கருடபுராணம்

தேஷாம் ப்ரஹாராந்விபலாந்க்ரு'த்வா ஸம்ப்ரதி தாநத । ஜீவம் ந து ஶவம் தேஷாம் ஜஹ்ரே ப்ராணமிவாந்தகஃ ॥ ௨,௭.

அவர்களின் அடிகள் பலனளிக்காமல் போனபோதும், அவன் அந்தக் குழுவில் ஒருவரின் உயிரை, இறப்பனைப் போல, பிடித்தான்; ஆனால் சவத்தைத் தொடவில்லை.

ஹ்ரு'தமாத்ரே ஶவே தே து பாரியாத்ரே கிரௌ த்விஜம் । முக்த்வாதாவந் ப்ரமுதிதா ஏகம் ப்ரேதம் ஸுதாருணாஃ ॥ ௨,௭.

சவம் எடுத்தவுடன், அந்த பயங்கரமான பிரேதர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், பரியாத்திர மலைக்குப் பிறகு அந்தத் துவிஜனை விட்டுவிட்டு, அந்த ஒரே பிரேதனைத் தேடி ஓடினர்.

ஸ வாயுகமநஃ ப்ரேதஃ ப்ராப்தஸ்தைஃ க்ஷணமாத்ரதஃ । அத்ரு'ஶ்யதாம் யயௌ தேऽத ஹதாஶா விப்ரமாகமந் ॥ ௨,௭.

அந்த பிரேதன் காற்றைப் போல் விரைவாக ஓடி, அவர்கள் ஒரு கணத்தில் பிடித்துவிட்டார்கள்; பின்னர் அவன் கண் முன்னிலிருந்து மறைந்துவிட்டான், அவர்கள் நம்பிக்கையிழந்து திரும்பி அந்தப் பிராமணரிடம் வந்தார்கள்.

ப்ராரப்தமாத்ரே விப்ரஸ்ய பாடநே தத்ர பர்வதே । மம ஸ்தாநஸ்ய விப்ரஸ்ய மஹிம்நேவ ச தத்க்ஷணே ॥ ௨,௭.

அந்த மலைமேல் அந்தப் பிராமணர் பாராயணம் செய்யத் தொடங்கியவுடன், என் ஸ்தலத்தின் சக்தியாலும், அந்தப் பிராமணரின் மகத்துவத்தாலும், அதே நேரத்தில்—

ஸத்யஃ ஸ்ம்ரு'திஃ ஸமுத்பந்நா தேஷாம் பூர்வஸ்ய ஜந்மநஃ । விப்ரம் ப்ரதக்ஷிணீக்ரு'த்ய த்விஜர்ஷபமதாப்ருவந் ॥ ௨,௭.

உடனே, அவர்களுக்கு முன் பிறவியின் நினைவு வந்தது; அவர்கள் அந்தப் பிராமணரைச் சுற்றி வணங்கி, அந்தத் துவிஜர்களில் சிறந்தவரிடம் பேசினார்கள்.

அத்ய நஃ க்ஷந்துமர்ஹோऽஸீத்யுக்த்வா தே ஸுரதாம்பிகாஃ । கிரேரிவ பராவர்தம் ஸமுத்ரஸ்யேவ ஶோஷணம் ॥ ௨,௭.

‘இன்று நீ எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்’ என்று அவர்கள் கூறி, ஒரு மலை திரும்புவது போலவும், சமுத்திரம் வற drying வது போலவும்—

தேஷாம் தத்வசநம் ஶ்ருத்வாப்ரு'ச்சத்கே யூயமித்யத । கிம் மாயா கிமு வா ஸ்வப்ந உதாஹோ சித்தவிப்ரமஃ ॥ ௨,௭.

அவர்கள் சொன்னதை கேட்டதும், அவர் ‘நீங்கள் யார்? இது ஏதோ மாயையா, கனவா, இல்லையெனில் மனம் குழப்பமா?’ என்று கேட்டார்.

