கருடபுராணம்

யதாஹாரா பவந்த்யேதே பிதரோ யத்ர யோநிஷு । தாஸுதாஸு ததாஹாரஃ ஶ்ராத்தா அவதிஷ்டதி ॥ ௨,௧௦.

பித்ருக்கள் எந்த எந்த யோனிகளில் இருக்கிறார்களோ, அவர்கள் அங்கு பெறும் அன்னமே, ஸ்ராத்தத்தின் மூலம் அவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது.

யதா கோஷு ப்ரநஷ்டாஸு வத்ஸோ விந்ததி மாதரம் । ததாந்நம் நயதே விப்ர ஜந்துர்யத்ராவதிஷ்டதே ॥ ௨,௧௦.

எப்படி, மாடுகள் தொலைந்தாலும், கன்றுக்குட்டி தன் தாயை கண்டுபிடிக்கிறதோ, அதுபோல், பிராமணா, அந்த அன்னம் அந்த உயிர் எங்கு இருக்கிறாரோ அங்கு சென்று சேர்கிறது.

பிதரஃ ஶ்ராத்தமோக்தாரோ விஶ்வேர்தேவைஃ ஸதா ஸஹ । ஏதே ஶ்ராத்தம் ஸதா புக்த்வா பித்ரூ'ந்ஸந்தர்பயந்த்யதஃ ॥ ௨,௧௦.

பித்ருக்கள், எல்லா தேவர்களுடனும் சேர்ந்து, எப்போதும் ஸ்ராத்தத்தை ஏற்கும் பொருளாகக் கூறப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் எப்போதும் ஸ்ராத்தத்தை அனுபவித்து, பித்ருக்களை திருப்திப்படுத்துகிறார்கள்.

வஸுருத்ராதிதிஸுதாஃ பிதரஃ ஶ்ராத்ததேவதாஃ । ப்ரீணயாதே மநுஷ்யாணாம் பித்ரூ'ஞ்ஶ்ராத்தேஷு தர்பிதாஃ ॥ ௨,௧௦.

வசுக்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள் ஆகியோர் அதிதியின் மகன்கள்; முன்னோர்கள் தான் ஸ்ராத்த நிகழ்ச்சிக்கான தெய்வங்கள். ஸ்ராத்தத்தில் அவர்கள் திருப்தி அடைந்தால், அவர்கள் மனிதர்களின் முன்னோர்களை மகிழ்விப்பார்கள்.

ஆத்மாநம் குர்விணீ கர்பமபி ப்ரீணாதி வை யதா । தோஹதேந ததா தேவாஃ ஶ்ராத்தைஃ ஸ்வாம்ஶ்ச பித்ரூ'ந்ந்ரு'ணாம் ॥ ௨,௧௦.

ஒரு கர்ப்பிணி, தன் உடலும் கருவும் சந்தோஷப்படுவது போல, ஸ்ராத்தத்தில் செய்யப்படும் அர்ப்பணைகளால் தேவதைகளும் மனிதர்களின் முன்னோர்களும் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள்.

ஹ்ரு'ஷ்யந்தி பிதரஃ ஶ்ருத்வா ஶ்ராத்தகாலமுபஸ்திதம் । அந்யோந்யம் மநஸா த்யாத்வா ஸம்பதந்தி மநோஜவம் ॥ ௨,௧௦.

ஸ்ராத்த காலம் வந்துவிட்டது என்று கேட்டவுடன் முன்னோர்கள் ஆனந்தமடைகிறார்கள்; ஒருவரை ஒருவர் மனதில் நினைத்து, எண்ணத்தின் வேகத்தில் விரைந்து வருகிறார்கள்.

ப்ராஹ்மணைஃ ஸஹ சாஶ்நந்தி பிதரோ ஹ்யந்தரிக்ஷகாஃ । வாயுபூதாஶ்ச திஷ்டந்தி புக்த்வா யாந்தி பராம் கதிம் ॥ ௨,௧௦.

