கருடபுராணம்

ததவ ஸ வ்ரஜந்மார்கே புத்ரபுத்ரேதி ச ப்ருவந் । ஹாஹேதி க்ரந்ததே நித்யம் கீத்ரு'ஶம் து மயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

அந்த வழியில் செல்லும் போது, 'மகனே! மகனே!' என்று அழைத்து, 'ஓயோ!' என்று எப்போதும் அழுது, 'நான் என்ன செய்தேன்?' என்று வருந்துகிறான்.

மாநுஷ்யம் லப்யதே கஸ்மாதிதி ப்ரூதே ப்ரஸர்பதி । மஹதா புண்யயோகேந மாநுஷ்யம் ஜந்ம லப்யதே ॥ ௨,௧௫.

மனிதராக பிறப்பது எதற்காக என்று கேட்கிறான். பெரும் புண்ணியங்களைச் சேர்த்தால்தான் மனிதப் பிறவி கிடைக்கும்.

ந தத்ப்ராப்ய ப்ரதத்தம் ஹி யாசகேப்யஃ ஸ்வகம் தநம் । பராதீநம் ததபவதிதி ப்ரூதே (ரௌதி) ஸகத்கதஃ ॥ ௨,௧௫.

அதைப் பெற்றபிறகு, எவரும் கேட்டாலும் தன் சொத்தைப் பகிரவில்லை; பிறர் வசப்படுவதாகி விட்டது என்று துடிக்கத் துடிக்க வருந்துகிறான்.

கிங்கரைஃ பீட்யதேऽத்யர்தம் ஸ்மரதே பூர்வதைஹிகம் ॥ ௨,௧௫.

அவன் யமதூதர்களால் மிகுந்த வேதனையால் சிரமப்படுகிறான்; முன்பு கொண்ட உடலை நினைவுகூர்கிறான்.

ஸுகஸ்ய துஃ கஸ்ய ந கோபி தாதா பரோ ததாதீதி குபுத்திரேஷா । புரா க்ரு'தம் கர்ம ஸதைவ புஜ்யதே தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் வேறு யாரும் காரணமில்லை; இதெல்லாம் தவறான எண்ணம். முன்னர் செய்த கர்மங்களை எங்கு இருந்தாலும் அனுபவிக்க வேண்டியதே, உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மயா ந தத்தம் ந ஹுதம் ஹுதாஶநே தபோ ந தப்தம் ஹிமஶைலகஹ்வரே । ந ஸேவிதம் காங்கமஹோ மஹாஜலம் தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நானும் கொடையளிக்கவில்லை, யாகத்தில் ஹோமம் செய்யவில்லை; பனிமலையிலுள்ள குகைகளில் தவம் செய்யவில்லை; புனிதமான கங்கைநதியையோ அதன் பெரிய நீரையோ சேவை செய்யவில்லை; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

ந நித்யதாநம் ந காவாஹ்நிகம் க்ரு'தம் ந வேததாநம் ந ச ஶாஸ்த்ரபுஸ்தகம் । புரா நத்ரு'ஷ்டம் ந ச ஸேவிதோऽத்வா தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நித்யதானம் செய்யவில்லை, பசுக்களுக்கு அன்றாட சேவை செய்யவில்லை; வேதம் அல்லது சாஸ்திர புத்தகங்களை வழங்கவில்லை; புனிதமான பாதைகளைப் பார்த்தவனும் அல்ல, சேவை செய்தவனும் அல்ல; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஜலாஶயோ நைவ க்ரு'தோ ஹி நிர்ஜலே மநுஷ்யஹேதோஃ பஶுபக்ஷிஹேதவே । கோத்ரு'ப்திஹேதோர்ந க்ரு'தம் ஹி கோசரம் தேஹிந்க்வசிந்நஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நீர் இல்லாத இடத்தில் மனிதர்களுக்கோ, மிருகங்களுக்கோ, பறவைகளுக்கோ நீர்தோட்டம் அமைக்கவில்லை; பசுக்களுக்கு திருப்தி தரும் மேய்ச்சல் நிலம் ஏற்படுத்தவில்லை; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மயா ந புக்தம் பதிஸங்கஸௌக்யம் வஹ்நிப்ரவேஶோ ந க்ரு'தோ ம்ரு'தே ஸதி । தஸ்மிந்ம்ரு'தே தத்வ்ரதபாலநம் வா தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நான் கணவருடன் சேர்ந்து வாழும் இன்பத்தை அனுபவிக்கவில்லை; அவர் இறந்தபின் தீயில் சென்று உயிர் கொடுக்கவில்லை; அவர் மறைந்தபின் விரதம் மேற்கொள்ளவும் செய்யவில்லை; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மாஸோபவாஸைர்ந விஶோஷிதம் வபுஶ்சாந்த்ராயணைர்வா நியமைஶ்ச ஸம்ஹதைஃ । நாரீஶரீரம் பஹுதுஃ கபாஜநம் லப்தம் மயா பூர்வக்ரு'தைர்விகர்மபிஃ ॥ ௨,௧௫.

