கருடபுராணம்

தத்ர தாலாஸ்தமாலாஶ்ச ப்ரியாலாஃ பநஸாஸ்ததா । ஶ்ரீபர்ணோ ஶாலஶாகோடஸ்யந்தநாஸ்திந்துகாஸ்ததா ॥ ௨,௭.

அங்கே பனை, தாமரை, பிரியாளம், பலா, ஸ்ரீபர்ணம், சாளம், கடிரம், சந்தனம், இந்துக்கம் போன்ற பல மரங்கள் இருந்தன.

ஸர்ஜார்ஜுநாம்ராதகாஶ்ச ஶ்லேஷ்மா தகபிபீதகௌ । பிசுமர்தஶ்சிஞ்சிணீ ச கர்கந்தூகர்ணிகாரகாஃ ॥ ௨,௭.

அதேபோல் சர்ஜம், அர்ஜுனம், அம்ராதகம், சுளைமரம், பீதகம், பிச்சுமர்தம், சிஞ்சினி, கர்க்கந்து, கர்ணிகாரம் ஆகிய மரங்களும் இருந்தன.

ஏதே சாந்யே ச பஹவோ வ்ரு'க்ஷாஸ்தேஷு ந த்ரு'ஶ்யதே । பக்ஷிணாமபி வை பந்தா மநுஷ்யஸ்ய குதஃ புநஃ ॥ ௨,௭.

இவை மட்டுமல்லாமல் இன்னும் பல மரங்கள் இருந்தன; அங்கு பறவைகளுக்கே பாதை தெரியவில்லை, மனிதர்களுக்கோ வழியே இல்லை.

தஸ்மிந் வநே மஹாகோரே ஸிம்ஹவ்யாக்ரஸமாகுலே । தரக்ஷுகவயைர்ரு'க்ஷைர்மஹிஷைஶ்ச நிஷேவிதே ॥ ௨,௭.

அந்த பயங்கரமான காட்டில், சிங்கங்கள், புலிகள், காட்டுப் பசுக்கள், கரடிகள், காட்டு எருமைகள் ஆகியவை நிறைந்திருந்தன.

குஞ்ஜ ரைருருபிர்நாகைர்மர்கடைஶ்ச ததாம்ரு'கைஃ । ஶ்வாபதைஶ்ச ததா சாந்யைஃ பிஶாசை ராக்ஷஸைர்வ்ரு'தே ॥ ௨,௭.

பெரிய யானைகள், குரங்குகள், மான்கள், மற்ற விலங்குகள், பிசாசுகள், ராட்சதர்கள் ஆகியவர்களாலும் அந்த இடம் சூழப்பட்டிருந்தது.

ஸந்தப்தகோ த்விஜஃ கிஞ்சித்பயஸந்த்ரஸ்தமாநஸஃ । காந்திஶீகஃ ஸமபவட்யத்பவிஷ்யோ யயௌ புநஃ ॥ ௨,௭.

சந்தப்தகன் என்ற அந்த பிராமணன், கொஞ்சம் பயத்தில் மனம் கலங்கியவனாக, திசை தெரியாமல் மேலும் அலைந்தான்.

சங்காரேஷு ச சில்லீநாம் கூகாநாம் கூத்க்ரு'தேஷ்வபி । தத்தகர்ணஃ குநீலாங்கஶ்சசால பதபஞ்சகம் ॥ ௨,௭.

சிலிண்டுகள் கீச்சும், ஆந்தைகள் கூவலும் கேட்டபோது, அவன் கவனமாகக் கேட்டான்; உடல் நடுங்க, ஐந்து அடிகள் முன்னே சென்றான்.

ஸ தத்ர வடவ்ரு'க்ஷாக்ரே ஸ்நாயுபத்தம் ஶவம் ததா । ததர்ஶ தத்புஜஶ்சைவ பஞ்ச ப்ரேதாந் ஸுதாருணாந் ॥ ௨,௭.

அங்கு, ஒரு ஆலமரத்தின் மேல், நரம்புகளால் கட்டப்பட்ட ஒரு சடலம் இருந்தது; அதன் இரு கைபிடிகளை ஐந்து பயங்கரமான பிசாசுகள் பிடித்துக்கொண்டிருந்தன.

ஶிராஸ்திசர்மஶேஷாங்காந் ப்ரு'ஷ்டலக்நோதராந் கக । த்யக்தாந்நாஸிகயா நேத்ரகூபபாதபயாதிவ ॥ ௨,௭.

அந்த பிசாசுகளுக்கு உடலில் நரம்பும் எலும்பும் தோலும் மட்டுமே இருந்தது; முதுகும் வயிறும் ஒட்டிக் கிடந்தன. மூக்கில்லாமல் கைவிடப்பட்டவர்கள்போல், கண்கள் குழியில் விழுந்து பயத்தில் இருந்தன.

