கருடபுராணம்

யஜ்வா தாநபதிஃ ஶ்ரீமாந்ப்ரஹ்மண்யஃ ஸாதுஸம்மதஃ । ஶீலாசாரகுணோபேதோ தயாதாக்ஷிண்யஸம்யுதஃ ॥ ௨,௨௭.

அவர் யாகங்கள் செய்தவர், தானத்தில் முதல்வர், செல்வம் நிறைந்தவர், பிராமணர்களை மதிப்பவர், நல்லவர்களால் பாராட்டப்படுபவர், நல்ல பழக்கமும் பண்பும் கொண்டவர், இரக்கம் மற்றும் உதவியில் நிறைந்தவர்.

ப்ரஜாஃ பாலயதே நித்யம் புத்ராநிவ மஹாபலஃ । க்ஷத்த்ரதர்மரதோ நித்யம் ஸ தண்ட்யாந்தண்டயந்ந்ரு'பஃ ॥ ௨,௨௭.

அந்தப் பெரும் பலமுள்ள அரசர் தனது رعயைகளை எப்போதும் தன் பிள்ளைகளைப் போல பாதுகாத்தார்; க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் உறுதியுடன் இருந்து, தண்டனைக்கு உரியவர்களுக்கு தண்டனையும் கொடுத்தார்.

ஸ கதாசிந்மஹாபாஹுஃ ஸஸைந்யோம்ரு'கயாம் கதஃ । வநம் விவேஶ கஹநம் நாநாவ்ரு'க்ஷஸமந்விதம் ॥ ௨,௨௭.

ஒரு நாள், அந்த வீரமான அரசர் தன் படையுடன் வேட்டைக்கு சென்று, பலவகை மரங்களால் சூழப்பட்ட அடர்ந்த காட்டிற்குள் நுழைந்தார்.

ஶார்தூலஶதஸம்ஜுஷ்டம் நாநாபக்ஷிநிநாதிதம் । வநமத்யே ததா ராஜா ம்ரு'கம் தூராதபஶ்யத ॥ ௨,௨௭.

அந்தக் காட்டில் நூற்றுக்கணக்கான புலிகள் இருந்தன; பலவகை பறவைகளின் கூச்சலால் முழங்கியது. அந்தக் காட்டின் நடுவில், அரசர் தொலைவில் ஒரு மானைக் கண்டார்.

தேந வித்தோ ம்ரு'கோऽதீவ பாணேந ஸுத்ரு'டேந ச । பாணமாதாய தம் தஸ்ய ஸ வநேऽதர்ஶநம் யயௌ ॥ ௨,௨௭.

அந்த மானுக்கு ஒரு வலுவான அம்பு பாய்ந்தது. அந்த மான், அம்பை உடன் எடுத்துக்கொண்டு, காட்டுக்குள் மறைந்தது.

கக்ஷே தச்சோணிதஸ்த்ராவாத்ஸ ராஜாநுஜகாம தம் । ததோ ம்ரு'கப்ரஸங்கேந வநமந்யத்விவேஶ ஸஃ ॥ ௨,௨௭.

அரசர் அந்த மானின் இரத்த தடத்தைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார். அப்படி மானைத் தேடி, வேறு ஒரு காட்டிற்குள் நுழைந்தார்.

க்ஷுத்க்ஷாமகண்டோ ந்ரு'பதிஃ ஶ்ரமஸந்தாபமூர்சிதஃ । ஜலஸ்தாநம் ஸமாஸாத்ய ஸாஶ்வ ஏவாவகாஹத ॥ ௨,௨௭.

பசிக்கும், தாகமும் காரணமாக, சோர்வும் மயக்கமும் ஏற்பட்ட அரசர், ஒரு நீர்நிலையை அடைந்து, குதிரைமேல் இருந்தபடியே அதில் இறங்கினார்.

பீத்வா தது தகம் ஶீதம் பத்மகந்தாதிவாஸிதம் । தத உத்தீர்ய ஸலிலாத்விமலாத்பப்ருவாஹநஃ ॥ ௨,௨௭.

