கருடபுராணம்

க்ரு'ஹீத்வா ஸ்வம் விநிர்யாதி ஜீவோ கர்ப ஈவாஶயாத் । உத்க்ராமந்தம் ஸ்திதம் வாபி புஞ்ஜாநம் வா குணாந்விதம் ॥ ௨,௧௦.

உயிர் தன் சொந்த உடலை எடுத்துக்கொண்டு, கருவில் இருந்த குழந்தை வெளியே வருவது போல, உடலை விட்டு வெளியேறுகிறது; வெளியேறினாலும், தங்கினாலும், அனுபவித்தாலும், அது குணங்களுடன் இருக்கிறது.

விமூடா நாநுபஶ்யந்தி பஶ்யந்தி ஜ்ஞாநசக்ஷுஷஃ । ஆதிவாஹிகமித்யேவம் வாயவீயம் வதந்தி ஹி ॥ ௨,௧௦.

அறிவில்லாதவர்கள் இதை காண முடியாது; ஆனால் ஞானக் கண்கள் உள்ளவர்கள் காண்கிறார்கள். அதனால் இதை 'ஆதிவாஹிகம்' என்றும் 'காற்றால் ஆனது' என்றும் கூறுகிறார்கள்.

ஏவம் து யாதுதாநாநாம் தமேவ ச வதந்தி ஹி । ஸுபர்ண ஈத்ரு'ஶோ தேஹோ ந்ரு'ணாம் பவதி பிண்டஜஃ ॥ ௨,௧௦.

இதேபோல் யாதுதானர்களுக்கும் இதையே சொல்கிறார்கள்; சூபர்ணா, மனிதர்களுக்கும் இப்படிப்பட்ட உடல் பிண்டத்திலிருந்து உருவாகிறது.

புத்ராதிபிஃ க்ரு'தாஶ்சேத்ஸ்யுஃ பிண்டா தஶ தஶாஹிகாஃ । பிண்டஜேந து தேஹேந வாயுஜஶ்சைகதாம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௧௦.

மகன்கள் மற்றும் பிறவர்கள் பத்து நாட்களில் பத்து பிண்டங்களைச் செய்தால், பிண்டத்திலிருந்து வந்த உடல், காற்றால் ஆன உடலுடன் சேர்கிறது.

பிண்டஜோ யதி நைவ ஸ்யாத்வாயுஜோऽர்ஹதி யாதநாம் । தேஹிநோऽஸ்மிந்யதா தேஹே கௌமாரம் யௌவநம் ஜரா । ததா தேஹாந்தரப்ராப்திஃ பக்ஷீந்த்ரேத்யவதாரய ॥ ௨,௧௦.

பிண்டத்திலிருந்து உருவான உடல் இல்லையெனில், காற்றால் ஆன உடல் துன்பங்களை அனுபவிக்கிறது; இந்த உடலில் குழந்தை பருவம், யௌவனம், முதுமை என உயிருக்கு ஏற்படும் போலவே, மற்றொரு உடலை அடைவதும் நிகழ்கிறது, பறவைகளின் அரசே, இதை அறிந்து கொள்.

வாஸாம்ஸி ஜீர்ணாநி யதா விஹாய நவாநி க்ரு'ஹ்ணாதி நரோபராணி । ததா ஶரீராணி விஹாய ஜீர்ணாந்யந்யாநி ஸம்யாதி நவாநி தேஹீ ॥ ௨,௧௦.

ஒரு மனிதன் பழைய உடைகளை விட்டு புதியவற்றை எடுத்துக்கொள்வது போல, உயிரும் பழைய உடலை விட்டு புதிய உடலில் புகுகிறது.

நைநம் சிந்தந்தி ஶஸ்த்ராணி நைநம் தஹதி பாவகஃ । ந சைநம் க்லேதயந்த்யாபோ ந ஶோஷயதி மாருதஃ ॥ ௨,௧௦.

அவனை ஆயுதங்கள் வெட்ட முடியாது, நெருப்பு எரிக்க முடியாது, நீர் நனைக்க முடியாது, காற்று உலர்க்க முடியாது.

