கருடபுராணம்

ஓம் ப்ரு'திவ்யை நமஸ்துப்யமிதி சைகம் நிவேதயேத் । ஓம் யமாய நமஶ்சேதி த்விதீயம் ததநந்தரம் ॥ ௨,௮.

'ஓம், பூமிக்கு வணக்கம்' என்று கூறி முதல் ஹோமத்தை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; உடனே 'ஓம், யமனுக்கு வணக்கம்' என்று கூறி இரண்டாவது ஹோமத்தை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

ஓம் நமஶ்சாத ருத்ராய ஶ்மாஶாநபதயே நமஃ । ததோ தீப்தே ஸமித்தேऽக்நௌ பூமௌ ப்ரக்ரு'திதாருணே ॥ ௨,௮.

'ஓம், ருத்ரனுக்கும் சுடுகாட்டின் அதிபதிக்கும் வணக்கம்' என்று கூறி, பிறகு தீ வெப்பமாக எரிகின்றபோது, இயற்கையான கடுமையான நிலத்தில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

ஸப்தப்யோ யமஸம்ஜ்ஞேப்யோ தத்யாத்ஸப்த ஜலாஞ்ஜலீந் । யமாய தர்மராஜாய ம்ரு'த்யவே சாந்தகாய ச ॥ ௨,௮.

யமன் என்று அழைக்கப்படும் ஏழு தேவதைகளுக்காக ஏழு முறைகள் தண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்த வேண்டும்; யமன், தர்மராஜா, மரணம், அந்தகன் ஆகியோருக்காகவும் செய்ய வேண்டும்.

வைவஸ்வதாய காலாய ஸர்வப்ராணஹராய ச । ஸ்வதாகாரநமஸ்காரப்ரணவைஃ ஸஹ ஸப்ததா ॥ ௨,௮.

வைவஸ்வதன், காலன், எல்லா உயிர்களையும் அழிப்பவன் ஆகியோருக்காகவும், 'ஸ்வதா', வணக்கம், மற்றும் 'ஓம்' என்று ஏழு முறை கூறி அஞ்சலி செலுத்த வேண்டும்.

அமுகாமுககௌத்ரைதத்துப்யமஸ்து திலோதகம் । ப்ரதத்யாத்தஶ பிண்டாம்ஸ்து அர்கபுஷ்பஸமந்விதாந் ॥ ௨,௮.

'அமுகன், அமுகன், கௌத்திரம், உங்களுக்காக இந்த எள் தண்ணீர்' என்று சொல்லி, அர்கம் மற்றும் பூக்களுடன் பத்து பிண்டங்களை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

தூபோ தீபோ பலிர்கந்தஃ ஸர்வேஷாமஸ்து சாக்ஷயஃ । தஶ பிண்டாம்ஸ்து தாந்தத்த்வா விஷ்ணோஃ ஸௌம்யம் முகம் ஸ்மரேத் ॥ ௨,௮.

தூபம், விளக்கு, படைப்பு, மற்றும் வாசனை எல்லோருக்கும் எப்போதும் தொடர வேண்டும்; பத்து பிண்டங்களை வழங்கிய பிறகு, விஷ்ணுவின் கருணைமிகு முகத்தை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

குர்யாச்ச மாஸிகம் மாஸி ஸபிண்டீகரணம் ததஃ । ஆஶௌசாந்தே ததஃ குர்யாதாத்மநோ வா மரஸ்ய து ॥ ௨,௮.

ஒவ்வொரு மாதமும் மாதாந்திர சடங்கும், பிறகு சபிண்டிகரணமும் செய்ய வேண்டும்; அசௌசம் முடிந்ததும், தன்னாலோ அல்லது இறந்தவருக்காகவும் செய்ய வேண்டும்.

