கருடபுராணம்

ம்ரு'கஸ்ய கஸ்யசித்குக்ஷிம் ததோ விவ்யாத பூமிபஃ । ராஜா ம்ரு'கப்ரஸங்கேந தமநு ப்ராவிஶத்வநம் ॥ ௨,௯.

அந்த அரசன் ஒரு விலங்கின் வயிற்றை அம்பால் குத்தினான்; அந்த வேட்டையின் காரணமாக, மேலும் ஆழமான காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

ஏகாகீ வை ஹ்ரு'தபலஃ க்ஷுத்ப்ரிபாஸாஸமந்விதஃ । ஸ வநஸ்யாந்தமாஸாத்ய மஹச்சாரண்யமாஸதத் ॥ ௨,௯.

தனியாக, சக்தி குறைந்து, பசியும் தாகமும் உற்றவனாக, அவன் அந்த காட்டின் ஆழத்திற்குள் சென்று, பெரும் வனாந்தரத்துக்குள் அடைந்தான்.

த்ரு'ஷயா பரயாவிஷ்டோऽந்விஷ்யஜ்ஜலமிதஸ்ததஃ । ஸ தூராத்பூரசக்ராஹ்வம் ஹம்ஸஸாரஸநாதிதைஃ ॥ ௨,௯.

மிகுந்த தாகத்தால் வாடி, இடம் இடமாக நீர் தேடி அலைந்தான்; அப்போது, தொலைவில் பூரசக்கர என்ற ஏரியில் அன்னங்களும் சாரங்களும் கூவும் ஒலியை கேட்டான்.

ஸூசிதம் ஸர ஆகத்ய ஸாஶ்வ ஏவ வ்யகாஹத । பத்மாநாஞ்ச பராகேண உத்பலாநாம் ரஜேந ச ॥ ௨,௯.

அந்த ஒலியைக் கொண்டு வழிகண்டு, அவன் தன் குதிரையுடன் அந்த ஏரிக்கரைக்கு வந்தான்; அங்கு தாமரை தூளும், நீலத்தாமரைப் பூ மண்ணும் அவனை மூடின.

ஸுகந்தமமலம் ஶீதம் பீத்வாம்போ நிர்ஜகாம ஹ । மார்கஶ்ரமபரிஶ்ராந்தஸ்தடாகதடமண்டபம் ॥ ௨,௯.

அவன் அந்த மணமுள்ள, தூய, குளிர்ந்த நீரை குடித்து, பயணத்தில் சோர்வுற்றவனாக, ஏரிக்கரையில் உள்ள மண்டபத்திற்குச் சென்றான்.

ந்யக்ரோதம் வீக்ஷ்ய தஸ்யாஶு ஜடாஸ்வஶ்வம் பபந்த ஹ । ஸ தத்ராஸ்தரமாஸ்தீர்ய கேடகாநுபதாய ச ॥ ௨,௯.

ஒரு ஆலமரத்தைப் பார்த்து, உடனே தன் குதிரையை அதன் வேர் அருகே கட்டினான்; அங்கு ஒரு பரப்பை விரித்து, கவசத்தை தலையணையாக வைத்து படுத்தான்.

ஸூஷ்வாப வாயுநா தத்ர ஸேவ்யாமாதஸ்ததா க்ஷணம் । க்ஷணம் ஸுப்தே ந்ரு'பே தத்ர ப்ரேதோ வை ப்ரேதவாஹநஃ ॥ ௨,௯.

அங்கு, மென்மையான காற்று வீசும் போது, அவன் சிறிது நேரம் தூங்கினான்; அந்த அரசன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில், ஒரு பிரேதம் தன் வாகனத்துடன் வந்தது.

கஶ்சிதத்ராஜகாமாத யுக்தஃ ப்ரேதஶதேந ச । அஸ்திசர்மஶிராஶேஷஶரீரஃ பரிவிப்ரமந் ॥ ௨,௯.

