கருடபுராணம்

தீபமந்நம் ஜலம் வஸ்த்ரம் யத்கிஞ்சித்வஸ்து தீயதே । ப்ரேதஶப்தேந தத்தேயம் ம்ரு'ஸ்யாநந்ததாயகம் ॥ ௨,௧௫.

விளக்கு, உணவு, தண்ணீர், vasthiram அல்லது ஏதேனும் பொருள் கொடுக்கும்போது 'பிரேதன்' என்று சொல்லி கொடுக்க வேண்டும்; அது அந்த உயிருக்கு மகிழ்ச்சி தரும்.

த்ரயோதஶேऽஹ்நி ஸ ப்ரேதோ நீயதே ச மஹாபதே । பிண்டஜம் தேஹமாஶ்ரித்ய திவா நக்தம் புபுக்ஷிதஃ ॥ ௨,௧௫.

பதிமூன்றாம் நாளில், அந்த உயிர் பிண்டத்தால் உருவான உடலை ஏற்று, பகலும் இரவும் பசியுடன், பெரிய பாதையில் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்.

ஶீதோஷ்ணஶங்குக்ரவ்யாதவஹ்நிமார்கஸ்து பாபிநாம் । க்ஷுதா த்ரு'ஷ்ணாத்மிகா சைவ ஸவ்வ ஸௌம்யம் க்ரு'தாத்மநாம் ॥ ௨,௧௫.

பாவிகளுக்கு அந்த பாதை குளிரும் வெப்பமும், கூரிய கம்பிகளும், காட்டு மிருகங்களும், நெருப்பும், பசி தாகமும் நிறைந்தது; நல்லவர்களுக்கு அது மென்மையானது.

மார்கே சைதாநி துஃ காநி அஸிபத்ரவநாந்விதே । க்ஷுத்பிபாஸார்திதோ நித்யம் யமத்ரு'தைஃ ப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௧௫.

அந்த வழியில், பட்டாசு இலைகளால் ஆன காட்டும், பசி தாகத்தால் எப்போதும் வாடி, யமதூதர்களால் இடையறாது சும்மடிக்கப்படுகிறான்.

அஹந்யஹநி வை ப்ரேதோ யோஜநாநாம் ஶதத்வயம் । சத்வாரிம்ஶத்ததா ஸப்த அஹோராத்ரேண கச்சதி ॥ ௨,௧௫.

ஒவ்வொரு நாளும் அந்த உயிர் இருநூற்றி நாற்பத்தேழு யோஜனை தூரம், ஒரு பகல் இரவில் பயணிக்கிறான்.

க்ரு'ஹீதோ யமபாஶைஶ்ச ஹாஹேதி ருதிதே து ஸஃ । ஸ்வக்ரு'ஹம் து பரித்யஜ்ய யாம்யம் புரமநுவ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௫.

யமனின் பாசத்தால் பிடிக்கப்பட்டு, 'ஓயோ!' என்று அழுது, தன் வீட்டை விட்டு விட்டு, யமபுரிக்கு செல்லும் பாதையை பின்பற்றுகிறான்.

க்ரமேண யாதி ஸ ப்ரேதஃ புரம் யாம்யம் ஶுபாஶுபம் । அதீத்ய தாநிதாந்யேவ மார்கே புரவராணி ச ॥ ௨,௧௫.

அந்த உயிர், நல்லதும் கெட்டதும் எனும் பல நகரங்களை கடந்து, படிப்படியாக யமபுரிக்கு செல்கிறான்.

யாம்யம் ஸௌரிபுரம் நகேந்த்ரபவநம் கந்தர்வஶைலாகமௌ । க்ரோஞ்சம் க்ரூரபுரம் விசித்ரபவநம் பஹ்வாபதம் துஃ கதம் ॥ ௨,௧௫.

யமபுரி, சூரியபுரி, மலை அரசனின் இல்லம், கந்தர்வ மலைகள், க்ரொஞ்சம், கொடூர நகரம், வித்தியாசமான வீடுகள் கொண்ட நகரம், அபாயமும் துயரமும் நிறைந்தது.

