கருடபுராணம்

உக்தாநி வாச்யாநி மயா நராணாமதஃ ஶ்ரு'ணுஷ்வாவஹிதோऽபி பக்ஷிந் । ஸ்த்ரீணாம் ஶரீரம் ப்ரதிலப்ய தேஹீ ப்ரவீதி கர்மாணி க்ரு'தாநி பூர்வம் ॥ ௨,௧௫.

ஆண்கள் சொல்வதெல்லாம் கூறப்பட்டது; இப்போது கவனமாகக் கேள், பறவையே. பெண்ணுடலைப் பெற்ற உடலோடு இருப்பவன், முன்பு செய்த செயல்களை நினைத்து கூறுகிறான்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௬ ஶ்ரீபகவாநுவாச । ஏவம் விலபதஸ்தஸ்ய ப்ரேதஸ்யைவம் ககேஶ்வர । க்ரந்தமாநஸ்ய நிதராம் பீடிதஸ்ய ச கிங்கரைஃ ॥ ௨,௧௬.

பெருமான் கூறினார்: அவ்வாறு அந்த உயிர் அழுது வாடிக்கொண்டிருக்க, பறவைகளின் அரசே, யமதூதர்கள் அவனை மிகுந்த வேதனையால் வாட்டுகிறார்கள்.

ஸப்ததஶ திநாந்யேகோ வாயுமார்கே விக்ரு'ஷ்யதே । அஷ்டாதஶே த்வஹோராத்ரே பூர்வம் யாம்யபுரம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௬.

பதினேழு நாட்கள் அவன் காற்றின் பாதையில் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்; பதினெட்டாம் நாள் இரவில் முதன்முதலில் யமபுரிக்கு அடைகிறான்.

தஸ்மிந்புரவரே ரம்யே ப்ரேதாநாம் ச கணோ மஹாந் । புஷ்பபத்ரா நதீ தத்ரந்யக்ரோதஃ ப்ரியதர்ஶநஃ ॥ ௨,௧௬.

அந்த அழகான யமபுரியில், பல உயிர்கள் கூடியிருக்கும்; அங்கு புஷ்பபத்ரா என்ற நதி ஓடுகிறது, அழகான ஆலமரம் உள்ளது.

புரே ஸ தத்ர விஶ்ராமம் ப்ராப்யதே யமகிங்கரைஃ । ஜாயாபுத்ராதிகம் ஸௌக்யம் ஸ்மரேத்தத்ர ஸுதுஃ கிதஃ ॥ ௨,௧௬.

அந்த நகரத்தில், யமதூதர்கள் அவனை ஓய்வடையச் செய்கிறார்கள்; மிகுந்த துயரத்தில், அவன் மனைவி, பிள்ளைகள் மற்றும் பிற உறவினர்களுடன் இருந்த இன்பங்களை நினைவுகூர்கிறான்.

ருததே கருணைர்வாக்யை ஸ்த்ரு'ஷார்தஃ ஶ்ரமபீடிதஃ । ஸ்வதநம் ஸ்வகலத்ராணி க்ரு'ஹம் புத்ராஃ ஸுகாநி ச ॥ ௨,௧௬.

அவன் தாகத்தாலும் சோர்வாலும் வாடி, இரங்கும் வார்த்தைகளோடு அழுகிறான்; தன் செல்வம், மனைவி, வீடு, பிள்ளைகள், இன்பங்கள் ஆகியவற்றை நினைத்து வருந்துகிறான்.

ப்ரு'த்யமித்ராணி சாந்யச்ச ஸர்வம் ஶோசதி வை ததா । க்ஷுதார்தஸ்ய புரே தஸ்மிந்கிங்கரைஸ்தஸ்ய சோச்யதே ॥ ௨,௧௬.