அந்த குளிர்ந்த, தாமரை வாசம் வீசும் தண்ணீரை அருந்தி, பப்ருவாஹனன் அந்தத் தூய நீரிலிருந்து வெளியே வந்தார்.

ந்யக்ரோதவ்ரு'க்ஷமாஸாத்ய ஶீதச்சாயம் மநோஹரம் । மஹாவிடபிநம் ஹ்ரு'த்யம் பக்ஷிஸங்காதநாதிதம் ॥ ௨,௨௭.

அவர் ஒரு ஆலமரத்தை அடைந்தார். அது குளிர்ந்த, இனிய நிழலைத் தந்தது; பரந்து விரிந்த கிளைகளும், பறவைகளின் கூட்டங்களால் முழங்கியதும், மனதை ஈர்க்கும் மரமாக இருந்தது.

வநஸ்ய தஸ்ய ஸர்வஸ்ய கேதுபூதமிவோச்ச்ரிதம் । தம் மஹாதருமாஸாத்ய நிஷஸாத மஹீபதிஃ ॥ ௨,௨௭.

அந்தப் பெரிய மரம், அந்தக் காட்டில் எல்லோருக்கும் அடையாளமாக உயர்ந்தது. அந்த மரத்தை அடைந்து, அரசர் அதன் கீழ் அமர்ந்தார்.

அத ப்ரேதம் ததர்ஶாஸௌ க்ஷுத்த்ரு'ஷ்ணாவ்யாகுலேந்த்ரியம் । உத்கசம் மலிநம் குப்ஜம் (ரூக்ஷம்) நிர்மாம்ஸம் பீமதர்ஶநம் ॥ ௨,௨௭.

அங்கே, பசியும் தாகமும் காரணமாக உணர்வுகள் குழப்பமடைந்த ஒரு பிணத்தை அவர் கண்டார். அது முடிவெட்டியும், அழுக்கும், கூர்மையான தோற்றமும், இறைச்சியில்லாத வாடிய உடலும், பயங்கரமான உருவமும் கொண்டிருந்தது.

ஸ்நாயுபத்தாஸ்திசரணம் தாவமாநமிதஸ்ததஃ । அந்யைஶ்ச பஹுபிஃ ப்ரேதைஃ ஸமந்தாத்பரிவாரிதம் ॥ ௨,௨௭.

அந்த பிணத்தின் கால்கள் நரம்புகளால் எலும்போடு கட்டப்பட்டிருந்தன; அது இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதைச் சுற்றி பல பிணங்கள் இருந்தன.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விக்ரு'தம் கோரம் விஸ்மிதோ பப்ருவாஹநஃ । ப்ரேதோऽபி த்ரு'ஷ்ட்வா தாம் கோராமடவீமாகதம் ந்ரு'பம் ॥ ௨,௨௭.

அந்த பயங்கரமான, வித்தியாசமான உருவத்தைப் பார்த்த அரசர் பப்ருவாஹனன் ஆச்சரியப்பட்டார். அந்த பிணமும், அந்த பயங்கரமான காட்டில் வந்த அரசரைப் பார்த்து நோக்கினது.

ததா ஹ்ரு'ஷ்டமநா பூத்வா தஸ்யாந்திகமுபாகதஃ । அப்ரவீத்ஸ ததா தார்க்ஷ்ய ப்ரேதராஜோ ந்ரு'பம் வசஃ ॥ ௨,௨௭.

அப்போது, பிணங்களின் தலைவன் மகிழ்ச்சியுடன் அருகில் வந்து, அரசரிடம் இவ்வாறு சொன்னான், தார்க்ஷ்யா.

ப்ரேதபாவோ மயா த்யக்தஃ ப்ராப்தோऽஸ்மி பரமாம் கதிம் । த்வத்ஸம்யோகாந்மஹாபாஹோ நாஸ்திதந்யதரோ மம ॥ ௨,௨௭.