நாநாக்ரந்தபுரம் ஸுதப்ரபவநம் ரௌத்ரம் பயோவர்ஷணம் ஶீதாட்யம் பஹுதர்மபீதபவநம் யாம்யம் புரம் சாக்ரதஃ ॥ ௨,௧௫.

பல அழுகை நிறைந்த நகரம், மக்களின் இல்லம், கொடூரமான நகரம், தண்ணீர் பொழியும் நகரம், கடும் குளிர் நிறைந்தது, பலர் தர்மத்தைப் பயப்படும் நகரம், முன்னால் யமபுரி.

த்ரயோதஶேऽஹ்நி ஸ ப்ரேதோ க்ரு'ஹீதோ யமகிங்கரைஃ । தஸ்மிந்மார்கே ப்ரஜத்யேகோ க்ரு'ஹீத இவ மர்கடஃ ॥ ௨,௧௫.

பதிமூன்றாம் நாளில், அந்த உயிரை யமதூதர்கள் பிடிக்கிறார்கள்; அந்த வழியில், குரங்கைப் போல பிடிக்கப்பட்டு, தனியாக செல்கிறான்.

ததவ ஸ வ்ரஜந்மார்கே புத்ரபுத்ரேதி ச ப்ருவந் । ஹாஹேதி க்ரந்ததே நித்யம் கீத்ரு'ஶம் து மயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

அந்த வழியில் செல்லும் போது, 'மகனே! மகனே!' என்று அழைத்து, 'ஓயோ!' என்று எப்போதும் அழுது, 'நான் என்ன செய்தேன்?' என்று வருந்துகிறான்.

மாநுஷ்யம் லப்யதே கஸ்மாதிதி ப்ரூதே ப்ரஸர்பதி । மஹதா புண்யயோகேந மாநுஷ்யம் ஜந்ம லப்யதே ॥ ௨,௧௫.

மனிதராக பிறப்பது எதற்காக என்று கேட்கிறான். பெரும் புண்ணியங்களைச் சேர்த்தால்தான் மனிதப் பிறவி கிடைக்கும்.

ந தத்ப்ராப்ய ப்ரதத்தம் ஹி யாசகேப்யஃ ஸ்வகம் தநம் । பராதீநம் ததபவதிதி ப்ரூதே (ரௌதி) ஸகத்கதஃ ॥ ௨,௧௫.

அதைப் பெற்றபிறகு, எவரும் கேட்டாலும் தன் சொத்தைப் பகிரவில்லை; பிறர் வசப்படுவதாகி விட்டது என்று துடிக்கத் துடிக்க வருந்துகிறான்.

கிங்கரைஃ பீட்யதேऽத்யர்தம் ஸ்மரதே பூர்வதைஹிகம் ॥ ௨,௧௫.

அவன் யமதூதர்களால் மிகுந்த வேதனையால் சிரமப்படுகிறான்; முன்பு கொண்ட உடலை நினைவுகூர்கிறான்.

ஸுகஸ்ய துஃ கஸ்ய ந கோபி தாதா பரோ ததாதீதி குபுத்திரேஷா । புரா க்ரு'தம் கர்ம ஸதைவ புஜ்யதே தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் வேறு யாரும் காரணமில்லை; இதெல்லாம் தவறான எண்ணம். முன்னர் செய்த கர்மங்களை எங்கு இருந்தாலும் அனுபவிக்க வேண்டியதே, உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மயா ந தத்தம் ந ஹுதம் ஹுதாஶநே தபோ ந தப்தம் ஹிமஶைலகஹ்வரே । ந ஸேவிதம் காங்கமஹோ மஹாஜலம் தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நானும் கொடையளிக்கவில்லை, யாகத்தில் ஹோமம் செய்யவில்லை; பனிமலையிலுள்ள குகைகளில் தவம் செய்யவில்லை; புனிதமான கங்கைநதியையோ அதன் பெரிய நீரையோ சேவை செய்யவில்லை; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

