கருடபுராணம்

வயமாபோ வயம் ப்ரு'த்வீ வயம் தர்பா வயம் திலாஃ । வயம் காவோ வயம் ராஜா வயம் வாயுர்வயம் ப்ரஜாஃ ॥ ௨,௩௦.

நாங்கள் தான் நீர், நாங்கள் தான் பூமி, நாங்கள் தான் தர்பை, நாங்கள் தான் எள்; நாங்கள் தான் பசுக்கள், நாங்கள் தான் அரசன், நாங்கள் தான் காற்று, நாங்கள் தான் மக்கள்.

வயம் ஹேம வயம் தாந்யம் வயம் மது வயம் க்ரு'தம் । வயம் விப்ரா வயம் தேவா வயம் ஶம்புஶ்ச பூர்புவஃ ॥ ௨,௩௦.

நாங்கள் தான் தங்கம், நாங்கள் தான் தானியம், நாங்கள் தான் தேன், நாங்கள் தான் நெய்; நாங்கள் தான் பிராமணர்கள், நாங்கள் தான் தேவர்கள், நாங்கள் தான் சம்பு, நாங்கள் தான் பூமி மற்றும் வானம்.

அஹம் தாதா அஹம் க்ராஹீ அஹம் யஜ்வா அஹம் க்ரதுஃ । அஹம் ஹர்தா அஹம் தர்மோ அஹம் ப்ரு'த்வீ ஹ்யஹம் ஜலம் ॥ ௨,௩௦.

நானே தானம் வழங்குபவன், நானே பெறுபவன், நானே யாகம் செய்பவன், நானே யாகம்; நானே எடுத்துச் செல்லுபவன், நானே தர்மம், நானே பூமி, நானே நீர்.

தர்மாதர்மே மதிம் தத்யாம் கர்மபிஸ்து ஶுபாஶுபைஃ । யத்கர்ம க்ரியதே க்வாபி பூர்வஜந்மார்ஜிதம் கக ॥ ௨,௩௦.

தர்மம், அதர்மம் ஆகியவற்றில் புத்தியை நான் அளிக்கிறேன், நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய செயல்களால்; எங்கு எந்த செயல் நடந்தாலும், அது முந்தைய பிறவியில் சம்பாதித்ததே, பறவையே.

தர்மே மதிமஹம் தத்யாமதர்மேऽப்யஹமேவ ச । யாதநாம் குருதே ஸோऽபி தர்மே முக்திம் ததாம்யஹம் ॥ ௨,௩௦.

தர்மத்தில் புத்தியை நான் அளிக்கிறேன்; அதர்மத்திலும் நானே அளிக்கிறேன்; அவன் துன்பத்தை உருவாக்கினாலும், தர்மத்தின் மூலம் நான் விடுதலை அளிக்கிறேன்.

மநுஜாநாம் ஹிதா தார்க்ஷ்ய அந்தே வைதரணீ ஸ்ம்ரு'தா । தயாவமத்ய பாபௌகம் விஷ்ணுலோகம் ஸ கச்சதி ॥ ௨,௩௦.

மனிதர்களின் நலனுக்காக, ஓ டார்க்ஷ்யா, இறுதியில் வைதரணி நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது; அதைக் கடந்து, பாவங்களை விட்டுவிட்டு, ஒருவர் விஷ்ணு உலகை அடைகிறார்.

பாலத்வே யச்ச கௌமாரே யச்ச பரிணதௌ ச யத் । ஸர்வாவம்தாக்ரு'தம் பாபம் யச்ச ஜந்மாந்தரேஷ்வபி ॥ ௨,௩௦.

சிறுவயதில், இளமையில், முதிர்வில் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும், மற்ற பிறவிகளில் செய்த பாவங்களும் கூட.

யந்நிஶாயாம் ததா ப்ராதர்யந்மத்யாஹ்நாபராஹ்நயோஃ । ஸந்த்யயோர்யத்க்ரு'தம் கர்ம கர்மணா மநஸா கிரா ॥ ௨,௩௦.

இரவு, காலை, நடுநாள், பிற்பகல், இரு சந்தியிலும், நாம் செய்யும் செயல்கள், மனதில் நினைப்பதும், வாயால் பேசுவதும், எல்லாம் கர்மமாகும்.

தத்த்வா வராம் ஸக்ரு'தபி கபிலாம் ஸர்வகாமிகாம் । உத்தரேதந்தகாலே ஸ ஆத்மாநம் பாபஸஞ்சயாத் ॥ ௨,௩௦.

ஒரு முறையேனும் எல்லா ஆசைகளையும் பூர்த்தி செய்யும் கபிலா பசுவை தானமாக அளித்தால், மரண நேரத்தில் மனிதன் தன் பாவங்களை நீக்கிக் கொள்ள முடியும்.

