கருடபுராணம்

மநஸைவைஹ மாமஸ்தௌத்ஸ்தூயமாநோऽஹமுத்திதஃ । அகச்சம் ஸஹஸா தத்ர யத்ர ப்ரேதைஃ ஸ நீயதே ॥ ௨,௭.

அவன் மனதில் என்னை புகழ்ந்தபோது, அந்த புகழால் நான் எழுந்து, அவனை பிசாசுகள் இழுத்துச் செல்லும் இடத்திற்கு விரைந்து சென்றேன்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தைர்நீயமாநந்து கௌதுகம் மேऽபவத்கக । பப்ரச்ச ந கியந்தம் வை காலம் தாந்ப்ரு'ஷ்டதோऽந்வகாம் ॥ ௨,௭.

அவர்களால் அவன் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்து, எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது; பறவையே, அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து, எவ்வளவு நேரம் இப்படி இழுப்பீர்கள் என்று கேட்டேன்.

மம ஸந்நிதிமாத்ரேண த்விஜாதிம் தஞ்ச ஸர்பஹந் । தத்காலம் ஶிவிகாஸுப்தபூபாலஸுகமாவிஶத் ॥ ௨,௭.

என் அருகில் இருப்பதாலேயே, பாம்பை அழிப்பவனே, அந்த பிராமணன் உடனே பல்லக்கில் உறங்கும் அரசனைப்போல் இன்பத்தில் மூழ்கினான்.

மணிபத்ரஸ்ததோ மேரும் கச்சந்த்ரு'ஷ்டோ மயா பதி । நிகோச்யாக்ஷி ஸ்வபார்ஶ்வம் ஸ நீதோ வை யக்ஷராண்மயா ॥ ௨,௭.

பின்னர், நான் செல்லும் வழியில், மணிபத்ரனை மேரு மலையை நோக்கிச் செல்வதைப் பார்த்தேன்; அவனை அழைத்து என் பக்கம் கொண்டு வந்து, யக்ஷர்களின் தலைவனை வழிநடத்தினேன்.

தமவோசம் மஹாயக்ஷம் த்வம் ஹி ப்ரதிபடோ பவ । ப்ரேதாந்நாஶய தத்பூயஃ ஶவஞ்ச ஹர தத்கதம் ॥ ௨,௭.

அந்த பெரிய யக்ஷனை நோக்கி, 'நீ காவலாளியாக இரு; பிசாசுகளை அப்புறப்படுத்தி, அங்கு போன சடலத்தையும் அகற்று' என்று சொன்னேன்.

இத்யுக்தஃ ஸ மஹாகோரம் க்ரு'த்வா ரோஷம் ஸுதுஃஸஹம் । ஜக்ராஹ ப்ரேதரூபம் தத்ப்ரேதாநாமபி துஃகதம் ॥ ௨,௭.

அப்படிச் சொன்னவுடன், அவன் தாங்க முடியாத கோபத்தில் கொந்தளித்து, மற்றப் பிரேதர்களுக்கும் துன்பம் தரும் ஒரு பயங்கரமான பிரேத உருவத்தை எடுத்தான்.

ஸ விவ்ரு'த்ய ஸ்வகௌ பாஹூ ஸ்ரு'க்கிணீ பரிலேலிஹந் । பேதயந்நுருவாதேந ப்ரேதாம்ஸ்தாந்ஸம்முகோ யயௌ ॥ ௨,௭.

அவன் தன் இரு கரங்களை விரித்து, உதட்டைப் பிசைந்து, பெரும் காற்றைப் போல் அந்தப் பிரேதர்களை உடைத்து நேராக அவர்களிடம் சென்றான்.

பாஹுப்யாம் த்வௌ த்வௌ ச பத்ப்யாம் மூர்த்நைகம் ச ஸமாஹரத் । ப்ரேதாநதாபி ஸஹஸா ஜகாந த்ரு'டமுஷ்டிநா ॥ ௨,௭.

