கருடபுராணம்

ஸர்வமேதத்தி கதிதம் மயா தவ ககேஶ்வர । விஶேஷம் கதயிஷ்யாமி ம்ரு'தஸ்யைவ ஸுகப்ரதம் ॥ ௨,௨௬.

இவை அனைத்தும் உனக்கு நான் கூறினேன், பறவைகளின் அரசே; இப்போது இறந்தவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் விஷயங்களை விரிவாக சொல்கிறேன்.

த்வாதஶாஹே க்ரு'தம் ஸர்வம் வர்ஷம் யாவத்ஸபிண்டநம் । புநஃ குர்யாத்ஸதா நித்யம் கடாந்நம் ப்ரதிமாஸிகம் ॥ ௨,௨௬.

பன்னிரண்டாம் நாளில் செய்யப்படும் காரியமும், வருடாந்தம் செய்யும் சிராத்தமும், மாதம் தோறும் உணவு, தண்ணீர் வழங்கி மறுபடியும் செய்ய வேண்டும்.

க்ரு'தஸ்ய கரணம் நாஸ்தி ப்ரேதகார்யாத்ரு'தே கக । யஃ கரோதி நரஃ கஶ்சித்க்ரு'த்பூர்வம் விநஶ்யதி ॥ ௨,௨௬.

முன்பு செய்ததை மீண்டும் செய்வதில் பயன் இல்லை, பறவையே; இறந்தவருக்கான காரியங்களைத் தவிர, ஏற்கனவே செய்ததை மீண்டும் செய்தால் நஷ்டம் ஏற்படும்.

ம்ரு'தஸ்யைவ புநஃ குர்யாத்ப்ரேதோऽக்ஷய்யமவாப்நுயாத் । ப்ரதிமாஸம் கடா தேயா ஸோதநா ஜலபூரிதாஃ ॥ ௨,௨௬.

இறந்தவருக்காக மட்டுமே மறுபடியும் செய்ய வேண்டும்; அப்படி செய்தால், அவர் அழியாத நன்மை பெறுவார். ஒவ்வொரு மாதமும் தண்ணீர் நிரம்பிய குடங்களை வழங்க வேண்டும்.

அர்வாக்ச வ்ரு'த்தேஃ கரணாச்ச தார்க்ஷ்ய ஸபிண்டநம் யஃ குருதே ஹி புத்ரஃ । ததாபி மாஸம் ப்ரதிபிண்டமேகமந்நம் ச கும்பம் ஸஜலம் ச தத்யாத் ॥ ௨,௨௬.

தகுந்த காலத்திற்குப் பிறகோ அல்லது வயதான பிறகு மகன் சபிண்டம் செய்தாலும், ஒவ்வொரு மாதமும் ஒரு உணவு வழங்கியும், தண்ணீர் நிரம்பிய ஒரு குடம் கொடுத்தும் செய்ய வேண்டும்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௭ தார்க்ஷ்ய உவாச । கதம் ப்ரேதா வஸந்த்யத்ர கீத்ரு'க்ரூபா பவந்தி தே । மஹாப்ரேதாஃ பிஶாசாஶ்ச கைஃகைஃ கர்மபலைர்விபோ । ஸர்வேஷாமநுகம்பார்தம் ப்ரூஹி மே மதுஸூதந ॥ ௨,௨௭.

தார்க்ஷ்யன் கேட்டான்: இறந்தவர்கள் இங்கு எப்படி வாழ்கிறார்கள்? அவர்கள் எவ்வாறு தோற்றம் பெறுகிறார்கள்? பெரிய ப்ரேதங்களும் பிசாசுகளும் எந்த செயலால் அப்படியாகிறார்கள்? எல்லோருக்கும் இரக்கம் கொண்டு, இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள் மதுசூதனனே.

ப்ரேதத்வாந்முச்யதே யேந தாநேந ச ஶுபே ந ச । தந்மே கதய தேவேஶ மம சேதிச்சஸி ப்ரியம் ॥ ௨,௨௭.