அப்போது, அங்கு ஒருவர், நூறு பிரேதங்களை உடன் கொண்டு வந்தார்; அவர் எலும்பும் தோலும் தலையும் மட்டுமே உடலாகக் கொண்டு அலைந்தார்.

பக்ஷ்யம்பேயம் மார்கமாணோ ந பத்நாதி த்ரு'திம் க்வசித் । தமபூர்வம் ந்ரு'போ த்ரு'ஷ்ட்வாகரோதஸ்த்ரம் ஶராஸநே ॥ ௨,௯.

உணவு, தண்ணீர் தேடி, எங்கும் திரிந்தும் எதிலும் திருப்தி அடைய முடியவில்லை; அந்த அற்புத உருவத்தை அரசன் பார்த்ததும், வில்லும் அம்பும் எடுத்தான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ஸோऽபி சிரம் பூபம் தஸ்தௌ ஸ்தாணுபிவாக்ரதஃ । தமவஸ்திதமாலோக்ய ராஜா ப்ராப்தகுதூஹலஃ ॥ ௨,௯.

அந்த பிரேதம் அரசனை நீண்ட நேரம் பார்த்து, சிலையாய் அசையாமல் நின்றான்; அவனை அப்படிப் பார்த்த அரசன் ஆச்சரியப்பட்டான்.

பப்ரச்ச தஞ்ச கோऽஸீதி குதோ வா விக்ரு'திம் கதஃ । ப்ரேத உவாச । ப்ரேதபாவோ மயா த்யக்தோ கதிம் ப்ராப்தோऽஸ்ம்யஹம் பராம் ॥ ௨,௯.

அவன், 'நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? ஏன் இவ்வாறு வித்தியாசமாக இருக்கிறாய்?' என்று கேட்டான். அப்போது பிரேதம் கூறியது: 'நான் பிரேத நிலையைக் கைவிட்டு, உயர்ந்த நிலையை அடைந்துள்ளேன்.'

த்வத்ஸம்யோகாந்மஹாபாஹோ நாஸ்தி தந்யதரோ மயா । பப்ருவாஹந உவாச । கிமேதத்விபிநே கோரே ஸர்வத்ராதிபயாநகே ॥ ௨,௯.

உன்னுடன் சந்திப்பதால் எனக்கு விடியலான அதிர்ஷ்டம் வேறு யாருக்கும் இல்லை, வலிமைமிக்கவனே. பப்ருவாஹனன் கேட்டான்: இந்த காட்டில் எல்லா பக்கமும் பயங்கரமாக இருப்பது என்ன காரணம்?

தோதூயமாநே வாதேந வாத்யாரூபேண கோணப । பதங்கா மஶகாஃ க்ஷுத்ராஃ கவந்தாஶ்ச ஶிராம்ஸி ச ॥ ௨,௯.

புயல் போல் கடும் காற்று வீசும்போது, சடலங்கள் இங்கும் அங்கும் சிதறிக் கிடக்கின்றன; பட்டாம்பூச்சிகள், கொசுக்கள், சிறு உயிரினங்கள், தலைகள் இல்லாத உடல்கள், துண்டிக்கப்பட்ட தலைகள் எல்லாம் தெரிகின்றன.

மத்ஸ்யாஃ கூர்மாஃ க்ரு'கலாஸா வ்ரு'ஶ்சிகா ப்ரமராஹயஃ । அதோமுகோர்த்வபாதாஸ்தே க்ரந்தமாநாஃ ஸுதாருணம் ॥ ௨,௯.

மீன்கள், ஆமைகள், எலும்புக்கூடுகள், பாம்புகள், தேனீக்கள், குதிரைகள்—இவர்கள் எல்லாம் தலை கீழாக, கால்கள் மேலாக, பயங்கரமாக கத்திக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

ப்ரவாந்தி வாயவோ ரூக்ஷா ஜ்வலந்தோ வித்யுதக்நயஃ । இதஸ்ததோ ப்ரமந்தீவ வாயுநா த்ரு'ணஸந்ததிஃ ॥ ௨,௯.