அவன் தன் கரங்களால் இருவரை, கால்களால் இன்னும் இருவரை, தலையால் ஒருவரை பிடித்து, திடீரென்று தன் முட்டியால் அந்தப் பிரேதர்களை அடித்தான்.

தே விவர்ணமுகாஃ ஸர்வே தம் த்விஜஞ்ச ஶவம் ததா । ஏகைகம் ஹஸ்தபாதைஶ்ச க்ரு'ஹீத்வா யுத்தமாரபந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் எல்லாரும் முகம் வாடி, அந்தத் துவிஜனும் சவமும் சேர்ந்து, தங்கள் கைகள் கால்களால் அவனைப் பிடித்து போரிடத் தொடங்கினார்கள்.

தே நகைஸ்தலகாதைஶ்ச பாதகாதைஸ்ததைவ ச । தம்ஷ்ட்ராகாதைஶ்ச ஸர்வே தமேகம் ப்ரேதம் வ்யதாரயந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் நகங்களால், கைகளால் அடித்து, காலால் உதைத்து, பற்களால் கடித்து, அந்த ஒரே பிரேதனை எல்லோரும் கிழித்தார்கள்.

தேஷாம் ப்ரஹாராந்விபலாந்க்ரு'த்வா ஸம்ப்ரதி தாநத । ஜீவம் ந து ஶவம் தேஷாம் ஜஹ்ரே ப்ராணமிவாந்தகஃ ॥ ௨,௭.

அவர்களின் அடிகள் பலனளிக்காமல் போனபோதும், அவன் அந்தக் குழுவில் ஒருவரின் உயிரை, இறப்பனைப் போல, பிடித்தான்; ஆனால் சவத்தைத் தொடவில்லை.

ஹ்ரு'தமாத்ரே ஶவே தே து பாரியாத்ரே கிரௌ த்விஜம் । முக்த்வாதாவந் ப்ரமுதிதா ஏகம் ப்ரேதம் ஸுதாருணாஃ ॥ ௨,௭.

சவம் எடுத்தவுடன், அந்த பயங்கரமான பிரேதர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், பரியாத்திர மலைக்குப் பிறகு அந்தத் துவிஜனை விட்டுவிட்டு, அந்த ஒரே பிரேதனைத் தேடி ஓடினர்.

ஸ வாயுகமநஃ ப்ரேதஃ ப்ராப்தஸ்தைஃ க்ஷணமாத்ரதஃ । அத்ரு'ஶ்யதாம் யயௌ தேऽத ஹதாஶா விப்ரமாகமந் ॥ ௨,௭.

அந்த பிரேதன் காற்றைப் போல் விரைவாக ஓடி, அவர்கள் ஒரு கணத்தில் பிடித்துவிட்டார்கள்; பின்னர் அவன் கண் முன்னிலிருந்து மறைந்துவிட்டான், அவர்கள் நம்பிக்கையிழந்து திரும்பி அந்தப் பிராமணரிடம் வந்தார்கள்.

ப்ராரப்தமாத்ரே விப்ரஸ்ய பாடநே தத்ர பர்வதே । மம ஸ்தாநஸ்ய விப்ரஸ்ய மஹிம்நேவ ச தத்க்ஷணே ॥ ௨,௭.

அந்த மலைமேல் அந்தப் பிராமணர் பாராயணம் செய்யத் தொடங்கியவுடன், என் ஸ்தலத்தின் சக்தியாலும், அந்தப் பிராமணரின் மகத்துவத்தாலும், அதே நேரத்தில்—

ஸத்யஃ ஸ்ம்ரு'திஃ ஸமுத்பந்நா தேஷாம் பூர்வஸ்ய ஜந்மநஃ । விப்ரம் ப்ரதக்ஷிணீக்ரு'த்ய த்விஜர்ஷபமதாப்ருவந் ॥ ௨,௭.

