கருடபுராணம்

ந சோபகாதம் குர்வந்தி பூதாத்யா தேவயோநயஃ । விஶ்ராமே பூதஸம்ஜ்ஞோऽயம் தேந தத்ர ப்ரதாபயேத் ॥ ௨,௧௫.

அப்போது பூதங்கள் மற்றும் தெய்வீக வகை உயிரினங்கள் தீங்கு செய்ய மாட்டார்கள்; ஓய்விடத்தில் 'பூதம்' என்ற பெயரில் படைப்பு வழங்க வேண்டும்.

பிஶாசா ராக்ஷஸா யக்ஷா யே சாந்யே திஶி வாஸிநஃ । தஸ்ய ஹோதவ்யதேஹஸ்யநைவாயோக்யத்வகாரகாஃ ॥ ௨,௧௫.

பிசாசுகள், ராட்சசுகள், யக்ஷர்கள் மற்றும் மற்ற திசைகளில் வாழும் உயிரினங்கள் இறந்தவரின் உடலை கிரியைக்குத் தகுதியற்றதாக மாற்ற மாட்டார்கள்.

சிதாபிண்டப்ரப்ரு'திதஃ ப்ரேதத்வமுபஜாயதே । சிதாயாம் ஸாதகம் நாம வதந்த்யேகே ககேஶ்வர ॥ ௨,௧௫.

சிதைபிண்டம் மற்றும் அதுபோன்ற படைப்புகளால் பிரேத நிலை ஏற்படுகிறது; சிலர் சிதையில் உள்ளதை 'சாதகன்' என்று அழைக்கிறார்கள், பறவைகளின் அரசே.

கேசித்தம் ப்ரேதமேவாஹுர்யதா கல்பவிதோ புதாஃ । ததாதி தத்ரதத்ராபி ப்ரேதநாம்நா ப்ரதீயதே ॥ ௨,௧௫.

சிலர் அவனை 'பிரேதம்' என்றும், சடங்கு அறிந்தவர்கள் கூட அதேபோல் அழைக்கிறார்கள்; அப்பொழுதிலிருந்து பல இடங்களில் 'பிரேதம்' என்ற பெயரில் படைப்பு வழங்கப்படுகிறது.

இத்யேவம் பஞ்சபிஃ பிண்டைஃ ஶவஸ்யாஹுதியோக்யதா । அந்யதா சோபகாதாய பூர்வோக்தாஸ்தே பவந்தி ஹி ॥ ௨,௧௫.

இவ்வாறு ஐந்து படைப்புகளால் சவம் ஹோமத்திற்கு தகுதி பெறுகிறது; இல்லையெனில், முன்பு கூறிய உயிரினங்கள் தீங்கு செய்யக்கூடும்.

உத்க்ராமே ப்ரதமம் பிண்டம் ததா சார்தபயேபி ச । சிதாயாம் து த்ரு'தீயம் ஸ்யாத்த்ரயஃ பிண்டாஶ்ச கல்பிதாஃ ॥ ௨,௧௫.

முதல் பிண்டம் உயிர் பிரியும் இடத்தில், இரண்டாவது பாதி வழியில், மூன்றாவது சிதையில் வழங்கப்படுகிறது; இவ்வாறு மூன்று பிண்டங்கள் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

விதாதா ப்ரதமே பிண்டே த்விதீயே கருடத்வஜஃ । த்ரு'தீயே யமதூதாஶ்ச ப்ரயோகஃ பரிகீர்திதஃ ॥ ௨,௧௫.

முதல் பிண்டத்தில் படைத்தோன், இரண்டாவது பிண்டத்தில் கருடக்கொடி உடைய விஷ்ணு, மூன்றாவது பிண்டத்தில் யமதூதர்கள் அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்று விதி கூறுகிறது.

தத்தே த்ரு'தீயே பிண்டேऽஸ்மிந்தேஹதோஷைஃ ப்ரமுச்யதே । ஆதாரபூதஜீவஶ்சஜ்வலநைர்ஜ்வாலயேச்சிதாம் ॥ ௨,௧௫.

இந்த மூன்றாவது பிண்டம் வழங்கப்பட்டபோது, உயிர் உடலின் குறைகளிலிருந்து விடுபடுகிறது; ஆதாரமான உயிர் பிறகு நெருப்பால் சிதையை எரிக்க வேண்டும்.

ஸம்ம்ரு'ஜ்ய சோபலிப்யாத உல்லிக்யோத்த்ரு'த்ய வேதிகாம் । அப்யுக்ஷ்யோபஸமாதாய வஹ்நிம் தத்ரஃ விதாநதஃ ॥ ௨,௧௫.

சுத்தம் செய்து, பூசிவிட்டு, குறி இட்டு, மேடை எழுப்பி, நீர் தெளித்து, அங்கு நெருப்பை முறையுடன் ஏற்ற வேண்டும்.

புஷ்பாக்ஷதைஶ்ச ஸம்பூஜ்ய தேவம் க்ரவ்யாதஸம்ஜ்ஞகம் । த்வம் பூதக்ரு'ஜ்ஜகத்யோநே த்வம் லோகபரிபாலகஃ ॥ ௨,௧௫.

