கருடபுராணம்

ஸ்வஸ்தாவஸ்தே ஶரீரேऽத்ர வைதரண்யா வ்ரதம் சரேத் । தேயா ச விதுஷே தேநுஸ்தாம் நதீம் தர்துமிச்சதா ॥ ௨,௧௬.

இந்த உலகில் உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது வைதரணி விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; அந்த நதியை கடக்க விரும்பும் ஒருவர், ஒரு பசுவை அறிவுடையவருக்கு தானமாக வழங்க வேண்டும்.

அவதந்மஜ்ஜமாநஸ்து நிந்தத்யாத்மாநமாத்மநா । பாதேயார்தம் மயா கிஞ்சிந்ந ப்ரதத்தம் த்விஜாயச ॥ ௨,௧௬.

ஆனால், அவன் அந்த நதியில் மூழ்கும்போது, 'நான் பயணத்திற்கு எதையும் தானம் செய்யவில்லை, ஒரு பிராமணருக்கும் எதையும் தரவில்லை' என்று தன்னைத் தானே குறை கூறுகிறான்.

ந தத்தம் ந ஹுதம் ஜப்தம் ந ஸ்நாதம் ந க்ரு'தம் ஸ்துதம் । யாத்ரு'ஶம் கர்ம சரிதம் மூட புங்க்ஷ்வேதி தாத்ரு'ஶம் ॥ ௨,௧௬.

நான் தானம் செய்யவில்லை, ஹோமம் செய்யவில்லை, ஜபம் செய்யவில்லை, ஸ்நானம் செய்யவில்லை, ஸ்தோத்திரம் செய்யவில்லை; என்ன செய்த செயல்களோ, அவற்றை நீ இப்போது அனுபவிக்க வேண்டும், அறியாமை கொண்டவனே.

ததைவ ஹ்ரு'தி ஸம்மூடஸ்தாடிதோ பாஷதே படைஃ । வைதரண்யாஃ பரதடே புங்க்தே தத்தம் கடாதிகம் ॥ ௨,௧௬.

அப்போது, மனம் குழப்பமடைந்து, யமதூதர்களால் அடிபட்டு, அவன் பேசுகிறான்; வைதரணியின் அப்புறக் கரையில், அவன் தானமாக கொடுத்த குடம் போன்றவற்றை அனுபவிக்கிறான்.

ஊநஷாண்மாஸிகஶ்ராத்தம் புக்த்வா கச்சதி சாக்ரதஃ । தார்க்ஷ்ய தத்ர விஶேஷேண போஜயீத த்விஜாஞ்சுபாந் ॥ ௨,௧௬.

ஆறு மாதம் முழுமையாக இல்லாத ஸ்ராத்த்தத்தில் வழங்கப்பட்டதை உண்டு, அவன் அடுத்தடுத்து செல்கிறான்; தார்க்ஷ்யா, அங்கே குறிப்பாக நல்ல பிராமணர்களை உணவளிக்க வேண்டும்.

சத்வாரிம்ஶத்ததா ஸப்த யோஜநாநி ஶதத்வயம் । ப்ரயாதி ப்ரத்யஹம் தார்க்ஷ்ய அஹோராத்ரேண கர்ஶிதஃ ॥ ௨,௧௬.

தார்க்ஷ்யா, அவன் ஒவ்வொரு நாளும் நாற்பத்தைந்து, ஏழு மற்றும் இருநூறு யோஜனங்களை, பகலும் இரவும் சோர்வுடன் பயணிக்கிறான்.

ஸப்தமே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே புரம் பஹ்வாபதம் வ்ரஜேத் । தத்ர புக்த்வ ப்ரதத்தம் யச்ச்ராத்தம் ஸப்தமமாஸிகம் ॥ ௨,௧௬.

ஏழாவது மாதம் வந்ததும், அவன் பல அபாயங்கள் நிறைந்த நகரை அடைகிறான்; அங்கே, ஏழாம் மாத ஸ்ராத்த்தத்தில் வழங்கப்பட்டதை உண்டு, அடுத்தடுத்து செல்கிறான்.

