கருடபுராணம்

விஸர்ஜயதி மாநுஷ்யே நிரயஸ்தாம்ஶ்ச காஶ்யப । க்ஷுதார்தாஃ கீர்தயந்தஶ்ச துஷ்க்ரு'தஞ்ச ஸ்வயங்க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௦.

காச்யபா, யமன், நரகத்தில் இருக்கும், பசிக்காக தங்கள் பாவங்களை நினைக்கும் முன்னோர்களையும் மனிதர்களிடம் அனுப்புகிறார்.

காங்க்ஷந்தி புத்ரபௌத்ரேப்யஃ பாயஸம் மதுஸம்யுதம் । தஸ்மாத்தாம்ஸ்தத்ர விதிநா தர்பயேத்பாயஸேந து ॥ ௨,௧௦.

முன்னோர்கள் தங்கள் மகன்கள், பேரன்களிடமிருந்து பால் பாயசம், தேனுடன் கலந்து தர வேண்டும் என்று ஆவலாக இருக்கிறார்கள்; அதனால், அங்கே விதிப்படி பாயசம் அர்ப்பணித்து அவர்களை திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

கருட உவாச । ஸ்வாமிந்கேநாபி தே த்ரு'ஷ்டா ஆகதாஃ பிதரோ த்விஜ । லோகாதமுஷ்மாதாகத்ய புஞ்ஜந்தோ புவி மாநத ॥ ௨,௧௦.

கருடன் கேட்டான்: இருமுறை பிறந்தவரே, அந்த உலகத்திலிருந்து வந்து, பூமியில் உணவு உண்ட முன்னோர்களை அவர்களது சந்ததிகள் பார்த்திருக்கிறார்களா, மானதா?

ஶ்ரீபகவாநுவாச । கருத்மஞ்ச்ரு'ணு வக்ஷ்யாமி யதா த்ரு'ஷ்டாஸ்து ஸீதயா । பிதரோ விப்ரதேஹே வை ஶ்வஶுராத்யாஸ்த்ரயஃ க்வசித் ॥ ௨,௧௦.

பெருமான் சொன்னார்: கருடா, சீதை ஒரு பிராமணரின் உருவில், ஒருசில சமயம் தன் மாமனார் முதலிய மூவரை எப்படி பார்த்தாள் என்பதை நான் சொல்கிறேன், கேள்.

க்ரு'ஹீத்வா பிதுராஜ்ஞாம் வை ராமோ வநமுபாகமத் । ததஃ புஷ்கரயாத்ரார்தம் ராமோऽயாத்ஸீதயா ஸஹ ॥ ௨,௧௦.

தந்தையின் கட்டளையை ஏற்று, இராமன் காட்டிற்குச் சென்றான்; பின்னர் புஷ்கர தீர்த்தயாத்திரைக்காக சீதையுடன் இராமன் சென்றான்.

தீர்தம் சாபி ஸமாகத்ய ஶ்ராத்தம் ப்ராரப்தவாம்ஸ்து ஸஃ । பலம் பக்வந்து ஜாநக்யா ஸித்தம் ராமே நிவேதிதம் ॥ ௨,௧௦.

அந்த தீர்த்தத்தில் வந்து, இராமன் ஸ்ராத்தம் தொடங்கினான்; ஜனகியின் மகள் சீதை சமைத்த உணவு வெந்து முடிந்ததும் இராமனிடம் கொடுத்தாள்.

ஸ்நாதப்ரியோக்தவாக்யாத்து ஸுஸ்நாதா நமபாலயத் । நபோமத்யகதே ஸூர்யே காலே குதுப ஆகதே ॥ ௨,௧௦.

நன்கு குளித்து, நல்ல வார்த்தைகள் கூறி, சீதை பக்தியுடன் காத்திருந்தாள்; சூரியன் நடுவில் எழுந்து, சரியான நேரம் வந்தது.