அவன் தன் வேலைக்காரர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் மற்ற அனைத்தையும் நினைத்து வருந்துகிறான்; அந்த நகரத்தில், பசிக்காக வாடும் அவனை நோக்கி யமதூதர்கள் கூறுகிறார்கள்:

கிங்கரா ஊசுஃ । க்வ தநம் க்வ ஸுதா ஜாயா க்வ க்ரு'ஹம் க்வ த்வமீத்ரு'ஶஃ । ஸ்வகர்மோபார்ஜிதம் புங்க்ஷ்வ சிரம் கச்ச மஹாபதே ॥ ௨,௧௬.

யமதூதர்கள் கூறினார்கள்: உன் செல்வம் எங்கே? உன் பிள்ளைகள், மனைவி, வீடு எங்கே? நீ இப்போது இப்படியாக இருக்கிறாய். நீ செய்த கர்மத்தின் பலனை அனுபவித்து, நீண்ட பாதையில் செல்ல வேண்டும்.

ஜாநாஸி ஶம்பலவஶம் பலமத்வகாநாம் நோ ஶம்பலஃ ப்ரயததே பரலோகபாந்த । கந்தவ்யமஸ்தி தவ நிஶ்சிதமேவ தேந மார்கேண யத்ர பவதஃ க்ரயவிக்ரயௌ ந ॥ ௨,௧௬.

அந்த ஊர்தண்டின் சக்தியை நீ அறிந்தாயா? பரலோகப் பயணிக்கு ஊர்தண்டை ஏந்துபவர்கள் உதவுவதில்லை. நீ செல்ல வேண்டிய பாதை உறுதி; அங்கே உனக்காக வாங்குவதும் விற்குவதும் எதுவும் இல்லை.

யமதூதோதிதம் வாக்யம் பக்ஷிந்நைவம் த்வயா ஶ்ருதம் । ஏவமுக்தஸ்ததஃ ஸர்வைர்ஹந்யமாநஃ ஸ முத்கரைஃ ॥ ௨,௧௬.

யமதூதர்கள் சொன்ன வார்த்தைகள், இறகு உடையவனே, நீ இப்போது கேட்டாயே. அவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன், அவனை எல்லோரும் கம்புகளால் அடிக்கின்றார்கள்.

அத்ர தத்தம் ஸுதைஃ பாத்ரே (த்ரைஃ) ஸ்நேஹாத்வா க்ரு'பயாத வா । மாஸிகம் பிண்டமஶ்ராதி ததஃ ஸௌரிபுரம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௬.

இங்கே, பிள்ளைகள் அன்போடு அல்லது இரக்கத்தால், யாருக்குத் தகுதியானவருக்கு மாதந்தோறும் பிண்டம் கொடுத்தால், அந்த உயிர் சௌரிபுரத்திற்கு செல்கின்றான்.

தத்ர நாம்நா து ராஜா வை ஜங்கமஃ காலரூபத்ரு'க் । தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பயபீதஸ்து விஶ்ராமே குருதே மதிம் ॥ ௨,௧௬.

அங்கே, ஜங்கமன் என்று பெயர் கொண்ட அரசன், காலத்தின் உருவத்தில் தோன்றுகிறான். அவனைப் பார்த்தவுடன், பயத்தில் நடுங்கி, அந்த உயிர் மனதிற்கு ஓய்வை நாடுகிறான்.

உதகம் சாந்நஸம்யுக்தம் புங்க்தே தஸ்மிந்புரே கதஃ । த்ரைபக்ஷிகே து யத்தத்தம் தத்புரம் ஸ வ்யதிக்ரமேத் ॥ ௨,௧௬.

அந்த நகரத்தில் சென்றவுடன், அவன் அன்னம் கலந்த நீரை உண்டு. மூன்று பக்கங்கள் முடிந்தபின் கொடுக்கப்பட்டதை அவன் பெற்றால், அந்த நகரைத் தாண்டிச் செல்கிறான்.

நகேந்த்ரநகரே ரம்யே ப்ரேதோ யாதி திவாநிஶம் । கச்சந்வநாநி ரௌத்ராணி த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரந்ததி தத்ர ஸஃ ॥ ௨,௧௬.

