கருடபுராணம்

நிமித்தமாத்ரம் ஸர்வேஷாம் க்ரு'தகர்மாநுஸாரதஃ । யஸ்ய யோ விஹிதோ ம்ரு'த்யுஃ ஸ தம் த்ருவமவாப்நுயாத் ॥ ௨,௧௫.

எல்லோரும் தங்கள் செய்த கர்மத்தின் படி ஒரு கருவாக மட்டுமே இருக்கிறார்கள்; யாருக்கு எப்போது இறப்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டதோ, அவர் அதை தவிர்க்க முடியாது.

கர்மயோகாத்யதா தேஹீ முஞ்சத்யத்ர நிஜம் வபுஃ । ததா பூமிகதம் குர்யாத்கோமயேநோபலிப்ய ச ॥ ௨,௧௫.

கர்மத்தின் விளைவால் உயிர் தன் உடலை விட்டு வெளியேறும்போது, அந்த உடலை தரையில் வைத்து, பசும்பாலால் பூச வேண்டும்.

திலாந்தர்பாந்விகீர்யாத முகே ஸ்வர்ணம் விநிஃ க்ஷிபேத் । துலஸீம்ஸந்நிதௌ க்ரு'த்வா ஶாலக்ராமஶிலாம் ததா ॥ ௨,௧௫.

எள்ளும் தர்ப்பை களையும் தூவி, வாயில் தங்கம் வைக்க வேண்டும்; அருகில் துளசி மற்றும் சாளகிராமக் கல்லும் வைக்க வேண்டும்.

ஸேது (ஏவம்) ஸாமாதிஸூக்தைஸ்து மரணம் முக்திதாயகம் । ஶலாகாஸ்வர்ணவிக்ஷபைஃ ப்ரதப்ராணிக்ரு'ஹேஷுச ॥ ௨,௧௫.

சாம வேதம் போன்ற மந்திரங்களை ஓதி, இந்த மரணம் முக்தி தரும்; மறைந்தவரின் வீட்டில் தங்கச் சுவர்ணக் கம்பிகளையும் தூவ வேண்டும்.

ஏகா வக்த்ரே து தாதவ்யா க்ராணயுக்மே ததா புநஃ । அக்ஷ்ணோஶ்ச கர்ணயோஶ்சைவ த்வேத்வே தேயே யதாக்ரமம் ॥ ௨,௧௫.

வாயில் ஒன்று வைக்க வேண்டும்; இரு மூக்குக்குழிகளில் ஒன்றொன்றாக வைக்க வேண்டும்; கண்கள் மற்றும் காதுகளில் இரண்டாக ஒவ்வொன்றாக வைக்க வேண்டும்.

அத லிங்கே ததா சைகா த்வேகாம் ப்ரஹ்மாண்டகேக்ஷிபேத் । கரயுக்மே ச கண்டே ச துலஸீம் ச ப்ரதாபயேத் ॥ ௨,௧௫.

பின்பு, ஒரு பொருளை லிங்கத்தில், இன்னொன்றை தலைக்கு மேல் வைக்க வேண்டும்; இரு கைகளிலும் கழுத்திலும் துளசி வைக்க வேண்டும்.

வஸ்த்ரயுக்மம் ச தாதவ்யம் கங்குமைஶ்சாக்ஷதைர்யஜேத் । புஷ்பமாலாயுதம் குர்யாதந்யத்வாரேண ஸந்நயேத் ॥ ௨,௧௫.

இரண்டு vasthiram வழங்க வேண்டும்; குங்குமம் மற்றும் அக்ஷதை கொண்டு பூஜை செய்ய வேண்டும்; பூமாலை அணிவித்து, மற்ற பொருட்களை வாசலில் அமைக்க வேண்டும்.

புத்ரஸ்து பாந்தவைஃ ஸார்தம் விப்ரஸ்து புரவாஸிபிஃ । பிதுஃ ப்ரேதம் ஸ்வயம் புத்ரஃ ஸ்கந்தமாரோப்ய பாந்தவைஃ ॥ ௨,௧௫.

