கருடபுராணம்

ஶாலக்ராமம் ச ஸம்ஸ்தாப்ய வைஷ்ணவம் ஶ்ராத்தமாசரேத் । வ்ரு'ஷம் ஸம்பூஜ்ய தத்ரைவ வஸ்த்ராலங்காரபூஷணைஃ ॥ ௨,௧௪.

சாலகிராமத்தை நிறுவி, வைஷ்ணவ ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அங்கே, ஒரு காளையை வஸ்திரம், ஆபரணம், அலங்காரங்களுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

சதஸ்ரோ வத்ஸதர்யஶ்ச பூர்வம் ஸமதிவாஸயேத் । ப்ரதக்ஷிணம் ததஃ குர்யாத்தோமாந்தே ச விஸர்ஜநம் ॥ ௨,௧௪.

முதலில் நான்கு கன்றுகளைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்; பிறகு, அவற்றைச் சுற்றி வலம் வந்து, ஹோமம் முடிந்ததும் அவற்றை விடுவிக்க வேண்டும்.

இமம் மந்த்ரம் ஸமுச்சார்ய உத்தராபிமுகஃ ஸ்திதஃ । தர்ம த்வம் வ்ரு'ஷரூபேண ப்ரஹ்மணா நிர்மிதஃ புரா ॥ ௨,௧௪.

வடக்கு நோக்கி நின்று, இந்த மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்: 'தர்மமே, நீ முன்பு பிரம்மாவால் காளை உருவில் உருவாக்கப்பட்டாய்.'

தவோத்ஸர்கப்ரபாவாந்மாமுத்தரஸ்வபவார்ணாவாத் । அபிஷிச்ய ஶுபைர்மந்த்ரைஃ பாவநைர்விதிபூர்வகம் ॥ ௨,௧௪.

உன் விடுவிப்பின் சக்தியால் என்னை பிறவிப் பெருங்கடலில் இருந்து உயர்த்தி விடு; சுபமான, தூய்மையான மந்திரங்களால், முறையின்படி அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

தநக்ரீடந்திமந்த்ரேண வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் து காரயேத் । அபிஷிஞ்சேத்ததோ நீலம் ருத்ரகும்போ தகேந து ॥ ௨,௧௪.

கன்றின் விளையாட்டு மந்திரத்துடன் காளையை விடுவிக்க வேண்டும்; பின்னர், வலது கையால் ருத்ரகும்பத்தில் உள்ள நீரை ஊற்றி அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

நாபிமூலே ஸமாஸ்தாய ததம்பு மூர்தநி ந்யஸேத் । அந்ந (ஆத்ம) ஶ்ராத்தம் ததஃ குர்யாத்தத்யாத்தாநம் த்விஜோத்தமே ॥ ௨,௧௪.

நாபி மூலத்தில் அமர்ந்து, அந்த நீரை தலையில் வைக்க வேண்டும்; பிறகு, அன்னம் கொண்டு ஸ்ராத்தம் செய்து, சிறந்த பிராமணருக்கு தானம் வழங்க வேண்டும்.

உதகேசைவ கந்தவ்யம் ஜலம் தத்ர ப்ரதாபயேத் । யதிஷ்டம் ஜீவதஸ்த்வாஸீத்தச்ச தத்யாத்ஸ்வஶக்திதஃ ॥ ௨,௧௪.

நீரிடம் சென்று, அங்கே தண்ணீர் வழங்க வேண்டும்; விரும்பும் நபர் உயிருடன் இருந்தால், தன் சக்திக்கு ஏற்ப அதையும் கொடுக்க வேண்டும்.

ந்யூநம் ஸம்பூர்ணதாம் யாதி வ்ரு'ஷோத்ஸர்கே க்ரு'தே ஸதி । ஸுத்ரு'ப்தோ துஸ்தரே மார்கே ம்ரு'தோ யாதி ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௨,௧௪.

காளை விடுவிப்பு செய்தால் குறைவுகள் எல்லாம் பூரணமாகும்; இறந்தவர் முழுமையாக திருப்தி அடைந்து, கடினமான பாதையை எளிதில் கடக்கிறார் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

யமலோகம் ந பஶ்யந்தி ஸதா தாநரதா நராஃ । யாவந்ந தீயதே ஜந்தோஃ ஶ்ராத்தம் சைகாதஶாஹிகம் ॥ ௨,௧௪.

எப்போதும் தானத்தில் ஈடுபடும் மனிதர்கள், பத்தாம் நாள் ஸ்ராத்தம் செய்யப்படும் வரை, எமலோகத்தை காண்பதில்லை.

ஸ்வதத்தம் பரதத்தம் வா நேஹாமுத்ரோபதிஷ்டதி । த்ரயோதஶா ததா ஸப்த பஞ்ச த்ரீணீ க்ரமேண து ॥ ௨,௧௪.

தான் கொடுத்ததோ, பிறர் கொடுத்ததோ இங்கேயும் அங்கேயும் சேராது; பதின்மூன்று, ஏழு, ஐந்து, மூன்று என வரிசைப்படி தானம் செய்ய வேண்டும்.