வானில் வாழும் முன்னோர்கள், பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து உணவு உண்டுபோகிறார்கள்; அவர்கள் காற்றாகி தங்கி, உணவு உண்டபின் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்கள்.

நிமந்த்ரிதாஸ்து யே விப்ராஃ ஶ்ராத்தபூர்வதிநேஃ கக । ப்ரவிஶ்ய பிதரஸ்தேஷு புக்த்வா யாந்தி ஸ்வமாலயம் ॥ ௨,௧௦.

காக, ஸ்ராத்தத்திற்கு முன்பன்று நாளில் அழைக்கப்பட்ட பிராமணர்களுள் முன்னோர்கள் புகுந்து, அன்னம் உண்டு, பிறகு தங்கள் இல்லத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள்.

ஶ்ராத்தகர்த்ரா து யத்யேகஃ ஶ்ராத்தே விப்ரோ நிமந்த்ரிதஃ । உதரஸ்தஃ பிதா தஸ்ய வாமபார்ஶ்வே பிதாமஹஃ ॥ ௨,௧௦.

ஸ்ராத்தம் செய்பவர் ஒரே ஒரு பிராமணரை அழைத்தால், அந்த பிராமணரின் வயிற்றில் தந்தை, இடப்பக்கத்தில் தாத்தா இருக்கிறார்.

ப்ரபிதாமஹோ தக்ஷிணதஃ ப்ரு'ஷ்டதஃ பிண்டபக்ஷகஃ । ஶ்ராத்தகாலே யமஃ ப்ரேதாந்பித்ரூ'ம்ஶ்சாபி யமாலயாத் ॥ ௨,௧௦.

வலப்பக்கத்தில் பெரியதாத்தா, பின்னால் பிண்டம் உண்ணும் ஒருவர்; ஸ்ராத்த நேரத்தில், யமன் தன் இல்லத்திலிருந்து பிணங்களை மற்றும் முன்னோர்களை விடுவிக்கிறார்.

விஸர்ஜயதி மாநுஷ்யே நிரயஸ்தாம்ஶ்ச காஶ்யப । க்ஷுதார்தாஃ கீர்தயந்தஶ்ச துஷ்க்ரு'தஞ்ச ஸ்வயங்க்ரு'தம் ॥ ௨,௧௦.

காச்யபா, யமன், நரகத்தில் இருக்கும், பசிக்காக தங்கள் பாவங்களை நினைக்கும் முன்னோர்களையும் மனிதர்களிடம் அனுப்புகிறார்.

காங்க்ஷந்தி புத்ரபௌத்ரேப்யஃ பாயஸம் மதுஸம்யுதம் । தஸ்மாத்தாம்ஸ்தத்ர விதிநா தர்பயேத்பாயஸேந து ॥ ௨,௧௦.

முன்னோர்கள் தங்கள் மகன்கள், பேரன்களிடமிருந்து பால் பாயசம், தேனுடன் கலந்து தர வேண்டும் என்று ஆவலாக இருக்கிறார்கள்; அதனால், அங்கே விதிப்படி பாயசம் அர்ப்பணித்து அவர்களை திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

கருட உவாச । ஸ்வாமிந்கேநாபி தே த்ரு'ஷ்டா ஆகதாஃ பிதரோ த்விஜ । லோகாதமுஷ்மாதாகத்ய புஞ்ஜந்தோ புவி மாநத ॥ ௨,௧௦.

கருடன் கேட்டான்: இருமுறை பிறந்தவரே, அந்த உலகத்திலிருந்து வந்து, பூமியில் உணவு உண்ட முன்னோர்களை அவர்களது சந்ததிகள் பார்த்திருக்கிறார்களா, மானதா?

ஶ்ரீபகவாநுவாச । கருத்மஞ்ச்ரு'ணு வக்ஷ்யாமி யதா த்ரு'ஷ்டாஸ்து ஸீதயா । பிதரோ விப்ரதேஹே வை ஶ்வஶுராத்யாஸ்த்ரயஃ க்வசித் ॥ ௨,௧௦.