ஸூசீக்ரககசகவ்ராதகாதபாதிதகீகஸாந் । வஸாக்தநவமஸ்திஷ்கஸ்வாதநித்யமஹோத்ஸவாந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் ஊசி, கொக்கி, அரிவாள் போன்றவற்றால் அடிபட்டு விழுந்து, புதிதாக வெளியேறும் எலும்பு மஜ்ஜையும் மூளையும் ஒவ்வொரு நாளும் நக்கி உண்ணும் கொடூரமான விருந்தில் மகிழ்ந்தனர்.

ரணத்கோடிமஹாதம்ஷ்ட்ராநஸ்திக்ரந்த்யவகட்டிதாந் । தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா த்ரஸ்தஹ்ரு'தயோ கதிமாகுஞ்ச்ய ஸம்ஸ்திதஃ ॥ ௨,௭.

மணிக்கொட்டும் போல் ஒலிக்கும் பெரிய பற்களும், எலும்புகள் கட்டி பிணைந்த உடலும் கொண்ட அவர்களைப் பார்த்தவுடன், அவன் பயத்தில் உள்ளம் நடுங்கி, அசைந்து நிற்காமல் நின்றான்.

தே விலோக்யாகதம் விப்ரமடவீம் ஜநவர்ஜிதாம் । அஹம் பூர்வமஹம் பூர்வம் யாமீத்யாக்த்வா ப்ரதுத்ருவுஃ ॥ ௨,௭.

அந்த பிசாசுகள் அந்த பிராமணனை அந்த வெறிச்சோடிய காட்டில் வந்ததைப் பார்த்ததும், 'நான் முதலில் போவேன்! நான் முதலில் போவேன்!' என்று கூவி ஓடிவிட்டன.

தேஷு த்வௌத்வாவக்ரு'ஹ்ணீதாமஸ்ய ஹஸ்தாவதாபரே । த்வௌத்வௌ பாதாவக்ரு'ஹ்ணீதாம் மூர்தாநம் பஞ்சமோऽக்ரஹீத் ॥ ௨,௭.

அவர்களில் இருவர் அவன் கைகளைப் பிடித்தனர்; மற்ற இருவர் கால்களைப் பிடித்தனர்; ஐந்தாவது அவன் தலையைப் பிடித்தான்.

ஸ்வஜாத்யுசிதவாக்யேந ஸ்புடவர்ணவதாப்ருவந் । அஹம் ஜக்ஷாம்யஹம் பக்ஷாமீதி கர்ஷணதத்பராஃ ॥ ௨,௭.

தங்கள் தனிப்பட்ட மொழியில் தெளிவாக, 'நான் உண்ணப்போகிறேன்! நான் விழுங்கப்போகிறேன்!' என்று கூறி, அவனை இழுக்கத் தொடங்கினார்கள்.

ஸஹஸைவ ஸஹைவாமும் க்ரு'ஹீத்வா வ்யகமந்வியத் । கியத்ஸ்திதம் வடௌ மாம்ஸம் க்ரியந்நேதி ந்யபாலயந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் ஒரே சமயத்தில் அவனைப் பிடித்து வானில் பறந்து சென்றார்கள்; ஆலமரத்தில் இன்னும் எதாவது இறைச்சி இருக்கிறதா என்று திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

தேऽபஶ்யந்நிஜதம்ஷ்ட்ராயஃ பாடிதாந்த்ரமிமம் ஶவம் । அவதீர்ய ததோ வ்யோம்நோ க்ரு'ஹீத்வா சரணைஃ ஶவம் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் தங்கள் பற்களால் அந்த சடலத்தின் உள்ளுறுப்புகள் கிழிக்கப்பட்டதைப் பார்த்தனர்; பின்னர் வானிலிருந்து இறங்கி, காலால் அந்த சடலத்தைப் பிடித்தனர்.

ஸ்வகண்டிதஶரீரந்து புநர்வ்யோமைவ சக்ரமுஃ । ஸ நீயமாநமாத்மாநம் விலோக்ய வியதி த்விஜஃ ॥ ௨,௭.

தங்கள் உடலைத் தாங்களே கிழித்தபடியே, மீண்டும் வானில் பறந்தார்கள்; தன்னை இப்படி இழுத்துச் செல்லப்படுவதை அந்த பிராமணன் பார்த்து குழம்பினான்.

ஜகாம மநஸா மாம் ஸ ஶரணம் பயவிஹ்வலஃ । நமஶ்சக்ரே சக்ரதரம் சேதஸா சிந்மயம் ஸமம் ॥ ௨,௭.

பயத்தில் நடுங்கி, அவன் மனதில் என்னைத் தஞ்சமாக நாடினான்; சக்கரம் ஏந்திய அறிவின் உருவானவரை உள்ளத்திலே வணங்கினான்.

வக்ரம் நக்ரம் சக்ரபாதேந தூரே க்ரு'த்வா ஹ்ரு'த்வா தஸ்ய துஃகம் முகுந்தஃ । மாதங்கம் யோऽமூமுசந்நக்ரவக்த்ராத்பாஶம் ஸோऽஸௌ கர்மணாம் மே லுநாது ॥ ௨,௭.

