கருடபுராணம்

மாஸி வை தஶமே ப்ராப்தே ரௌத்ரம் ஸ்தாநம் ஸ கச்சதி । தஶமே மாஸி யத்தத்தம் தத்புக்த்வா ச ப்ரயாதி ஸஃ ॥ ௨,௧௬.

பத்தாம் மாதம் வந்ததும், அவன் பயங்கரமான இடத்திற்கு செல்கிறான்; பத்தாம் மாதத்தில் வழங்கப்பட்டதை உண்டு, அடுத்தடுத்து செல்கிறான்.

தஶைகமாஸிகம் புக்த்வா பயோவர்ஷணம்ரு'ச்சதி । மேகாஸ்தத்ர ப்ரவர்ஷந்தி ப்ரேதாநாம் துஃ கதாயகாஃ ॥ ௨,௧௬.

பதினொன்றாம் மாத ஸ்ராத்த்தத்தை உண்டு, பால் மழை பொழியும் இடத்தை அடைகிறான்; அங்கே, மேகங்கள் இறந்தவர்களுக்கு துயரம் தரும் விதமாகப் பெய்யுகின்றன.

(ததஃ ப்ரசலிதோ போதோ பஹுர்கமத்ரு'ஷார்திதஃ) । த்வாதஶே மாஸி யச்ச்ராத்தம் தத்ர புங்க்தே ஸுதுஃ ஶிதஃ ॥ ௨,௧௬.

பின்னர், படகு நகரும் போது, மிகுந்த தாகத்தால் அவன் வாடுகிறான்; பன்னிரண்டாம் மாத ஸ்ராத்த்தத்தை அங்கே, மிகுந்த துயரத்துடன் உண்டு.

கிஞ்சிந்ந்யூநே ததோ வர்ஷே ஸார்தே சைகாதஶேऽத வா । யாதி ஶீதபுரம் தத்ர ஶீதம் யத்ராதிதுஃ கதம் ॥ ௨,௧௬.

ஒரு வருடம் சிறிது குறைவாக இருக்கும்போது, அல்லது பதினொன்றரை மாதத்தில், அவன் மிகுந்த பனியுள்ள நகரை அடைகிறான்; அங்கே, பனி மிகுந்த துயரத்தைத் தருகிறது.

ஶீதார்தஃ க்ஷுதிதஃ ஸோऽத வீக்ஷதே ஹி திஶோ தஶ । திஷ்டேத்து பாந்தவஃ கோऽபி யோ மே துஃகம் வ்யபோஹதி ॥ ௨,௧௬.

பனியால் வாடி, பசிக்காகவும் வாடி, அவன் பத்து திசைகளிலும் பார்த்து, 'என் துயரை போக்கும் உறவினர் யாராவது இருக்கிறார்களா?' என்று எண்ணுகிறான்.

கிங்கராஸ்தம் வதந்த்யேவம் க்வ தே புண்யம் ஹி தாத்ரு'ஶம் । ஶ்ருத்வா தேஷாம் து தத்வாக்யம் ஹா தைவ இதி பாஷதே ॥ ௨,௧௬.

அந்த ஊழியர்கள் அவனை நோக்கி, 'உன் புண்ணியம் எங்கே?' என்று கேட்கிறார்கள். அவர்களின் வார்த்தைகள் கேட்டவுடன், அவன், 'ஓ, விதி!' என்று வருந்துகிறான்.

தைவம் ஹி பூர்வஸுக்ரு'தம் தந்மயா நைவ ஸஞ்சிதம் । ஏவம் ஸஞ்சிந்த்ய பஹுஶோ தைர்யமாலம்பதே புநஃ ॥ ௨,௧௬.

ஊழ் என்பது முன்பு செய்த நல்ல காரியங்களே; ஆனால் நான் அவற்றை சேர்க்கவில்லை என்று அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, மனதைத் தைரியமாக்குகிறான்.

சத்வாரிம்ஶத்யோஜநாநி சதுர்யுக்தாநி வை ததஃ । தர்மராஜபுரம் ரம்யம் கந்தர்வாப்ஸராகுலம் ॥ ௨,௧௬.

