கருடபுராணம்

தத்ர தத்தேந பிண்டேந ஶ்ராத்தேநாப்யாயிதஃ புரே । முஹூர்தார்தம் து விஶ்ரம்ய கம்பமாநஃ ஸுதுஃ கிதஃ ॥ ௨,௧௬.

அங்கே, பிண்டம் மற்றும் ஸ்ராத்தம் கொடுக்கப்பட்டதை உண்டு, அந்த நகரத்தில் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து, நடுங்கி, மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறான்.

தத்புரம் ஸ வ்யதிக்ரம்ய தர்ஜிதோ யமகிங்கரைஃ । ப்ரயாதி சித்ரநகரம் விசித்ரோ யத்ர பார்திவஃ ॥ ௨,௧௬.

அந்த நகரைத் தாண்டி, யமதூதர்கள் பயமுறுத்த, அவன் சித்ரா நகரம் எனும் இடத்திற்குச் செல்கிறான்; அங்கே விசித்திரமான அரசன் இருக்கிறான்.

யமஸ்யைவாநுஜஃ ஸௌரிர்யத்ர ராஜ்யம் ப்ரஶாஸ்தி ஹி । மாஸைஸ்து பஞ்சபிஃ ஸார்தைரூபஷாண்மாஸிகம் பவேத் ॥ ௨,௧௬.

அங்கே, யமனின் சகோதரன் சௌரி அரசை ஆள்கிறான். ஐந்து மாதம் மற்றும் பாதி முடிந்ததும், ஆறாம் மாத பிண்டம் செய்யப்படுகிறது.

ஊநஷாண்மாஸிகம் தத்ர புங்க்தே யாம்யஸமாஹதஃ । மார்கே புநஃ புநஸ்தஸ்ய புபுக்ஷா பீடயத்யலம் ॥ ௨,௧௬.

அங்கே, யமதூதர்கள் துன்புறுத்த, அவன் முழுமையற்ற ஆறாம் மாத பிண்டத்தை உண்டு. பயணத்தில், பசிப்பு அவனை மீண்டும் மீண்டும் வாட்டுகிறது.

ஸந்திஷ்டதே ம்ரு'தே கோऽபி மதீயஃ ஸுதபாந்தவஃ । ஸௌக்யம் யோ மே ஜநயதி பததஃ ஶோகஸாகரே ॥ ௨,௧௬.

இறந்தபின் என் பிள்ளை அல்லது உறவினர் யாராவது இருந்தால், நான் துயரக் கடலில் மூழ்கும் போது, அவர்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறார்கள்.

ஏவம் மார்கே விலபதி வார்யமாணஶ்ச கிங்கரைஃ । ஆயாந்தி ஸம்முகாஸ்தத்ர கைவர்தாஸ்து ஸஹஸ்ரஶஃ ॥ ௨,௧௬.

இவ்வாறு பாதையில் அழுது, யமதூதர்கள் தடுத்தபோது, ஆயிரக்கணக்கான படகோட்டிகள் அவனை எதிர்கொண்டு வருகின்றார்கள்.

வயம் தே தர்துகாமாய மஹாவைதரணீம் நதீம் । ஶதயோஜநவிஸ்தீர்ணாம் பூயஶோணிதஸம்குலாம் ॥ ௨,௧௬.

நாங்கள் உன்னை அந்த பெரிய வைதரணி ஆற்றைக் கடக்க உதவ விரும்புகிறோம்; அது நூறு யோஜனை அகலமும், புழுதி மற்றும் இரத்தம் நிறைந்ததாகும்.

நாநாசஷஸமாகீர்ணாம் நாநாபக்ஷிகணைர்வ்ரு'தாம் । வயம் த்வாம் தாரயிஷ்யாமஃ ஸுகேநேதி வதந்தி தே ॥ ௨,௧௬.