ப்ரேதா ஊசுஃ । அவேஹி தத்த்வமேவைதத்ப்ரேதா வை கர்மஜா வயம் । ப்ராஹ்மண உவாச । கிம்நாமாநஃ கிமாசாராஃ கதஞ்சேமாம் தஶாம் கதாஃ ॥ ௨,௭.

பிரேதர்கள் சொன்னார்கள்: ‘இது உண்மை, நாங்கள் கர்மத்தால் பிறந்த பிரேதர்கள்.’ பிராமணர் கேட்டார்: ‘உங்களுடைய பெயர்கள் என்ன, நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள், எப்படி இந்த நிலைக்கு வந்தீர்கள்?’

அவிநீதாஃ கதம் பூர்வம் விநீதாஃ ஸாம்ப்ரதம் கதம் । ப்ரேதா ஊசுஃ । ஶ்ரு'ணு விப்ரேந்த்ர வக்ஷ்யாமஃ ப்ரஶ்நாநாமநுபூர்வஶஃ ॥ ௨,௭.

‘முன்பு எப்படி ஒழுக்கமில்லாமல் இருந்தீர்கள், இப்போது எப்படி ஒழுக்கத்துடன் இருக்கிறீர்கள்?’ பிரேதர்கள் சொன்னார்கள்: ‘பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, கேளுங்கள், உங்கள் கேள்விகளுக்கு முறையே பதில் சொல்கிறோம்.’

உத்தராணி மஹாயோகிம்ஸ்த்வத்தர்ஶநகதாம்ஹஸஃ । அஹம் பர்யுஷிதோ நாம்நா ஏஷ ஸூசீமுகஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௨,௭.

‘மகா யோகி, உங்களைப் பார்த்ததால் எங்கள் பாவங்கள் நீங்கிவிட்டன. என் பெயர் பர்யுஷிதன்; இவரை சூசிமுகன் என்று அழைப்பர்.’

த்ரு'தீயஃ ஶீக்ரகஸ்துர்யோ ரோதகோ லேககஃ பரஃ । ப்ராஹ்மண உவாச । ப்ரேதாநாம் கர்மஜாதாநாம் குதோ நாம நிரர்தகம் ॥ ௨,௭.

‘மூன்றாவது சீக்ரகன், நான்காவது ரோதகன், ஐந்தாவது லேககன்.’ பிராமணர் கேட்டார்: ‘கர்மத்தால் பிறந்த பிரேதர்களின் பெயர்கள் அர்த்தமில்லாமல் எப்படி இருக்க முடியும்?’

நிருக்திமேஷாம் நாம்நாம் வை ப்ரேதா வதத மா சிரம் । ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । ஏவமுக்தாஸ்து விப்ரேண ப்ரு'தகுத்தரமப்ருவந் ॥ ௨,௭.

‘இந்தப் பெயர்களுக்கு விளக்கம் சொல்லுங்கள், தாமதிக்காமல்.’ ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: இப்படிச் பிராமணர் கேட்டபோது, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக பதில் கூறினார்கள்.

பர்யுஷித உவாச । கதாசிச்ச்ராத்தகாலே வை மயா விப்ரோ நிமந்த்ரிதஃ ॥ ௨,௭.

பர்யுஷிதன் சொன்னான்: ‘ஒரு முறையிலே, ஸ்ராத்த காலத்தில் நான் ஒரு பிராமணரை அழைத்தேன்...’

ஸ ச க்ரு'த்வா விலம்பேந வ்ரு'த்தோ மத்க்ரு'ஹமாகதஃ । அக்ரு'தஶ்ராத்தகர்மாஹம் தம் பாகம் புக்தவாந் க்ஷுதா ॥ ௨,௭.