கடுமையான காற்றுகள், மின்னலும் நெருப்பும் கலந்துவீசுகின்றன; புல்லும் இங்கும் அங்கும் காற்றால் சுழன்று பறக்கிறது போல தெரிகிறது.

த்ரு'ஶ்யந்தே விவிதா ஜீவா நாகாஶ்ச ஶலபவ்ரஜாஃ । ஶ்ரூயந்தே பஹுதா ராவா ந த்ரு'ஶ்யந்தே க்வசித்க்வசித் ॥ ௨,௯.

பலவகை உயிரினங்கள், பாம்புகள், பட்டாம்பூச்சி கூட்டங்கள் எல்லாம் தெரிகின்றன; பலவிதமான கத்தல்கள் கேட்கின்றன, ஆனால் எதுவும் தெளிவாக எங்கும் தெரியவில்லை.

த்ரு'ஷ்ட்வேதம் விக்ரு'தம் ஸர்வம் வேபதே ஹ்ரு'தயம்மம । ப்ரதே உவாச । யேஷாம் நைவாக்நிஸம்ஸ்காரோ ந ஶ்ராத்தம் நோதகக்ரியாஃ ॥ ௨,௯.

இந்த எல்லாம் பார்த்து என் மனம் நடுங்குகிறது. பிரதன் சொன்னான்: யாருக்கு சடங்கு செய்யும் நெருப்பு, ஸ்ராத்தம், நீர் அர்ப்பணம் எதுவும் செய்யப்படவில்லை—

ஷட்பிண்டா தஶ காத்ராணி ஸபிண்டீகரணம் ந ஹி । விஶ்வாஸகாதிநோ யே ச ஸுராபாஃ ஸ்வர்ணஹாரிணஃ ॥ ௨,௯.

ஆறு பிண்டம், பத்து உறுப்புகள், பிண்டதானம் எதுவும் இல்லாதவர்கள், நம்பிக்கையை துரோகம் செய்தவர்கள், மதுபானம் குடிப்பவர்கள், பொன்னைக் களவாடுபவர்கள்—

ம்ரு'தா துர்மரணாத்யே ச யே சாஸூயாபரா ஜநாஃ । ப்ராயஶ்சித்தவிஹீநா யே அகம்யாகமநே ரதாஃ ॥ ௨,௯.

இயற்கை மரணம் இல்லாமல் இறந்தவர்கள், பொறாமை கொண்டவர்கள், பாவம் தீர்க்கும் பரிகாரம் செய்யாதவர்கள், தடை செய்யப்பட்ட உறவுகளில் மகிழும்வர்கள்—

கர்மபிர்ப்ராம்யமாணாஸ்தே ப்ராணிநஃ ஸ்வக்ரு'தைரிஹ । துர்லபாஹாரபாநீயா த்ரு'ஶ்யந்தே பீடிதா ப்ரு'ஶம் ॥ ௨,௯.

இவர்கள் தங்களுடைய செயல்களால் இங்கே சுழன்று, உணவும் தண்ணீரும் இல்லாமல் மிகுந்த வேதனையில் வாடுகின்றனர்.

ஏதேஷாம் க்ரு'பயா ராஜம்ஸ்த்வம் குருஷ்வௌர்த்வதேஹிகம் । யேஷாம் ந மாதா ந பிதா ந புத்ரோ ந ச பாந்தவாஃ ॥ ௨,௯.

இவர்களுக்கு இரக்கம் கொண்டு, ராஜா, தாயும் தந்தையும் மகனும் உறவினரும் இல்லாதவர்களுக்கு நீயே இறப்புக்குப் பின் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்.

தேஷா ராஜா ஸ்வயம் குர்யாத்கர்மாணி து யதோ ந்ரு'பஃ । ஆத்மநஶ்ச ஶுபம் கர்ம கர்தவ்யம் பாரலௌகிகம் ॥ ௨,௯.