அஷ்டமே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே நாநாக்ரந்தபுரம் வ்ரஜேத் । நாநாக்ரந்தகணாந்த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரந்தமாநாந்ஸுதாருணம் ॥ ௨,௧௬.

எட்டாவது மாதம் வந்ததும், பல அழுகை முழங்கும் நகரை அடைகிறான்; அங்கே, பலவிதமாக அழும் உயிர்களைப் பார்த்து, அவர்கள் கடுமையாக அழுகிறார்கள்.

ஸ்வயம் ச ஶூந்யஹ்ரு'தயஃ ஸமாக்ரந்ததி துஃ கிதஃ । தந்மாஸிகம் ச யச்ச்ராத்தம் புக்த்வா தத்ர ஸுகீ பவேத் ॥ ௨,௧௬.

அவன் தானும் மனம் வெறுமையாக, துயரத்தில் அழுகிறான்; ஆனால், அங்கே மாதந்தோறும் செய்யப்படும் ஸ்ராத்த்தத்தை உண்டு, மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.

விஹாய தத்புரம் ப்ரேதோ யாதி தப்தபுரம் ப்ரதி । ஸுதப்தநகரம் ப்ராப்ய நவமே மாஸி ஸோऽஶ்நுதே । த்விஜபோஜ்யம் பிண்டதாநம் க்ரு'தம் ஶ்ராத்தம் ஸுதேந யத் ॥ ௨,௧௬.

அந்த நகரை விட்டு விட்டு, அவன் வெப்பம் மிகுந்த நகரை நோக்கிச் செல்கிறான்; ஒன்பதாம் மாதத்தில் அந்த வெப்பமான நகரை அடைந்து, மகனால் பிராமணர்களுக்காக வழங்கப்பட்ட பிண்டதானம் மற்றும் ஸ்ராத்த்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

மாஸி வை தஶமே ப்ராப்தே ரௌத்ரம் ஸ்தாநம் ஸ கச்சதி । தஶமே மாஸி யத்தத்தம் தத்புக்த்வா ச ப்ரயாதி ஸஃ ॥ ௨,௧௬.

பத்தாம் மாதம் வந்ததும், அவன் பயங்கரமான இடத்திற்கு செல்கிறான்; பத்தாம் மாதத்தில் வழங்கப்பட்டதை உண்டு, அடுத்தடுத்து செல்கிறான்.

தஶைகமாஸிகம் புக்த்வா பயோவர்ஷணம்ரு'ச்சதி । மேகாஸ்தத்ர ப்ரவர்ஷந்தி ப்ரேதாநாம் துஃ கதாயகாஃ ॥ ௨,௧௬.

பதினொன்றாம் மாத ஸ்ராத்த்தத்தை உண்டு, பால் மழை பொழியும் இடத்தை அடைகிறான்; அங்கே, மேகங்கள் இறந்தவர்களுக்கு துயரம் தரும் விதமாகப் பெய்யுகின்றன.

(ததஃ ப்ரசலிதோ போதோ பஹுர்கமத்ரு'ஷார்திதஃ) । த்வாதஶே மாஸி யச்ச்ராத்தம் தத்ர புங்க்தே ஸுதுஃ ஶிதஃ ॥ ௨,௧௬.

பின்னர், படகு நகரும் போது, மிகுந்த தாகத்தால் அவன் வாடுகிறான்; பன்னிரண்டாம் மாத ஸ்ராத்த்தத்தை அங்கே, மிகுந்த துயரத்துடன் உண்டு.

கிஞ்சிந்ந்யூநே ததோ வர்ஷே ஸார்தே சைகாதஶேऽத வா । யாதி ஶீதபுரம் தத்ர ஶீதம் யத்ராதிதுஃ கதம் ॥ ௨,௧௬.

ஒரு வருடம் சிறிது குறைவாக இருக்கும்போது, அல்லது பதினொன்றரை மாதத்தில், அவன் மிகுந்த பனியுள்ள நகரை அடைகிறான்; அங்கே, பனி மிகுந்த துயரத்தைத் தருகிறது.

ஶீதார்தஃ க்ஷுதிதஃ ஸோऽத வீக்ஷதே ஹி திஶோ தஶ । திஷ்டேத்து பாந்தவஃ கோऽபி யோ மே துஃகம் வ்யபோஹதி ॥ ௨,௧௬.