பலவகை மீன்கள் நிரம்பி, பலவித பறவைகள் சூழ்ந்திருந்தாலும், நாங்கள் உன்னை எளிதாகக் கடத்துவோம் என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

அந்தரம் தேஹி போ பாந்த பஹுலா சேத்ருசிஸ்தவ । தேந தத்ர ப்ரதத்தா கௌஸ்தயா நாவா ப்ரஸர்பதி । மநுஜாநாம் ஹிதம் தாநமந்தே வைதரணீ ஸ்ம்ரு'தா ॥ ௨,௧௬.

ஓ பயணிகா, உன் பாவம் மிக அதிகமாக இருந்தால், எங்களுக்கு இடம் கொடு என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள். அதற்காக அங்கே ஒரு பசு கொடுக்கப்படுகிறது; அந்த பசுவால் படகு நகர்கிறது. மனிதர்களுக்காக செய்யப்படும் இந்த தானம் இறுதியில் வைதரணியாக நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

பராபாபம் தஹேத்ஸர்வம் விஷ்ணுலோகம் ச ஸா நயேத் । ந தத்தா சேத்ககஶ்ரேஷ்ட தாம் ஸமேத்ய ஸமஜ்ஜதி ॥ ௨,௧௬.

அது பிறருடைய பாவங்களை எல்லாம் அழித்து, விஷ்ணுவின் உலகிற்கு அழைத்துச் செல்கிறது; ஆனால், அந்த தானம் செய்யப்படவில்லை என்றால், சிறந்த பறவைகளின் தலைவனே, அந்த பசுவை அடைந்தபோது, அந்த நதியில் மூழ்கி விடுகிறான்.

ஸ்வஸ்தாவஸ்தே ஶரீரேऽத்ர வைதரண்யா வ்ரதம் சரேத் । தேயா ச விதுஷே தேநுஸ்தாம் நதீம் தர்துமிச்சதா ॥ ௨,௧௬.

இந்த உலகில் உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது வைதரணி விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; அந்த நதியை கடக்க விரும்பும் ஒருவர், ஒரு பசுவை அறிவுடையவருக்கு தானமாக வழங்க வேண்டும்.

அவதந்மஜ்ஜமாநஸ்து நிந்தத்யாத்மாநமாத்மநா । பாதேயார்தம் மயா கிஞ்சிந்ந ப்ரதத்தம் த்விஜாயச ॥ ௨,௧௬.

ஆனால், அவன் அந்த நதியில் மூழ்கும்போது, 'நான் பயணத்திற்கு எதையும் தானம் செய்யவில்லை, ஒரு பிராமணருக்கும் எதையும் தரவில்லை' என்று தன்னைத் தானே குறை கூறுகிறான்.

ந தத்தம் ந ஹுதம் ஜப்தம் ந ஸ்நாதம் ந க்ரு'தம் ஸ்துதம் । யாத்ரு'ஶம் கர்ம சரிதம் மூட புங்க்ஷ்வேதி தாத்ரு'ஶம் ॥ ௨,௧௬.

நான் தானம் செய்யவில்லை, ஹோமம் செய்யவில்லை, ஜபம் செய்யவில்லை, ஸ்நானம் செய்யவில்லை, ஸ்தோத்திரம் செய்யவில்லை; என்ன செய்த செயல்களோ, அவற்றை நீ இப்போது அனுபவிக்க வேண்டும், அறியாமை கொண்டவனே.

ததைவ ஹ்ரு'தி ஸம்மூடஸ்தாடிதோ பாஷதே படைஃ । வைதரண்யாஃ பரதடே புங்க்தே தத்தம் கடாதிகம் ॥ ௨,௧௬.

அப்போது, மனம் குழப்பமடைந்து, யமதூதர்களால் அடிபட்டு, அவன் பேசுகிறான்; வைதரணியின் அப்புறக் கரையில், அவன் தானமாக கொடுத்த குடம் போன்றவற்றை அனுபவிக்கிறான்.

ஊநஷாண்மாஸிகஶ்ராத்தம் புக்த்வா கச்சதி சாக்ரதஃ । தார்க்ஷ்ய தத்ர விஶேஷேண போஜயீத த்விஜாஞ்சுபாந் ॥ ௨,௧௬.