அயாதா ரு'ஃஷயஃ ஸர்வே யே ராமேண நிமந்த்ரிதாஃ । தாந்முநீநாகதாந்த்ரு'ஷ்ட்வா வைதேஹீ ஜநகாத்மகா ॥ ௨,௧௦.

இராமன் அழைத்த முனிவர்கள் யாரும் இன்னும் வரவில்லை; முனிவர்கள் வராததை பார்த்து, ஜனகனின் மகள் வைத்தேஹி,

ராமாஜ்ஞயாந்நமாதாய பரிவேஷ்டுமுபாகதா । அபாஸர்பத்ததோ தூரே விப்ரமத்யே து ஸம்ஸ்திதா ॥ ௨,௧௦.

இராமனின் todayயில், சீதை அன்னத்தை எடுத்துக் கொண்டு பரிமாற வந்தாள்; பிறகு, பிராமணர்களுக்கிடையே நின்று, தூரத்தில் ஒதுங்கி நின்றாள்.

குல்மைராச்சாத்ய சாத்மாநம் நிகூடம் ஸா ஸ்திதா ததா । ஏகாந்தே து ததா ஸீதாம் ஜ்ஞாத்வா ராகவநந்தநஃ ॥ ௨,௧௦.

முள்ளுக்காடுகளில் தன்னை மறைத்து, சீதை அங்கு ஒளிந்து நின்றாள்; அப்போது, ராகவன் மகன், சீதை தனியாக இருப்பதை அறிந்து,

விம்ரு'ஶ்ய ஸுசிரம் காலமிதம் கிமிதி ஸத்வரம் । கிஞ்சித்க்வசித்கதா ஸாத்வீ த்ரபாயாஃ காரணேந ஹி ॥ ௨,௧௦.

நீண்ட நேரம் யோசித்து, இது ஏன் இப்படியென்று இராமன் எண்ணினான்; அந்த நல்லவள், வெட்கம் காரணமாக எங்கோ சென்றிருந்தாள்.

கிம் வா ந போஜயந்விப்ராந்ஸீ தாமந்வேஷயாம்யஹம் । விம்ரு'ஶந்நேவமேவம் ஸ ஸ்வயம் விப்ராநபோஜயத் ॥ ௨,௧௦.

நான் பிராமணர்களை ஏன் உணவு அளிக்கக் கூடாது? இதை எண்ணிக்கொண்டு, அவளைத் தேடி சென்றேன். ஆனால், அந்த நேரத்தில் அவர் பிராமணர்களுக்கு உணவு அளிக்கவில்லை.

கதேஷு த்விஜமுக்யேஷு ப்ரியாம் ராமோऽப்ரவீதிதம் । கதம் தலாஸு லீநா த்வம் முநீந்த்ரு'ஷ்ட்வா ஸமாகதாந் ॥ ௨,௧௦.

மிகச் சிறந்த பிராமணர்கள் சென்ற பிறகு, இராமன் தனது அன்புக்குரியவளிடம் இவ்வாறு கேட்டான்: 'முனிவர்கள் அனைவரும் வந்ததைப் பார்த்தபோது, நீ கீழே எப்படித் தற்காத்துக்கொண்டாய்?'

தத்ஸர்வம் மம தந்வங்கி காரணம் வத மா சிரம் । ஏவமுக்தா ததா பர்த்ரா ஸீதா ஸாதோமுகீ ஸ்திதா । முஞ்சந்தீ சாஶ்ருஸம்காதம் ராகவம் வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௨,௧௦.

எல்லாம் ஏன் இப்படியென்று, என் மெலிந்த உடலாளியே, நீ விரைவில் காரணத்தைச் சொல் என்று கணவர் கேட்டார். அப்போது சீதை தலை குனிந்து நாணத்துடன் கண்ணீர் வடித்து, இராமனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.

ஸீதோவாச । ஶ்ரு'ணு த்வம் நாத யத்த்ரு'ஷ்டமாஶ்சர்யமிஹ யாத்ரு'ஶம் ॥ ௨,௧௦.

