத்தால் அவர் நிச்சயமாக மகிழ்ச்சியடைவார்.

ஶய்யா தக்ஷிணயா யுக்தா ஆயுதாம்பரஸம்யுதா । ஹைமஶ்ரீபதிநா யுக்தா தேயா விப்ராய ஶர்மணே । ததா ப்ரேதத்வமுக்தோऽஸௌ மோததே ஸஹ தைவதைஃ ॥ ௨,௩௧.

தெற்குப் பக்கம் நோக்கி படுக்கை, ஆயுதம், உடை, தங்க அலங்காரம் ஆகியவற்றுடன் புலவருக்கு நன்மைக்காக வழங்க வேண்டும்; அப்படி செய்தால், அவர் பித்ரு நிலையிலிருந்து விடுபட்டு தேவர்களுடன் மகிழ்வார்.

ஏதத்தே கதிதம் தார்க்ஷ்ய தாநமந்த்யேஷ்டிகர்மஜம் । அதுநா கதயிஷ்யேऽஹமந்யதேஹப்ரவேஶநம் ॥ ௨,௩௧.

தார்க்ஷ்யா, இறுதிக் கிரியைகளுக்கான தானங்களை இப்போது உனக்கு விளக்கியேன்; இனி மற்றொரு உடலில் பிரவேசிப்பதைச் சொல்கிறேன்.

ஜாதஸ்ய ம்ரு'த்யுலோகே வை ப்ராணிநோ மரணம் த்ருவம் । ம்ரு'திஃ குர்யாத்ஸ்வதர்மேண யாஸ்யதஶ்ச பரந்தப ॥ ௨,௩௧.

மனித உலகில் பிறந்தவருக்கு மரணம் நிச்சயம்; தன் தர்மப்படி வாழ்ந்து இறக்க வேண்டும், பிறகு புறப்பட வேண்டும்.

பூர்வகாலே ம்ரு'தாநாஞ்ச ப்ராணிநாஞ்ச ககேஶ்வர । ஸூக்ஷ்மோபூத்வா த்வஸௌ வாயுர்நிர்கச்சத்யாஸ்யமண்டலாத் ॥ ௨,௩௧.

பறவைகளின் அரசே, பழைய காலங்களில் உயிர்கள் இறக்கும் போது, உயிர்வாயு நுண்மையாகி வாயிலிருந்து வெளியேறுகிறது.

நவத்வாரை ரோமபிஶ்ச ஜநாநாம் தாலுரந்த்ரகே । பாபிஷ்டாநாமபாநேந ஜீவோ நிஷ்க்ராமதி த்ருவம் ॥ ௨,௩௧.

ஒன்பது வாயில்கள், ரோமகூடுகள், வாய் மேல்பகுதி வழியாக, பாவிகள் கீழ்மையான பாதையில் உயிர் வெளியேறுவது உறுதி.

ஶரீரஞ்ச பதேத்பஶ்சாந்நிர்கதே மருதீஶ்வரே । வாதாஹதஃ பதத்யேவ நிராதாரோ யதா த்ருமஃ ॥ ௨,௩௧.

உயிர்வாயு வெளியேறிய பின் உடல் விழும்; காற்றால் அடிக்கப்பட்ட மரம் போல, ஆதாரம் இன்றி தரையில் சாயும்.