கருடபுராணம்

ப்ரசலந்தி ததஃ ப்ராணா யாம்யைர்நிகடவர்திபிஃ । ஏகீபூதம் ஜகத்பஶ்யேத்தைவீ த்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரஜாயதே ॥ ௨,௧௫.

அப்போது உயிர்கள், யமராஜாவின் ஊழியர்களுடன் வெளியேறுகின்றன; அந்த நேரத்தில் ஒரு தெய்வீகக் கண் தோன்றி, உலகம் ஒன்றாகவே தெரிகிறது.

பீபத்ஸம் தாருணம் ரூபம் ப்ரணைஃ கண்டம் ஸமாஶ்ரிதைஃ । பேநமுத்கிரதே கோபி முகம் லாலாகுலம் பவேத் ॥ ௨,௧௫.

அச்சமூட்டும் கொடூரமான உருவம் தோன்றும்; உயிர்கள் களத்தில் சிக்கிக்கொண்டு, வாயில் நுரை புடைத்து, நாக்கு துப்பால் நிரம்பி விடும்.

துராத்மாநஶ்ச தாட்யந்தே கிங்கரைஃ பாஶபந்தநைஃ । ஸுகேந க்ரு'திநஸ்தத்ர நீயந்தே நாகநாயகைஃ ॥ ௨,௧௫.

தீயவர்கள் பாசத்தால் கட்டி, யமனுடைய சேவகர்களால் அடிபடுவார்கள்; நல்லவர்கள், சுவர்க்கத்தார் வழிநடத்த, எளிதாக அழைத்துச் செல்லப்படுவார்கள்.

துஃ கேந பாபிநோ யாந்தி யமமார்கே ச துர்கமே । யமஶ்சதுர்புஜோ பூத்வா ஶங்கசக்ரகதாதிப்ரு'த் ॥ ௨,௧௫.

பாவிகள் கடினமான யமபாதையில் துன்பத்துடன் செல்கின்றனர்; யமன் நான்கு கரங்களுடன், சங்கு, சக்கரம், கதை போன்ற ஆயுதங்களை ஏந்தி தோன்றுகிறார்.

புண்யகர்மரதாந்ஸம்யக்ஶுபாந்மித்ரவதாசரேத் । ஆஹூய பாபிநஃ ஸர்வாந்யமோ தண்டேந ரஜ்ஜயேத் ॥ ௨,௧௫.

நல்ல காரியங்களில் ஈடுபடும் நல்லவர்களை, நண்பரைப்போல் மென்மையாக நடத்துகிறார்; ஆனால் பாவிகளை எல்லாம் கூவி, தண்டத்தால் கட்டுப்படுத்துகிறார்.

ப்ரலயாம்புதநிர்கோஷஸ்த்வஞ்ஜநாத்ரிஸமப்ரபஃ । மஹிஷஸ்தோ துராராத்யோ வித்யுத்தேஜஃ ஸமத்யுதிஃ ॥ ௨,௧௫.

அவர் மேகக் குரல் போல் முழங்குகிறார், அஞ்சனமலையைக் போல கருப்பாக ஒளிர்கிறார், எருமை மீது அமர்ந்திருக்கிறார், அடைய முடியாதவர், அவரது ஒளி மின்னலைப் போல பிரகாசிக்கிறது.

யோஜநத்ரயவிஸ்தாரதேஹோ ரௌத்ரோऽதிபீஷணஃ । லோஹதண்டதரோ பீமஃ பாஶபாணிர்துராக்ரு'திஃ ॥ ௨,௧௫.

அவரது உடல் மூன்று யோஜனை அகலமாக, பயங்கரமாகவும், மிகவும் அச்சமூட்டும் வகையிலும் உள்ளது; இரும்பு தண்டம் ஏந்தியவர், பாசம் பிடித்தவர், கொடூரமான உருவம் கொண்டவர்.

வக்ரநேத்ரோऽதிபயதோ தர்ஶநம் யாதி பாபிநாம் । அங்குஷ்டமாத்ரஃ புருஷோ ஹாஹா குர்வந் கலேவராத் ॥ ௨,௧௫.