வாயவீயாம் தநும் யாதி ஸத்ய இத்யுக்தமேவ தே । ப்ராப்திர்விலம்பதோ யஸ்ய தம் தேஹம் கலு மே ஶ்ரு'ணு ॥ ௨,௧௦.

உடனே காற்றால் ஆன உடலை அடைகிறான் என்று உனக்கு முன்பே கூறப்பட்டது; ஆனால் அந்த உடலை அடைவதில் தாமதம் ஏற்பட்டால், அந்த உடலைப் பற்றி எனது வார்த்தைகளை கேள்.

க்வசித்விலம்பதோ தேஹம் பிண்டஜம் ஸ ஸமாப்நுயாத் । அதோ கதோ யாம்யலோகம் ஸ்வீயகர்மாநுஸாரதஃ ॥ ௨,௧௦.

சில நேரங்களில், தாமதமாக பிண்டத்திலிருந்து உருவான உடலை அடைகிறான்; பிறகு, தன் செயல்களுக்கு ஏற்ப யமனின் உலகத்திற்கு செல்கிறான்.

சித்ரகுப்தஸ்யவாக்யேந நிரயாணி புநக்தி ஸஃ । யாதநாஃஸமவாப்யாத பஶுபக்ஷ்யாதிகீம் தநும் ॥ ௨,௧௦.

சித்ரகுப்தனின் கட்டளையால் அவன் நரகங்களை அனுபவிக்கிறான்; தண்டனைகளை அனுபவித்த பிறகு, மிருகம், பறவை போன்ற உடல்களை அடைகிறான்.

யா க்ரு'ஹ்ணாதி நரஃ ஸா ஸ்யாந்மோஹேந மமதாஸ்பதம் । ஶுபாஶுபம் கர்மபலம் புக்த்வா முச்யதே மாநவஃ ॥ ௨,௧௦.

மனிதன் எவ்வகை உடலை எடுத்தாலும், அது அவனுக்கு மயக்கம் மற்றும் பற்றினை தரும் இடமாகிறது; நல்லது கெட்டது என்ற கர்ம பலனை அனுபவித்த பிறகு, மனிதன் விடுதலை பெறுகிறான்.

கருட உவாச । தீர்த்வா துஃ கபவாம்போதிம் பவந்தம் கதமாப்நுயாத் । பஹுபாதகயுக்தோऽபி தத்வதஸ்வ தயாநிதே ॥ ௨,௧௦.

கருடன் கேட்டான்: துன்பம் மற்றும் பிறவியின் கடலை கடந்த பிறகு, பல பாவங்கள் இருந்தாலும், உம்மை எவ்வாறு அடையலாம்? தயைமிக்கவரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

பூயோ துஃ கஸ்ய ஸம்ஸர்கோ நரஸ்ய ந பவேத்யதா । ப்ரூஹி ஶுஶ்ரூஷமாணஸ்ய ப்ரு'ச்சதோ மே ரமாபதே ॥ ௨,௧௦.

மனிதன் மீண்டும் துன்பத்துடன் சேராமல் இருப்பதற்காக, நான் கேட்கும் போது, ரமையின் கணவரே, கவனமாகக் கேட்கும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । ஸ்வேஸ்வே கர்மண்யபிரதஃ ஸம்ஸித்திம் லபதே நரஃ । ஸ்வகர்மநிரதஃ ஸித்திம் யதா விந்ததி தச்ச்ரு'ணு ॥ ௨,௧௦.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்: தன் கடமைகளில் ஈடுபட்டவன் பூரணத்தை அடைகிறான்; தன் செயல்களில் மனம் செலுத்துபவன் எவ்வாறு சித்தியை அடைகிறான் என்பதை கேள்.

கர்மவிப்ரஷ்டகாலுஷ்யோ வாஸுதேவாநுசிந்தயா । புத்த்யா விஶுத்தயா யுக்தோ த்ரு'த்யாத்மாநம் நியம்ய ச ॥ ௨,௧௦.

