கருடபுராணம்

ரணத்கோடிமஹாதம்ஷ்ட்ராநஸ்திக்ரந்த்யவகட்டிதாந் । தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா த்ரஸ்தஹ்ரு'தயோ கதிமாகுஞ்ச்ய ஸம்ஸ்திதஃ ॥ ௨,௭.

மணிக்கொட்டும் போல் ஒலிக்கும் பெரிய பற்களும், எலும்புகள் கட்டி பிணைந்த உடலும் கொண்ட அவர்களைப் பார்த்தவுடன், அவன் பயத்தில் உள்ளம் நடுங்கி, அசைந்து நிற்காமல் நின்றான்.

தே விலோக்யாகதம் விப்ரமடவீம் ஜநவர்ஜிதாம் । அஹம் பூர்வமஹம் பூர்வம் யாமீத்யாக்த்வா ப்ரதுத்ருவுஃ ॥ ௨,௭.

அந்த பிசாசுகள் அந்த பிராமணனை அந்த வெறிச்சோடிய காட்டில் வந்ததைப் பார்த்ததும், 'நான் முதலில் போவேன்! நான் முதலில் போவேன்!' என்று கூவி ஓடிவிட்டன.

தேஷு த்வௌத்வாவக்ரு'ஹ்ணீதாமஸ்ய ஹஸ்தாவதாபரே । த்வௌத்வௌ பாதாவக்ரு'ஹ்ணீதாம் மூர்தாநம் பஞ்சமோऽக்ரஹீத் ॥ ௨,௭.

அவர்களில் இருவர் அவன் கைகளைப் பிடித்தனர்; மற்ற இருவர் கால்களைப் பிடித்தனர்; ஐந்தாவது அவன் தலையைப் பிடித்தான்.

ஸ்வஜாத்யுசிதவாக்யேந ஸ்புடவர்ணவதாப்ருவந் । அஹம் ஜக்ஷாம்யஹம் பக்ஷாமீதி கர்ஷணதத்பராஃ ॥ ௨,௭.

தங்கள் தனிப்பட்ட மொழியில் தெளிவாக, 'நான் உண்ணப்போகிறேன்! நான் விழுங்கப்போகிறேன்!' என்று கூறி, அவனை இழுக்கத் தொடங்கினார்கள்.

ஸஹஸைவ ஸஹைவாமும் க்ரு'ஹீத்வா வ்யகமந்வியத் । கியத்ஸ்திதம் வடௌ மாம்ஸம் க்ரியந்நேதி ந்யபாலயந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் ஒரே சமயத்தில் அவனைப் பிடித்து வானில் பறந்து சென்றார்கள்; ஆலமரத்தில் இன்னும் எதாவது இறைச்சி இருக்கிறதா என்று திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

தேऽபஶ்யந்நிஜதம்ஷ்ட்ராயஃ பாடிதாந்த்ரமிமம் ஶவம் । அவதீர்ய ததோ வ்யோம்நோ க்ரு'ஹீத்வா சரணைஃ ஶவம் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் தங்கள் பற்களால் அந்த சடலத்தின் உள்ளுறுப்புகள் கிழிக்கப்பட்டதைப் பார்த்தனர்; பின்னர் வானிலிருந்து இறங்கி, காலால் அந்த சடலத்தைப் பிடித்தனர்.

ஸ்வகண்டிதஶரீரந்து புநர்வ்யோமைவ சக்ரமுஃ । ஸ நீயமாநமாத்மாநம் விலோக்ய வியதி த்விஜஃ ॥ ௨,௭.

தங்கள் உடலைத் தாங்களே கிழித்தபடியே, மீண்டும் வானில் பறந்தார்கள்; தன்னை இப்படி இழுத்துச் செல்லப்படுவதை அந்த பிராமணன் பார்த்து குழம்பினான்.

ஜகாம மநஸா மாம் ஸ ஶரணம் பயவிஹ்வலஃ । நமஶ்சக்ரே சக்ரதரம் சேதஸா சிந்மயம் ஸமம் ॥ ௨,௭.