நகேந்திர நகரம் என்ற அழகிய இடத்தில், அந்த உயிர் பகலும் இரவும் அலைந்து, பயங்கரமான காடுகளைப் பார்த்து அங்கே அழுகிறான்.

பீஷணைஃ க்லிஶ்யமாநஸ்து ருததே ச புநஃ புநஃ । மாஸத்வயாவஸாநே து தத்புரம் ஸோऽதிகச்சதி ॥ ௨,௧௬.

பயமுறுத்தும் உயிர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் அழுகிறான். இரண்டு மாதங்கள் முடிந்ததும், அந்த நகரை அவன் கடந்து செல்கிறான்.

புக்த்வா சாந்நம் ஜலம் பீத்வா யத்தத்தம் வாந்தவைரிஹ । க்லிஶ்யமாநஸ்ததஃ பாஶைர்நோயதே யமகிங்கரைஃ ॥ ௨,௧௬.

இங்கே உறவினர்கள் கொடுத்த உணவு உண்டு, தண்ணீர் குடித்தவுடன், யமனுடைய ஊழியர்கள் அவனைக் கட்டி இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.

த்ரு'தீயே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே கந்தர்வநகரம் ஶுபம் । த்ரு'தீயம் மாஸிகம் புக்த்வா தத்ர கச்சத்யஸௌ புரஃ ॥ ௨,௧௬.

மூன்றாம் மாதம் வந்ததும், அவன் கந்தர்வ நகரம் என்ற புண்ணியமான இடத்தை அடைகிறான். அங்கே மூன்றாவது மாத பிண்டம் பெற்றவுடன், அந்த நகரை நோக்கிச் செல்கிறான்.

ஶைலாகமம் சதுர்தே ஸ மாஸே ப்ராப்நோதி வை புரம் । பாஷாணாஸ்தத்ர வர்ஷந்தி ப்ரேதஸ்யோபரி ஸம்ஸ்திதாஃ ॥ ௨,௧௬.

நான்காம் மாதத்தில், அவன் சைலாகம நகரத்தை அடைகிறான். அங்கே, அந்த உயிரின் மேல் கற்கள் மழைபோல் பொழிகின்றன.

சதுர்தமாஸிகே ஶ்ராத்தம் புக்தே தத்ர ஸுகீ பவேத் ॥ ௨,௧௬.

அங்கே நான்காவது மாதத்தில் ஸ்ராத்தம் பெற்றவுடன், அவன் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.

ததோ யாதி புரம் ப்ரேதஃ க்ரூரம் மாஸே து பஞ்சமே । இஹ தத்தம் ஸுதைர்புங்க்தே ப்ரேதோ வை தத்புரே ஸ்திதஃ । ஷஷ்டே மாஸி ததஃ ப்ரேதோ யாதி க்ரௌஞ்சாபிதம் புரம் ॥ ௨,௧௬.

பின்னர் ஐந்தாம் மாதத்தில், அந்த உயிர் ஒரு கொடூரமான நகரத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கே அவன் பிள்ளைகள் கொடுத்ததை உண்டு, அந்த நகரத்தில் தங்குகிறான். ஆறாம் மாதத்தில், அவன் கௌஞ்சம் என்று அழைக்கப்படும் நகரத்திற்குச் செல்கிறான்.

தத்ர தத்தேந பிண்டேந ஶ்ராத்தேநாப்யாயிதஃ புரே । முஹூர்தார்தம் து விஶ்ரம்ய கம்பமாநஃ ஸுதுஃ கிதஃ ॥ ௨,௧௬.

அங்கே, பிண்டம் மற்றும் ஸ்ராத்தம் கொடுக்கப்பட்டதை உண்டு, அந்த நகரத்தில் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து, நடுங்கி, மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறான்.

தத்புரம் ஸ வ்யதிக்ரம்ய தர்ஜிதோ யமகிங்கரைஃ । ப்ரயாதி சித்ரநகரம் விசித்ரோ யத்ர பார்திவஃ ॥ ௨,௧௬.