ப்ரேத நிலையில் இருந்து விடுபட எது கொடுத்தால் அல்லது எது நல்லது செய்து விடுவிக்கப் படுகிறோம்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள் தேவாதிபதியே, எனக்கு நல்லது செய்ய விரும்பினால்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । ஸாது ப்ரு'ஷ்டம் த்வயா தார்க்ஷ்ய மாநுஷாணாம் ஹிதாய வை । ஶ்ரு'ணுசாவஹிதோ பூத்வா யத்வச்மி ப்ரேதலக்ஷணம் ॥ ௨,௨௭.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: நல்ல கேள்வி கேட்டாயே, தார்க்ஷ்யா! மனிதர்களுக்குப் பயன் தரும் இந்த விஷயத்தை நான் இப்போது சொல்வேன். நீ கவனமாகக் கேள்; நான் பிணமானவர்களின் அடையாளங்களை விளக்குகிறேன்.

குஹ்யத்குஹ்யதரம் ஹ்யேதந்நாக்யேயம் யஸ்ய கஸ்யசித் । பக்தஸ்த்வம் ஹி மஹாபாஹோ தேந தே கதயாம்யஹம் ॥ ௨,௨௭.

இது மிக ரகசியமானது; யாருக்கும் சொல்லக்கூடாத ஒன்று. ஆனாலும், நீ என் பக்தனாக இருக்கிறாய், வீரனே! அதனால் உனக்கு இதைச் சொல்கிறேன்.

புரா த்ரேதாயுகே தாத ராஜாஸீத்பப்ருவாஹநஃ । மஹோதயபுரே ரம்யே தர்மநிஷ்டோ மஹாபலஃ ॥ ௨,௨௭.

முன்னொரு காலத்தில், திரேதா யுகத்தில், மகோதை என்ற அழகான நகரத்தில், பப்ருவாஹனன் என்ற ஒரு அரசர் இருந்தார். அவர் தர்மத்தில் நிலைத்தவரும், பெரும் பலமுடையவரும் ஆவார்.

யஜ்வா தாநபதிஃ ஶ்ரீமாந்ப்ரஹ்மண்யஃ ஸாதுஸம்மதஃ । ஶீலாசாரகுணோபேதோ தயாதாக்ஷிண்யஸம்யுதஃ ॥ ௨,௨௭.

அவர் யாகங்கள் செய்தவர், தானத்தில் முதல்வர், செல்வம் நிறைந்தவர், பிராமணர்களை மதிப்பவர், நல்லவர்களால் பாராட்டப்படுபவர், நல்ல பழக்கமும் பண்பும் கொண்டவர், இரக்கம் மற்றும் உதவியில் நிறைந்தவர்.

ப்ரஜாஃ பாலயதே நித்யம் புத்ராநிவ மஹாபலஃ । க்ஷத்த்ரதர்மரதோ நித்யம் ஸ தண்ட்யாந்தண்டயந்ந்ரு'பஃ ॥ ௨,௨௭.

அந்தப் பெரும் பலமுள்ள அரசர் தனது رعயைகளை எப்போதும் தன் பிள்ளைகளைப் போல பாதுகாத்தார்; க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் உறுதியுடன் இருந்து, தண்டனைக்கு உரியவர்களுக்கு தண்டனையும் கொடுத்தார்.

ஸ கதாசிந்மஹாபாஹுஃ ஸஸைந்யோம்ரு'கயாம் கதஃ । வநம் விவேஶ கஹநம் நாநாவ்ரு'க்ஷஸமந்விதம் ॥ ௨,௨௭.

ஒரு நாள், அந்த வீரமான அரசர் தன் படையுடன் வேட்டைக்கு சென்று, பலவகை மரங்களால் சூழப்பட்ட அடர்ந்த காட்டிற்குள் நுழைந்தார்.

ஶார்தூலஶதஸம்ஜுஷ்டம் நாநாபக்ஷிநிநாதிதம் । வநமத்யே ததா ராஜா ம்ரு'கம் தூராதபஶ்யத ॥ ௨,௨௭.

அந்தக் காட்டில் நூற்றுக்கணக்கான புலிகள் இருந்தன; பலவகை பறவைகளின் கூச்சலால் முழங்கியது. அந்தக் காட்டின் நடுவில், அரசர் தொலைவில் ஒரு மானைக் கண்டார்.