பயத்தில் நடுங்கி, அவன் மனதில் என்னைத் தஞ்சமாக நாடினான்; சக்கரம் ஏந்திய அறிவின் உருவானவரை உள்ளத்திலே வணங்கினான்.

வக்ரம் நக்ரம் சக்ரபாதேந தூரே க்ரு'த்வா ஹ்ரு'த்வா தஸ்ய துஃகம் முகுந்தஃ । மாதங்கம் யோऽமூமுசந்நக்ரவக்த்ராத்பாஶம் ஸோऽஸௌ கர்மணாம் மே லுநாது ॥ ௨,௭.

சக்கரத்தை வீசி வளைந்த முதலைவைக் கலைத்து அதன் துயரத்தை நீக்கி, அந்த முதலை வாயிலிருந்து யானையை விடுவித்த முகுந்தன், என் பாவங்களின் பாசத்தை துண்டிக்கட்டும்.

ருத்தாஞ்ஶுத்தாந் பூபதீந்மாகதேந பீமேநைநம் காதயித்வா முராரிஃ । நிர்பத்தாந்யோ பர்கயஜ்ஞாய முக்தஶ்சக்ரோ மேऽஸௌ கர்மபாஶம் லுநாது ॥ ௨,௭.

முராரி, மாகத நாட்டை ஆண்ட பீமனை வீழ்த்தி, அரசர்களை விடுவித்து, பற்கன் யாகத்துக்காக யானையை விடுவித்தவன், அந்த சக்கரம் என் பாவ பாசத்தை துண்டிக்கட்டும்.

மநஸைவைஹ மாமஸ்தௌத்ஸ்தூயமாநோऽஹமுத்திதஃ । அகச்சம் ஸஹஸா தத்ர யத்ர ப்ரேதைஃ ஸ நீயதே ॥ ௨,௭.

அவன் மனதில் என்னை புகழ்ந்தபோது, அந்த புகழால் நான் எழுந்து, அவனை பிசாசுகள் இழுத்துச் செல்லும் இடத்திற்கு விரைந்து சென்றேன்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தைர்நீயமாநந்து கௌதுகம் மேऽபவத்கக । பப்ரச்ச ந கியந்தம் வை காலம் தாந்ப்ரு'ஷ்டதோऽந்வகாம் ॥ ௨,௭.

அவர்களால் அவன் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்து, எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது; பறவையே, அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து, எவ்வளவு நேரம் இப்படி இழுப்பீர்கள் என்று கேட்டேன்.

மம ஸந்நிதிமாத்ரேண த்விஜாதிம் தஞ்ச ஸர்பஹந் । தத்காலம் ஶிவிகாஸுப்தபூபாலஸுகமாவிஶத் ॥ ௨,௭.

என் அருகில் இருப்பதாலேயே, பாம்பை அழிப்பவனே, அந்த பிராமணன் உடனே பல்லக்கில் உறங்கும் அரசனைப்போல் இன்பத்தில் மூழ்கினான்.

மணிபத்ரஸ்ததோ மேரும் கச்சந்த்ரு'ஷ்டோ மயா பதி । நிகோச்யாக்ஷி ஸ்வபார்ஶ்வம் ஸ நீதோ வை யக்ஷராண்மயா ॥ ௨,௭.

பின்னர், நான் செல்லும் வழியில், மணிபத்ரனை மேரு மலையை நோக்கிச் செல்வதைப் பார்த்தேன்; அவனை அழைத்து என் பக்கம் கொண்டு வந்து, யக்ஷர்களின் தலைவனை வழிநடத்தினேன்.

தமவோசம் மஹாயக்ஷம் த்வம் ஹி ப்ரதிபடோ பவ । ப்ரேதாந்நாஶய தத்பூயஃ ஶவஞ்ச ஹர தத்கதம் ॥ ௨,௭.

அந்த பெரிய யக்ஷனை நோக்கி, 'நீ காவலாளியாக இரு; பிசாசுகளை அப்புறப்படுத்தி, அங்கு போன சடலத்தையும் அகற்று' என்று சொன்னேன்.