நான் பிணம் என்ற நிலையை விட்டுவிட்டு, உயர்ந்த நிலையை அடைந்தேன். உன்னைச் சந்தித்ததினால், வீரனே, எனக்கு விடயமானவர் யாரும் இல்லை.

ந்ரு'பதிருவாச । க்ரு'ஷ்ணவர்ணஃ கராலாஸ்யஸ்த்வம் ப்ரேத இவ லக்ஷ்யஸே । கதயஸ்வ மம ப்ரீத்யா யதைவம் சாஸி தத்த்வதஃ ॥ ௨,௨௭.

அரசர் கேட்டார்: நீ கருப்பு நிறத்துடன், பயங்கரமான முகத்துடன், ஒரு பேய் போல தோன்றுகிறாய். என் மீது அன்புடன் உண்மையைச் சொல், நீ யார்? இப்படி ஏன் இருக்கிறாய் என்பதை விளக்கவும்.

ததா ப்ரு'ஷ்டஃ ஸ வை ராஜ்ஞா ப்ரோவாச ஸகலம் ஸ்வகம் ॥ ௨,௨௭.

அரசர் இப்படிச் கேட்டபோது, அவன் தன் கதையைக் கூறினான்.

ப்ரேத உவாச । கதயாமி ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட ஸர்வமேவாதிதஸ்தவ । ப்ரேதத்வே காரணம் ஶ்ருத்வா தயாம் கர்தும் மமார்ஹஸி ॥ ௨,௨௭.

பேய் சொன்னான்: அரசர்களில் சிறந்தவரே, நான் ஆரம்பத்திலிருந்து எல்லாவற்றையும் சொல்கிறேன். என் பேயாகியதற்கான காரணத்தை கேட்டபின், எனக்கு தயவு காட்ட வேண்டும்.

வைதிஶம் நாம நகரம் ஸர்வஸம்பத்ஸமந்விதம் । நாநாஜநபதாகீர்ணம் நாநாரத்நஸமாகுலம் । நாநாபுண்யஸமாயுக்தம் நாநாவ்ரு'க்ஷஸமாகுலம் ॥ ௨,௨௭.

வைதிசம் என்ற நகரம் உள்ளது; அது எல்லா செல்வங்களும் நிறைந்தது, பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து வந்த மக்களால் நிரம்பியுள்ளது, பலவகை ரத்தினங்களும், பல நற்கர்மங்களும், பலவகை மரங்களும் நிறைந்துள்ளது.

தத்ராஹம் ந்யவஸம் பூயோ தேவார்சநரதஃ ஸதா । வைஶ்யோ ஜாத்யா ஸுதேவோऽஹம் நாம்நா விதிதமஸ்து தே ॥ ௨,௨௭.

அங்கே நான் நீண்ட நாட்கள் வாழ்ந்தேன்; எப்போதும் தேவர்களை வழிபடுவதில் ஈடுபட்டிருந்தேன். என் பிறவி வணிகர், என் பெயர் சுதேவன் என்பதும் உனக்குத் தெரிந்திருக்கட்டும்.

ஹவ்யேந தர்பிதா தேவாஃ கவ்யேந பிதரஸ்ததா । விவிதைர்தாநயோகைஶ்ச விப்ராஃ ஸந்தர்பிதா மயா ॥ ௨,௨௭.

நான் வேள்வி செய்து தேவர்களை திருப்திப்படுத்தினேன்; பித்ருக்களுக்கு ஹவிசு கொடுத்து மகிழ்வித்தேன்; பலவகை தானங்கள் செய்து பிராமணர்களையும் திருப்திப்படுத்தினேன்.

ஆவாஹாஶ்ச விவாஹாஶ்ச மயா வை ஸுநிவேஶிதாஃ । தீநாநாதவிஶிஷ்டேப்யோ மயா தத்தமநேகதா ॥ ௨,௨௭.