மகன் உறவினர்களுடன், புரோகிதரும் ஊரினருடன் சேர்ந்து தந்தையின் உடலை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்; மகன் தான் உறவினரின் உதவியுடன் அந்த உடலை தன் தோளில் எடுத்து செல்ல வேண்டும்.

கத்வா ஶ்மஶாநதேஶே து ப்ராட்முகஶ்சோத்தராமுகம் । அதக்தபூர்வா யா பூமிஶ்சிதாம் தத்ரைவ காரயேத் ॥ ௨,௧௫.

சுடுகாட்டில் கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி, முன்பு எரியாத நிலத்தில் சிதை அமைக்க வேண்டும்.

ஶ்ரீகண்டதுலஸீகாஷ்டஸமித்பாலாஶஸம்ப்ரு'தாம் । விகலேந்த்ரியஸங்காதே சைதந்யே ஜடதாம் கதே ॥ ௨,௧௫.

சந்தனக் கட்டை, துளசி, தர்ப்பை, சமித், பாளாசம் ஆகியவை சேர்த்து வைக்கப்படும் போது, உடல் உறுப்புகள் எல்லாம் சீரழிந்து, உயிர் அறிவும் மந்தமாய் போகிறது.

ப்ரசலந்தி ததஃ ப்ராணா யாம்யைர்நிகடவர்திபிஃ । ஏகீபூதம் ஜகத்பஶ்யேத்தைவீ த்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரஜாயதே ॥ ௨,௧௫.

அப்போது உயிர்கள், யமராஜாவின் ஊழியர்களுடன் வெளியேறுகின்றன; அந்த நேரத்தில் ஒரு தெய்வீகக் கண் தோன்றி, உலகம் ஒன்றாகவே தெரிகிறது.

பீபத்ஸம் தாருணம் ரூபம் ப்ரணைஃ கண்டம் ஸமாஶ்ரிதைஃ । பேநமுத்கிரதே கோபி முகம் லாலாகுலம் பவேத் ॥ ௨,௧௫.

அச்சமூட்டும் கொடூரமான உருவம் தோன்றும்; உயிர்கள் களத்தில் சிக்கிக்கொண்டு, வாயில் நுரை புடைத்து, நாக்கு துப்பால் நிரம்பி விடும்.

துராத்மாநஶ்ச தாட்யந்தே கிங்கரைஃ பாஶபந்தநைஃ । ஸுகேந க்ரு'திநஸ்தத்ர நீயந்தே நாகநாயகைஃ ॥ ௨,௧௫.

தீயவர்கள் பாசத்தால் கட்டி, யமனுடைய சேவகர்களால் அடிபடுவார்கள்; நல்லவர்கள், சுவர்க்கத்தார் வழிநடத்த, எளிதாக அழைத்துச் செல்லப்படுவார்கள்.

துஃ கேந பாபிநோ யாந்தி யமமார்கே ச துர்கமே । யமஶ்சதுர்புஜோ பூத்வா ஶங்கசக்ரகதாதிப்ரு'த் ॥ ௨,௧௫.

பாவிகள் கடினமான யமபாதையில் துன்பத்துடன் செல்கின்றனர்; யமன் நான்கு கரங்களுடன், சங்கு, சக்கரம், கதை போன்ற ஆயுதங்களை ஏந்தி தோன்றுகிறார்.

புண்யகர்மரதாந்ஸம்யக்ஶுபாந்மித்ரவதாசரேத் । ஆஹூய பாபிநஃ ஸர்வாந்யமோ தண்டேந ரஜ்ஜயேத் ॥ ௨,௧௫.

நல்ல காரியங்களில் ஈடுபடும் நல்லவர்களை, நண்பரைப்போல் மென்மையாக நடத்துகிறார்; ஆனால் பாவிகளை எல்லாம் கூவி, தண்டத்தால் கட்டுப்படுத்துகிறார்.