குர்யாதஸ்திரதாம் ஜ்ஞாத்வா ஶக்த்யாரோக்யதநாயுஷம் । ஏதத்தே ஸர்வமாக்யாதம் ஜீவச்ச்ராத்தம் மயா கக ॥ ௨,௮.

நிலையற்ற தன்மையை உணர்ந்து, உடல், செல்வம், ஆயுள் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்றபடி செய்ய வேண்டும். பறவையே, இந்த ஜீவனுள்ள ஸ்ராத்தத்தை முழுமையாக உனக்குச் சொன்னேன்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௯ கருட உவாச । உக்தமாத்யாம் க்ரியாம் யாவந்ந்ரு'போऽபீதித்வயாநக । கஸ்யசித்கேநசித்ராஜ்ஞா கிமாத்யா ஸா க்ரு'தா புரா ॥ ௨,௯.

கருடன் கேட்டான்: பாவமில்லாதவரே, நீங்கள் அந்த ஆரம்ப சடங்கை, அரசருக்காகவும், விவரித்தீர்கள். அந்த முதல் சடங்கு யாருடைய கட்டளையால், எதற்காக பழைய காலத்தில் செய்யப்பட்டது?

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । ஸுபர்ண ஶ்ரு'ணு வக்ஷ்யாமி யதா ராஜ்ஞா க்ரியா க்ரு'தா । ஆஸீத்க்ரு'தயுகே ராஜா வாங்கோ வை பப்ருவாஹநஃ ॥ ௨,௯.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் சொன்னான்: சூபர்ணா, கேள், ஒரு அரசன் எப்படி அந்த சடங்கை செய்தான் என்று சொல்கிறேன்; கிருதயுகத்தில் பப்ருவாஹனனின் மகன் வங்கன் என்ற அரசன் இருந்தான்.

ப்ரு'திவ்யாஶ்சதுரந்தாயா கோப்தா பக்ஷீந்த்ர தர்மதஃ । சதுர்பாகாம் புவம் க்ரு'த்ஸ்நாம் ஸ புங்கே வஸுதாதிபஃ ॥ ௨,௯.

பறவைகளின் அரசனே, அந்த அரசன், பூமியின் நான்கு எல்லைகளையும் தர்மத்துடன் காத்தவன்; vasudhādhipathi ஆக, நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட முழு பூமியையும் அனுபவித்தான்.

ந பாபக்ரு'த்கஶ்சிதாஸீத்தஸ்மிந்ராஜ்யம் ப்ரஶாஸதி । நாஸீச்சௌரபயம் தார்க்ஷ்ய ந க்ஷுத்ரபயமேவ ஹி ॥ ௨,௯.

அவன் ஆட்சி செய்தபோது, யாரும் தீமை செய்யவில்லை; தார்க்ஷ்யா, அப்போது திருடன் என்ற பயமும், கீழ்மக்கள் என்ற பயமும் இல்லை.

நாஸீத்வ்யாதிபயஞ்சாபி தஸ்மிஞ்ஜநபதேஶ்வரே । ஸ்வதர்மே ரேமிரே சாஸீத்தேஜஸா பாஸ்கரோபமஃ ॥ ௨,௯.

அவன் ஆட்சி செய்த நாட்டில் நோய் என்ற பயமும் இல்லை; அனைவரும் தங்கள் தர்மத்தில் மகிழ்ந்தனர்; அவன் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தவன்.

அக்ஷுப்தத்வேர்ऽசலஸமஃ ஸஹிஷ்ணுத்வே தராஸமஃ । ஸ கதாசிந்மஹாபாஹுஃ ப்ரபூதபலவாஹநஃ ॥ ௨,௯.

அசையாத மலைபோல் அமைதியுடன், பூமிபோல் பொறுமையுடன் இருந்த அந்த வலிமைமிக்க வீரன், பெரும் படை மற்றும் குதிரைகளுடன், சில நேரங்களில் புறப்பட்டுச் சென்றான்.