ஆறு மாதம் முழுமையாக இல்லாத ஸ்ராத்த்தத்தில் வழங்கப்பட்டதை உண்டு, அவன் அடுத்தடுத்து செல்கிறான்; தார்க்ஷ்யா, அங்கே குறிப்பாக நல்ல பிராமணர்களை உணவளிக்க வேண்டும்.

சத்வாரிம்ஶத்ததா ஸப்த யோஜநாநி ஶதத்வயம் । ப்ரயாதி ப்ரத்யஹம் தார்க்ஷ்ய அஹோராத்ரேண கர்ஶிதஃ ॥ ௨,௧௬.

தார்க்ஷ்யா, அவன் ஒவ்வொரு நாளும் நாற்பத்தைந்து, ஏழு மற்றும் இருநூறு யோஜனங்களை, பகலும் இரவும் சோர்வுடன் பயணிக்கிறான்.

ஸப்தமே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே புரம் பஹ்வாபதம் வ்ரஜேத் । தத்ர புக்த்வ ப்ரதத்தம் யச்ச்ராத்தம் ஸப்தமமாஸிகம் ॥ ௨,௧௬.

ஏழாவது மாதம் வந்ததும், அவன் பல அபாயங்கள் நிறைந்த நகரை அடைகிறான்; அங்கே, ஏழாம் மாத ஸ்ராத்த்தத்தில் வழங்கப்பட்டதை உண்டு, அடுத்தடுத்து செல்கிறான்.

அஷ்டமே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே நாநாக்ரந்தபுரம் வ்ரஜேத் । நாநாக்ரந்தகணாந்த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரந்தமாநாந்ஸுதாருணம் ॥ ௨,௧௬.

எட்டாவது மாதம் வந்ததும், பல அழுகை முழங்கும் நகரை அடைகிறான்; அங்கே, பலவிதமாக அழும் உயிர்களைப் பார்த்து, அவர்கள் கடுமையாக அழுகிறார்கள்.

ஸ்வயம் ச ஶூந்யஹ்ரு'தயஃ ஸமாக்ரந்ததி துஃ கிதஃ । தந்மாஸிகம் ச யச்ச்ராத்தம் புக்த்வா தத்ர ஸுகீ பவேத் ॥ ௨,௧௬.

அவன் தானும் மனம் வெறுமையாக, துயரத்தில் அழுகிறான்; ஆனால், அங்கே மாதந்தோறும் செய்யப்படும் ஸ்ராத்த்தத்தை உண்டு, மகிழ்ச்சி அடைகிறான்.

விஹாய தத்புரம் ப்ரேதோ யாதி தப்தபுரம் ப்ரதி । ஸுதப்தநகரம் ப்ராப்ய நவமே மாஸி ஸோऽஶ்நுதே । த்விஜபோஜ்யம் பிண்டதாநம் க்ரு'தம் ஶ்ராத்தம் ஸுதேந யத் ॥ ௨,௧௬.

அந்த நகரை விட்டு விட்டு, அவன் வெப்பம் மிகுந்த நகரை நோக்கிச் செல்கிறான்; ஒன்பதாம் மாதத்தில் அந்த வெப்பமான நகரை அடைந்து, மகனால் பிராமணர்களுக்காக வழங்கப்பட்ட பிண்டதானம் மற்றும் ஸ்ராத்த்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

மாஸி வை தஶமே ப்ராப்தே ரௌத்ரம் ஸ்தாநம் ஸ கச்சதி । தஶமே மாஸி யத்தத்தம் தத்புக்த்வா ச ப்ரயாதி ஸஃ ॥ ௨,௧௬.

பத்தாம் மாதம் வந்ததும், அவன் பயங்கரமான இடத்திற்கு செல்கிறான்; பத்தாம் மாதத்தில் வழங்கப்பட்டதை உண்டு, அடுத்தடுத்து செல்கிறான்.

தஶைகமாஸிகம் புக்த்வா பயோவர்ஷணம்ரு'ச்சதி । மேகாஸ்தத்ர ப்ரவர்ஷந்தி ப்ரேதாநாம் துஃ கதாயகாஃ ॥ ௨,௧௬.