ந நித்யதாநம் ந காவாஹ்நிகம் க்ரு'தம் ந வேததாநம் ந ச ஶாஸ்த்ரபுஸ்தகம் । புரா நத்ரு'ஷ்டம் ந ச ஸேவிதோऽத்வா தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நித்யதானம் செய்யவில்லை, பசுக்களுக்கு அன்றாட சேவை செய்யவில்லை; வேதம் அல்லது சாஸ்திர புத்தகங்களை வழங்கவில்லை; புனிதமான பாதைகளைப் பார்த்தவனும் அல்ல, சேவை செய்தவனும் அல்ல; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஜலாஶயோ நைவ க்ரு'தோ ஹி நிர்ஜலே மநுஷ்யஹேதோஃ பஶுபக்ஷிஹேதவே । கோத்ரு'ப்திஹேதோர்ந க்ரு'தம் ஹி கோசரம் தேஹிந்க்வசிந்நஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நீர் இல்லாத இடத்தில் மனிதர்களுக்கோ, மிருகங்களுக்கோ, பறவைகளுக்கோ நீர்தோட்டம் அமைக்கவில்லை; பசுக்களுக்கு திருப்தி தரும் மேய்ச்சல் நிலம் ஏற்படுத்தவில்லை; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மயா ந புக்தம் பதிஸங்கஸௌக்யம் வஹ்நிப்ரவேஶோ ந க்ரு'தோ ம்ரு'தே ஸதி । தஸ்மிந்ம்ரு'தே தத்வ்ரதபாலநம் வா தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நான் கணவருடன் சேர்ந்து வாழும் இன்பத்தை அனுபவிக்கவில்லை; அவர் இறந்தபின் தீயில் சென்று உயிர் கொடுக்கவில்லை; அவர் மறைந்தபின் விரதம் மேற்கொள்ளவும் செய்யவில்லை; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மாஸோபவாஸைர்ந விஶோஷிதம் வபுஶ்சாந்த்ராயணைர்வா நியமைஶ்ச ஸம்ஹதைஃ । நாரீஶரீரம் பஹுதுஃ கபாஜநம் லப்தம் மயா பூர்வக்ரு'தைர்விகர்மபிஃ ॥ ௨,௧௫.

மாதம் மாதம் விரதமிருந்து என் உடலை சோர்வடைய செய்யவில்லை; சந்திராயண முதலான கடும் விரதங்களை மேற்கொள்ளவில்லை; முன்பு செய்த தவறுகள் காரணமாக, அதிக துன்பம் தரும் பெண்ணுடலை நான் பெற்றுள்ளேன்.

உக்தாநி வாச்யாநி மயா நராணாமதஃ ஶ்ரு'ணுஷ்வாவஹிதோऽபி பக்ஷிந் । ஸ்த்ரீணாம் ஶரீரம் ப்ரதிலப்ய தேஹீ ப்ரவீதி கர்மாணி க்ரு'தாநி பூர்வம் ॥ ௨,௧௫.

ஆண்கள் சொல்வதெல்லாம் கூறப்பட்டது; இப்போது கவனமாகக் கேள், பறவையே. பெண்ணுடலைப் பெற்ற உடலோடு இருப்பவன், முன்பு செய்த செயல்களை நினைத்து கூறுகிறான்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௬ ஶ்ரீபகவாநுவாச । ஏவம் விலபதஸ்தஸ்ய ப்ரேதஸ்யைவம் ககேஶ்வர । க்ரந்தமாநஸ்ய நிதராம் பீடிதஸ்ய ச கிங்கரைஃ ॥ ௨,௧௬.

பெருமான் கூறினார்: அவ்வாறு அந்த உயிர் அழுது வாடிக்கொண்டிருக்க, பறவைகளின் அரசே, யமதூதர்கள் அவனை மிகுந்த வேதனையால் வாட்டுகிறார்கள்.

ஸப்ததஶ திநாந்யேகோ வாயுமார்கே விக்ரு'ஷ்யதே । அஷ்டாதஶே த்வஹோராத்ரே பூர்வம் யாம்யபுரம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௬.