அவரது வளைந்த கண்கள் பாவிகளுக்கு பெரும் பயத்தை உண்டாக்கும்; ஒருவன், விரல் அளவு சிறிய உருவமாகி, 'ஹா ஹா' என்று அழுத்து அழைத்து, உடலைவிட்டு வெளியேறுகிறான்.

ததைவ நீயதே தூதைர்யாம்யைர்வோக்ஷந்ஸ்வகம் க்ரு'ஹம் । நிர்விசேஷ்டம் ஶரீரம் து ப்ராணைர்முக்தம் ஜுகுப்ஸிதம் ॥ ௨,௧௫.

அந்த நேரத்தில், யமனுடைய தூதர்கள் அவனை அழைத்துச் சென்று, அவன் வீட்டை விட்டுவிடுகிறார்கள்; உயிரற்ற உடல், உயிர் விட்டு வெளியேறியதும், அருவருப்பாகி விடுகிறது.

அஸ்ப்ரு'ஶ்யம் ஜாயதே தூர்ணம் துர்கந்தம் ஸர்வநிந்திதம் । த்ரிதாவஸ்தா ஹி தேஹஸ்ய க்ரு'மிவிட்மஸ்மஸம்ஜ்ஞிதா ॥ ௨,௧௫.

உடல் விரைவில் தொட முடியாததாக, துர்நாற்றம் வீசும் ஒன்றாக, எல்லோரும் வெறுக்கும் ஒன்றாக ஆகிவிடும்; உடலுக்கு மூன்று நிலைகள் உண்டு: பூச்சி, மலம், சாம்பல்.

கோ கர்வஃ க்ரியதே தார்க்ஷ்ய க்ஷணவித்வம்ஸிபிர்நரைஃ । தாநம் வித்தாத்ரு'தா வாசஃ கீர்திதர்மௌ ததாயுஷஃ ॥ ௨,௧௫.

ஒரு கணத்தில் அழிந்துபோகும் மனிதர்களுக்கு என்ன பெருமை இருக்க முடியும், தார்க்ஷ்யா? செல்வம், சொல், புகழ், தர்மம், ஆயுள் — இவை அனைத்தும் தானத்தால் தான் நிலைபெறும்.

பரோபகரணம் காயாதஸதஃ ஸாரமுத்த்ரு'தம் । தஸ்யைவம் நீயமாநஸ்ய தூதாஃ ஸந்தர்ஜயந்தி ஹி ॥ ௨,௧௫.

தீயவர்களின் உடலில், பிறருக்காக செய்த நன்மையின் சாரமே மட்டும் எடுக்கப்படுகிறது; அவனை அழைத்துச் செல்லும் போது, தூதர்கள் தொடர்ந்து பயமுறுத்துகிறார்கள்.

தர்ஶயந்தோ பயம் தீவ்ரம் நரகாய புநஃ புநஃ । ஶீக்ரம் ப்ரசல துஷ்டாத்மந் கதோऽஸித்வம் யமாலயே ॥ ௨,௧௫.

அவர்கள் அவனை மீண்டும் மீண்டும் நரகத்தின் கடும் பயத்தை காட்டி, 'விரைவாக நட, தீய ஆத்மா, நீயும் இப்போது யமனின் இல்லத்தை அடைந்துவிட்டாய்' என்று சொல்கிறார்கள்.

கும்பீபாகாதிநரகாம்ஸ்த்வாம் நேஷ்யாமஶ்ச மா சிரம் । ஏவம் வாசஸ்ததா ஶ்ரு'ண்வந்பந்தூநாம் ருதிதம் ததா ॥ ௨,௧௫.

'கும்பீபாகம் போன்ற நரகங்களுக்கு உன்னை விரைவில் அழைத்துச் போவோம்; தாமதிக்காதே' என்று சொல்வதை அவன் கேட்கிறான்; அதே நேரத்தில், உறவினர்களின் அழுகையும் கேட்கிறது.