மாதம் மாதம் விரதமிருந்து என் உடலை சோர்வடைய செய்யவில்லை; சந்திராயண முதலான கடும் விரதங்களை மேற்கொள்ளவில்லை; முன்பு செய்த தவறுகள் காரணமாக, அதிக துன்பம் தரும் பெண்ணுடலை நான் பெற்றுள்ளேன்.

உக்தாநி வாச்யாநி மயா நராணாமதஃ ஶ்ரு'ணுஷ்வாவஹிதோऽபி பக்ஷிந் । ஸ்த்ரீணாம் ஶரீரம் ப்ரதிலப்ய தேஹீ ப்ரவீதி கர்மாணி க்ரு'தாநி பூர்வம் ॥ ௨,௧௫.

ஆண்கள் சொல்வதெல்லாம் கூறப்பட்டது; இப்போது கவனமாகக் கேள், பறவையே. பெண்ணுடலைப் பெற்ற உடலோடு இருப்பவன், முன்பு செய்த செயல்களை நினைத்து கூறுகிறான்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௬ ஶ்ரீபகவாநுவாச । ஏவம் விலபதஸ்தஸ்ய ப்ரேதஸ்யைவம் ககேஶ்வர । க்ரந்தமாநஸ்ய நிதராம் பீடிதஸ்ய ச கிங்கரைஃ ॥ ௨,௧௬.

பெருமான் கூறினார்: அவ்வாறு அந்த உயிர் அழுது வாடிக்கொண்டிருக்க, பறவைகளின் அரசே, யமதூதர்கள் அவனை மிகுந்த வேதனையால் வாட்டுகிறார்கள்.

ஸப்ததஶ திநாந்யேகோ வாயுமார்கே விக்ரு'ஷ்யதே । அஷ்டாதஶே த்வஹோராத்ரே பூர்வம் யாம்யபுரம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௬.

பதினேழு நாட்கள் அவன் காற்றின் பாதையில் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்; பதினெட்டாம் நாள் இரவில் முதன்முதலில் யமபுரிக்கு அடைகிறான்.

தஸ்மிந்புரவரே ரம்யே ப்ரேதாநாம் ச கணோ மஹாந் । புஷ்பபத்ரா நதீ தத்ரந்யக்ரோதஃ ப்ரியதர்ஶநஃ ॥ ௨,௧௬.

அந்த அழகான யமபுரியில், பல உயிர்கள் கூடியிருக்கும்; அங்கு புஷ்பபத்ரா என்ற நதி ஓடுகிறது, அழகான ஆலமரம் உள்ளது.

புரே ஸ தத்ர விஶ்ராமம் ப்ராப்யதே யமகிங்கரைஃ । ஜாயாபுத்ராதிகம் ஸௌக்யம் ஸ்மரேத்தத்ர ஸுதுஃ கிதஃ ॥ ௨,௧௬.