வீட்டுக்கு அழைப்பும் திருமணமும் நான் முறையாக நடத்தியேன்; ஏழை, ஆதரவற்றோர், சிறந்தவர்களுக்கு பலமுறை தானம் கொடுத்தேன்.

தத்ஸர்வம் விபலம் தாத மம தைவாதுபாகதம் । யதா மே நிஷ்பலம் ஜாதம் ஸுக்ரு'தம் தத்வதாமி தே ॥ ௨,௨௭.

அனைத்தும், என் செல்லம், என் விதியால் வீணாகி விட்டது. என் நற்கர்மங்கள் எவ்வாறு பலனளிக்காமல் போனது என்பதை இப்போது சொல்கிறேன்.

ந மேऽஸ்தி ஸந்ததிஸ்தாத ந ஸுஹ்ரு'ந்ந ச பாந்தவஃ । ந ச மித்ரம் ஹி மே தாத்ரு'க்யஃ குர்யாதௌர்த்வதைஹிகம் ॥ ௨,௨௭.

எனக்கு சந்ததி இல்லை, நண்பர் இல்லை, உறவினர் இல்லை. என் இறுதிக்கிரியைகளைச் செய்யும் ஒருவரும் இல்லை.

ப்ரேதத்வம் ஸுஸ்திரம் தேந மம ஜாதம் ந்ரு'போத்தம । ஏகாதஶம் த்ரிபக்ஷம் ச ஷாண்மாஸிகமதாப்திகம் । ப்ரதிமாஸ்யாநி சாந்யாநி ஏவம் ஶ்ராத்தாநி ஷோடஶ ॥ ௨,௨௭.

அதனால், அரசர்களில் சிறந்தவரே, எனக்கு பேயாகிய நிலை உறுதியாகி விட்டது. பதினொன்றாம் நாள், பன்னிரண்டு நாள், ஆறு மாதம், வருடம், மாதந்தோறும்—இப்படி பதினாறு விதமான சிராத்துகள் உள்ளன.

யஸ்யைதாநி ந தீயந்தே ப்ரேதஶ்ராத்தாநி பூபதே । ப்ரேதத்வம் ஸுஸ்திரம் தஸ்ய தத்தைஃ ஶ்ராத்தஶதைரபி ॥ ௨,௨௭.

அரசே, இந்த சிராத்துகள் யாருக்காக செய்யப்படவில்லை என்றால், அவர்களுக்கு பேயாகிய நிலை உறுதியாகவே இருக்கும்; மற்றவர்கள் நூறு சிராத்துகள் செய்தாலும் பலன் கிடையாது.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா மஹாராஜ ப்ரேதத்வாதுத்தரஸ்வ மாம் । வர்ணாநாம் சாபி ஸர்வேஷாம் ராஜா பந்துரிஹோச்யதே ॥ ௨,௨௭.

இதை அறிந்து, பெரிய அரசே, என்னை இந்த பேய்நிலையிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும். இங்கே எல்லா ஜாதிகளுக்கும் அரசன் உறவினன் என்று கூறப்படுகிறான்.

தந்மாம் தாரய ராஜேந்த்ர மணிரத்நம் ததாமி தே । யதா மம ஶுபாவாப்திர்பவேந்ந்ரு'பவரோத்தம ॥ ௨,௨௭.

அதனால், அரசர்களின் தலைவனே, என்னை இரட்சியுங்கள்; நான் உனக்கு ஒரு ரத்தினம் தருகிறேன். எனக்கு நன்மை கிடைக்க வேண்டும், சிறந்த அரசே.

ததா கார்யம் மஹாபாஹோ க்ரு'பா யதி மயீஷ்யதே । ஆத்மநஶ்ச குரு க்ஷிப்ரம் ஸர்வமேவௌர்த்வேதைஹிகம் ॥ ௨,௨௭.

மிகுந்த வலிமை உடையவரே, என்மீது தயவு இருந்தால் இப்படிச் செய்ய வேண்டும். நீயே விரைவில் என் எல்லா இறுதிக்கிரியைகளையும் செய்து விடு.