அவர்களுக்காக ராஜாவே தானாகவே அந்தச் சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் ஒருவன் தன் பிறப்பிற்குப் பின் நன்மை தரும் காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

விமுக்தஃ ஸர்வதுஃ கேப்யோ யேநாஞ்ஜோ துர்காதிம் தரேத் । ப்ராதரஃ கஸ்ய கே புத்ராஸ்த்ரியோऽபி ஸ்வார்தகோவிதாஃ ॥ ௨,௯.

எல்லா துயரங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஒருவன் கடினமான பாதையை எளிதாக கடந்துவிடுவான்; சகோதரர்கள், மகன்கள், மனைவிகள் யாருக்காக—அவர்கள் எல்லாம் தங்கள் சொந்த நலனுக்காகவே இருப்பார்கள்.

ந கார்யஸ்தேஷு விஶ்ரம்ப ஸ்வக்ரு'தம் புஜ்யதேயதஃ । க்ரு'ஹேஷ்வர்தா நிவர்ந்த்தந்தே ஶ்மஶாநே சைவ பாந்தவாஃ ॥ ௨,௯.

அவர்களை நம்ப வேண்டாம், ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் செய்ததை அனுபவிப்பார்கள்; செல்வம் வீட்டிலேயே இருக்கும், உறவினர்கள் சிதை இடம் வரை மட்டுமே வருவார்கள்.

ஶரீரம் காஷ்டாமாதத்தே பாபம் புண்யம் ஸஹ வ்ரஜேத் । தஸ்மாதாஶு த்வயா ஸம்யகாத்மநஃ ஶ்ரேய இச்சதா ॥ ௨,௯.

உடல் வெறும் மரங்களை மட்டுமே எடுத்துச் செல்லும்; பாவமும் புண்ணியமும் ஆன்மாவுடன் செல்லும்; எனவே, தன் நன்மைக்காக விரைவாக நல்ல செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.

அஸ்திரேண ஶரீரேண கர்தவ்யஞ்சௌர்த்வதோஹிகம் । ராஜோவாச । க்ரு'ஶரூபஃ கராலாக்ஷஸ்த்வம் ப்ரேத இவ லக்ஷ்யஸே ॥ ௨,௯.

இந்த நிலையில்லாத உடலில் இறப்புக்குப் பின் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும். ராஜா சொன்னான்: நீ மிகவும் ஒல்லியாகவும், கூர்மையான கண்களுடனும், பேய் போலவும் தெரிகிறாய்.

கதயஸ்வஃ மம ப்ரீத்யா ப்ரேதராஜ யதாததம் । ததா ப்ரு'ஷ்டஃ ஸ வை ராஜ்ஞா உவாச ஸகலம் ஸ்வகம் ॥ ௨,௯.

பேய் அரசே, தயவுடன் என் கேள்விக்கு உண்மையைச் சொல். ராஜா கேட்டபோது, அவன் தன் கதையைக் கூறினான்.

ப்ரேத உவாச । கதயாமி ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட ஸர்வமேவாதிதஸ்தவ । ப்ரேதத்வே காரணம் ஶ்ருத்வா தயாம் கர்துமிஹார்ஹஸி ॥ ௨,௯.

பேய் சொன்னான்: ராஜாக்களில் சிறந்தவரே, ஆரம்பத்திலிருந்து எல்லாவற்றையும் உனக்கு சொல்கிறேன்; நான் பேயாக ஆன காரணத்தை கேட்டபின், இங்கே எனக்கு இரக்கம் காட்ட வேண்டும்.

வைதிஶம் நாம நகரம் ஸர்வஸம்பத்ஸுகாவஹம் । நாநாஜநபதாகீர்ணம் நாநாரத்நஸமாகுலம் ॥ ௨,௯.

வைதிசம் என்ற நகரம் உள்ளது; அது எல்லா செல்வமும் மகிழ்ச்சியும் தரும்; பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்த மக்கள் நிரம்பியதும், பலவிதமான ரத்தினங்கள் நிறைந்ததும் ஆகும்.