பெருமான் சொன்னார்: கருடா, சீதை ஒரு பிராமணரின் உருவில், ஒருசில சமயம் தன் மாமனார் முதலிய மூவரை எப்படி பார்த்தாள் என்பதை நான் சொல்கிறேன், கேள்.

க்ரு'ஹீத்வா பிதுராஜ்ஞாம் வை ராமோ வநமுபாகமத் । ததஃ புஷ்கரயாத்ரார்தம் ராமோऽயாத்ஸீதயா ஸஹ ॥ ௨,௧௦.

தந்தையின் கட்டளையை ஏற்று, இராமன் காட்டிற்குச் சென்றான்; பின்னர் புஷ்கர தீர்த்தயாத்திரைக்காக சீதையுடன் இராமன் சென்றான்.

தீர்தம் சாபி ஸமாகத்ய ஶ்ராத்தம் ப்ராரப்தவாம்ஸ்து ஸஃ । பலம் பக்வந்து ஜாநக்யா ஸித்தம் ராமே நிவேதிதம் ॥ ௨,௧௦.

அந்த தீர்த்தத்தில் வந்து, இராமன் ஸ்ராத்தம் தொடங்கினான்; ஜனகியின் மகள் சீதை சமைத்த உணவு வெந்து முடிந்ததும் இராமனிடம் கொடுத்தாள்.

ஸ்நாதப்ரியோக்தவாக்யாத்து ஸுஸ்நாதா நமபாலயத் । நபோமத்யகதே ஸூர்யே காலே குதுப ஆகதே ॥ ௨,௧௦.

நன்கு குளித்து, நல்ல வார்த்தைகள் கூறி, சீதை பக்தியுடன் காத்திருந்தாள்; சூரியன் நடுவில் எழுந்து, சரியான நேரம் வந்தது.

அயாதா ரு'ஃஷயஃ ஸர்வே யே ராமேண நிமந்த்ரிதாஃ । தாந்முநீநாகதாந்த்ரு'ஷ்ட்வா வைதேஹீ ஜநகாத்மகா ॥ ௨,௧௦.

இராமன் அழைத்த முனிவர்கள் யாரும் இன்னும் வரவில்லை; முனிவர்கள் வராததை பார்த்து, ஜனகனின் மகள் வைத்தேஹி,

ராமாஜ்ஞயாந்நமாதாய பரிவேஷ்டுமுபாகதா । அபாஸர்பத்ததோ தூரே விப்ரமத்யே து ஸம்ஸ்திதா ॥ ௨,௧௦.

இராமனின் todayயில், சீதை அன்னத்தை எடுத்துக் கொண்டு பரிமாற வந்தாள்; பிறகு, பிராமணர்களுக்கிடையே நின்று, தூரத்தில் ஒதுங்கி நின்றாள்.

குல்மைராச்சாத்ய சாத்மாநம் நிகூடம் ஸா ஸ்திதா ததா । ஏகாந்தே து ததா ஸீதாம் ஜ்ஞாத்வா ராகவநந்தநஃ ॥ ௨,௧௦.

முள்ளுக்காடுகளில் தன்னை மறைத்து, சீதை அங்கு ஒளிந்து நின்றாள்; அப்போது, ராகவன் மகன், சீதை தனியாக இருப்பதை அறிந்து,

விம்ரு'ஶ்ய ஸுசிரம் காலமிதம் கிமிதி ஸத்வரம் । கிஞ்சித்க்வசித்கதா ஸாத்வீ த்ரபாயாஃ காரணேந ஹி ॥ ௨,௧௦.

நீண்ட நேரம் யோசித்து, இது ஏன் இப்படியென்று இராமன் எண்ணினான்; அந்த நல்லவள், வெட்கம் காரணமாக எங்கோ சென்றிருந்தாள்.

கிம் வா ந போஜயந்விப்ராந்ஸீ தாமந்வேஷயாம்யஹம் । விம்ரு'ஶந்நேவமேவம் ஸ ஸ்வயம் விப்ராநபோஜயத் ॥ ௨,௧௦.