காவோ மமாக்ரதஃ ஸந்து ப்ரு'ஷ்டதஃ பார்ஶ்வதஸ்ததா । காவோ மே ஹ்ரு'தயே ஸந்து கவாம் மத்யே வஸாம்யஹம் ॥ ௨,௩௦.

என் முன்னிலும், பின்னிலும், பக்கங்களிலும் பசுக்கள் இருக்கட்டும்; என் இதயத்திலும் பசுக்கள் தங்கட்டும்; நான் பசுக்களின் நடுவில் வாழ்ந்திடுவேன்.

யா லக்ஷ்மீஃ ஸர்வபூதாநாம் யா ச தேவே வ்யவஸ்திதா । தேநுரூபேண ஸா தேவீ மம பாபம் வ்யபோஹது ॥ ௨,௩௦.

எல்லா உயிர்களிலும் இருக்கும் லட்சுமியும், தேவர்களிடையே நிலைபெற்றுள்ள அதே தேவியும், பசுவாக வந்து என் பாவங்களை நீக்கட்டும்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௩௧ ஶ்ரீவிஷ்ணுருவாச । யே நராஃ பாபஸம்யுக்தாஸ்தே கச்சந்தி யமாலயம் । ந்ரு'ணாம் மத்ஸாக்ஷிகம் தத்தமநந்தபலதம் பவேத் ॥ ௨,௩௧.

ஸ்ரீ விஷ்ணு சொன்னார்: பாவத்தில் சிக்கிய மனிதர்கள் யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்கிறார்கள்; ஆனால் என் முன்னிலையில் தானம் செய்தால் அது முடிவில்லா பலனைத் தரும்.

யாவத்ரஜஃ ப்ரமாணாப்தம்ஸ்வர்கே திஷ்டதி பூமிதஃ । அஶ்வாரூடாஶ்ச தே யாந்தி தததே யே ஹ்யுபாநஹௌ ॥ ௨,௩௧.

மண் தூசின் அளவு ஆண்டுகள் வரை நிலம் தானம் செய்தவர் சுவர்க்கத்தில் தங்குவார்; செருப்போடு தானம் செய்தவர்கள் குதிரையில் ஏறி அங்கே செல்வார்கள்.

ஆதபே ஶ்ரமயோகேந ந தஹ்யந்தே ச குத்ரசித் । சத்த்ரதாநேந வை ப்ரேதா விசரந்தி ஸுகம் பதி ॥ ௨,௩௧.

குடை தானம் செய்தால், மறைந்தவர்கள் எங்கும் வெயிலாலும் சோர்வாலும் பாதிக்கப்படாமல், சந்தோஷமாகப் பயணம் செய்வார்கள்.

யமுத்திஶ்ய ததாத்யந்நம் தேந சாப்யாயிதோ பவேத் ॥ ௨,௩௧.

யமனை நினைத்து யாராவது அன்னம் அளித்தால், அதனால் அவர் திருப்தி அடைவார்.

அந்தகாரே மஹாகோரே அமூர்தே லக்ஷ்யவர்ஜிதே । உத்த்யோதேநைவ தே யாந்தி தீபதாநேந மாநவாஃ ॥ ௨,௩௧.

பெரும் இருளிலும், வடிவும் குறியும் இல்லாத இடத்திலும், விளக்கு தானம் செய்தால் மக்கள் ஒளியுடன் செல்ல முடியும்.

ஆஶ்விநே கர்திகே வாபி மாகே ம்ரு'ததிதாவபி । சதுர்தஶ்யாஞ்ச தீயேத தீபதாநம் ஸுகாய வை ॥ ௨,௩௧.

ஆஸ்வினம், கார்த்திகை, மாகம் மாதங்களில், மரண தினத்திலும், பதினான்காம் நாளிலும், நிம்மதிக்காக விளக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்.

ப்ரத்யஹஞ்ச ப்ரதாதவ்யம் மார்கே ஸுவிஷமே நரைஃ । யாவத்ஸம்வத்ஸரம் வாபி ப்ரேதஸ்ய ஸுகலிப்ஸயா ॥ ௨,௩௧.

ஒவ்வொரு நாளும், அல்லது ஒரு வருடம் முழுவதும், கடினமான பாதையில், மறைந்தவரின் நன்மைக்காக மனிதர்கள் விளக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்.

குலே த்யோததி ஶுத்தாத்மா ப்ரகாஶத்வம் ஸ கச்சதி । ஜ்யோதிர்மயோऽஸௌ பூஜ்யோऽஸௌ தீபதாநப்ரதோ நரஃ ॥ ௨,௩௧.

அவரது குடும்பத்தில் தூய்மையான மனம் கொண்டவர் பிரகாசமாகத் திகழ்வார்; விளக்கு தானம் செய்யும் மனிதன் ஒளிவீசும் பெருமை பெறுவார்.

ப்ராங்முகோதங்முகம் தீபம் தேவாகாரே த்விஜாதயே । குர்யாத்யாம்யமுகம் பித்ரே அத்பிஃ ஸங்கல்ப்ய ஸுஸ்திரம் ॥ ௨,௩௧.