உடனே, அவர்களுக்கு முன் பிறவியின் நினைவு வந்தது; அவர்கள் அந்தப் பிராமணரைச் சுற்றி வணங்கி, அந்தத் துவிஜர்களில் சிறந்தவரிடம் பேசினார்கள்.

அத்ய நஃ க்ஷந்துமர்ஹோऽஸீத்யுக்த்வா தே ஸுரதாம்பிகாஃ । கிரேரிவ பராவர்தம் ஸமுத்ரஸ்யேவ ஶோஷணம் ॥ ௨,௭.

‘இன்று நீ எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்’ என்று அவர்கள் கூறி, ஒரு மலை திரும்புவது போலவும், சமுத்திரம் வற drying வது போலவும்—

தேஷாம் தத்வசநம் ஶ்ருத்வாப்ரு'ச்சத்கே யூயமித்யத । கிம் மாயா கிமு வா ஸ்வப்ந உதாஹோ சித்தவிப்ரமஃ ॥ ௨,௭.

அவர்கள் சொன்னதை கேட்டதும், அவர் ‘நீங்கள் யார்? இது ஏதோ மாயையா, கனவா, இல்லையெனில் மனம் குழப்பமா?’ என்று கேட்டார்.

ப்ரேதா ஊசுஃ । அவேஹி தத்த்வமேவைதத்ப்ரேதா வை கர்மஜா வயம் । ப்ராஹ்மண உவாச । கிம்நாமாநஃ கிமாசாராஃ கதஞ்சேமாம் தஶாம் கதாஃ ॥ ௨,௭.

பிரேதர்கள் சொன்னார்கள்: ‘இது உண்மை, நாங்கள் கர்மத்தால் பிறந்த பிரேதர்கள்.’ பிராமணர் கேட்டார்: ‘உங்களுடைய பெயர்கள் என்ன, நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள், எப்படி இந்த நிலைக்கு வந்தீர்கள்?’

அவிநீதாஃ கதம் பூர்வம் விநீதாஃ ஸாம்ப்ரதம் கதம் । ப்ரேதா ஊசுஃ । ஶ்ரு'ணு விப்ரேந்த்ர வக்ஷ்யாமஃ ப்ரஶ்நாநாமநுபூர்வஶஃ ॥ ௨,௭.

‘முன்பு எப்படி ஒழுக்கமில்லாமல் இருந்தீர்கள், இப்போது எப்படி ஒழுக்கத்துடன் இருக்கிறீர்கள்?’ பிரேதர்கள் சொன்னார்கள்: ‘பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, கேளுங்கள், உங்கள் கேள்விகளுக்கு முறையே பதில் சொல்கிறோம்.’

உத்தராணி மஹாயோகிம்ஸ்த்வத்தர்ஶநகதாம்ஹஸஃ । அஹம் பர்யுஷிதோ நாம்நா ஏஷ ஸூசீமுகஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ௨,௭.

‘மகா யோகி, உங்களைப் பார்த்ததால் எங்கள் பாவங்கள் நீங்கிவிட்டன. என் பெயர் பர்யுஷிதன்; இவரை சூசிமுகன் என்று அழைப்பர்.’

த்ரு'தீயஃ ஶீக்ரகஸ்துர்யோ ரோதகோ லேககஃ பரஃ । ப்ராஹ்மண உவாச । ப்ரேதாநாம் கர்மஜாதாநாம் குதோ நாம நிரர்தகம் ॥ ௨,௭.

‘மூன்றாவது சீக்ரகன், நான்காவது ரோதகன், ஐந்தாவது லேககன்.’ பிராமணர் கேட்டார்: ‘கர்மத்தால் பிறந்த பிரேதர்களின் பெயர்கள் அர்த்தமில்லாமல் எப்படி இருக்க முடியும்?’