அதன்பின் நாற்பது யோஜனை அகலத்தில் விரிந்த, கந்தர்வர்களும் அப்சரைகளும் நிறைந்த, தர்மராஜாவின் அழகான நகரம் இருக்கிறது.

சதுரஶீதிலக்ஷைஶ்ச மூர்தாமூர்தைரதிஷ்டிதம் । த்ரயோதஶ ப்ரதீஹாரா தர்மராஜபுரே ஸ்திதாஃ ॥ ௨,௧௬.

அங்கே எண்பத்து நான்கு இலட்சம் உருவமுள்ளவர்களும் உருவமில்லாதவர்களும் வசிக்கிறார்கள்; அந்த தர்மராஜா நகரத்தில் பதின்மூன்று வாயில்காவலர்கள் நிற்கிறார்கள்.

ஶுபாஶுபம் து யத்கர்ம தே விசார்ய புநஃ புநஃ । ஶ்ரவணா ப்ரஹ்மணஃ புத்ரா மநுஷ்யாணாம் ச சேஷ்டிதம் । கதயந்தி ததா லோகே பூஜிதாஃ பூஜிதாஃ ஸ்வயம் ॥ ௨,௧௬.

அவர்கள் மனிதர்கள் செய்த நல்லதும் கெட்டதும் பலமுறை ஆராய்கிறார்கள்; பிரம்மாவின் மக்களான 'சிரவணா' என்று அழைக்கப்படும்ோர், உலகத்தில் மனிதர்கள் செய்த செயல்களை எடுத்துச் சொல்கிறார்கள்; அவர்களும் பெரிதும் மதிக்கப்படுகிறார்கள்.

நரைஸ்துஷ்டைஶ்ச புஷ்டைஶ்ச யத்ப்ரோக்தம் ச க்ரு'தம் ச யத் । ஸர்வமாவேதயந்தி ஸ்ம சித்ரகுப்தே யமே ச தத் ॥ ௨,௧௬.

மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு சொன்னதும் செய்ததும் அனைத்தையும் அவர்கள் சித்ரகுப்தனுக்கும் யமனுக்கும் தெரிவிக்கிறார்கள்.

தூராச்ச்ரவணவிஜ்ஞாநா தூராத்தர்ஶநகோசராஃ । ஏவஞ்சேஷ்டாஸ்து தே ஹ்யஷ்டௌ ஸ்வர்பூபாதாலசாரிணஃ ॥ ௨,௧௬.

அவர்கள் தூரத்திலிருந்தே கேட்கும் திறன் கொண்டவர்கள், தூரத்திலிருந்தே காணப்படுகிறார்கள்; அந்த எட்டுப் பேர் வானிலும் பூமியிலும் பாதாளத்திலும் சஞ்சரித்து இப்படியே செயல்படுகிறார்கள்.

தேஷாம் பத்ந்யஸ்ததை வோக்ரா ஶ்ரவண்யஃ ப்ரு'தகாஹ்வயாஃ । ஏவம் தேஷாம் ஶக்திரஸ்தி யர்த்யே மர்த்யாதிகாரிணஃ ॥ ௨,௧௬.

அவர்களின் மனைவியரும் பயங்கரமானவர்கள்; 'சிரவணிகள்' என்று தனித்தனியாக அழைக்கப்படுகிறார்கள்; இப்படிப்பட்ட சக்தி அவர்களுக்கு, மனிதர்களை மேல் உள்ளது.

வ்ரதைர்தாநைஸ்தவைர்யஶ்ச பூஜயேதிஹ மாநவஃ । ஜாயந்தே தஸ்ய தே ஸௌம்யாஃ ஸுகம்ரு'த்யுப்ரதாயிநஃ ॥ ௨,௧௬.

ஒரு மனிதன் விரதம், தானம், பூஜை ஆகியவற்றால் அவர்களை மதித்தால், அவர்கள் அவனுக்கு மென்மையானவர்களாகி, எளிதாக மரணத்தை அருளுகிறார்கள்.