பனியால் வாடி, பசிக்காகவும் வாடி, அவன் பத்து திசைகளிலும் பார்த்து, 'என் துயரை போக்கும் உறவினர் யாராவது இருக்கிறார்களா?' என்று எண்ணுகிறான்.

கிங்கராஸ்தம் வதந்த்யேவம் க்வ தே புண்யம் ஹி தாத்ரு'ஶம் । ஶ்ருத்வா தேஷாம் து தத்வாக்யம் ஹா தைவ இதி பாஷதே ॥ ௨,௧௬.

அந்த ஊழியர்கள் அவனை நோக்கி, 'உன் புண்ணியம் எங்கே?' என்று கேட்கிறார்கள். அவர்களின் வார்த்தைகள் கேட்டவுடன், அவன், 'ஓ, விதி!' என்று வருந்துகிறான்.

தைவம் ஹி பூர்வஸுக்ரு'தம் தந்மயா நைவ ஸஞ்சிதம் । ஏவம் ஸஞ்சிந்த்ய பஹுஶோ தைர்யமாலம்பதே புநஃ ॥ ௨,௧௬.

ஊழ் என்பது முன்பு செய்த நல்ல காரியங்களே; ஆனால் நான் அவற்றை சேர்க்கவில்லை என்று அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, மனதைத் தைரியமாக்குகிறான்.

சத்வாரிம்ஶத்யோஜநாநி சதுர்யுக்தாநி வை ததஃ । தர்மராஜபுரம் ரம்யம் கந்தர்வாப்ஸராகுலம் ॥ ௨,௧௬.

அதன்பின் நாற்பது யோஜனை அகலத்தில் விரிந்த, கந்தர்வர்களும் அப்சரைகளும் நிறைந்த, தர்மராஜாவின் அழகான நகரம் இருக்கிறது.

சதுரஶீதிலக்ஷைஶ்ச மூர்தாமூர்தைரதிஷ்டிதம் । த்ரயோதஶ ப்ரதீஹாரா தர்மராஜபுரே ஸ்திதாஃ ॥ ௨,௧௬.

அங்கே எண்பத்து நான்கு இலட்சம் உருவமுள்ளவர்களும் உருவமில்லாதவர்களும் வசிக்கிறார்கள்; அந்த தர்மராஜா நகரத்தில் பதின்மூன்று வாயில்காவலர்கள் நிற்கிறார்கள்.

ஶுபாஶுபம் து யத்கர்ம தே விசார்ய புநஃ புநஃ । ஶ்ரவணா ப்ரஹ்மணஃ புத்ரா மநுஷ்யாணாம் ச சேஷ்டிதம் । கதயந்தி ததா லோகே பூஜிதாஃ பூஜிதாஃ ஸ்வயம் ॥ ௨,௧௬.

அவர்கள் மனிதர்கள் செய்த நல்லதும் கெட்டதும் பலமுறை ஆராய்கிறார்கள்; பிரம்மாவின் மக்களான 'சிரவணா' என்று அழைக்கப்படும்ோர், உலகத்தில் மனிதர்கள் செய்த செயல்களை எடுத்துச் சொல்கிறார்கள்; அவர்களும் பெரிதும் மதிக்கப்படுகிறார்கள்.

நரைஸ்துஷ்டைஶ்ச புஷ்டைஶ்ச யத்ப்ரோக்தம் ச க்ரு'தம் ச யத் । ஸர்வமாவேதயந்தி ஸ்ம சித்ரகுப்தே யமே ச தத் ॥ ௨,௧௬.

மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு சொன்னதும் செய்ததும் அனைத்தையும் அவர்கள் சித்ரகுப்தனுக்கும் யமனுக்கும் தெரிவிக்கிறார்கள்.

தூராச்ச்ரவணவிஜ்ஞாநா தூராத்தர்ஶநகோசராஃ । ஏவஞ்சேஷ்டாஸ்து தே ஹ்யஷ்டௌ ஸ்வர்பூபாதாலசாரிணஃ ॥ ௨,௧௬.