கர்மங்கள் கெட்டும், தூய்மையில்லாதவரும், வாசுதேவனைத் தியானித்து, தூய்மையான புத்தியுடன், மனதை உறுதியாகக் கட்டுப்படுத்தி,

ஶப்தாதீந்விஷயாம்ஸ்த்யக்த்வா ராகத்வேஷௌ வ்யுதஸ்ய ச । விரக்தஸேவீ லப்த்வாஶீ யதவாக்காயமாநஸஃ ॥ ௨,௧௦.

ஒலி போன்ற புலன்களின் பொருட்களை விட்டு, ஆசையும் வெறுப்பையும் நீக்கி, பற்றின்மையை விரும்பி, கிடைக்கும் அளவுக்கு திருப்தியுடன் இருந்து, சொல், உடல், மனதை கட்டுப்படுத்தி வாழும் ஒருவர்,

த்யாநயோகபரோ நித்யம் வைரக்யம் ஸமுபாஶ்ரிதஃ । அஹங்காரம் பலம் தர்பம் காமம் க்ரோதம் பரிக்ரஹம் ॥ ௨,௧௦.

எப்போதும் தியானமும் யோகத்திலும் மனதை செலுத்தி, பற்றின்மையில் நிலைத்து, அகம்பாவும், வலிமையும், பெருமையும், ஆசையும், கோபமும், சொந்தம் என்ற உணர்வையும் விட்டுவிட்டு,

விமுச்ய நிர்மமஃ ஶாந்தோ ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே । அதஃ பரம் ந்ரு'ணாம் க்ரு'த்யம் நாஸ்தி கஶ்யபநந்தந ॥ ௨,௧௦.

என் என்பது இல்லாமல் அமைதியுடன் இருப்பவர், பரம்பொருளோடு ஒன்றாகும் தகுதியை அடைவார்; இதற்குப் பிறகு மனிதர்களுக்கு செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை, காஷ்யபபுத்திரா.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௧௧ கருட உவாச । மாநுஷத்வம் லபேத்கஸ்மாந்ம்ரு'த்யுமாப்நோதி தத்கதம் । ம்ரியதே கஃ ஸுரஶ்ரேஷ்ட தேஹமாஶ்ரித்ய குத்ரசித் ॥ ௨,௧௧.

கருடன் கேட்டான்: மனித பிறவி எவ்வாறு கிடைக்கிறது? மரணம் எப்படிச் சம்பவிக்கிறது? எந்த உயிர், எந்த உடலை எடுத்துக்கொண்டு எங்கு மரிக்கிறது, தேவர்களுக்குள் சிறந்தவரே?

இந்த்ரியாணி குதோ யாந்தி ஹ்யஸ்ப்ரு'ஶ்யஃ ஸ கதம் பவேத் । க்வ கர்மாணி க்ரு'தாநீஹ கதம் புங்க்தே ப்ரஸர்பதி ॥ ௨,௧௧.

புலன்கள் எங்கிருந்து பிரிகின்றன? எப்படிச் சுயம் தொட்டுப்போகாதவனாகிறான்? இங்கு செய்த செயல்கள் எங்கே செல்கின்றன? அவை எப்படிச் அனுபவிக்கப்படுகின்றன?

ப்ரஸாதம் குரு மே மோஹம் சேத்துமர்ஹஸ்யஶேஷதஃ । காஶ்யபோऽஹம் ஸுரஶ்ரேஷ்ட விநதாகர்ப ஸம்பவஃ । யமலோகம் கதம் யாந்தி விஷ்ணுலோகம் ச மாநவாஃ ॥ ௨,௧௧.

என் மயக்கத்தை முழுமையாக நீக்கி தயை செய். நான் காஷ்யபனின் மகன், வினதையின் புதல்வன். மனிதர்கள் எவ்வாறு யமலோகத்திற்கும், விஷ்ணுலோகத்திற்கும் செல்கின்றனர்?