வநம் ஜகாம கஹநம் ஹயாநாஞ்ச ஶதைர்வ்ரு'தஃ । ஸிம்ஹநாதைஶ்ச யோதாநாம் ஶங்கதுந்துபிநிஃ ஸ்வநைஃ ॥ ௨,௯.

நூற்றுக்கணக்கான குதிரைகள் சூழ, போராளிகளின் சிங்கக் குரலும், சங்கு மற்றும் மத்தள ஒலியுடன், அவன் அந்த அடர்ந்த காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

ஆஸீத்கிலகிலாஶப்தஸ்தஸ்மிந் கச்சதீ பார்திவே । தத்ரதத்ர ச விப்ரேந்த்ரைஃ ஸ்தூயமாநஃ ஸமந்ததஃ ॥ ௨,௯.

அந்த அரசன் செல்லும் போது, எங்கும் ஒலி எழுந்தது; அப்பொழுது எல்லா இடங்களிலும் பிரமுக பிராமணர்கள் அவனைப் புகழ்ந்தனர்.

நிர்யயௌ பரயா ப்ரீத்யா வநம் ம்ரு'கஜிகாம்ஸயா । ஸ கச்சந்தத்ரு'ஶே தீமாந்நந்தநப்ரதிமம் வநம் ॥ ௨,௯.

பெரும் மகிழ்ச்சியுடன், விலங்குகளை வேட்டையாடும் எண்ணத்துடன், அந்த அறிவாளி காட்டுக்குள் சென்றபோது, அது நந்தன வனத்தைப் போல் அழகாக இருந்தது.

பில்வார்ககதிராகீர்ணம் கபித்தத்வஜஸம்யுதம் । விஷமைஃ பர்வதைஶ்சைவ ஸர்வதஶ்ச ஸமந்விதம் ॥ ௨,௯.

அந்த காடு வில்வம், எருக்கம், கடிலம் மரங்களால் நிரம்பி, கபித்தம், த்வஜம் போன்ற மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எல்லா பக்கமும் கடுமையான மலைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது.

நிர்ஜலம் நிர்மநுஷ்யஞ்ச பஹுயோஜநமாயதம் । ம்ரு'கஸிம்ஹைர்மஹாகோரைந்யைஶ்சாபி வநேசரைஃ ॥ ௨,௯.

அங்கு நீர் இல்லை, மனிதர்கள் இல்லை, பல யோஜனங்கள் பரப்பில் பரந்து, கொடிய விலங்குகள், சிங்கங்கள் மற்றும் பயங்கரமான காட்டுவாசிகள் வாழ்ந்தனர்.

தத்வநம் மநுஜ வ்யாக்ரஃ ஸப்ரு'த்யபலவாஹநஃ । லீலயா லோடயாமாஸ ஸூதயந்விவிதாந்ம்ரு'காந் ॥ ௨,௯.

மனிதர்களில் சிறந்தவன், தன் சேவகர்களும் குதிரைகளும் உடன், அந்த காட்டில் விளையாடும் போல் சுற்றி, பலவிதமான விலங்குகளை வேட்டையாடினான்.

ம்ரு'கஸ்ய கஸ்யசித்குக்ஷிம் ததோ விவ்யாத பூமிபஃ । ராஜா ம்ரு'கப்ரஸங்கேந தமநு ப்ராவிஶத்வநம் ॥ ௨,௯.

அந்த அரசன் ஒரு விலங்கின் வயிற்றை அம்பால் குத்தினான்; அந்த வேட்டையின் காரணமாக, மேலும் ஆழமான காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

ஏகாகீ வை ஹ்ரு'தபலஃ க்ஷுத்ப்ரிபாஸாஸமந்விதஃ । ஸ வநஸ்யாந்தமாஸாத்ய மஹச்சாரண்யமாஸதத் ॥ ௨,௯.