அவர் தாமதமாக வயதாகி என் வீட்டுக்கு வந்தார்; நான் ஸ்ராத்தம் செய்யாமல், பசிக்காக அந்த உணவை உண்டேன்.

அததாமந்நமாக்ரு'ஷ்ய விப்ரே பர்யுஷிதம் கியத் । தஸ்மாத்பாபாந்ம்ரு'தஃ பாபோ யோநிம் வை குத்ஸிதாம் கதஃ ॥ ௨,௭.

நான் அந்தப் பிராமணருக்கு பழைய உணவை எடுத்துக் கொடுத்தேன்; அந்த பாவத்தால், பாவியாக இறந்து, கீழான பிறவி பெற்றேன்.

யதஃ பர்யுஷிதம் தத்தம் ததஃ பர்யுஷிதஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । ஸூசீமுக உவாச । கதாசித்ப்ராஹ்மணீ காசித்தீர்தம் பத்ரவடம் யயௌ ॥ ௨,௭.

பழையது கொடுக்கப்பட்டதால், அதற்கு 'பழையது' என்று பெயர் வந்தது; சூசீமுகன் சொன்னான்: ஒருமுறை ஒரு பிராமணி புனிதமான பத்ரவடம் என்ற இடத்துக்கு சென்றாள்.

பஞ்சவர்ஷஸுதா வ்ரு'த்தா புத்ரமாத்ரைகஜீவிதா । அஹம் க்ஷத்த்ரியதாயாதஸ்தஸ்யா ரோதமகாரிஷம் ॥ ௨,௭.

அவள் வயதானவள், ஐந்து வயது மகனே உயிராக இருந்தாள்; நான் க்ஷத்திரிய வம்சத்தவன், அவளை அழ வைத்தேன்.

வநே து விஜநே தத்ர பாபாத்வககதிம் கதஃ । தஸ்யாஃ ஸவஸ்த்ரம் பாதேயம் தத்ஸூநோர்வஸநாநி ச ॥ ௨,௭.

அந்த வெறிச்சோடிய காட்டில், நான் தவறான வழியில் சென்று, அவளுடைய உடை, சாப்பாடு, மகனுடைய உடை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டேன்.

க்ரு'ஹீதாநி மயா விப்ர ஶிரஸ்யாபீட்ய முஷ்டிநா । த்ரு'ஷார்தஸ்தத்க்ஷணம் பாலஃ பாத்ரஸம்ஸ்தம் ஜலம் பிபந் ॥ ௨,௭.

நான் அவற்றை பிடித்து, அவளது தலையில் கையால் அடித்தேன்; அப்போதே, அவளது தாகம் கொண்ட பையன் பாத்திரத்தில் இருந்த தண்ணீரை குடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

தாவந்மாத்ரோதகே தேஶே மயா ஹுங்க்ரு'த்ய வாரிதஃ । மயாத ஸகலம் பீதம் ஜலம் பாத்ராத்த்ரு'ஷாவதா ॥ ௨,௭.

அந்த நேரத்தில், அந்த பையன் தண்ணீருக்கு அருகில் இருந்தபோது, நான் கத்தி அவனை விரட்டினேன்; பிறகு, தாகத்தால் நான் அந்த பாத்திரத்தில் இருந்த எல்லா தண்ணீரையும் குடித்துவிட்டேன்.

பாலோऽபி பயஸந்த்ரஸ்தஃ பிபாஸுர்வ்யஸுராபதத் । புத்ரஶோகாந்ம்ரு'தா மாதா கூபே ப்ராஸ்ய நிஜம் வபுஃ ॥ ௨,௭.

பையன் பயத்தில் துடித்துத் தாகத்தால் உயிரிழந்தான்; மகனை இழந்த துக்கத்தில் தாய் கிணற்றில் தன்னை வீசி உயிர் விட்டாள்.

ஏதஸ்மாத்பாதகாத்விப்ர ப்ரேதத்வம் ப்ராப்தவாநஹம் । ஸூச்யக்ரப்ராயவிவரமுகஃ பர்வததேஹவாந் ॥ ௨,௭.