இத்யுக்தஃ ஸ மஹாகோரம் க்ரு'த்வா ரோஷம் ஸுதுஃஸஹம் । ஜக்ராஹ ப்ரேதரூபம் தத்ப்ரேதாநாமபி துஃகதம் ॥ ௨,௭.

அப்படிச் சொன்னவுடன், அவன் தாங்க முடியாத கோபத்தில் கொந்தளித்து, மற்றப் பிரேதர்களுக்கும் துன்பம் தரும் ஒரு பயங்கரமான பிரேத உருவத்தை எடுத்தான்.

ஸ விவ்ரு'த்ய ஸ்வகௌ பாஹூ ஸ்ரு'க்கிணீ பரிலேலிஹந் । பேதயந்நுருவாதேந ப்ரேதாம்ஸ்தாந்ஸம்முகோ யயௌ ॥ ௨,௭.

அவன் தன் இரு கரங்களை விரித்து, உதட்டைப் பிசைந்து, பெரும் காற்றைப் போல் அந்தப் பிரேதர்களை உடைத்து நேராக அவர்களிடம் சென்றான்.

பாஹுப்யாம் த்வௌ த்வௌ ச பத்ப்யாம் மூர்த்நைகம் ச ஸமாஹரத் । ப்ரேதாநதாபி ஸஹஸா ஜகாந த்ரு'டமுஷ்டிநா ॥ ௨,௭.

அவன் தன் கரங்களால் இருவரை, கால்களால் இன்னும் இருவரை, தலையால் ஒருவரை பிடித்து, திடீரென்று தன் முட்டியால் அந்தப் பிரேதர்களை அடித்தான்.

தே விவர்ணமுகாஃ ஸர்வே தம் த்விஜஞ்ச ஶவம் ததா । ஏகைகம் ஹஸ்தபாதைஶ்ச க்ரு'ஹீத்வா யுத்தமாரபந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் எல்லாரும் முகம் வாடி, அந்தத் துவிஜனும் சவமும் சேர்ந்து, தங்கள் கைகள் கால்களால் அவனைப் பிடித்து போரிடத் தொடங்கினார்கள்.

தே நகைஸ்தலகாதைஶ்ச பாதகாதைஸ்ததைவ ச । தம்ஷ்ட்ராகாதைஶ்ச ஸர்வே தமேகம் ப்ரேதம் வ்யதாரயந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் நகங்களால், கைகளால் அடித்து, காலால் உதைத்து, பற்களால் கடித்து, அந்த ஒரே பிரேதனை எல்லோரும் கிழித்தார்கள்.

தேஷாம் ப்ரஹாராந்விபலாந்க்ரு'த்வா ஸம்ப்ரதி தாநத । ஜீவம் ந து ஶவம் தேஷாம் ஜஹ்ரே ப்ராணமிவாந்தகஃ ॥ ௨,௭.

அவர்களின் அடிகள் பலனளிக்காமல் போனபோதும், அவன் அந்தக் குழுவில் ஒருவரின் உயிரை, இறப்பனைப் போல, பிடித்தான்; ஆனால் சவத்தைத் தொடவில்லை.

ஹ்ரு'தமாத்ரே ஶவே தே து பாரியாத்ரே கிரௌ த்விஜம் । முக்த்வாதாவந் ப்ரமுதிதா ஏகம் ப்ரேதம் ஸுதாருணாஃ ॥ ௨,௭.

சவம் எடுத்தவுடன், அந்த பயங்கரமான பிரேதர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், பரியாத்திர மலைக்குப் பிறகு அந்தத் துவிஜனை விட்டுவிட்டு, அந்த ஒரே பிரேதனைத் தேடி ஓடினர்.

ஸ வாயுகமநஃ ப்ரேதஃ ப்ராப்தஸ்தைஃ க்ஷணமாத்ரதஃ । அத்ரு'ஶ்யதாம் யயௌ தேऽத ஹதாஶா விப்ரமாகமந் ॥ ௨,௭.

