கருடபுராணம்

ஜநாஃ ஸர்வே ஸமாஸ்தஸ்ய க்ரு'ஹமாகத்ய ஸர்வஶஃ । த்வாரஸ்ய தக்ஷிணே பாகே கோமயம் கௌரஸர்ஷபாந் ॥ ௨,௧௫.

அனைத்து மக்கள் கூடி அவனுடைய வீட்டிற்கு வந்து, கதவின் தெற்குப் பக்கத்தில் பசுமாட்டின் சாணும் மஞ்சள் கடுகும் வைக்க வேண்டும்.

நிதாய வருணம் தேவமந்தர்தாய ஸ்வவேஶ்மநி । பக்ஷயேந்நிம்பபத்ராணி க்ரு'தம் ப்ராஶ்ய க்ரு'ஹம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௫.

வருண தேவனை வீட்டிற்குள் வைத்து, வேப்பிலை தின்று, நெய் சுவைத்து, பிறகு வீட்டிற்குள் செல்ல வேண்டும்.

கேசித்துக்தேந ஸிஞ்சந்தி சிதாஸ்தாநம் ககேஶ்வர । அஶ்ருபாதம் ந குர்வீத தத்யாதஸ்மை ஜலாஞ்ஜலீந் ॥ ௨,௧௫.

சிலர் சுடுகாட்டில் பால் தெளிக்கிறார்கள், பறவைகளின் தலைவனே. அங்கே அழக் கூடாது; அவனுக்காக தண்ணீர் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

ஶ்லேஷ்மாஶ்ரு பாந்தவைர்முக்தம் ப்ரேதோ புங்க்தே யதோऽவஶஃ । அதோ ந ரோதிதவ்யம் ஹி க்ரியாஃ கார்யாஃ ஸ்வஶக்திதஃ ॥ ௨,௧௫.

உறவினர்கள் விட்ட கசப்பு, கண்ணீர் ஆகியவற்றை அந்த உயிர் கட்டாயமாக அனுபவிக்கிறான்; அதனால் அழக்கூடாது, தக்கவாறு கிரியைகள் செய்ய வேண்டும்.

துக்தம் ச ம்ரு'ந்மயே பாத்ரே தோயம் தத்யாத்திநத்ரயம் । ஸூர்யே சாஸ்தம் கதே தார்க்ஷ்ய வலப்யாம் சத்வரேऽபி வா ॥ ௨,௧௫.

மூன்று நாட்கள், மண் பானையில் பாலும் தண்ணீரும், சூரியன் மறைந்த பிறகு, வாசலிலோ அல்லது மண்டபத்திலோ வைக்க வேண்டும், தார்க்ஷ்யா.

பத்தஃ ஸம்மூடஹ்ரு'தயோ தேஹமிச்சந்க்ரு'தாநுகஃ । ஶ்மஶாநம் சத்வரம் கேஹம் வீக்ஷந்யாம்யைஃ ஸ நீயதே ॥ ௨,௧௫.

உடலை விரும்பி, செய்த காரியங்களில் பற்றுடன், மனம் குழப்பமடைந்தவனாக, அவனை தூதர்கள் சுடுகாடு, வாசல், வீடு ஆகிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

கர்தே பிண்டா தஶாஹம் ச தாதவ்யாஶ்ச திநேதிநே । ஜலாஞ்ஜலீஃ ப்ரதாதவ்யாஃ ப்ரேதமுத்திஶ்ய நித்யஶஃ ॥ ௨,௧௫.

பத்து நாட்கள், பள்ளத்தில் தினமும் பிண்டம் வைக்க வேண்டும்; இறந்தவருக்காக எப்போதும் தண்ணீர் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

தாவத்வ்ரு'த்திஶ்ச கர்தவ்யா யாவத்பிண்டம் தஶாஹிகம் । புத்த்ரேண ஹி க்ரியா கார்யா பார்யயா ததபாவதஃ ॥ ௨,௧௫.

பத்து நாள் பிண்டம் முடியும் வரை வளர்ப்பு கிரியைகள் செய்ய வேண்டும். மகன் இல்லையெனில், மனைவி அந்த கிரியைகளை செய்ய வேண்டும்.

ததபாவே ச ஶிஷ்யேண ததபாவே ஸஹோதரஃ । ஶ்மஶாநே சாந்யதீர்தே வா ஜலம் பிண்டம் ச தாபயேத் ॥ ௨,௧௫.

அவளும் இல்லையெனில், சீடன் செய்ய வேண்டும்; அவனும் இல்லையெனில், சகோதரன் செய்ய வேண்டும். சுடுகாட்டிலோ அல்லது வேறு தீர்த்தத்திலோ தண்ணீரும் பிண்டமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ஓதநாநி ச ஸக்தூம்ஶ்ச ஶாகமூலபலாதிநா । ப்ரதமேऽஹநி யத்தத்யாத்தத்தத்யாதுத்தரேऽஹநி ॥ ௨,௧௫.