தனியாக, சக்தி குறைந்து, பசியும் தாகமும் உற்றவனாக, அவன் அந்த காட்டின் ஆழத்திற்குள் சென்று, பெரும் வனாந்தரத்துக்குள் அடைந்தான்.

த்ரு'ஷயா பரயாவிஷ்டோऽந்விஷ்யஜ்ஜலமிதஸ்ததஃ । ஸ தூராத்பூரசக்ராஹ்வம் ஹம்ஸஸாரஸநாதிதைஃ ॥ ௨,௯.

மிகுந்த தாகத்தால் வாடி, இடம் இடமாக நீர் தேடி அலைந்தான்; அப்போது, தொலைவில் பூரசக்கர என்ற ஏரியில் அன்னங்களும் சாரங்களும் கூவும் ஒலியை கேட்டான்.

ஸூசிதம் ஸர ஆகத்ய ஸாஶ்வ ஏவ வ்யகாஹத । பத்மாநாஞ்ச பராகேண உத்பலாநாம் ரஜேந ச ॥ ௨,௯.

அந்த ஒலியைக் கொண்டு வழிகண்டு, அவன் தன் குதிரையுடன் அந்த ஏரிக்கரைக்கு வந்தான்; அங்கு தாமரை தூளும், நீலத்தாமரைப் பூ மண்ணும் அவனை மூடின.

ஸுகந்தமமலம் ஶீதம் பீத்வாம்போ நிர்ஜகாம ஹ । மார்கஶ்ரமபரிஶ்ராந்தஸ்தடாகதடமண்டபம் ॥ ௨,௯.

அவன் அந்த மணமுள்ள, தூய, குளிர்ந்த நீரை குடித்து, பயணத்தில் சோர்வுற்றவனாக, ஏரிக்கரையில் உள்ள மண்டபத்திற்குச் சென்றான்.

ந்யக்ரோதம் வீக்ஷ்ய தஸ்யாஶு ஜடாஸ்வஶ்வம் பபந்த ஹ । ஸ தத்ராஸ்தரமாஸ்தீர்ய கேடகாநுபதாய ச ॥ ௨,௯.

ஒரு ஆலமரத்தைப் பார்த்து, உடனே தன் குதிரையை அதன் வேர் அருகே கட்டினான்; அங்கு ஒரு பரப்பை விரித்து, கவசத்தை தலையணையாக வைத்து படுத்தான்.

ஸூஷ்வாப வாயுநா தத்ர ஸேவ்யாமாதஸ்ததா க்ஷணம் । க்ஷணம் ஸுப்தே ந்ரு'பே தத்ர ப்ரேதோ வை ப்ரேதவாஹநஃ ॥ ௨,௯.

அங்கு, மென்மையான காற்று வீசும் போது, அவன் சிறிது நேரம் தூங்கினான்; அந்த அரசன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில், ஒரு பிரேதம் தன் வாகனத்துடன் வந்தது.

கஶ்சிதத்ராஜகாமாத யுக்தஃ ப்ரேதஶதேந ச । அஸ்திசர்மஶிராஶேஷஶரீரஃ பரிவிப்ரமந் ॥ ௨,௯.

அப்போது, அங்கு ஒருவர், நூறு பிரேதங்களை உடன் கொண்டு வந்தார்; அவர் எலும்பும் தோலும் தலையும் மட்டுமே உடலாகக் கொண்டு அலைந்தார்.

பக்ஷ்யம்பேயம் மார்கமாணோ ந பத்நாதி த்ரு'திம் க்வசித் । தமபூர்வம் ந்ரு'போ த்ரு'ஷ்ட்வாகரோதஸ்த்ரம் ஶராஸநே ॥ ௨,௯.

உணவு, தண்ணீர் தேடி, எங்கும் திரிந்தும் எதிலும் திருப்தி அடைய முடியவில்லை; அந்த அற்புத உருவத்தை அரசன் பார்த்ததும், வில்லும் அம்பும் எடுத்தான்.