கருடபுராணம்

திநாநி தஶ பிண்டாம்ஶ்ச குர்வந்த்யத்ர ஸுதாதயஃ । ப்ரத்யஹம் தே விபஜ்யந்தே சதுர்பாகாஃ ககேஶ்வர ॥ ௨,௧௫.

பத்து நாட்கள், மகன்கள் மற்றும் பிறவர்கள் பிண்டம் தயாரிக்கிறார்கள்; ஒவ்வொரு நாளும், பறவைகளின் தலைவனே, அவை நான்கு பாகங்களாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.

பாகத்வயம் து தேஹார்தம் ப்ரீதிதம் பூதபஞ்சகே । த்ரு'தீயம் யமதூதாநாம் சதுர்தம் சோபஜீவ்யதி ॥ ௨,௧௫.

அதில் இரண்டு பாகங்கள் உடலுக்காக, ஐந்து பூதங்களுக்கு திருப்தி தரும் வகையில்; மூன்றாவது பாகம் யமதூதர்களுக்காக; நான்காவது பாகம் வாழ்வதற்காக.

அஹோராத்ரைஸ்து நவபிஃ ப்ரேதோ நிஷ்பத்திமாப்நுயாத் । ஜந்தோர்நிஷ்பந்நதேஹஸ்ய தஶமே வலவத்க்ஷுதா ॥ ௨,௧௫.

ஒன்பது நாள், இரவு பகல் ஆகியவற்றில், அந்த உயிர் உருவத்தை அடைகிறது; பத்து நாள் முடிவில், அந்த உருவத்திற்கு மிகுந்த பசிக்காகிறது.

ந விதிர்நைவ மந்த்ரஶ்ச ந ஸ்வதாவாஹநாஶிஷஃ । நாம கோத்ரம் ஸமுச்சார்ய யத்தத்தம் தத்தஶாஹிகம் ॥ ௨,௧௫.

விதி, மந்திரம், ச்வதா அர்ப்பணம், ஆசீர்வாதம் — இவை எதுவும் இல்லாமல், பெயரும் குலமும் சொல்லி கொடுக்கப்படும் தானம் மட்டும் பத்து நாட்கள் நிலைக்கும்.

தக்தே தேஹே புநர்தேஹமேவமுத்பத்யதே கக । ப்ரதமேऽஹநி யஃ பிண்டஸ்தேந மூர்தா ப்ரஜாயதே ॥ ௨,௧௫.

உடல் எரிக்கப்பட்ட பிறகு, பறவையே, புதிய உடல் உருவாகும்; முதல் நாளில் செய்யும் பிண்டம் மூலம் தலை உருவாகிறது.

க்ரீவா ஸ்கந்தௌ த்விதீயே ச த்ரு'தீயே ஹ்ரு'தயம் பவேத் । சதுர்தேந பவேத்ப்ரு'ஷ்டம் பஞ்சமே நாபிரேவ ச ॥ ௨,௧௫.

இரண்டாம் நாளில் கழுத்தும் தோளும், மூன்றாம் நாளில் இதயம், நான்காம் நாளில் முதுகு, ஐந்தாம் நாளில் நாபி உருவாகும்.

ஷட்ஸப்தமே கடீ குஹ்யம்ரு'ரூ சாப்யஷ்டமே ததா । தாலூ பாதௌ ச நவமே தஶமேऽஹ்நி க்ஷுதா பவேத் ॥ ௨,௧௫.

ஆறாம், ஏழாம் நாட்களில் இடுப்பு, இரகசிய உறுப்புகள்; எட்டாம் நாளில் தொடைகள்; ஒன்பதாம் நாளில் நாக்கு, பாதங்கள்; பத்தாம் நாளில் பசி ஏற்படும்.

தேஹம் ப்ராப்தஃ க்ஷுதாவிஷ்டோ க்ரு'ஹே த்வாரே ச திஷ்டதி । தஶமேऽஹநி யஃ பிண்டஸ்தம் தத்யாதாமிஷேண து ॥ ௨,௧௫.

உடலை பெற்ற பின் பசியால் வாடி, அவன் வீட்டின் வாசலில் நிற்கின்றான்; பத்தாம் நாளில் அவனுக்கு இறைச்சியுடன் பிண்டம் கொடுக்க வேண்டும்.

யதோ தேஹே ஸமுத்பந்நே ப்ரேதோऽதீவ க்ஷுதாந்விதஃ । அதஸ்த்வாமிஷபாஹ்யேந க்ஷுதா தஸ்ய ந நஶ்யதி ॥ ௨,௧௫.

உடல் உருவானவுடன், அந்த உயிர் மிகுந்த பசியால் வாடுகிறான்; அதனால் இறைச்சி இல்லாமல் கொடுத்தால் அவன் பசி தீராது.

ஏகாதஶே த்வாதஶாஹே ப்ரேதோ புங்க்தே திநத்வயம் । யோஷிதஃ புருஷாஸ்யாபி ப்ரேதஶப்தம் ஸமுச்சரேத் ॥ ௨,௧௫.

பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் நாட்களில் அந்த உயிர் இரண்டு நாட்கள் உணவு உண்டான்; பெண்கள், ஆண்கள் இருவருக்கும் 'பிரேதன்' என்ற சொல்லை உச்சரிக்க வேண்டும்.

தீபமந்நம் ஜலம் வஸ்த்ரம் யத்கிஞ்சித்வஸ்து தீயதே । ப்ரேதஶப்தேந தத்தேயம் ம்ரு'ஸ்யாநந்ததாயகம் ॥ ௨,௧௫.

விளக்கு, உணவு, தண்ணீர், vasthiram அல்லது ஏதேனும் பொருள் கொடுக்கும்போது 'பிரேதன்' என்று சொல்லி கொடுக்க வேண்டும்; அது அந்த உயிருக்கு மகிழ்ச்சி தரும்.

த்ரயோதஶேऽஹ்நி ஸ ப்ரேதோ நீயதே ச மஹாபதே । பிண்டஜம் தேஹமாஶ்ரித்ய திவா நக்தம் புபுக்ஷிதஃ ॥ ௨,௧௫.

பதிமூன்றாம் நாளில், அந்த உயிர் பிண்டத்தால் உருவான உடலை ஏற்று, பகலும் இரவும் பசியுடன், பெரிய பாதையில் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்.

ஶீதோஷ்ணஶங்குக்ரவ்யாதவஹ்நிமார்கஸ்து பாபிநாம் । க்ஷுதா த்ரு'ஷ்ணாத்மிகா சைவ ஸவ்வ ஸௌம்யம் க்ரு'தாத்மநாம் ॥ ௨,௧௫.

பாவிகளுக்கு அந்த பாதை குளிரும் வெப்பமும், கூரிய கம்பிகளும், காட்டு மிருகங்களும், நெருப்பும், பசி தாகமும் நிறைந்தது; நல்லவர்களுக்கு அது மென்மையானது.

மார்கே சைதாநி துஃ காநி அஸிபத்ரவநாந்விதே । க்ஷுத்பிபாஸார்திதோ நித்யம் யமத்ரு'தைஃ ப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௧௫.

அந்த வழியில், பட்டாசு இலைகளால் ஆன காட்டும், பசி தாகத்தால் எப்போதும் வாடி, யமதூதர்களால் இடையறாது சும்மடிக்கப்படுகிறான்.

அஹந்யஹநி வை ப்ரேதோ யோஜநாநாம் ஶதத்வயம் । சத்வாரிம்ஶத்ததா ஸப்த அஹோராத்ரேண கச்சதி ॥ ௨,௧௫.

ஒவ்வொரு நாளும் அந்த உயிர் இருநூற்றி நாற்பத்தேழு யோஜனை தூரம், ஒரு பகல் இரவில் பயணிக்கிறான்.

க்ரு'ஹீதோ யமபாஶைஶ்ச ஹாஹேதி ருதிதே து ஸஃ । ஸ்வக்ரு'ஹம் து பரித்யஜ்ய யாம்யம் புரமநுவ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௫.

யமனின் பாசத்தால் பிடிக்கப்பட்டு, 'ஓயோ!' என்று அழுது, தன் வீட்டை விட்டு விட்டு, யமபுரிக்கு செல்லும் பாதையை பின்பற்றுகிறான்.

க்ரமேண யாதி ஸ ப்ரேதஃ புரம் யாம்யம் ஶுபாஶுபம் । அதீத்ய தாநிதாந்யேவ மார்கே புரவராணி ச ॥ ௨,௧௫.

அந்த உயிர், நல்லதும் கெட்டதும் எனும் பல நகரங்களை கடந்து, படிப்படியாக யமபுரிக்கு செல்கிறான்.

யாம்யம் ஸௌரிபுரம் நகேந்த்ரபவநம் கந்தர்வஶைலாகமௌ । க்ரோஞ்சம் க்ரூரபுரம் விசித்ரபவநம் பஹ்வாபதம் துஃ கதம் ॥ ௨,௧௫.

யமபுரி, சூரியபுரி, மலை அரசனின் இல்லம், கந்தர்வ மலைகள், க்ரொஞ்சம், கொடூர நகரம், வித்தியாசமான வீடுகள் கொண்ட நகரம், அபாயமும் துயரமும் நிறைந்தது.

நாநாக்ரந்தபுரம் ஸுதப்ரபவநம் ரௌத்ரம் பயோவர்ஷணம் ஶீதாட்யம் பஹுதர்மபீதபவநம் யாம்யம் புரம் சாக்ரதஃ ॥ ௨,௧௫.

பல அழுகை நிறைந்த நகரம், மக்களின் இல்லம், கொடூரமான நகரம், தண்ணீர் பொழியும் நகரம், கடும் குளிர் நிறைந்தது, பலர் தர்மத்தைப் பயப்படும் நகரம், முன்னால் யமபுரி.

த்ரயோதஶேऽஹ்நி ஸ ப்ரேதோ க்ரு'ஹீதோ யமகிங்கரைஃ । தஸ்மிந்மார்கே ப்ரஜத்யேகோ க்ரு'ஹீத இவ மர்கடஃ ॥ ௨,௧௫.