ஶ்ரீகருடமாஹாபுராணம் ௧௭ கருட உவாச । ஏகோ மே ஸம்ஶயோ தேவ ஹ்ரு'தயே ஸம்ப்ரபாததே । ஶ்ரமணாஃ கஸ்ய புத்ராஶ்ச கதம் யமபுரே ஸ்திதாஃ ॥ ௨,௧௭.

கருடன் கேட்டான்: 'ஓ ஆண்டவனே, என் மனதில் ஒரு சந்தேகம் எழுகிறது: சிரவணர்கள் யாருடைய மக்கள்? அவர்கள் எப்படித் யமனுடைய நகரத்தில் இருக்கிறார்கள்?'

மாநுஷைஶ்ச க்ரு'தம் கர்ம கஸ்மாஜ்ஜாநந்தி தே ப்ரபோ । கதம் ஶ்ரு'ண்வந்தி தே ஸர்வே கஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநம் ஸமாகதம் ॥ ௨,௧௭.

'மனிதர்கள் செய்த செயல்களை அவர்கள் எப்படித் தெரிந்து கொள்கிறார்கள்? அவர்கள் எல்லோரும் எப்படிக் கேட்கிறார்கள்? அந்த அறிவு அவர்களிடம் எப்படி வருகிறது?'

குத்ர புஞ்ஜந்தி தேவேஶ க்ரதயஸ்வ ப்ரஸாததஃ । பக்ஷிராஜவசஃ ஶ்ருத்வா பகவாந்வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௨,௧௭.

'அவர்கள் எங்கு வாழ்கிறார்கள், தேவராஜா? தயவுசெய்து விளக்குங்கள்.' பறவைகளின் அரசனாகிய கருடனின் வார்த்தைகள் கேட்டதும், பகவான் பேசினார்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । ஶ்ரு'ணுஷ்வ வசநம் ஸத்யம் ஸர்வேஷாம் ஸௌக்யதாயகம் । ததஹம் கதயிஷ்யாமி ஶ்ரவணாநாம் விசேஷ்டிதம் ॥ ௨,௧௭.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: 'என் உண்மை வார்த்தைகளை கேள்; அது எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி தரும். சிரவணர்கள் செய்யும் செயல்களை நான் உனக்கு சொல்கிறேன்.'

ஏகீபூதம் யதா ஸர்வம் ஜகத்ஸ்தாவரஜங்கமம் । க்ஷீரோதஸாகரே பூர்வம் மயி ஸுப்தே ஜகத்பதௌ ॥ ௨,௧௭.

அனைத்து உலகமும், அசையும் அசையாதவையும் ஒன்றாக இணைந்திருந்த போது, கடந்த காலத்தில், பாற்கடலில் நான், உலகத்தின் ஆண்டவன், தூங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

நாபிஸ்தோஜஸ்தபஸ்தேபே வர்ஷாணி ஸுபஹூந்யபி । ஏகீபூதம் ஜகத்ஸ்ரு'ஷ்டம் பூதக்ராமசதுர்விதம் ॥ ௨,௧௭.

என் நாபியில் உள்ள தாமரையில் இருந்து அவர் பல வருடங்கள் தவம் செய்தார்; அப்போது, நான்கு வகை உயிரினங்களும் கொண்ட உலகம் ஒன்றாக உருவானது.

ப்ரஹ்மணா நிர்மிதம் பூர்வம் விஷ்ணுநா பாலிதம் ததா । ருத்ரஃ ஸம்ஹாரமூர்திஶ்ச நிர்மிதோ ப்ரஹ்மணா ததஃ ॥ ௨,௧௭.

முதலில் பிரம்மா உலகை உருவாக்கினார்; பின்னர் விஷ்ணு அதை காத்தார்; அதன் பின், அழிவை ஏற்படுத்தும் ரூபமாக ருத்ரன், பிரம்மாவால் உருவாக்கப்பட்டார்.

வாயுஃ ஸர்வகதஃ ஸ்ரு'ஷ்டஃ ஸூர்யஸ்தேஜோபிவ்ரு'த்திமாந் । தர்மராஜஸ்ததஃ ஸ்ரு'ஷ்டஶ்சித்ரகுப்தேந ஸம்யுத) ॥ ௨,௧௭.