தேவஸ்தானத்தில் பிராமணருக்காக கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி விளக்கு வைக்க வேண்டும்; தந்தைக்காக தெற்கு நோக்கி, நீர் வைத்து, உறுதியுடன் வைக்க வேண்டும்.

ஸர்வோபஹாரயுக்தாநி பதாந்யத்ர த்ரயோதஶ । யோ ததாதி ம்ரு'தஸ்யேஹ ஜீவந்நப்யாத்மஹேதவே । ஸ கச்சதி மஹாமார்கே மஹாகஷ்டவிவர்ஜிதஃ ॥ ௨,௩௧.

மறைந்தவருக்காகவோ, உயிருடன் இருப்பவருக்காகவோ, எல்லா உபகரணங்களுடனும் பதின்மூன்று வகையான பொருட்கள் தானம் செய்தால், அவர் பெரிய துன்பங்கள் இல்லாமல் பெரிய பாதையில் செல்வார்.

ஆஸநம் பாஜநம் போஜ்யம் தீயதே யத்த்விஜாயதே । ஸுகே ந புஞ்ஜமாநஸ்து தேந கச்சத்யலம் பதி ॥ ௨,௩௧.

பிராமணருக்காக ஆசனம், பாத்திரம், உணவு தானம் செய்தால், அவர் அதை நிம்மதியாக அனுபவிக்காவிட்டாலும், மறைந்தவர் எளிதாகப் பாதையில் செல்ல முடியும்.

கமண்டலுப்ரதாநேந த்ரு'ஷிதஃ பிபதே ஜலம் ॥ ௨,௩௧.

கமண்டலு தானம் செய்தால், தாகம் கொண்டவர் தண்ணீர் குடிக்க முடியும்.

பாஜநம் வஸ்த்ரதாநஞ்ச குஸுமஞ்சாங்குலீயகம் । ஏகாதஶா ஹே தாதவ்யம் ப்ரேதோத்தரணஹேதவே ॥ ௨,௩௧.

பாத்திரம், vasthiram, பூவும், விரலில் அணியும் மோதிரமும்—இவை பதினொன்று மறைந்தவரை உயர்த்துவதற்காக தானம் செய்ய வேண்டும்.

த்ரயோதஶ பதாநீத்தம் ப்ரேதஸ்ய ஶுபமிச்சதா । தாதவ்யாநி யதாஶக்த்யா ப்ரேதோऽஸௌ ப்ரீணிதோ பவேத் ॥ ௨,௩௧.

மறைந்தவரின் நன்மை விரும்புபவர், தன்னால் இயன்ற அளவில், பதின்மூன்று வகையான பொருட்களை தானம் செய்ய வேண்டும்; அப்போதுதான் மறைந்தவர் திருப்தி அடைவார்.

போஜநா நி திலாம்ஶ்சைவ உதகும்பாம்ஸ்த்ரயோதஶ । முத்ரிகாம் வஸ்த்ரயுக்மஞ்ச தயா யாதி பராம் கதிம் ॥ ௨,௩௧.

உணவு, எள், பதின்மூன்று குடங்கள் நீர், ஒரு மோதிரம், இரண்டு உடைகள் ஆகியவற்றை தானமாக வழங்கினால், அந்த மனிதர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.

யோऽஶ்வம் நாவம் கஜம் வாபி ப்ராஹ்மணே ப்ரதிபாதயேத் । ஸ மஹிம்நோऽநுஸாரேண தத்தத்ஸுகமுபாஶ்நுதே ॥ ௨,௩௧.

யார் ஒரு புலவருக்கு குதிரை, படகு அல்லது யானை கொடுக்கிறாரோ, அவர் தானத்தின் பெருமைக்கு ஏற்ப மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பார்.

நாநாலோகாந் விசரதி மஹிஷீஞ்ச ததாதி யஃ । யமபுத்த்ரஸ்ய யா மாதா மஹிஷீ ஸுகதிப்ரதா ॥ ௨,௩௧.

யார் எருமைகளை தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர்கள் பல உலகங்களில் சுற்றிப் பயில்வார்கள்; எருமையாக வழங்கப்படும் யமனின் பிள்ளையின் தாய் நல்ல நிலையை வழங்குவாள்.

தாம்பூலம் குஸுமம் தேயம் யாம்யாநாம் ஹர்ஷவர்தநம் । தேந ஸம்ப்ரீணிதாஃ ஸர்வே தஸ்மிந் க்லேஶம் ந குர்வதே ॥ ௨,௩௧.

வெற்றிலை, பூக்கள் போன்றவை யமனின் பணியாளர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும்; அவர்கள் மகிழ்ச்சி பெருகும். இதனால் அவர்கள் மகிழ்ந்தால், அந்த மனிதருக்கு துன்பம் செய்யமாட்டார்கள்.