சீதை கூறினாள்: 'என் நாதா, இங்கே நான் கண்ட அதிசயத்தை நீ கேள்.'

பிதா தவ மயா த்ரு'ஷ்டோ ப்ராஹ்மணாக்ரே து ராகவஃ । ஸர்வாபரணஸம்யுக்தோத்வௌ சாந்யௌ ச ததாவிதௌ ॥ ௨,௧௦.

ராகவா, உன் தந்தையை நான் பிராமணர்களுக்கு முன்பாகப் பார்த்தேன். அவர் முழு ஆபரணங்களுடன் இருந்தார்; அவரைப் போலவே இன்னும் இருவர் இருந்தார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா த்வத்பிதரஞ்சாஹமபக்ராந்தா தவாந்திகாத் । வல்கலாஜிநஸம்வீதா கதம் ராஜ்ஞஃ புரஃ ப்ரபோ ॥ ௨,௧௦.

உன் தந்தையைப் பார்த்தவுடன், நான் உன்னிடம் இருந்து விலகினேன். பட்டையும் மான் தோலும் அணிந்து, இப்படிப் பட்ட நிலையில் அரசருக்கு முன்னால் எப்படி நிற்க முடியும், பிரபுவே?

பவாமி ரிபுவீரக்ந ஸத்யமேததுஹாஹ்ரு'தம் । ஸ்வஹஸ்தேந கதம் தேயம் ராஜ்ஞே வா போஜநம் மயா ॥ ௨,௧௦.

பகைவரை வெல்வோனே, நான் உண்மையிலேயே இப்படியே அனுபவித்தேன். என் கையால் அரசருக்கு உணவு அளிப்பது எப்படி சாத்தியம்?

தாஸாநாமபி யே தாஸா நோபபுஞ்ஜந்தி கர்ஹிசித் । த்ரு'ணபாத்ரே கதம் தஸ்மை அந்நம் தாதும் ஹி ஶக்ருயாம் ॥ ௨,௧௦.

அடிமைகளின் அடிமைகளும் கூட இப்படிப் போன்று உணவு உண்ண மாட்டார்கள்; புல்தட்டில் அவருக்கு உணவு அளிப்பது எப்படி சாத்தியம்?

யாஹம் ராஜ்ஞா புரா த்ரு'ஷ்டா ஸர்வாபரணபூஷிதா । ஸா ஸ்வேதமலதிக்தாங்கீ கதம் யாஸ்யாமி பூபதிம் । அபக்ரு'ஷ்டாஸ்மி தேநாஹம் த்ரபயா ரகுநந்தந । ஶ்ரீபாகவாநுவாச ॥ ௨,௧௦.

முன்பு அரசர் என்னை முழு ஆபரணங்களுடன் பார்த்தார். இப்போது நான் வியர்வையும் தூசும் பூசப்பட்ட உடலுடன், அவரை எப்படி சந்திப்பேன்? இதனால், ரகுநந்தனே, நாணத்தால் நான் விலகினேன்.

இதி ஶ்ருத்வா ப்ரியாவாக்யம் ராமோ விஸ்மிதமாநஸஃ ॥ ௨,௧௦.

அன்பானவளின் வார்த்தைகளை கேட்ட இராமன் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்.

ஆஶ்சர்யமிதி தஜ்ஜ்ஞாத்வா ததா ஸ்வஸ்தாநமாகமத் । ஸீதயா பிதரோ த்ரு'ஷ்டா யதா தத்தே நிவேதிதம் ॥ ௨,௧௦.

இது ஒரு அதிசயம் என்று உணர்ந்து, அவர் தன் இடத்துக்கு திரும்பினார். சீதை கூறியது போலவே, அவள் முன்னோரைக் கண்டாள்.