அந்த பிரேதன் காற்றைப் போல் விரைவாக ஓடி, அவர்கள் ஒரு கணத்தில் பிடித்துவிட்டார்கள்; பின்னர் அவன் கண் முன்னிலிருந்து மறைந்துவிட்டான், அவர்கள் நம்பிக்கையிழந்து திரும்பி அந்தப் பிராமணரிடம் வந்தார்கள்.

ப்ராரப்தமாத்ரே விப்ரஸ்ய பாடநே தத்ர பர்வதே । மம ஸ்தாநஸ்ய விப்ரஸ்ய மஹிம்நேவ ச தத்க்ஷணே ॥ ௨,௭.

அந்த மலைமேல் அந்தப் பிராமணர் பாராயணம் செய்யத் தொடங்கியவுடன், என் ஸ்தலத்தின் சக்தியாலும், அந்தப் பிராமணரின் மகத்துவத்தாலும், அதே நேரத்தில்—

ஸத்யஃ ஸ்ம்ரு'திஃ ஸமுத்பந்நா தேஷாம் பூர்வஸ்ய ஜந்மநஃ । விப்ரம் ப்ரதக்ஷிணீக்ரு'த்ய த்விஜர்ஷபமதாப்ருவந் ॥ ௨,௭.

உடனே, அவர்களுக்கு முன் பிறவியின் நினைவு வந்தது; அவர்கள் அந்தப் பிராமணரைச் சுற்றி வணங்கி, அந்தத் துவிஜர்களில் சிறந்தவரிடம் பேசினார்கள்.

அத்ய நஃ க்ஷந்துமர்ஹோऽஸீத்யுக்த்வா தே ஸுரதாம்பிகாஃ । கிரேரிவ பராவர்தம் ஸமுத்ரஸ்யேவ ஶோஷணம் ॥ ௨,௭.

‘இன்று நீ எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்’ என்று அவர்கள் கூறி, ஒரு மலை திரும்புவது போலவும், சமுத்திரம் வற drying வது போலவும்—

தேஷாம் தத்வசநம் ஶ்ருத்வாப்ரு'ச்சத்கே யூயமித்யத । கிம் மாயா கிமு வா ஸ்வப்ந உதாஹோ சித்தவிப்ரமஃ ॥ ௨,௭.

அவர்கள் சொன்னதை கேட்டதும், அவர் ‘நீங்கள் யார்? இது ஏதோ மாயையா, கனவா, இல்லையெனில் மனம் குழப்பமா?’ என்று கேட்டார்.

ப்ரேதா ஊசுஃ । அவேஹி தத்த்வமேவைதத்ப்ரேதா வை கர்மஜா வயம் । ப்ராஹ்மண உவாச । கிம்நாமாநஃ கிமாசாராஃ கதஞ்சேமாம் தஶாம் கதாஃ ॥ ௨,௭.

பிரேதர்கள் சொன்னார்கள்: ‘இது உண்மை, நாங்கள் கர்மத்தால் பிறந்த பிரேதர்கள்.’ பிராமணர் கேட்டார்: ‘உங்களுடைய பெயர்கள் என்ன, நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள், எப்படி இந்த நிலைக்கு வந்தீர்கள்?’

அவிநீதாஃ கதம் பூர்வம் விநீதாஃ ஸாம்ப்ரதம் கதம் । ப்ரேதா ஊசுஃ । ஶ்ரு'ணு விப்ரேந்த்ர வக்ஷ்யாமஃ ப்ரஶ்நாநாமநுபூர்வஶஃ ॥ ௨,௭.

‘முன்பு எப்படி ஒழுக்கமில்லாமல் இருந்தீர்கள், இப்போது எப்படி ஒழுக்கத்துடன் இருக்கிறீர்கள்?’ பிரேதர்கள் சொன்னார்கள்: ‘பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, கேளுங்கள், உங்கள் கேள்விகளுக்கு முறையே பதில் சொல்கிறோம்.’