ப்ரலயாம்புதநிர்கோஷஸ்த்வஞ்ஜநாத்ரிஸமப்ரபஃ । மஹிஷஸ்தோ துராராத்யோ வித்யுத்தேஜஃ ஸமத்யுதிஃ ॥ ௨,௧௫.

அவர் மேகக் குரல் போல் முழங்குகிறார், அஞ்சனமலையைக் போல கருப்பாக ஒளிர்கிறார், எருமை மீது அமர்ந்திருக்கிறார், அடைய முடியாதவர், அவரது ஒளி மின்னலைப் போல பிரகாசிக்கிறது.

யோஜநத்ரயவிஸ்தாரதேஹோ ரௌத்ரோऽதிபீஷணஃ । லோஹதண்டதரோ பீமஃ பாஶபாணிர்துராக்ரு'திஃ ॥ ௨,௧௫.

அவரது உடல் மூன்று யோஜனை அகலமாக, பயங்கரமாகவும், மிகவும் அச்சமூட்டும் வகையிலும் உள்ளது; இரும்பு தண்டம் ஏந்தியவர், பாசம் பிடித்தவர், கொடூரமான உருவம் கொண்டவர்.

வக்ரநேத்ரோऽதிபயதோ தர்ஶநம் யாதி பாபிநாம் । அங்குஷ்டமாத்ரஃ புருஷோ ஹாஹா குர்வந் கலேவராத் ॥ ௨,௧௫.

அவரது வளைந்த கண்கள் பாவிகளுக்கு பெரும் பயத்தை உண்டாக்கும்; ஒருவன், விரல் அளவு சிறிய உருவமாகி, 'ஹா ஹா' என்று அழுத்து அழைத்து, உடலைவிட்டு வெளியேறுகிறான்.

ததைவ நீயதே தூதைர்யாம்யைர்வோக்ஷந்ஸ்வகம் க்ரு'ஹம் । நிர்விசேஷ்டம் ஶரீரம் து ப்ராணைர்முக்தம் ஜுகுப்ஸிதம் ॥ ௨,௧௫.

அந்த நேரத்தில், யமனுடைய தூதர்கள் அவனை அழைத்துச் சென்று, அவன் வீட்டை விட்டுவிடுகிறார்கள்; உயிரற்ற உடல், உயிர் விட்டு வெளியேறியதும், அருவருப்பாகி விடுகிறது.

அஸ்ப்ரு'ஶ்யம் ஜாயதே தூர்ணம் துர்கந்தம் ஸர்வநிந்திதம் । த்ரிதாவஸ்தா ஹி தேஹஸ்ய க்ரு'மிவிட்மஸ்மஸம்ஜ்ஞிதா ॥ ௨,௧௫.

உடல் விரைவில் தொட முடியாததாக, துர்நாற்றம் வீசும் ஒன்றாக, எல்லோரும் வெறுக்கும் ஒன்றாக ஆகிவிடும்; உடலுக்கு மூன்று நிலைகள் உண்டு: பூச்சி, மலம், சாம்பல்.

கோ கர்வஃ க்ரியதே தார்க்ஷ்ய க்ஷணவித்வம்ஸிபிர்நரைஃ । தாநம் வித்தாத்ரு'தா வாசஃ கீர்திதர்மௌ ததாயுஷஃ ॥ ௨,௧௫.

ஒரு கணத்தில் அழிந்துபோகும் மனிதர்களுக்கு என்ன பெருமை இருக்க முடியும், தார்க்ஷ்யா? செல்வம், சொல், புகழ், தர்மம், ஆயுள் — இவை அனைத்தும் தானத்தால் தான் நிலைபெறும்.

பரோபகரணம் காயாதஸதஃ ஸாரமுத்த்ரு'தம் । தஸ்யைவம் நீயமாநஸ்ய தூதாஃ ஸந்தர்ஜயந்தி ஹி ॥ ௨,௧௫.

தீயவர்களின் உடலில், பிறருக்காக செய்த நன்மையின் சாரமே மட்டும் எடுக்கப்படுகிறது; அவனை அழைத்துச் செல்லும் போது, தூதர்கள் தொடர்ந்து பயமுறுத்துகிறார்கள்.