உச்சைர்ஹாஹேதி விலபந்நீயதே யமகிங்கரைஃ । ஸ்தாநே ஶ்ராத்தம் ப்ரகுர்வீத ததா சேகாதஶேऽஹநி ॥ ௨,௧௫.

அவன் 'ஹா ஹா' என்று கூக்குரலிட்டு அழுதபடி, யமனுடைய ஊழியர்களால் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்; அந்த நேரத்தில், ச்ராத்த்தம் செய்ய வேண்டும், அதுபோல பதினொன்றாம் நாளிலும் செய்ய வேண்டும்.

ம்ரு'ஸ்யோத்க்ராந்திஸமயாத்ஷட்பிண்டாந்க்ரமஶோ ததேத் । ம்ரு'தஸ்தாநே ததா த்வாரே சத்வரே தார்க்ஷ்ய காரணாத் ॥ ௨,௧௫.

உயிர் பிரியும் தருவாயிலிருந்து, ஆறு பிண்டம் முறையே இடப்பட வேண்டும்; இறந்த இடத்தில், வாசல் அருகிலும், சாலை சந்திப்பிலும், தார்க்ஷ்யா, இதற்காகவே.

விஶ்ராமே காஷ்டசயநே ததா ஸஞ்சயநே ச ஷட் । ஶ்ரு'ணு தத்காரணம் தார்க்ஷ்ய ஷட்பிண்டபரிகல்பநே ॥ ௨,௧௫.

ஓய்விடத்தில், மரக்கட்டில், சேகரிக்கும் இடத்திலும், ஆறு பிண்டம் இட வேண்டும்; தார்க்ஷ்யா, ஆறு பிண்டம் இடுவதற்கான காரணத்தை இப்போது கேள்.

ம்ரு'தஸ்தாநே ஶவோ நாம தேந நாம்நா ப்ரதீயதே । தேந தத்தேந த்ரு'ப்யந்தி க்ரு'ஹவாஸ்த்வதிதேவதாஃ ॥ ௨,௧௫.

இறந்த இடத்தில் 'சவம்' என்று அழைக்கப்படும் ஒரு படைப்பு வழங்கப்படுகிறது; இந்த படைப்பால் வீட்டு தேவதைகள் மற்றும் வாஸ்து தேவதைகள் திருப்தி அடைகிறார்கள்.

தேந பூமிர்பவேத்துஷ்டாதததிஷ்டாத்ரு'தேவதா । த்வாரே து பிண்டம் தேயம் ச பாந்தமித்யபிதாய து ॥ ௨,௧௫.

இதனால் பூமி மற்றும் அதற்குப் பொறுப்பான தேவதை மகிழ்ச்சி அடைகிறாள்; வாசலில் 'பாந்த' என்று அழைக்கப்படும் படைப்பு வழங்க வேண்டும்.

தத்தேந தேந ப்ரீணந்தி த்வாரஸ்தா க்ரு'ஹதேவதாஃ । சத்வரே கேசரோ நாம தமுத்திஶ்ய ப்ரதாபயேத் ॥ ௨,௧௫.

இந்த படைப்பால் வாசலில் இருக்கும் வீட்டு தேவதைகள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள்; முற்றத்தில் 'கேசரன்' என்ற பெயரில் படைப்பு வழங்க வேண்டும்.

ந சோபகாதம் குர்வந்தி பூதாத்யா தேவயோநயஃ । விஶ்ராமே பூதஸம்ஜ்ஞோऽயம் தேந தத்ர ப்ரதாபயேத் ॥ ௨,௧௫.

அப்போது பூதங்கள் மற்றும் தெய்வீக வகை உயிரினங்கள் தீங்கு செய்ய மாட்டார்கள்; ஓய்விடத்தில் 'பூதம்' என்ற பெயரில் படைப்பு வழங்க வேண்டும்.

பிஶாசா ராக்ஷஸா யக்ஷா யே சாந்யே திஶி வாஸிநஃ । தஸ்ய ஹோதவ்யதேஹஸ்யநைவாயோக்யத்வகாரகாஃ ॥ ௨,௧௫.