பததாநாநி குர்வீத ஶ்ரத்தாபக்திஸமந்விதஃ । திலபாத்ராணி குர்வீத ஸப்த பஞ்ச யதாக்ரமம் ॥ ௨,௧௪.

நம்பிக்கையும் பக்தியுடன் பாதரட்சை தானம் செய்ய வேண்டும்; எள் கொண்டு ஏழு, ஐந்து என முறையின்படி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ப்ராஹ்மணாந் போஜயேத்பஶ்சாதேகாம் காம் ச ப்ரதாபயேத் । வ்ரு'ஷம் ஹி ஶந்நோதேவீதி வேதோக்தவிதிநா ததஃ ॥ ௨,௧௪.

பின்னர் பிராமணர்களை உணவளித்து, ஒரு பசுவை வழங்க வேண்டும்; பிறகு, வேத விதிப்படி 'சன்னோ தேவி' எனும் மந்திரத்துடன் ஒரு காளையையும் வழங்க வேண்டும்.

சதஸ்ரு'பிர்வத்ஸதரீபிஃ பரிணயநமாசரேத் । வாமே சக்ரம் ப்ரதாதவ்யம் த்ரிஶூலம் தக்ஷிணே ததா ॥ ௨,௧௪.

நான்கு கன்றுகளுடன் ஊர்வலம் நடத்த வேண்டும்; இடப்புறம் சக்கரத்தையும், வலப்புறம் திரிசூலத்தையும் வழங்க வேண்டும்.

மூல்யம் தத்யாத்வ்ரு'ஷஸ்யாபி தம் வ்ரு'ஷம் ச விஸர்ஜயேத் । ஏகோத்திஷ்டவிதாநேந ஸ்வாஹாகாரேண வுத்திமாந் ॥ ௨,௧௪.

காளையின் விலையை கொடுத்து, அந்தக் காளையை விடுதலை செய்து, ஒருவருக்காக உரிய முறையில் 'ஸ்வாஹா' எனும் சொல்லுடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

குர்யாதேகாதஶாஹம் ச த்வாதஶாஹம் ச யத்நதஃ । ஸபிண்டீகரணாதர்வாக்குர்யாச்ச்ராத்தாநி ஷோடஶ ॥ ௨,௧௪.

பதினொன்று நாட்கள், பன்னிரண்டு நாட்கள் ஆகிய கிரியைகளை கவனமாக செய்து, பிறகு சபிண்டிகரணம் உட்பட பதினாறு ஸ்ராத்த்தங்களை முறையே செய்ய வேண்டும்.

ப்ராஹ்மணாந் போஜயித்வா து பததாநாநி தாபயேத் । காபோஸோபரி ஸம்ஸ்தாப்ய தாம்ரபாத்ரே ததாச்யுதம் ॥ ௨,௧௪.

பிராமணர்களை உணவளித்து முடித்தபின், மரத்திலான பலகையில் பாதாரவணங்களை வைத்து, அதனுடன் தாமிரப்பாத்திரங்களை நிரப்பி வழங்க வேண்டும்.

வஸ்த்ரேணாச்சாத்ய தத்ரஸ்தமர்கம் தத்யாச்சுபைஃ பலைஃ । நாவமிக்ஷுமயீம் க்ரு'த்வா பட்டஸூத்ரேண வேஷ்டயேத் ॥ ௨,௧௪.

அங்கு வைத்துள்ளவற்றை vasthiram கொண்டு மூடி, நல்வாழ்க்கை தரும் பழங்களுடன் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; கரும்பால் ஒரு படகு செய்து, பட்டுத் தாடியால் கட்ட வேண்டும்.

காம்ஸ்யபாத்ரே க்ரு'தம் ஸ்தாப்ய வைதரண்யா நிமித்ததஃ । நாவாரோஹணம் குர்யாத்பூஜயேத்கருடத்வஜம் ॥ ௨,௧௪.

வைத்தரணியை கடக்க வேண்டும் என்பதற்காக, வெண்கல பாத்திரத்தில் நெய் வைத்து, படகில் ஏறும் கிரியையை செய்து, கருடக்கொடியை வணங்க வேண்டும்.

ஆத்மவித்தாநுஸாரேண தச்ச தாநமநந்தகம் । பவஸாகரமக்நாநாம் ஶோகதாபார்திதுஃ கிநாம் ॥ ௨,௧௪.

தனது திறன் படி, அந்த முடிவில்லா தானத்தை, உலக வாழ்க்கை கடலில் மூழ்கி துயரத்தால் வாடும் மக்களுக்கு வழங்க வேண்டும்.

தர்மப்லவவிஹீநாநாம் தாரகோ ஹி ஜநார்தநஃ । திலா லோஹம் ஹிரண்யம் ச கார்பாஸம் லவணம் ததா ॥ ௨,௧௪.

தர்மம் எனும் தோணியில்லாதவர்களுக்கு, ஜனார்த்தனன் தான் காப்பாற்றுபவர்; எள், இரும்பு, தங்கம், பருத்தி, உப்பும் அவசியம்.