அவர்கள் தூரத்திலிருந்தே கேட்கும் திறன் கொண்டவர்கள், தூரத்திலிருந்தே காணப்படுகிறார்கள்; அந்த எட்டுப் பேர் வானிலும் பூமியிலும் பாதாளத்திலும் சஞ்சரித்து இப்படியே செயல்படுகிறார்கள்.

தேஷாம் பத்ந்யஸ்ததை வோக்ரா ஶ்ரவண்யஃ ப்ரு'தகாஹ்வயாஃ । ஏவம் தேஷாம் ஶக்திரஸ்தி யர்த்யே மர்த்யாதிகாரிணஃ ॥ ௨,௧௬.

அவர்களின் மனைவியரும் பயங்கரமானவர்கள்; 'சிரவணிகள்' என்று தனித்தனியாக அழைக்கப்படுகிறார்கள்; இப்படிப்பட்ட சக்தி அவர்களுக்கு, மனிதர்களை மேல் உள்ளது.

வ்ரதைர்தாநைஸ்தவைர்யஶ்ச பூஜயேதிஹ மாநவஃ । ஜாயந்தே தஸ்ய தே ஸௌம்யாஃ ஸுகம்ரு'த்யுப்ரதாயிநஃ ॥ ௨,௧௬.

ஒரு மனிதன் விரதம், தானம், பூஜை ஆகியவற்றால் அவர்களை மதித்தால், அவர்கள் அவனுக்கு மென்மையானவர்களாகி, எளிதாக மரணத்தை அருளுகிறார்கள்.

ஶ்ரீகருடமாஹாபுராணம் ௧௭ கருட உவாச । ஏகோ மே ஸம்ஶயோ தேவ ஹ்ரு'தயே ஸம்ப்ரபாததே । ஶ்ரமணாஃ கஸ்ய புத்ராஶ்ச கதம் யமபுரே ஸ்திதாஃ ॥ ௨,௧௭.

கருடன் கேட்டான்: 'ஓ ஆண்டவனே, என் மனதில் ஒரு சந்தேகம் எழுகிறது: சிரவணர்கள் யாருடைய மக்கள்? அவர்கள் எப்படித் யமனுடைய நகரத்தில் இருக்கிறார்கள்?'

மாநுஷைஶ்ச க்ரு'தம் கர்ம கஸ்மாஜ்ஜாநந்தி தே ப்ரபோ । கதம் ஶ்ரு'ண்வந்தி தே ஸர்வே கஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநம் ஸமாகதம் ॥ ௨,௧௭.

'மனிதர்கள் செய்த செயல்களை அவர்கள் எப்படித் தெரிந்து கொள்கிறார்கள்? அவர்கள் எல்லோரும் எப்படிக் கேட்கிறார்கள்? அந்த அறிவு அவர்களிடம் எப்படி வருகிறது?'

குத்ர புஞ்ஜந்தி தேவேஶ க்ரதயஸ்வ ப்ரஸாததஃ । பக்ஷிராஜவசஃ ஶ்ருத்வா பகவாந்வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௨,௧௭.

'அவர்கள் எங்கு வாழ்கிறார்கள், தேவராஜா? தயவுசெய்து விளக்குங்கள்.' பறவைகளின் அரசனாகிய கருடனின் வார்த்தைகள் கேட்டதும், பகவான் பேசினார்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । ஶ்ரு'ணுஷ்வ வசநம் ஸத்யம் ஸர்வேஷாம் ஸௌக்யதாயகம் । ததஹம் கதயிஷ்யாமி ஶ்ரவணாநாம் விசேஷ்டிதம் ॥ ௨,௧௭.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: 'என் உண்மை வார்த்தைகளை கேள்; அது எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி தரும். சிரவணர்கள் செய்யும் செயல்களை நான் உனக்கு சொல்கிறேன்.'

ஏகீபூதம் யதா ஸர்வம் ஜகத்ஸ்தாவரஜங்கமம் । க்ஷீரோதஸாகரே பூர்வம் மயி ஸுப்தே ஜகத்பதௌ ॥ ௨,௧௭.

அனைத்து உலகமும், அசையும் அசையாதவையும் ஒன்றாக இணைந்திருந்த போது, கடந்த காலத்தில், பாற்கடலில் நான், உலகத்தின் ஆண்டவன், தூங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.