நான் பிராமணர்களை ஏன் உணவு அளிக்கக் கூடாது? இதை எண்ணிக்கொண்டு, அவளைத் தேடி சென்றேன். ஆனால், அந்த நேரத்தில் அவர் பிராமணர்களுக்கு உணவு அளிக்கவில்லை.

கதேஷு த்விஜமுக்யேஷு ப்ரியாம் ராமோऽப்ரவீதிதம் । கதம் தலாஸு லீநா த்வம் முநீந்த்ரு'ஷ்ட்வா ஸமாகதாந் ॥ ௨,௧௦.

மிகச் சிறந்த பிராமணர்கள் சென்ற பிறகு, இராமன் தனது அன்புக்குரியவளிடம் இவ்வாறு கேட்டான்: 'முனிவர்கள் அனைவரும் வந்ததைப் பார்த்தபோது, நீ கீழே எப்படித் தற்காத்துக்கொண்டாய்?'

தத்ஸர்வம் மம தந்வங்கி காரணம் வத மா சிரம் । ஏவமுக்தா ததா பர்த்ரா ஸீதா ஸாதோமுகீ ஸ்திதா । முஞ்சந்தீ சாஶ்ருஸம்காதம் ராகவம் வாக்யமப்ரவீத் ॥ ௨,௧௦.

எல்லாம் ஏன் இப்படியென்று, என் மெலிந்த உடலாளியே, நீ விரைவில் காரணத்தைச் சொல் என்று கணவர் கேட்டார். அப்போது சீதை தலை குனிந்து நாணத்துடன் கண்ணீர் வடித்து, இராமனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.

ஸீதோவாச । ஶ்ரு'ணு த்வம் நாத யத்த்ரு'ஷ்டமாஶ்சர்யமிஹ யாத்ரு'ஶம் ॥ ௨,௧௦.

சீதை கூறினாள்: 'என் நாதா, இங்கே நான் கண்ட அதிசயத்தை நீ கேள்.'

பிதா தவ மயா த்ரு'ஷ்டோ ப்ராஹ்மணாக்ரே து ராகவஃ । ஸர்வாபரணஸம்யுக்தோத்வௌ சாந்யௌ ச ததாவிதௌ ॥ ௨,௧௦.

ராகவா, உன் தந்தையை நான் பிராமணர்களுக்கு முன்பாகப் பார்த்தேன். அவர் முழு ஆபரணங்களுடன் இருந்தார்; அவரைப் போலவே இன்னும் இருவர் இருந்தார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா த்வத்பிதரஞ்சாஹமபக்ராந்தா தவாந்திகாத் । வல்கலாஜிநஸம்வீதா கதம் ராஜ்ஞஃ புரஃ ப்ரபோ ॥ ௨,௧௦.

உன் தந்தையைப் பார்த்தவுடன், நான் உன்னிடம் இருந்து விலகினேன். பட்டையும் மான் தோலும் அணிந்து, இப்படிப் பட்ட நிலையில் அரசருக்கு முன்னால் எப்படி நிற்க முடியும், பிரபுவே?

பவாமி ரிபுவீரக்ந ஸத்யமேததுஹாஹ்ரு'தம் । ஸ்வஹஸ்தேந கதம் தேயம் ராஜ்ஞே வா போஜநம் மயா ॥ ௨,௧௦.

பகைவரை வெல்வோனே, நான் உண்மையிலேயே இப்படியே அனுபவித்தேன். என் கையால் அரசருக்கு உணவு அளிப்பது எப்படி சாத்தியம்?

தாஸாநாமபி யே தாஸா நோபபுஞ்ஜந்தி கர்ஹிசித் । த்ரு'ணபாத்ரே கதம் தஸ்மை அந்நம் தாதும் ஹி ஶக்ருயாம் ॥ ௨,௧௦.

அடிமைகளின் அடிமைகளும் கூட இப்படிப் போன்று உணவு உண்ண மாட்டார்கள்; புல்தட்டில் அவருக்கு உணவு அளிப்பது எப்படி சாத்தியம்?