அந்த நகரத்தில், யமதூதர்கள் அவனை ஓய்வடையச் செய்கிறார்கள்; மிகுந்த துயரத்தில், அவன் மனைவி, பிள்ளைகள் மற்றும் பிற உறவினர்களுடன் இருந்த இன்பங்களை நினைவுகூர்கிறான்.

ருததே கருணைர்வாக்யை ஸ்த்ரு'ஷார்தஃ ஶ்ரமபீடிதஃ । ஸ்வதநம் ஸ்வகலத்ராணி க்ரு'ஹம் புத்ராஃ ஸுகாநி ச ॥ ௨,௧௬.

அவன் தாகத்தாலும் சோர்வாலும் வாடி, இரங்கும் வார்த்தைகளோடு அழுகிறான்; தன் செல்வம், மனைவி, வீடு, பிள்ளைகள், இன்பங்கள் ஆகியவற்றை நினைத்து வருந்துகிறான்.

ப்ரு'த்யமித்ராணி சாந்யச்ச ஸர்வம் ஶோசதி வை ததா । க்ஷுதார்தஸ்ய புரே தஸ்மிந்கிங்கரைஸ்தஸ்ய சோச்யதே ॥ ௨,௧௬.

அவன் தன் வேலைக்காரர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் மற்ற அனைத்தையும் நினைத்து வருந்துகிறான்; அந்த நகரத்தில், பசிக்காக வாடும் அவனை நோக்கி யமதூதர்கள் கூறுகிறார்கள்:

கிங்கரா ஊசுஃ । க்வ தநம் க்வ ஸுதா ஜாயா க்வ க்ரு'ஹம் க்வ த்வமீத்ரு'ஶஃ । ஸ்வகர்மோபார்ஜிதம் புங்க்ஷ்வ சிரம் கச்ச மஹாபதே ॥ ௨,௧௬.

யமதூதர்கள் கூறினார்கள்: உன் செல்வம் எங்கே? உன் பிள்ளைகள், மனைவி, வீடு எங்கே? நீ இப்போது இப்படியாக இருக்கிறாய். நீ செய்த கர்மத்தின் பலனை அனுபவித்து, நீண்ட பாதையில் செல்ல வேண்டும்.

ஜாநாஸி ஶம்பலவஶம் பலமத்வகாநாம் நோ ஶம்பலஃ ப்ரயததே பரலோகபாந்த । கந்தவ்யமஸ்தி தவ நிஶ்சிதமேவ தேந மார்கேண யத்ர பவதஃ க்ரயவிக்ரயௌ ந ॥ ௨,௧௬.

அந்த ஊர்தண்டின் சக்தியை நீ அறிந்தாயா? பரலோகப் பயணிக்கு ஊர்தண்டை ஏந்துபவர்கள் உதவுவதில்லை. நீ செல்ல வேண்டிய பாதை உறுதி; அங்கே உனக்காக வாங்குவதும் விற்குவதும் எதுவும் இல்லை.

யமதூதோதிதம் வாக்யம் பக்ஷிந்நைவம் த்வயா ஶ்ருதம் । ஏவமுக்தஸ்ததஃ ஸர்வைர்ஹந்யமாநஃ ஸ முத்கரைஃ ॥ ௨,௧௬.

யமதூதர்கள் சொன்ன வார்த்தைகள், இறகு உடையவனே, நீ இப்போது கேட்டாயே. அவ்வாறு சொல்லப்பட்டவுடன், அவனை எல்லோரும் கம்புகளால் அடிக்கின்றார்கள்.

அத்ர தத்தம் ஸுதைஃ பாத்ரே (த்ரைஃ) ஸ்நேஹாத்வா க்ரு'பயாத வா । மாஸிகம் பிண்டமஶ்ராதி ததஃ ஸௌரிபுரம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௬.

இங்கே, பிள்ளைகள் அன்போடு அல்லது இரக்கத்தால், யாருக்குத் தகுதியானவருக்கு மாதந்தோறும் பிண்டம் கொடுத்தால், அந்த உயிர் சௌரிபுரத்திற்கு செல்கின்றான்.