மலர் மற்றும் அரிசி கொண்டு 'கிரவ்யாதன்' எனப்படும் தேவனை வழிபட்டு: 'நீ உயிர்களை உருவாக்குபவன், உலகத்தின் ஆதாரம், நீ எல்லா உலகங்களையும் காப்பவன்' என்று கூற வேண்டும்.

உபஸம்ஹாரகஸ்தஸ்மாதேநம் ஸ்வர்கம் ம்ரு'தம் நய । இதி க்ரவ்யாதமப்யர்ச்ய ஶரீராஹுதிமாசரேத் ॥ ௨,௧௫.

'நீ முடிவை ஏற்படுத்துபவன்; ஆகையால், இந்த இறந்தவரை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்' என்று கிரவ்யாதனை வழிபட்டு, உடல் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

அர்ததக்தே ததா தேஹே தத்யாதாஜ்யாஹுதிம் ததஃ । லோமப்யஃ ஸ்வோதிவாக்யேந குர்யாத்தோமம் யதாவிதி ॥ ௨,௧௫.

உடல் பாதி எரிந்த பிறகு, அப்போது நெய்யால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; முடிகளுக்காக உரிய மந்திரத்துடன் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

சிதாமாரோப்ய தம் ப்ரேதம் ஹுநேதாஜ்யாஹுதிம் ததஃ । யமாய சாந்தகாயேதி ம்ரு'த்யவே ப்ரஹ்மணே ததா ॥ ௨,௧௫.

பிரேதத்தை சிதையில் வைத்து, பிறகு நெய்யால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; 'யமனுக்கு, அந்தகனுக்கு, மரணத்திற்கு, பிரம்மனுக்கு' என்று அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ஜாதவேதோமுகே தேயா ஏகா ப்ரேதமுகே ததா । ஊர்த்வம் து ஜ்வாலயேத்வஹ்நிம் பூர்வபாகே சிதாம் புநஃ ॥ ௨,௧௫.

ஒரு ஹோமம் நெருப்பின் வாயில், மற்றொன்று பிரேதத்தின் வாயில் செய்ய வேண்டும்; பிறகு நெருப்பை மேலே ஏற்றி, சிதையின் கிழக்கு பக்கத்திலும் மீண்டும் எரிய வேண்டும்.

அஸ்மாத்த்வமதிஜாதோஸி த்வதயம் ஜாயதாம் புநஃ । அஸௌ ஸ்வர்காய லோகாய ஸ்வாஹா ஜ்வலதி பாவகஃ ॥ ௨,௧௫.

'இதிலிருந்து நீ பிறந்தாய்; உன்னிலிருந்து மீண்டும் பிறக்க வேண்டும். இந்த நெருப்பு சொர்க்க உலகிற்காக எரிகிறது—ஸ்வாஹா!' என்று கூற வேண்டும்.

ஏவமாஜ்யாஹுதிம் தத்த்வா திலமிஶ்ராம் ஸமந்த்ரகாம் । ததோ தாஹஃ ப்ரகர்தவ்யஃ புத்ரேண கில நிஶ்சிதம் ॥ ௨,௧௫.

எண்ணெயும் எள்ளும் சேர்த்து மந்திரங்களுடன் ஆகாரம் அர்ப்பணித்த பிறகு, அந்த உடலை மகன் உறுதியாகச் சுட வேண்டும்.

ரோதிதவ்யம் ததோ காடமேவம் தஸ்ய ஸுகம் பவேத் । தாஹஸ்யாநந்தரம் தத்ர க்ரு'த்வா ஸஞ்சயநக்ரியாம் ॥ ௨,௧௫.

அதற்குப் பிறகு, ஆழமாக அழ வேண்டும்; இப்படிச் செய்தால் அவனுக்கு நிம்மதி கிடைக்கும். சுட்டதற்குப் பிறகு, அங்கே எஞ்சியதைச் சேகரிக்கும் கிரியை செய்ய வேண்டும்.

ப்ரேதபிண்டம் ப்ரதத்யாச்ச தாஹார்திஶமநம் கக । தாவத்பூதாஃ ப்ரதீக்ஷந்தே தம் ப்ரேதம் பாந்தவார்திநம் ॥ ௨,௧௫.

பிறந்தவனின் துயரை நீக்கும் பிண்டம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும், பறவையே. அந்த நேரம் வரைக்கும், அந்த உயிரை உறவினர்கள் எதிர்பார்த்து பிசாசுகள் காத்திருக்கின்றன.

தாஹஸ்யாநந்தரம் கார்யம் புத்ரைஃ ஸ்நாநம் ஸசைலகம் । திலோதகம் ததோ தத்யாந்நாமகோத்ரேண திஷ்டது ॥ ௨,௧௫.

சுட்ட பிறகு, மகன்கள் உடையுடன் குளிக்க வேண்டும். பிறகு, பெயரும் குலமும் சொல்லி எள்ளுடன் தண்ணீர் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ததோ ஜநபதைஃ ஸர்வைர்தாதவ்யா கரதாலிகா । விஷ்ணுர்விஷ்ணுரிதி ப்ரூயாத்குணைஃ ப்ரேதமுதீரயேத் ॥ ௨,௧௫.