தேந வித்தோ ம்ரு'கோऽதீவ பாணேந ஸுத்ரு'டேந ச । பாணமாதாய தம் தஸ்ய ஸ வநேऽதர்ஶநம் யயௌ ॥ ௨,௨௭.

அந்த மானுக்கு ஒரு வலுவான அம்பு பாய்ந்தது. அந்த மான், அம்பை உடன் எடுத்துக்கொண்டு, காட்டுக்குள் மறைந்தது.

கக்ஷே தச்சோணிதஸ்த்ராவாத்ஸ ராஜாநுஜகாம தம் । ததோ ம்ரு'கப்ரஸங்கேந வநமந்யத்விவேஶ ஸஃ ॥ ௨,௨௭.

அரசர் அந்த மானின் இரத்த தடத்தைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார். அப்படி மானைத் தேடி, வேறு ஒரு காட்டிற்குள் நுழைந்தார்.

க்ஷுத்க்ஷாமகண்டோ ந்ரு'பதிஃ ஶ்ரமஸந்தாபமூர்சிதஃ । ஜலஸ்தாநம் ஸமாஸாத்ய ஸாஶ்வ ஏவாவகாஹத ॥ ௨,௨௭.

பசிக்கும், தாகமும் காரணமாக, சோர்வும் மயக்கமும் ஏற்பட்ட அரசர், ஒரு நீர்நிலையை அடைந்து, குதிரைமேல் இருந்தபடியே அதில் இறங்கினார்.

பீத்வா தது தகம் ஶீதம் பத்மகந்தாதிவாஸிதம் । தத உத்தீர்ய ஸலிலாத்விமலாத்பப்ருவாஹநஃ ॥ ௨,௨௭.

அந்த குளிர்ந்த, தாமரை வாசம் வீசும் தண்ணீரை அருந்தி, பப்ருவாஹனன் அந்தத் தூய நீரிலிருந்து வெளியே வந்தார்.

ந்யக்ரோதவ்ரு'க்ஷமாஸாத்ய ஶீதச்சாயம் மநோஹரம் । மஹாவிடபிநம் ஹ்ரு'த்யம் பக்ஷிஸங்காதநாதிதம் ॥ ௨,௨௭.

அவர் ஒரு ஆலமரத்தை அடைந்தார். அது குளிர்ந்த, இனிய நிழலைத் தந்தது; பரந்து விரிந்த கிளைகளும், பறவைகளின் கூட்டங்களால் முழங்கியதும், மனதை ஈர்க்கும் மரமாக இருந்தது.

வநஸ்ய தஸ்ய ஸர்வஸ்ய கேதுபூதமிவோச்ச்ரிதம் । தம் மஹாதருமாஸாத்ய நிஷஸாத மஹீபதிஃ ॥ ௨,௨௭.

அந்தப் பெரிய மரம், அந்தக் காட்டில் எல்லோருக்கும் அடையாளமாக உயர்ந்தது. அந்த மரத்தை அடைந்து, அரசர் அதன் கீழ் அமர்ந்தார்.

அத ப்ரேதம் ததர்ஶாஸௌ க்ஷுத்த்ரு'ஷ்ணாவ்யாகுலேந்த்ரியம் । உத்கசம் மலிநம் குப்ஜம் (ரூக்ஷம்) நிர்மாம்ஸம் பீமதர்ஶநம் ॥ ௨,௨௭.

அங்கே, பசியும் தாகமும் காரணமாக உணர்வுகள் குழப்பமடைந்த ஒரு பிணத்தை அவர் கண்டார். அது முடிவெட்டியும், அழுக்கும், கூர்மையான தோற்றமும், இறைச்சியில்லாத வாடிய உடலும், பயங்கரமான உருவமும் கொண்டிருந்தது.

ஸ்நாயுபத்தாஸ்திசரணம் தாவமாநமிதஸ்ததஃ । அந்யைஶ்ச பஹுபிஃ ப்ரேதைஃ ஸமந்தாத்பரிவாரிதம் ॥ ௨,௨௭.