தத்ர நாம்நா து ராஜா வை ஜங்கமஃ காலரூபத்ரு'க் । தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பயபீதஸ்து விஶ்ராமே குருதே மதிம் ॥ ௨,௧௬.

அங்கே, ஜங்கமன் என்று பெயர் கொண்ட அரசன், காலத்தின் உருவத்தில் தோன்றுகிறான். அவனைப் பார்த்தவுடன், பயத்தில் நடுங்கி, அந்த உயிர் மனதிற்கு ஓய்வை நாடுகிறான்.

உதகம் சாந்நஸம்யுக்தம் புங்க்தே தஸ்மிந்புரே கதஃ । த்ரைபக்ஷிகே து யத்தத்தம் தத்புரம் ஸ வ்யதிக்ரமேத் ॥ ௨,௧௬.

அந்த நகரத்தில் சென்றவுடன், அவன் அன்னம் கலந்த நீரை உண்டு. மூன்று பக்கங்கள் முடிந்தபின் கொடுக்கப்பட்டதை அவன் பெற்றால், அந்த நகரைத் தாண்டிச் செல்கிறான்.

நகேந்த்ரநகரே ரம்யே ப்ரேதோ யாதி திவாநிஶம் । கச்சந்வநாநி ரௌத்ராணி த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரந்ததி தத்ர ஸஃ ॥ ௨,௧௬.

நகேந்திர நகரம் என்ற அழகிய இடத்தில், அந்த உயிர் பகலும் இரவும் அலைந்து, பயங்கரமான காடுகளைப் பார்த்து அங்கே அழுகிறான்.

பீஷணைஃ க்லிஶ்யமாநஸ்து ருததே ச புநஃ புநஃ । மாஸத்வயாவஸாநே து தத்புரம் ஸோऽதிகச்சதி ॥ ௨,௧௬.

பயமுறுத்தும் உயிர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் அழுகிறான். இரண்டு மாதங்கள் முடிந்ததும், அந்த நகரை அவன் கடந்து செல்கிறான்.

புக்த்வா சாந்நம் ஜலம் பீத்வா யத்தத்தம் வாந்தவைரிஹ । க்லிஶ்யமாநஸ்ததஃ பாஶைர்நோயதே யமகிங்கரைஃ ॥ ௨,௧௬.

இங்கே உறவினர்கள் கொடுத்த உணவு உண்டு, தண்ணீர் குடித்தவுடன், யமனுடைய ஊழியர்கள் அவனைக் கட்டி இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.

த்ரு'தீயே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே கந்தர்வநகரம் ஶுபம் । த்ரு'தீயம் மாஸிகம் புக்த்வா தத்ர கச்சத்யஸௌ புரஃ ॥ ௨,௧௬.

மூன்றாம் மாதம் வந்ததும், அவன் கந்தர்வ நகரம் என்ற புண்ணியமான இடத்தை அடைகிறான். அங்கே மூன்றாவது மாத பிண்டம் பெற்றவுடன், அந்த நகரை நோக்கிச் செல்கிறான்.

ஶைலாகமம் சதுர்தே ஸ மாஸே ப்ராப்நோதி வை புரம் । பாஷாணாஸ்தத்ர வர்ஷந்தி ப்ரேதஸ்யோபரி ஸம்ஸ்திதாஃ ॥ ௨,௧௬.

நான்காம் மாதத்தில், அவன் சைலாகம நகரத்தை அடைகிறான். அங்கே, அந்த உயிரின் மேல் கற்கள் மழைபோல் பொழிகின்றன.

சதுர்தமாஸிகே ஶ்ராத்தம் புக்தே தத்ர ஸுகீ பவேத் ॥ ௨,௧௬.

அங்கே நான்காவது மாதத்தில் ஸ்ராத்தம் பெற்றவுடன், அவன் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.