அதற்குப் பிறகு, ஊரிலுள்ள எல்லோரும் கைதட்டி, 'விஷ்ணு, விஷ்ணு' என்று சொல்லி, இறந்தவரை நல்ல பண்புகளுடன் புகழ வேண்டும்.

ஜநாஃ ஸர்வே ஸமாஸ்தஸ்ய க்ரு'ஹமாகத்ய ஸர்வஶஃ । த்வாரஸ்ய தக்ஷிணே பாகே கோமயம் கௌரஸர்ஷபாந் ॥ ௨,௧௫.

அனைத்து மக்கள் கூடி அவனுடைய வீட்டிற்கு வந்து, கதவின் தெற்குப் பக்கத்தில் பசுமாட்டின் சாணும் மஞ்சள் கடுகும் வைக்க வேண்டும்.

நிதாய வருணம் தேவமந்தர்தாய ஸ்வவேஶ்மநி । பக்ஷயேந்நிம்பபத்ராணி க்ரு'தம் ப்ராஶ்ய க்ரு'ஹம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௫.

வருண தேவனை வீட்டிற்குள் வைத்து, வேப்பிலை தின்று, நெய் சுவைத்து, பிறகு வீட்டிற்குள் செல்ல வேண்டும்.

கேசித்துக்தேந ஸிஞ்சந்தி சிதாஸ்தாநம் ககேஶ்வர । அஶ்ருபாதம் ந குர்வீத தத்யாதஸ்மை ஜலாஞ்ஜலீந் ॥ ௨,௧௫.

சிலர் சுடுகாட்டில் பால் தெளிக்கிறார்கள், பறவைகளின் தலைவனே. அங்கே அழக் கூடாது; அவனுக்காக தண்ணீர் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

ஶ்லேஷ்மாஶ்ரு பாந்தவைர்முக்தம் ப்ரேதோ புங்க்தே யதோऽவஶஃ । அதோ ந ரோதிதவ்யம் ஹி க்ரியாஃ கார்யாஃ ஸ்வஶக்திதஃ ॥ ௨,௧௫.

உறவினர்கள் விட்ட கசப்பு, கண்ணீர் ஆகியவற்றை அந்த உயிர் கட்டாயமாக அனுபவிக்கிறான்; அதனால் அழக்கூடாது, தக்கவாறு கிரியைகள் செய்ய வேண்டும்.

துக்தம் ச ம்ரு'ந்மயே பாத்ரே தோயம் தத்யாத்திநத்ரயம் । ஸூர்யே சாஸ்தம் கதே தார்க்ஷ்ய வலப்யாம் சத்வரேऽபி வா ॥ ௨,௧௫.

மூன்று நாட்கள், மண் பானையில் பாலும் தண்ணீரும், சூரியன் மறைந்த பிறகு, வாசலிலோ அல்லது மண்டபத்திலோ வைக்க வேண்டும், தார்க்ஷ்யா.

பத்தஃ ஸம்மூடஹ்ரு'தயோ தேஹமிச்சந்க்ரு'தாநுகஃ । ஶ்மஶாநம் சத்வரம் கேஹம் வீக்ஷந்யாம்யைஃ ஸ நீயதே ॥ ௨,௧௫.

உடலை விரும்பி, செய்த காரியங்களில் பற்றுடன், மனம் குழப்பமடைந்தவனாக, அவனை தூதர்கள் சுடுகாடு, வாசல், வீடு ஆகிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

கர்தே பிண்டா தஶாஹம் ச தாதவ்யாஶ்ச திநேதிநே । ஜலாஞ்ஜலீஃ ப்ரதாதவ்யாஃ ப்ரேதமுத்திஶ்ய நித்யஶஃ ॥ ௨,௧௫.

பத்து நாட்கள், பள்ளத்தில் தினமும் பிண்டம் வைக்க வேண்டும்; இறந்தவருக்காக எப்போதும் தண்ணீர் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

தாவத்வ்ரு'த்திஶ்ச கர்தவ்யா யாவத்பிண்டம் தஶாஹிகம் । புத்த்ரேண ஹி க்ரியா கார்யா பார்யயா ததபாவதஃ ॥ ௨,௧௫.

பத்து நாள் பிண்டம் முடியும் வரை வளர்ப்பு கிரியைகள் செய்ய வேண்டும். மகன் இல்லையெனில், மனைவி அந்த கிரியைகளை செய்ய வேண்டும்.

ததபாவே ச ஶிஷ்யேண ததபாவே ஸஹோதரஃ । ஶ்மஶாநே சாந்யதீர்தே வா ஜலம் பிண்டம் ச தாபயேத் ॥ ௨,௧௫.

அவளும் இல்லையெனில், சீடன் செய்ய வேண்டும்; அவனும் இல்லையெனில், சகோதரன் செய்ய வேண்டும். சுடுகாட்டிலோ அல்லது வேறு தீர்த்தத்திலோ தண்ணீரும் பிண்டமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.