அந்த பிணத்தின் கால்கள் நரம்புகளால் எலும்போடு கட்டப்பட்டிருந்தன; அது இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதைச் சுற்றி பல பிணங்கள் இருந்தன.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விக்ரு'தம் கோரம் விஸ்மிதோ பப்ருவாஹநஃ । ப்ரேதோऽபி த்ரு'ஷ்ட்வா தாம் கோராமடவீமாகதம் ந்ரு'பம் ॥ ௨,௨௭.

அந்த பயங்கரமான, வித்தியாசமான உருவத்தைப் பார்த்த அரசர் பப்ருவாஹனன் ஆச்சரியப்பட்டார். அந்த பிணமும், அந்த பயங்கரமான காட்டில் வந்த அரசரைப் பார்த்து நோக்கினது.

ததா ஹ்ரு'ஷ்டமநா பூத்வா தஸ்யாந்திகமுபாகதஃ । அப்ரவீத்ஸ ததா தார்க்ஷ்ய ப்ரேதராஜோ ந்ரு'பம் வசஃ ॥ ௨,௨௭.

அப்போது, பிணங்களின் தலைவன் மகிழ்ச்சியுடன் அருகில் வந்து, அரசரிடம் இவ்வாறு சொன்னான், தார்க்ஷ்யா.

ப்ரேதபாவோ மயா த்யக்தஃ ப்ராப்தோऽஸ்மி பரமாம் கதிம் । த்வத்ஸம்யோகாந்மஹாபாஹோ நாஸ்திதந்யதரோ மம ॥ ௨,௨௭.

நான் பிணம் என்ற நிலையை விட்டுவிட்டு, உயர்ந்த நிலையை அடைந்தேன். உன்னைச் சந்தித்ததினால், வீரனே, எனக்கு விடயமானவர் யாரும் இல்லை.

ந்ரு'பதிருவாச । க்ரு'ஷ்ணவர்ணஃ கராலாஸ்யஸ்த்வம் ப்ரேத இவ லக்ஷ்யஸே । கதயஸ்வ மம ப்ரீத்யா யதைவம் சாஸி தத்த்வதஃ ॥ ௨,௨௭.

அரசர் கேட்டார்: நீ கருப்பு நிறத்துடன், பயங்கரமான முகத்துடன், ஒரு பேய் போல தோன்றுகிறாய். என் மீது அன்புடன் உண்மையைச் சொல், நீ யார்? இப்படி ஏன் இருக்கிறாய் என்பதை விளக்கவும்.

ததா ப்ரு'ஷ்டஃ ஸ வை ராஜ்ஞா ப்ரோவாச ஸகலம் ஸ்வகம் ॥ ௨,௨௭.

அரசர் இப்படிச் கேட்டபோது, அவன் தன் கதையைக் கூறினான்.

ப்ரேத உவாச । கதயாமி ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட ஸர்வமேவாதிதஸ்தவ । ப்ரேதத்வே காரணம் ஶ்ருத்வா தயாம் கர்தும் மமார்ஹஸி ॥ ௨,௨௭.

பேய் சொன்னான்: அரசர்களில் சிறந்தவரே, நான் ஆரம்பத்திலிருந்து எல்லாவற்றையும் சொல்கிறேன். என் பேயாகியதற்கான காரணத்தை கேட்டபின், எனக்கு தயவு காட்ட வேண்டும்.

வைதிஶம் நாம நகரம் ஸர்வஸம்பத்ஸமந்விதம் । நாநாஜநபதாகீர்ணம் நாநாரத்நஸமாகுலம் । நாநாபுண்யஸமாயுக்தம் நாநாவ்ரு'க்ஷஸமாகுலம் ॥ ௨,௨௭.

வைதிசம் என்ற நகரம் உள்ளது; அது எல்லா செல்வங்களும் நிறைந்தது, பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து வந்த மக்களால் நிரம்பியுள்ளது, பலவகை ரத்தினங்களும், பல நற்கர்மங்களும், பலவகை மரங்களும் நிறைந்துள்ளது.