பதினேழு நாட்கள் அவன் காற்றின் பாதையில் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்; பதினெட்டாம் நாள் இரவில் முதன்முதலில் யமபுரிக்கு அடைகிறான்.

தஸ்மிந்புரவரே ரம்யே ப்ரேதாநாம் ச கணோ மஹாந் । புஷ்பபத்ரா நதீ தத்ரந்யக்ரோதஃ ப்ரியதர்ஶநஃ ॥ ௨,௧௬.

அந்த அழகான யமபுரியில், பல உயிர்கள் கூடியிருக்கும்; அங்கு புஷ்பபத்ரா என்ற நதி ஓடுகிறது, அழகான ஆலமரம் உள்ளது.

புரே ஸ தத்ர விஶ்ராமம் ப்ராப்யதே யமகிங்கரைஃ । ஜாயாபுத்ராதிகம் ஸௌக்யம் ஸ்மரேத்தத்ர ஸுதுஃ கிதஃ ॥ ௨,௧௬.

அந்த நகரத்தில், யமதூதர்கள் அவனை ஓய்வடையச் செய்கிறார்கள்; மிகுந்த துயரத்தில், அவன் மனைவி, பிள்ளைகள் மற்றும் பிற உறவினர்களுடன் இருந்த இன்பங்களை நினைவுகூர்கிறான்.

ருததே கருணைர்வாக்யை ஸ்த்ரு'ஷார்தஃ ஶ்ரமபீடிதஃ । ஸ்வதநம் ஸ்வகலத்ராணி க்ரு'ஹம் புத்ராஃ ஸுகாநி ச ॥ ௨,௧௬.

அவன் தாகத்தாலும் சோர்வாலும் வாடி, இரங்கும் வார்த்தைகளோடு அழுகிறான்; தன் செல்வம், மனைவி, வீடு, பிள்ளைகள், இன்பங்கள் ஆகியவற்றை நினைத்து வருந்துகிறான்.

ப்ரு'த்யமித்ராணி சாந்யச்ச ஸர்வம் ஶோசதி வை ததா । க்ஷுதார்தஸ்ய புரே தஸ்மிந்கிங்கரைஸ்தஸ்ய சோச்யதே ॥ ௨,௧௬.

அவன் தன் வேலைக்காரர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் மற்ற அனைத்தையும் நினைத்து வருந்துகிறான்; அந்த நகரத்தில், பசிக்காக வாடும் அவனை நோக்கி யமதூதர்கள் கூறுகிறார்கள்:

கிங்கரா ஊசுஃ । க்வ தநம் க்வ ஸுதா ஜாயா க்வ க்ரு'ஹம் க்வ த்வமீத்ரு'ஶஃ । ஸ்வகர்மோபார்ஜிதம் புங்க்ஷ்வ சிரம் கச்ச மஹாபதே ॥ ௨,௧௬.

யமதூதர்கள் கூறினார்கள்: உன் செல்வம் எங்கே? உன் பிள்ளைகள், மனைவி, வீடு எங்கே? நீ இப்போது இப்படியாக இருக்கிறாய். நீ செய்த கர்மத்தின் பலனை அனுபவித்து, நீண்ட பாதையில் செல்ல வேண்டும்.

ஜாநாஸி ஶம்பலவஶம் பலமத்வகாநாம் நோ ஶம்பலஃ ப்ரயததே பரலோகபாந்த । கந்தவ்யமஸ்தி தவ நிஶ்சிதமேவ தேந மார்கேண யத்ர பவதஃ க்ரயவிக்ரயௌ ந ॥ ௨,௧௬.

அந்த ஊர்தண்டின் சக்தியை நீ அறிந்தாயா? பரலோகப் பயணிக்கு ஊர்தண்டை ஏந்துபவர்கள் உதவுவதில்லை. நீ செல்ல வேண்டிய பாதை உறுதி; அங்கே உனக்காக வாங்குவதும் விற்குவதும் எதுவும் இல்லை.