பதிமூன்றாம் நாளில், அந்த உயிரை யமதூதர்கள் பிடிக்கிறார்கள்; அந்த வழியில், குரங்கைப் போல பிடிக்கப்பட்டு, தனியாக செல்கிறான்.

ததவ ஸ வ்ரஜந்மார்கே புத்ரபுத்ரேதி ச ப்ருவந் । ஹாஹேதி க்ரந்ததே நித்யம் கீத்ரு'ஶம் து மயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

அந்த வழியில் செல்லும் போது, 'மகனே! மகனே!' என்று அழைத்து, 'ஓயோ!' என்று எப்போதும் அழுது, 'நான் என்ன செய்தேன்?' என்று வருந்துகிறான்.

மாநுஷ்யம் லப்யதே கஸ்மாதிதி ப்ரூதே ப்ரஸர்பதி । மஹதா புண்யயோகேந மாநுஷ்யம் ஜந்ம லப்யதே ॥ ௨,௧௫.

மனிதராக பிறப்பது எதற்காக என்று கேட்கிறான். பெரும் புண்ணியங்களைச் சேர்த்தால்தான் மனிதப் பிறவி கிடைக்கும்.

ந தத்ப்ராப்ய ப்ரதத்தம் ஹி யாசகேப்யஃ ஸ்வகம் தநம் । பராதீநம் ததபவதிதி ப்ரூதே (ரௌதி) ஸகத்கதஃ ॥ ௨,௧௫.

அதைப் பெற்றபிறகு, எவரும் கேட்டாலும் தன் சொத்தைப் பகிரவில்லை; பிறர் வசப்படுவதாகி விட்டது என்று துடிக்கத் துடிக்க வருந்துகிறான்.

கிங்கரைஃ பீட்யதேऽத்யர்தம் ஸ்மரதே பூர்வதைஹிகம் ॥ ௨,௧௫.

அவன் யமதூதர்களால் மிகுந்த வேதனையால் சிரமப்படுகிறான்; முன்பு கொண்ட உடலை நினைவுகூர்கிறான்.

ஸுகஸ்ய துஃ கஸ்ய ந கோபி தாதா பரோ ததாதீதி குபுத்திரேஷா । புரா க்ரு'தம் கர்ம ஸதைவ புஜ்யதே தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் வேறு யாரும் காரணமில்லை; இதெல்லாம் தவறான எண்ணம். முன்னர் செய்த கர்மங்களை எங்கு இருந்தாலும் அனுபவிக்க வேண்டியதே, உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மயா ந தத்தம் ந ஹுதம் ஹுதாஶநே தபோ ந தப்தம் ஹிமஶைலகஹ்வரே । ந ஸேவிதம் காங்கமஹோ மஹாஜலம் தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நானும் கொடையளிக்கவில்லை, யாகத்தில் ஹோமம் செய்யவில்லை; பனிமலையிலுள்ள குகைகளில் தவம் செய்யவில்லை; புனிதமான கங்கைநதியையோ அதன் பெரிய நீரையோ சேவை செய்யவில்லை; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

ந நித்யதாநம் ந காவாஹ்நிகம் க்ரு'தம் ந வேததாநம் ந ச ஶாஸ்த்ரபுஸ்தகம் । புரா நத்ரு'ஷ்டம் ந ச ஸேவிதோऽத்வா தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நித்யதானம் செய்யவில்லை, பசுக்களுக்கு அன்றாட சேவை செய்யவில்லை; வேதம் அல்லது சாஸ்திர புத்தகங்களை வழங்கவில்லை; புனிதமான பாதைகளைப் பார்த்தவனும் அல்ல, சேவை செய்தவனும் அல்ல; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஜலாஶயோ நைவ க்ரு'தோ ஹி நிர்ஜலே மநுஷ்யஹேதோஃ பஶுபக்ஷிஹேதவே । கோத்ரு'ப்திஹேதோர்ந க்ரு'தம் ஹி கோசரம் தேஹிந்க்வசிந்நஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நீர் இல்லாத இடத்தில் மனிதர்களுக்கோ, மிருகங்களுக்கோ, பறவைகளுக்கோ நீர்தோட்டம் அமைக்கவில்லை; பசுக்களுக்கு திருப்தி தரும் மேய்ச்சல் நிலம் ஏற்படுத்தவில்லை; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மயா ந புக்தம் பதிஸங்கஸௌக்யம் வஹ்நிப்ரவேஶோ ந க்ரு'தோ ம்ரு'தே ஸதி । தஸ்மிந்ம்ரு'தே தத்வ்ரதபாலநம் வா தேஹிந்க்வசிந்நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௫.

நான் கணவருடன் சேர்ந்து வாழும் இன்பத்தை அனுபவிக்கவில்லை; அவர் இறந்தபின் தீயில் சென்று உயிர் கொடுக்கவில்லை; அவர் மறைந்தபின் விரதம் மேற்கொள்ளவும் செய்யவில்லை; உடலோடு இருப்பவனே, நீ செய்ததை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.