பிசாசுகள், ராட்சசுகள், யக்ஷர்கள் மற்றும் மற்ற திசைகளில் வாழும் உயிரினங்கள் இறந்தவரின் உடலை கிரியைக்குத் தகுதியற்றதாக மாற்ற மாட்டார்கள்.

சிதாபிண்டப்ரப்ரு'திதஃ ப்ரேதத்வமுபஜாயதே । சிதாயாம் ஸாதகம் நாம வதந்த்யேகே ககேஶ்வர ॥ ௨,௧௫.

சிதைபிண்டம் மற்றும் அதுபோன்ற படைப்புகளால் பிரேத நிலை ஏற்படுகிறது; சிலர் சிதையில் உள்ளதை 'சாதகன்' என்று அழைக்கிறார்கள், பறவைகளின் அரசே.

கேசித்தம் ப்ரேதமேவாஹுர்யதா கல்பவிதோ புதாஃ । ததாதி தத்ரதத்ராபி ப்ரேதநாம்நா ப்ரதீயதே ॥ ௨,௧௫.

சிலர் அவனை 'பிரேதம்' என்றும், சடங்கு அறிந்தவர்கள் கூட அதேபோல் அழைக்கிறார்கள்; அப்பொழுதிலிருந்து பல இடங்களில் 'பிரேதம்' என்ற பெயரில் படைப்பு வழங்கப்படுகிறது.

இத்யேவம் பஞ்சபிஃ பிண்டைஃ ஶவஸ்யாஹுதியோக்யதா । அந்யதா சோபகாதாய பூர்வோக்தாஸ்தே பவந்தி ஹி ॥ ௨,௧௫.

இவ்வாறு ஐந்து படைப்புகளால் சவம் ஹோமத்திற்கு தகுதி பெறுகிறது; இல்லையெனில், முன்பு கூறிய உயிரினங்கள் தீங்கு செய்யக்கூடும்.

உத்க்ராமே ப்ரதமம் பிண்டம் ததா சார்தபயேபி ச । சிதாயாம் து த்ரு'தீயம் ஸ்யாத்த்ரயஃ பிண்டாஶ்ச கல்பிதாஃ ॥ ௨,௧௫.

முதல் பிண்டம் உயிர் பிரியும் இடத்தில், இரண்டாவது பாதி வழியில், மூன்றாவது சிதையில் வழங்கப்படுகிறது; இவ்வாறு மூன்று பிண்டங்கள் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

விதாதா ப்ரதமே பிண்டே த்விதீயே கருடத்வஜஃ । த்ரு'தீயே யமதூதாஶ்ச ப்ரயோகஃ பரிகீர்திதஃ ॥ ௨,௧௫.

முதல் பிண்டத்தில் படைத்தோன், இரண்டாவது பிண்டத்தில் கருடக்கொடி உடைய விஷ்ணு, மூன்றாவது பிண்டத்தில் யமதூதர்கள் அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்று விதி கூறுகிறது.

தத்தே த்ரு'தீயே பிண்டேऽஸ்மிந்தேஹதோஷைஃ ப்ரமுச்யதே । ஆதாரபூதஜீவஶ்சஜ்வலநைர்ஜ்வாலயேச்சிதாம் ॥ ௨,௧௫.

இந்த மூன்றாவது பிண்டம் வழங்கப்பட்டபோது, உயிர் உடலின் குறைகளிலிருந்து விடுபடுகிறது; ஆதாரமான உயிர் பிறகு நெருப்பால் சிதையை எரிக்க வேண்டும்.

ஸம்ம்ரு'ஜ்ய சோபலிப்யாத உல்லிக்யோத்த்ரு'த்ய வேதிகாம் । அப்யுக்ஷ்யோபஸமாதாய வஹ்நிம் தத்ரஃ விதாநதஃ ॥ ௨,௧௫.

சுத்தம் செய்து, பூசிவிட்டு, குறி இட்டு, மேடை எழுப்பி, நீர் தெளித்து, அங்கு நெருப்பை முறையுடன் ஏற்ற வேண்டும்.