அன்று கொடுத்த சாதம், மாவு, காய்கறி, கிழங்கு, பழம் முதலியவற்றை, அடுத்த நாட்களிலும் அதேபோல் கொடுக்க வேண்டும்.

திநாநி தஶ பிண்டாம்ஶ்ச குர்வந்த்யத்ர ஸுதாதயஃ । ப்ரத்யஹம் தே விபஜ்யந்தே சதுர்பாகாஃ ககேஶ்வர ॥ ௨,௧௫.

பத்து நாட்கள், மகன்கள் மற்றும் பிறவர்கள் பிண்டம் தயாரிக்கிறார்கள்; ஒவ்வொரு நாளும், பறவைகளின் தலைவனே, அவை நான்கு பாகங்களாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.

பாகத்வயம் து தேஹார்தம் ப்ரீதிதம் பூதபஞ்சகே । த்ரு'தீயம் யமதூதாநாம் சதுர்தம் சோபஜீவ்யதி ॥ ௨,௧௫.

அதில் இரண்டு பாகங்கள் உடலுக்காக, ஐந்து பூதங்களுக்கு திருப்தி தரும் வகையில்; மூன்றாவது பாகம் யமதூதர்களுக்காக; நான்காவது பாகம் வாழ்வதற்காக.

அஹோராத்ரைஸ்து நவபிஃ ப்ரேதோ நிஷ்பத்திமாப்நுயாத் । ஜந்தோர்நிஷ்பந்நதேஹஸ்ய தஶமே வலவத்க்ஷுதா ॥ ௨,௧௫.

ஒன்பது நாள், இரவு பகல் ஆகியவற்றில், அந்த உயிர் உருவத்தை அடைகிறது; பத்து நாள் முடிவில், அந்த உருவத்திற்கு மிகுந்த பசிக்காகிறது.

ந விதிர்நைவ மந்த்ரஶ்ச ந ஸ்வதாவாஹநாஶிஷஃ । நாம கோத்ரம் ஸமுச்சார்ய யத்தத்தம் தத்தஶாஹிகம் ॥ ௨,௧௫.

விதி, மந்திரம், ச்வதா அர்ப்பணம், ஆசீர்வாதம் — இவை எதுவும் இல்லாமல், பெயரும் குலமும் சொல்லி கொடுக்கப்படும் தானம் மட்டும் பத்து நாட்கள் நிலைக்கும்.

தக்தே தேஹே புநர்தேஹமேவமுத்பத்யதே கக । ப்ரதமேऽஹநி யஃ பிண்டஸ்தேந மூர்தா ப்ரஜாயதே ॥ ௨,௧௫.

உடல் எரிக்கப்பட்ட பிறகு, பறவையே, புதிய உடல் உருவாகும்; முதல் நாளில் செய்யும் பிண்டம் மூலம் தலை உருவாகிறது.

க்ரீவா ஸ்கந்தௌ த்விதீயே ச த்ரு'தீயே ஹ்ரு'தயம் பவேத் । சதுர்தேந பவேத்ப்ரு'ஷ்டம் பஞ்சமே நாபிரேவ ச ॥ ௨,௧௫.

இரண்டாம் நாளில் கழுத்தும் தோளும், மூன்றாம் நாளில் இதயம், நான்காம் நாளில் முதுகு, ஐந்தாம் நாளில் நாபி உருவாகும்.

ஷட்ஸப்தமே கடீ குஹ்யம்ரு'ரூ சாப்யஷ்டமே ததா । தாலூ பாதௌ ச நவமே தஶமேऽஹ்நி க்ஷுதா பவேத் ॥ ௨,௧௫.

ஆறாம், ஏழாம் நாட்களில் இடுப்பு, இரகசிய உறுப்புகள்; எட்டாம் நாளில் தொடைகள்; ஒன்பதாம் நாளில் நாக்கு, பாதங்கள்; பத்தாம் நாளில் பசி ஏற்படும்.

தேஹம் ப்ராப்தஃ க்ஷுதாவிஷ்டோ க்ரு'ஹே த்வாரே ச திஷ்டதி । தஶமேऽஹநி யஃ பிண்டஸ்தம் தத்யாதாமிஷேண து ॥ ௨,௧௫.

உடலை பெற்ற பின் பசியால் வாடி, அவன் வீட்டின் வாசலில் நிற்கின்றான்; பத்தாம் நாளில் அவனுக்கு இறைச்சியுடன் பிண்டம் கொடுக்க வேண்டும்.

யதோ தேஹே ஸமுத்பந்நே ப்ரேதோऽதீவ க்ஷுதாந்விதஃ । அதஸ்த்வாமிஷபாஹ்யேந க்ஷுதா தஸ்ய ந நஶ்யதி ॥ ௨,௧௫.

உடல் உருவானவுடன், அந்த உயிர் மிகுந்த பசியால் வாடுகிறான்; அதனால் இறைச்சி இல்லாமல் கொடுத்தால் அவன் பசி தீராது.

ஏகாதஶே த்வாதஶாஹே ப்ரேதோ புங்க்தே திநத்வயம் । யோஷிதஃ புருஷாஸ்யாபி ப்ரேதஶப்தம் ஸமுச்சரேத் ॥ ௨,௧௫.

பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் நாட்களில் அந்த உயிர் இரண்டு நாட்கள் உணவு உண்டான்; பெண்கள், ஆண்கள் இருவருக்கும் 'பிரேதன்' என்ற சொல்லை உச்சரிக்க வேண்டும்.

தீபமந்நம் ஜலம் வஸ்த்ரம் யத்கிஞ்சித்வஸ்து தீயதே । ப்ரேதஶப்தேந தத்தேயம் ம்ரு'ஸ்யாநந்ததாயகம் ॥ ௨,௧௫.

விளக்கு, உணவு, தண்ணீர், vasthiram அல்லது ஏதேனும் பொருள் கொடுக்கும்போது 'பிரேதன்' என்று சொல்லி கொடுக்க வேண்டும்; அது அந்த உயிருக்கு மகிழ்ச்சி தரும்.

த்ரயோதஶேऽஹ்நி ஸ ப்ரேதோ நீயதே ச மஹாபதே । பிண்டஜம் தேஹமாஶ்ரித்ய திவா நக்தம் புபுக்ஷிதஃ ॥ ௨,௧௫.

பதிமூன்றாம் நாளில், அந்த உயிர் பிண்டத்தால் உருவான உடலை ஏற்று, பகலும் இரவும் பசியுடன், பெரிய பாதையில் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்.

ஶீதோஷ்ணஶங்குக்ரவ்யாதவஹ்நிமார்கஸ்து பாபிநாம் । க்ஷுதா த்ரு'ஷ்ணாத்மிகா சைவ ஸவ்வ ஸௌம்யம் க்ரு'தாத்மநாம் ॥ ௨,௧௫.

பாவிகளுக்கு அந்த பாதை குளிரும் வெப்பமும், கூரிய கம்பிகளும், காட்டு மிருகங்களும், நெருப்பும், பசி தாகமும் நிறைந்தது; நல்லவர்களுக்கு அது மென்மையானது.

மார்கே சைதாநி துஃ காநி அஸிபத்ரவநாந்விதே । க்ஷுத்பிபாஸார்திதோ நித்யம் யமத்ரு'தைஃ ப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௧௫.

அந்த வழியில், பட்டாசு இலைகளால் ஆன காட்டும், பசி தாகத்தால் எப்போதும் வாடி, யமதூதர்களால் இடையறாது சும்மடிக்கப்படுகிறான்.

அஹந்யஹநி வை ப்ரேதோ யோஜநாநாம் ஶதத்வயம் । சத்வாரிம்ஶத்ததா ஸப்த அஹோராத்ரேண கச்சதி ॥ ௨,௧௫.

ஒவ்வொரு நாளும் அந்த உயிர் இருநூற்றி நாற்பத்தேழு யோஜனை தூரம், ஒரு பகல் இரவில் பயணிக்கிறான்.

க்ரு'ஹீதோ யமபாஶைஶ்ச ஹாஹேதி ருதிதே து ஸஃ । ஸ்வக்ரு'ஹம் து பரித்யஜ்ய யாம்யம் புரமநுவ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௫.

யமனின் பாசத்தால் பிடிக்கப்பட்டு, 'ஓயோ!' என்று அழுது, தன் வீட்டை விட்டு விட்டு, யமபுரிக்கு செல்லும் பாதையை பின்பற்றுகிறான்.

க்ரமேண யாதி ஸ ப்ரேதஃ புரம் யாம்யம் ஶுபாஶுபம் । அதீத்ய தாநிதாந்யேவ மார்கே புரவராணி ச ॥ ௨,௧௫.

அந்த உயிர், நல்லதும் கெட்டதும் எனும் பல நகரங்களை கடந்து, படிப்படியாக யமபுரிக்கு செல்கிறான்.

யாம்யம் ஸௌரிபுரம் நகேந்த்ரபவநம் கந்தர்வஶைலாகமௌ । க்ரோஞ்சம் க்ரூரபுரம் விசித்ரபவநம் பஹ்வாபதம் துஃ கதம் ॥ ௨,௧௫.

யமபுரி, சூரியபுரி, மலை அரசனின் இல்லம், கந்தர்வ மலைகள், க்ரொஞ்சம், கொடூர நகரம், வித்தியாசமான வீடுகள் கொண்ட நகரம், அபாயமும் துயரமும் நிறைந்தது.

நாநாக்ரந்தபுரம் ஸுதப்ரபவநம் ரௌத்ரம் பயோவர்ஷணம் ஶீதாட்யம் பஹுதர்மபீதபவநம் யாம்யம் புரம் சாக்ரதஃ ॥ ௨,௧௫.

பல அழுகை நிறைந்த நகரம், மக்களின் இல்லம், கொடூரமான நகரம், தண்ணீர் பொழியும் நகரம், கடும் குளிர் நிறைந்தது, பலர் தர்மத்தைப் பயப்படும் நகரம், முன்னால் யமபுரி.