ஸப்ததாந்யம் க்ஷிதிர்காவோ ஹ்யேகைகம் பாவநம் ஸ்ம்ரு'தம் । திலபாத்ராணி குர்வீத ஶய்யாதாநம் ச தாபயேத் ॥ ௨,௧௪.

ஏழு விதமான தானியங்கள், மண், பசுக்கள்—ஒவ்வொன்றும் புனிதம் தரும் எனக் கருதப்படுகிறது; எள்ளால் நிரப்பிய பாத்திரங்களை வழங்கி, படுக்கையும் தானமாக கொடுக்க வேண்டும்.

தீநாநாதவிஶிஷ்டேப்யோ தத்யாச்சக்த்யா ச தக்ஷிணாம் । ஏவம் யஃ குருதே தார்க்ஷ்ய புத்ரவாநப்யபுத்ரவாந் ॥ ௨,௧௪.

ஊனமுள்ளவர்களுக்கு, ஆதரவற்றவர்களுக்கு, சிறந்தவர்களுக்கு தன்னால் முடிந்த அளவு தானம் வழங்க வேண்டும்; இதைச் செய்யும் ஒருவர், தார்க்ஷ்யா, அவருக்கு பிள்ளைகள் இருந்தாலும் இல்லையெனினும்,

ஸ ஸித்திம் ஸமவாப்நோதி யதா தே ப்ரஹ்மசாரிணஃ । நித்யம் நைமித்திகம் குர்யாத்யாவஜ்ஜீவதி மாநவஃ ॥ ௨,௧௪.

அவர், பிரம்மச்சாரிகள் போல், சிறந்த நிலையை அடைவார்; மனிதன் வாழும் வரை, நித்ய மற்றும் நைமித்திக கர்மங்களை எப்போதும் செய்ய வேண்டும்.

யஃ கஶ்சித்க்ரியதே தர்மஸ்தத்பலம் சாக்ஷயம் பவேத் । தீர்தயாத்ராவ்ரதாதீநாம் ஶ்ராத்தம் ஸம்வத்ஸரஸ்ய ஹி ॥ ௨,௧௪.

யார் எந்த தர்ம செயலை செய்தாலும், அதன் பலன் அழியாததாகும்; தீர்த்தயாத்திரை, விரதம் போன்றவற்றில், வருடம் தோறும் செய்யும் ஸ்ராத்த்தம் மிக முக்கியம்.

தேவதாநாம் குரூணாம் ச மாதாபித்ரோஸ்ததைவ ச । புண்யம் தேயம் ப்ரயத்நேந ப்ரத்யஹம் வர்ததே கக ॥ ௨,௧௪.

தேவர்கள், ஆசான்கள், அன்னை, தந்தை ஆகியோருக்காக, முயற்சியுடன் புண்ணியம் செய்ய வேண்டும்; அது தினமும் அதிகரிக்கிறது, பறவையே.

அஸ்மிந்யஜ்ஞேஃ ஹியஃ கஶ்சித்பூரிதாநம் ப்ரயச்சதி । தத்தஸ்ய சாக்ஷயம் ஸர்வம் வேதிகாயாம் யதா கில ॥ ௨,௧௪.

இந்த யாகத்தில் யார் அதிகமான தானம் செய்கிறாரோ, அவருக்காக அந்தப் பலன் எல்லாம் அழியாமல் இருக்கும்; யாகவேதியில் இருப்பது போல்.

யதா பூஜ்யதமா லோகே யதயோ ப்ரஹ்மசாரிணஃ । ததைவ ப்ரதிபூஜ்யந்தே லோகே ஸர்வே ச நித்யஶஃ ॥ ௨,௧௪.

உலகில் யதிகள், பிரம்மச்சாரிகள் மிகவும் மதிக்கப்படுவது போல், இப்படிப்பட்டவர்கள் எப்போதும் எல்லா இடங்களிலும் மதிக்கப்படுகிறார்கள்.

வரதோऽஹம் ஸதா தஸ்ய சதுர்வக்த்ரஸ்ததா ஹரஃ । தே யாந்தி பரமாம்ல்லோகாநிதி ஸத்யம் வசோ மம ॥ ௨,௧௪.

நானும், நான்முகனும், ஹரனும் எப்போதும் அவருக்கு வரம் அளிப்பவர்கள்; அவர்கள் உயர்ந்த உலகங்களை அடைவார்கள்—இதுவே என் உண்மை சொல்.

உத்ஸ்ரு'ஷ்டோ வ்ரு'ஷபோ யத்ர பிபத்யபோ ஜலாஶயே । ஶ்ரு'ங்கேணாலிகதே வாபி பூமிம் நித்யம் ப்ரஹர்ஷிதஃ ॥ ௨,௧௪.

விடுவிக்கப்பட்ட காளை ஏரியில் தண்ணீர் குடிக்கும்போது, அல்லது தன் கொம்பால் மகிழ்ச்சியுடன் நிலத்தை குறிக்கும்போது—