நிருக்திமேஷாம் நாம்நாம் வை ப்ரேதா வதத மா சிரம் । ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । ஏவமுக்தாஸ்து விப்ரேண ப்ரு'தகுத்தரமப்ருவந் ॥ ௨,௭.

‘இந்தப் பெயர்களுக்கு விளக்கம் சொல்லுங்கள், தாமதிக்காமல்.’ ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: இப்படிச் பிராமணர் கேட்டபோது, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக பதில் கூறினார்கள்.

பர்யுஷித உவாச । கதாசிச்ச்ராத்தகாலே வை மயா விப்ரோ நிமந்த்ரிதஃ ॥ ௨,௭.

பர்யுஷிதன் சொன்னான்: ‘ஒரு முறையிலே, ஸ்ராத்த காலத்தில் நான் ஒரு பிராமணரை அழைத்தேன்...’

ஸ ச க்ரு'த்வா விலம்பேந வ்ரு'த்தோ மத்க்ரு'ஹமாகதஃ । அக்ரு'தஶ்ராத்தகர்மாஹம் தம் பாகம் புக்தவாந் க்ஷுதா ॥ ௨,௭.

அவர் தாமதமாக வயதாகி என் வீட்டுக்கு வந்தார்; நான் ஸ்ராத்தம் செய்யாமல், பசிக்காக அந்த உணவை உண்டேன்.

அததாமந்நமாக்ரு'ஷ்ய விப்ரே பர்யுஷிதம் கியத் । தஸ்மாத்பாபாந்ம்ரு'தஃ பாபோ யோநிம் வை குத்ஸிதாம் கதஃ ॥ ௨,௭.

நான் அந்தப் பிராமணருக்கு பழைய உணவை எடுத்துக் கொடுத்தேன்; அந்த பாவத்தால், பாவியாக இறந்து, கீழான பிறவி பெற்றேன்.

யதஃ பர்யுஷிதம் தத்தம் ததஃ பர்யுஷிதஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । ஸூசீமுக உவாச । கதாசித்ப்ராஹ்மணீ காசித்தீர்தம் பத்ரவடம் யயௌ ॥ ௨,௭.

பழையது கொடுக்கப்பட்டதால், அதற்கு 'பழையது' என்று பெயர் வந்தது; சூசீமுகன் சொன்னான்: ஒருமுறை ஒரு பிராமணி புனிதமான பத்ரவடம் என்ற இடத்துக்கு சென்றாள்.

பஞ்சவர்ஷஸுதா வ்ரு'த்தா புத்ரமாத்ரைகஜீவிதா । அஹம் க்ஷத்த்ரியதாயாதஸ்தஸ்யா ரோதமகாரிஷம் ॥ ௨,௭.

அவள் வயதானவள், ஐந்து வயது மகனே உயிராக இருந்தாள்; நான் க்ஷத்திரிய வம்சத்தவன், அவளை அழ வைத்தேன்.

வநே து விஜநே தத்ர பாபாத்வககதிம் கதஃ । தஸ்யாஃ ஸவஸ்த்ரம் பாதேயம் தத்ஸூநோர்வஸநாநி ச ॥ ௨,௭.

அந்த வெறிச்சோடிய காட்டில், நான் தவறான வழியில் சென்று, அவளுடைய உடை, சாப்பாடு, மகனுடைய உடை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டேன்.

க்ரு'ஹீதாநி மயா விப்ர ஶிரஸ்யாபீட்ய முஷ்டிநா । த்ரு'ஷார்தஸ்தத்க்ஷணம் பாலஃ பாத்ரஸம்ஸ்தம் ஜலம் பிபந் ॥ ௨,௭.

நான் அவற்றை பிடித்து, அவளது தலையில் கையால் அடித்தேன்; அப்போதே, அவளது தாகம் கொண்ட பையன் பாத்திரத்தில் இருந்த தண்ணீரை குடித்துக் கொண்டிருந்தான்.