இந்தப் பாவத்தால், பிராமணா, நான் பிரேத உருவம் பெற்றேன்; என் உடல் மலைபோல் பெரியது, ஆனால் வாயும் ஊசி முனைபோல் சிறியது.

யத்யபி ப்ராப்நுயாம் பக்ஷ்யம் பக்ஷிதுந்து ந ஶக்யதே । மயா க்ஷுதாநலேநாபி ஜ்வலதாஸ்யம் நிகோசிதம் ॥ ௨,௭.

உணவு கிடைத்தாலும், அதை நான் உண்ண முடியவில்லை; என் வாயில் பசி தீயாய் எரிந்தாலும், அது நெருக்கமாக மூடப்பட்டிருக்கிறது.

அத ஆஸ்யே து விவரம் ஸூச்யக்ரேண ஸமம் மம । ஏதஸ்மாத்காரணாத்விப்ர நாம்நா ஸூசீமுகோऽஸ்ம்யஹம் ॥ ௨,௭.

அதனால், என் வாயும் ஊசி முனைபோல் மெல்லியதாக உள்ளது; இந்தக் காரணத்தால், பிராமணா, எனக்கு 'சூசீமுகன்' என்று பெயர் வந்தது.

ஶீக்ரக உவாச । புராஹம் வைஶ்யஜாதீயஃ ஸாகம் ஸக்யா ச கேநசித் । வாணிஜ்யம் கர்துமகமம் தேஶமந்யம் மஹாதநஃ ॥ ௨,௭.

சீக்ரகன் சொன்னான்: முன்பு நான் வைசிய குடும்பத்தில் பிறந்தவன்; ஒரு நண்பருடன், பெரும் செல்வத்துடன், வியாபாரம் செய்ய வேறு நாட்டுக்கு சென்றேன்.

மித்ரம் ச மே பஹுதநம் தஸ்ய லோபோ மஹாம்ஸ்ததஃ । ஜாதோऽப்யத்ரு'ஷ்டவைமுக்யாந்மே நஷ்டம் மூலமப்யுத ॥ ௨,௭.

என் நண்பனும் செல்வம் மிகுந்தவன்; ஆனால், எனக்குள் பேராசை வந்தது; அதிர்ஷ்டம் இல்லாமல், நான் என் மூலதனத்தையும் இழந்தேன்.

ததஸ்தஸ்மாத்து நிஷ்க்ராந்தாவாவாம் நாவாத நிம்நகாம் । மார்ககாம் தர்துமாரப்தௌ லோஹிதாயதி பாஸ்கரே ॥ ௨,௭.

பிறகு, நாங்கள் இருவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டு, ஒரு நதியில் படகில் ஏறினோம்; சூரியன் சிவந்தபோது, நதியை கடக்கத் தொடங்கினோம்.

ஸகா ஸ ச மதுத்ஸங்கே ஸுஷ்வாபாத்வக்லமாகுலஃ । அபூத்ததாதி பாபஸ்ய க்ரூரா மதிரதீவ மே ॥ ௨,௭.

என் நண்பன் பயணத்தில் சோர்ந்து, என் மடியில் தூங்கினான்; அப்போது, பாவத்தால் என் மனம் மிகவும் கொடூரமாகியது.

தமுத்ஸங்ககதம் ஸூரே நஷ்டே பூரேऽக்ஷிபம் ததா । தத்க்ரு'த்யம் குர்வதோ நாவி லோகைஸ்து ஜ்ஞாதமேவ ந ॥ ௨,௭.

சூரியன் மறைந்து இருள் வந்தபோது, என் மடியில் இருந்த அவனை நான் நீரில் தள்ளினேன்; அதைச் செய்யும் போது, படகில் யாரும் கவனிக்கவில்லை.