அபரம் ஶ்ராத்தமாஹாத்ம்யம் கிஞ்சிச்ச்ரு'ணு ஸமாஸதஃ । அமாவஸ்யாதிநே ப்ராப்தே க்ரு'ஹத்வாரே ஸமாஸ்திதாஃ ॥ ௨,௧௦.

இப்போது, ஸ்ராத்தத்தின் மற்றொரு பெருமையை சுருக்கமாகக் கேள்: அமாவாசை நாளில், முன்னோர்கள் காற்றுபோல் மாறி வீட்டின் வாசலில் நிற்பார்கள்.

வாயுபூதாஃ ப்ரவாஞ்சந்தி ஶ்ராத்தம் பித்ரு'கணா ந்ரு'ணாம் । யாவதஸ்தமயம் பாநோஃ க்ஷுத்பிபாஸாஸமாகுலாஃ ॥ ௨,௧௦.

முன்னோர்கள் காற்றுபோல் மாறி, மனிதர்களின் ஸ்ராத்தத்தை ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறார்கள்; அவர்கள் சூரியன் மறையும் வரை பசியும் தாகமும் கொண்டு தவிப்பார்கள்.

ததஶ்சாஸ்தம் கதே ஸூர்யே நிராஶா துஃகஸம்யுதாஃ । நிஃஶ்வஸந்தஶ்சிரம் யாந்தி கர்ஹயந்தஸ்து வம்ஶஜம் ॥ ௨,௧௦.

பிறகு சூரியன் மறைந்ததும், ஏமாற்றமும் துயரமும் கொண்டு, நீண்ட நேரம் ஆழ்ந்தためச்சுவாசம் விட்டபடி, தங்கள் சந்ததியை குறை கூறிக்கொண்டு அவர்கள் விலகிச் செல்கிறார்கள்.

தஸ்மாச்ச்ராத்தம் ப்ரயத்நேந அமாயாம் கர்துமர்ஹதி । யதி ஶ்ராத்தம் ப்ரகுர்வந்தி புத்ராத்யாஸ்தஸ்ய பாந்தவாஃ ॥ ௨,௧௦.

ஆகையால், அமாவாசை நாளில் ஸ்ராத்தத்தை மிகுந்த முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும்; அவனது மகன்கள் அல்லது உறவினர்கள் ஸ்ராத்தம் செய்தால்—

உத்த்ரு'தா யே கயாஶ்ராத்தே ப்ரஹ்மலோகஞ்ச தைஃ ஸஹ । பஜந்தே க்ஷுத்பிபாஸா வா ந தேஷாம் ஜாயதே க்வசித் ॥ ௨,௧௦.

கயாவில் ஸ்ராத்தம் செய்து உயர்ந்த முன்னோர்கள், அவர்களுடன் சேர்ந்து பிரம்மாவின் உலகை அடைவார்கள்; அவர்களுக்கு எங்கும் பசி தாகம் ஏற்படாது.

தஸ்மாச்ச்ராத்தம் ப்ரயத்நேந ஸம்யக்குர்யாத்விசக்ஷணஃ । தஸ்மாச்ச்ராத்தம் சரேத்பக்த்யா ஶாகைரபி யதாவிதி ॥ ௨,௧௦.

ஆகையால், அறிவுள்ளவன் ஸ்ராத்தத்தை முறையாகவும் கவனமாகவும் செய்ய வேண்டும்; விதிப்படி, காய்கறிகளாலும் பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

குர்வீத ஸமயே ஶ்ராத்தம் குலே கஶ்சிந்ந ஸீததி । ஆயுஃ புத்ராந்யஶஃ ஸ்வர்கம் கீர்திம் புஷ்டிம் பலம் ஶ்ரியம் ॥ ௨,௧௦.

ஸ்ராத்தம் சரியான நேரத்தில் செய்யப்படின், குடும்பத்தில் யாரும் துன்பம் அடையமாட்டார்கள்; நீண்ட ஆயுள், மக்கள், புகழ், சொர்க்கம், பெருமை, செல்வம், வலிமை, வளம் கிடைக்கும்.