அந்த நகரைத் தாண்டி, யமதூதர்கள் பயமுறுத்த, அவன் சித்ரா நகரம் எனும் இடத்திற்குச் செல்கிறான்; அங்கே விசித்திரமான அரசன் இருக்கிறான்.

யமஸ்யைவாநுஜஃ ஸௌரிர்யத்ர ராஜ்யம் ப்ரஶாஸ்தி ஹி । மாஸைஸ்து பஞ்சபிஃ ஸார்தைரூபஷாண்மாஸிகம் பவேத் ॥ ௨,௧௬.

அங்கே, யமனின் சகோதரன் சௌரி அரசை ஆள்கிறான். ஐந்து மாதம் மற்றும் பாதி முடிந்ததும், ஆறாம் மாத பிண்டம் செய்யப்படுகிறது.

ஊநஷாண்மாஸிகம் தத்ர புங்க்தே யாம்யஸமாஹதஃ । மார்கே புநஃ புநஸ்தஸ்ய புபுக்ஷா பீடயத்யலம் ॥ ௨,௧௬.

அங்கே, யமதூதர்கள் துன்புறுத்த, அவன் முழுமையற்ற ஆறாம் மாத பிண்டத்தை உண்டு. பயணத்தில், பசிப்பு அவனை மீண்டும் மீண்டும் வாட்டுகிறது.

ஸந்திஷ்டதே ம்ரு'தே கோऽபி மதீயஃ ஸுதபாந்தவஃ । ஸௌக்யம் யோ மே ஜநயதி பததஃ ஶோகஸாகரே ॥ ௨,௧௬.

இறந்தபின் என் பிள்ளை அல்லது உறவினர் யாராவது இருந்தால், நான் துயரக் கடலில் மூழ்கும் போது, அவர்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறார்கள்.

ஏவம் மார்கே விலபதி வார்யமாணஶ்ச கிங்கரைஃ । ஆயாந்தி ஸம்முகாஸ்தத்ர கைவர்தாஸ்து ஸஹஸ்ரஶஃ ॥ ௨,௧௬.

இவ்வாறு பாதையில் அழுது, யமதூதர்கள் தடுத்தபோது, ஆயிரக்கணக்கான படகோட்டிகள் அவனை எதிர்கொண்டு வருகின்றார்கள்.

வயம் தே தர்துகாமாய மஹாவைதரணீம் நதீம் । ஶதயோஜநவிஸ்தீர்ணாம் பூயஶோணிதஸம்குலாம் ॥ ௨,௧௬.

நாங்கள் உன்னை அந்த பெரிய வைதரணி ஆற்றைக் கடக்க உதவ விரும்புகிறோம்; அது நூறு யோஜனை அகலமும், புழுதி மற்றும் இரத்தம் நிறைந்ததாகும்.

நாநாசஷஸமாகீர்ணாம் நாநாபக்ஷிகணைர்வ்ரு'தாம் । வயம் த்வாம் தாரயிஷ்யாமஃ ஸுகேநேதி வதந்தி தே ॥ ௨,௧௬.

பலவகை மீன்கள் நிரம்பி, பலவித பறவைகள் சூழ்ந்திருந்தாலும், நாங்கள் உன்னை எளிதாகக் கடத்துவோம் என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

அந்தரம் தேஹி போ பாந்த பஹுலா சேத்ருசிஸ்தவ । தேந தத்ர ப்ரதத்தா கௌஸ்தயா நாவா ப்ரஸர்பதி । மநுஜாநாம் ஹிதம் தாநமந்தே வைதரணீ ஸ்ம்ரு'தா ॥ ௨,௧௬.

ஓ பயணிகா, உன் பாவம் மிக அதிகமாக இருந்தால், எங்களுக்கு இடம் கொடு என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள். அதற்காக அங்கே ஒரு பசு கொடுக்கப்படுகிறது; அந்த பசுவால் படகு நகர்கிறது. மனிதர்களுக்காக செய்யப்படும் இந்த தானம் இறுதியில் வைதரணியாக நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.