தர்ஶயந்தோ பயம் தீவ்ரம் நரகாய புநஃ புநஃ । ஶீக்ரம் ப்ரசல துஷ்டாத்மந் கதோऽஸித்வம் யமாலயே ॥ ௨,௧௫.

அவர்கள் அவனை மீண்டும் மீண்டும் நரகத்தின் கடும் பயத்தை காட்டி, 'விரைவாக நட, தீய ஆத்மா, நீயும் இப்போது யமனின் இல்லத்தை அடைந்துவிட்டாய்' என்று சொல்கிறார்கள்.

கும்பீபாகாதிநரகாம்ஸ்த்வாம் நேஷ்யாமஶ்ச மா சிரம் । ஏவம் வாசஸ்ததா ஶ்ரு'ண்வந்பந்தூநாம் ருதிதம் ததா ॥ ௨,௧௫.

'கும்பீபாகம் போன்ற நரகங்களுக்கு உன்னை விரைவில் அழைத்துச் போவோம்; தாமதிக்காதே' என்று சொல்வதை அவன் கேட்கிறான்; அதே நேரத்தில், உறவினர்களின் அழுகையும் கேட்கிறது.

உச்சைர்ஹாஹேதி விலபந்நீயதே யமகிங்கரைஃ । ஸ்தாநே ஶ்ராத்தம் ப்ரகுர்வீத ததா சேகாதஶேऽஹநி ॥ ௨,௧௫.

அவன் 'ஹா ஹா' என்று கூக்குரலிட்டு அழுதபடி, யமனுடைய ஊழியர்களால் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்; அந்த நேரத்தில், ச்ராத்த்தம் செய்ய வேண்டும், அதுபோல பதினொன்றாம் நாளிலும் செய்ய வேண்டும்.

ம்ரு'ஸ்யோத்க்ராந்திஸமயாத்ஷட்பிண்டாந்க்ரமஶோ ததேத் । ம்ரு'தஸ்தாநே ததா த்வாரே சத்வரே தார்க்ஷ்ய காரணாத் ॥ ௨,௧௫.

உயிர் பிரியும் தருவாயிலிருந்து, ஆறு பிண்டம் முறையே இடப்பட வேண்டும்; இறந்த இடத்தில், வாசல் அருகிலும், சாலை சந்திப்பிலும், தார்க்ஷ்யா, இதற்காகவே.

விஶ்ராமே காஷ்டசயநே ததா ஸஞ்சயநே ச ஷட் । ஶ்ரு'ணு தத்காரணம் தார்க்ஷ்ய ஷட்பிண்டபரிகல்பநே ॥ ௨,௧௫.

ஓய்விடத்தில், மரக்கட்டில், சேகரிக்கும் இடத்திலும், ஆறு பிண்டம் இட வேண்டும்; தார்க்ஷ்யா, ஆறு பிண்டம் இடுவதற்கான காரணத்தை இப்போது கேள்.

ம்ரு'தஸ்தாநே ஶவோ நாம தேந நாம்நா ப்ரதீயதே । தேந தத்தேந த்ரு'ப்யந்தி க்ரு'ஹவாஸ்த்வதிதேவதாஃ ॥ ௨,௧௫.

இறந்த இடத்தில் 'சவம்' என்று அழைக்கப்படும் ஒரு படைப்பு வழங்கப்படுகிறது; இந்த படைப்பால் வீட்டு தேவதைகள் மற்றும் வாஸ்து தேவதைகள் திருப்தி அடைகிறார்கள்.

தேந பூமிர்பவேத்துஷ்டாதததிஷ்டாத்ரு'தேவதா । த்வாரே து பிண்டம் தேயம் ச பாந்தமித்யபிதாய து ॥ ௨,௧௫.

இதனால் பூமி மற்றும் அதற்குப் பொறுப்பான தேவதை மகிழ்ச்சி அடைகிறாள்; வாசலில் 'பாந்த' என்று அழைக்கப்படும் படைப்பு வழங்க வேண்டும்.