எல்லா இடங்களிலும் இருக்கும் வாயுவும், ஒளியால் நிரம்பிய சூரியனும் உருவாக்கப்பட்டார்கள்; அதன் பின் தர்மராஜா, சித்ரகுப்தனுடன் சேர்ந்து உருவானார்.

ஸ்ரு'ஷ்ட்வைததாதிகம் ஸர்வம் தபஸ்தேபே து பத்மஜஃ । கதாநி பஹுவர்ஷாணி ப்ரஹ்மணோ நாபிபங்கஜே ॥ ௨,௧௭.

இவை அனைத்தையும் முதலில் உருவாக்கிய பின், தாமரையிலிருந்து பிறந்த பிரம்மா தவம் செய்தார்; பல வருடங்கள் பிரம்மாவின் நாபி தாமரையில் கழிந்தன.

யோயோ ஹி நிர்மிதஃ பூர்வம் தத்தத்கர்ம ஸமாசரேத் । கஸ்மிம்ஶ்சித்ஸமயே தத்ர ப்ரஹ்மா லோகஸமந்விதஃ ॥ ௨,௧௭.

ஒவ்வொரு உயிரும் எதைச் செய்ய வேண்டும் என்று படைக்கப்பட்டதோ, அந்தச் செயல்களை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் பிரமா மற்றுலகங்களுடன் சேர்ந்து நடத்துகிறார்.

ருத்ரோ விஷ்ணுஸ்ததா தர்மஃ ஶாஸயந்தி வஸுந்தராம் । ந ஜாநீமோ வயம் கிஞ்சில்லோகக்ரு'த்யமிஹோச்யதாம் ॥ ௨,௧௭.

ருத்ரன், விஷ்ணு, தர்மம் ஆகியோர் பூமியை ஆளுகின்றனர்; நாங்கள் எதையும் அறியவில்லை—இங்கு உலகத்தின் கடமைகள் கூறப்படட்டும்.

இதி சிந்தாபராஃ ஸர்வே தேவா விமம்ரு'ஶுஸ்ததா । ஸம்சிந்த்ய ப்ரஹ்மணோ மந்த்ரம் விபுதைஃ ப்ரேரிதஸ்ததா ॥ ௨,௧௭.

அப்போது எல்லா தேவரும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஈடுபட்டு ஆலோசனை செய்தார்கள்; பிரமாவின் மந்திரத்தை விவேகிகள் பரிசீலித்து அவர்களைத் தூண்டினர்.

க்ரு'ஹீத்வா புஷ்பபத்ராணி ஸோஸ்ரு'ஜத்த்வாதஶாத்மஜாந் । தேஜோராஶீந்விஶாலாக்ஷாந்ப்ரஹ்மணோ வசநாத்து தே ॥ ௨,௧௭.

பூவின் இதழ்களை எடுத்துப் பன்னிரண்டு மகன்களை உருவாக்கினார்; பிரமாவின் கட்டளையால் அவர்கள் ஒளிவீசும், விரிந்த கண்களையுடையவர்களாக இருந்தார்கள்.

யோயம் வததி லோகேஸ்மிஞ்சுபம் வா யதி வாஶுபம் । ப்ராபயந்தி ததஃ ஶீக்ரம் ப்ரஹ்மணஃ கர்ணகோசரம் ॥ ௨,௧௭.

இந்த உலகில் யார் நல்லதும் கெட்டதும் பேசினாலும், அதை அவர்கள் விரைவாக பிரமாவின் செவிக்கு கொண்டு சேர்க்கின்றனர்.

தூராச்ச்ரவணவிஜ்ஞாநம் தூராத்தர்ஶநகோசரம் । ஸர்வே ஶ்ரு'ண்வந்தி யத்பக்ஷிம்ஸ்தேநைவ ஶ்ரவணா மதாஃ ॥ ௨,௧௭.

தொலைவில் இருந்து கேட்கும் அறிவும், தொலைவில் இருந்து பார்ப்பதும், எல்லா பறவைகளும் பேசப்படுவதை கேட்கும் திறனும் அவர்களுக்கு உண்டு; அதனால் அவர்களை 'ச்ரவணா' என்று அழைக்கின்றனர்.