பதினொன்றாம் மாத ஸ்ராத்த்தத்தை உண்டு, பால் மழை பொழியும் இடத்தை அடைகிறான்; அங்கே, மேகங்கள் இறந்தவர்களுக்கு துயரம் தரும் விதமாகப் பெய்யுகின்றன.

(ததஃ ப்ரசலிதோ போதோ பஹுர்கமத்ரு'ஷார்திதஃ) । த்வாதஶே மாஸி யச்ச்ராத்தம் தத்ர புங்க்தே ஸுதுஃ ஶிதஃ ॥ ௨,௧௬.

பின்னர், படகு நகரும் போது, மிகுந்த தாகத்தால் அவன் வாடுகிறான்; பன்னிரண்டாம் மாத ஸ்ராத்த்தத்தை அங்கே, மிகுந்த துயரத்துடன் உண்டு.

கிஞ்சிந்ந்யூநே ததோ வர்ஷே ஸார்தே சைகாதஶேऽத வா । யாதி ஶீதபுரம் தத்ர ஶீதம் யத்ராதிதுஃ கதம் ॥ ௨,௧௬.

ஒரு வருடம் சிறிது குறைவாக இருக்கும்போது, அல்லது பதினொன்றரை மாதத்தில், அவன் மிகுந்த பனியுள்ள நகரை அடைகிறான்; அங்கே, பனி மிகுந்த துயரத்தைத் தருகிறது.

ஶீதார்தஃ க்ஷுதிதஃ ஸோऽத வீக்ஷதே ஹி திஶோ தஶ । திஷ்டேத்து பாந்தவஃ கோऽபி யோ மே துஃகம் வ்யபோஹதி ॥ ௨,௧௬.

பனியால் வாடி, பசிக்காகவும் வாடி, அவன் பத்து திசைகளிலும் பார்த்து, 'என் துயரை போக்கும் உறவினர் யாராவது இருக்கிறார்களா?' என்று எண்ணுகிறான்.

கிங்கராஸ்தம் வதந்த்யேவம் க்வ தே புண்யம் ஹி தாத்ரு'ஶம் । ஶ்ருத்வா தேஷாம் து தத்வாக்யம் ஹா தைவ இதி பாஷதே ॥ ௨,௧௬.

அந்த ஊழியர்கள் அவனை நோக்கி, 'உன் புண்ணியம் எங்கே?' என்று கேட்கிறார்கள். அவர்களின் வார்த்தைகள் கேட்டவுடன், அவன், 'ஓ, விதி!' என்று வருந்துகிறான்.

தைவம் ஹி பூர்வஸுக்ரு'தம் தந்மயா நைவ ஸஞ்சிதம் । ஏவம் ஸஞ்சிந்த்ய பஹுஶோ தைர்யமாலம்பதே புநஃ ॥ ௨,௧௬.

ஊழ் என்பது முன்பு செய்த நல்ல காரியங்களே; ஆனால் நான் அவற்றை சேர்க்கவில்லை என்று அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, மனதைத் தைரியமாக்குகிறான்.

சத்வாரிம்ஶத்யோஜநாநி சதுர்யுக்தாநி வை ததஃ । தர்மராஜபுரம் ரம்யம் கந்தர்வாப்ஸராகுலம் ॥ ௨,௧௬.

அதன்பின் நாற்பது யோஜனை அகலத்தில் விரிந்த, கந்தர்வர்களும் அப்சரைகளும் நிறைந்த, தர்மராஜாவின் அழகான நகரம் இருக்கிறது.

சதுரஶீதிலக்ஷைஶ்ச மூர்தாமூர்தைரதிஷ்டிதம் । த்ரயோதஶ ப்ரதீஹாரா தர்மராஜபுரே ஸ்திதாஃ ॥ ௨,௧௬.

அங்கே எண்பத்து நான்கு இலட்சம் உருவமுள்ளவர்களும் உருவமில்லாதவர்களும் வசிக்கிறார்கள்; அந்த தர்மராஜா நகரத்தில் பதின்மூன்று வாயில்காவலர்கள் நிற்கிறார்கள்.