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । பரஸ்ய யோஷிதம் ஹ்ரு'த்வா ப்ரஹ்மஸ்வமபஹ்ரு'த்ய ச ॥ ௨,௧௧.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்: பிறருடைய மனைவியை ஏமாற்றி எடுத்தோ, பிராமணருடைய செல்வத்தை அபகரித்தோ,

அரண்யே நிர்ஜநே தேஶே ஜாயதே ப்ரஹ்மராக்ஷஸஃ । ஹீநஜாதௌ ப்ரஜாயேத ரத்நாநாமபஹாரகஃ ॥ ௨,௧௧.

அவர் காட்டில் தனிமையில் பிரம்மராக்ஷசனாகப் பிறக்கிறார்; நகைகளை திருடுபவர் கீழ் பிறப்பில் பிறக்கிறார்.

யம்யம் காமமபித்யாயேத்ஸ தல்லிங்கோऽபிஜாயதே । நைநம் சிந்தந்தி ஶஸ்த்ராணி நைநம் தஹதி பாவகஃ ॥ ௨,௧௧.

யார் எந்த ஆசையில் மனதை வைத்திருக்கிறாரோ, அவர் அதே குறியுடன் பிறக்கிறார்; அவரை ஆயுதங்கள் வெட்ட முடியாது, நெருப்பு எரிக்க முடியாது.

ந சைநம் க்லேதயந்த்யாபோ ந ஶோஷயதி மாருதஃ । வாக்சக்ஷுர்நாஸிகா கர்ணௌ குதம் மூத்ரஸ்ய ஸஞ்சரஃ ॥ ௨,௧௧.

அவரை நீர் நனைக்காது, காற்று உலர்க்காது. வாயும், கண்களும், மூக்கும், செவிகளும், குடலும், சிறுநீரின் வழியும்,

அண்டஜாதிகஜந்தூநாம் சித்ராண்யேதாநி ஸர்வஶஃ । ஆநாபேர்மூர்தபர்யந்தமூர்த்வச்சித்ராணி சாஷ்ட வை ॥ ௨,௧௧.

முட்டையிலிருந்து பிறக்கும் உயிர்கள் மற்றும் பிற உயிர்களுக்கு இவை எல்லாம் துளைகள்; தொப்புளிலிருந்து தலைமுடி வரை எட்டுத் துளைகள் மேலே உள்ளன.

ஸந்தஃ ஸுக்ரு'திநோ மர்த்யா ஊர்த்வச்சித்ரேண யாந்தி வை । ம்ரு'தாஹே வார்ஷிகம் யாவத்யதோக்தவிதிநா கக ॥ ௨,௧௧.

நல்லொழுக்கம் கொண்ட மனிதர்கள் மேல்துளையிலிருந்து பிரிகிறார்கள்; இறந்த நாளிலிருந்து ஆண்டு விழா வரை, உரிய முறையில், பறவையே,

குர்யாத்ஸர்வாணி கர்மாணி நிர்தநோऽபி ஹி மாநவஃ । தேஹே யத்ர வஸேஜ்ஜந்துஸ்தத்ர புங்க்தே ஶுபாஶுபம் ॥ ௨,௧௧.

ஒருவன் எவ்வளவு ஏழையாக இருந்தாலும், எல்லா கர்மங்களையும் செய்ய வேண்டும்; உயிர் உடலில் எங்கு தங்குகிறதோ, அங்கேயே நன்மையும் தீமையும் அனுபவிக்கிறது.

மநோவாக்காயஜாந்தோஷாம்ஸ்ததாம் புங்க்தே ககேஶ்வர । ம்ரு'தஃ ஸ ஸுகமாப்நோதி மாயாபாஶைர்ந பத்யதே । பாஶபத்தோ நரோ யஸ்து விகர்மநிரதோ பவேத் ॥ ௨,௧௧.

பறவைகளின் தலைவனே, மனம், சொல், உடலால் உண்டாகும் குறைகளை அவ்வாறு அனுபவிக்கிறான்; இறந்தவுடன், அவர் ஆனந்தம் அடைகிறார், மாயைப்பட்டைகளால் கட்டப்படவில்லை. ஆனால், பாசத்தில் கட்டுண்டு, தவறான செயல்களில் ஈடுபடும் மனிதன்—