சக்கரத்தை வீசி வளைந்த முதலைவைக் கலைத்து அதன் துயரத்தை நீக்கி, அந்த முதலை வாயிலிருந்து யானையை விடுவித்த முகுந்தன், என் பாவங்களின் பாசத்தை துண்டிக்கட்டும்.

ருத்தாஞ்ஶுத்தாந் பூபதீந்மாகதேந பீமேநைநம் காதயித்வா முராரிஃ । நிர்பத்தாந்யோ பர்கயஜ்ஞாய முக்தஶ்சக்ரோ மேऽஸௌ கர்மபாஶம் லுநாது ॥ ௨,௭.

முராரி, மாகத நாட்டை ஆண்ட பீமனை வீழ்த்தி, அரசர்களை விடுவித்து, பற்கன் யாகத்துக்காக யானையை விடுவித்தவன், அந்த சக்கரம் என் பாவ பாசத்தை துண்டிக்கட்டும்.

மநஸைவைஹ மாமஸ்தௌத்ஸ்தூயமாநோऽஹமுத்திதஃ । அகச்சம் ஸஹஸா தத்ர யத்ர ப்ரேதைஃ ஸ நீயதே ॥ ௨,௭.

அவன் மனதில் என்னை புகழ்ந்தபோது, அந்த புகழால் நான் எழுந்து, அவனை பிசாசுகள் இழுத்துச் செல்லும் இடத்திற்கு விரைந்து சென்றேன்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தைர்நீயமாநந்து கௌதுகம் மேऽபவத்கக । பப்ரச்ச ந கியந்தம் வை காலம் தாந்ப்ரு'ஷ்டதோऽந்வகாம் ॥ ௨,௭.

அவர்களால் அவன் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்து, எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது; பறவையே, அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து, எவ்வளவு நேரம் இப்படி இழுப்பீர்கள் என்று கேட்டேன்.

மம ஸந்நிதிமாத்ரேண த்விஜாதிம் தஞ்ச ஸர்பஹந் । தத்காலம் ஶிவிகாஸுப்தபூபாலஸுகமாவிஶத் ॥ ௨,௭.

என் அருகில் இருப்பதாலேயே, பாம்பை அழிப்பவனே, அந்த பிராமணன் உடனே பல்லக்கில் உறங்கும் அரசனைப்போல் இன்பத்தில் மூழ்கினான்.

மணிபத்ரஸ்ததோ மேரும் கச்சந்த்ரு'ஷ்டோ மயா பதி । நிகோச்யாக்ஷி ஸ்வபார்ஶ்வம் ஸ நீதோ வை யக்ஷராண்மயா ॥ ௨,௭.

பின்னர், நான் செல்லும் வழியில், மணிபத்ரனை மேரு மலையை நோக்கிச் செல்வதைப் பார்த்தேன்; அவனை அழைத்து என் பக்கம் கொண்டு வந்து, யக்ஷர்களின் தலைவனை வழிநடத்தினேன்.

தமவோசம் மஹாயக்ஷம் த்வம் ஹி ப்ரதிபடோ பவ । ப்ரேதாந்நாஶய தத்பூயஃ ஶவஞ்ச ஹர தத்கதம் ॥ ௨,௭.

அந்த பெரிய யக்ஷனை நோக்கி, 'நீ காவலாளியாக இரு; பிசாசுகளை அப்புறப்படுத்தி, அங்கு போன சடலத்தையும் அகற்று' என்று சொன்னேன்.

இத்யுக்தஃ ஸ மஹாகோரம் க்ரு'த்வா ரோஷம் ஸுதுஃஸஹம் । ஜக்ராஹ ப்ரேதரூபம் தத்ப்ரேதாநாமபி துஃகதம் ॥ ௨,௭.

அப்படிச் சொன்னவுடன், அவன் தாங்க முடியாத கோபத்தில் கொந்தளித்து, மற்றப் பிரேதர்களுக்கும் துன்பம் தரும் ஒரு பயங்கரமான பிரேத உருவத்தை எடுத்தான்.

ஸ விவ்ரு'த்ய ஸ்வகௌ பாஹூ ஸ்ரு'க்கிணீ பரிலேலிஹந் । பேதயந்நுருவாதேந ப்ரேதாம்ஸ்தாந்ஸம்முகோ யயௌ ॥ ௨,௭.

அவன் தன் இரு கரங்களை விரித்து, உதட்டைப் பிசைந்து, பெரும் காற்றைப் போல் அந்தப் பிரேதர்களை உடைத்து நேராக அவர்களிடம் சென்றான்.

பாஹுப்யாம் த்வௌ த்வௌ ச பத்ப்யாம் மூர்த்நைகம் ச ஸமாஹரத் । ப்ரேதாநதாபி ஸஹஸா ஜகாந த்ரு'டமுஷ்டிநா ॥ ௨,௭.

அவன் தன் கரங்களால் இருவரை, கால்களால் இன்னும் இருவரை, தலையால் ஒருவரை பிடித்து, திடீரென்று தன் முட்டியால் அந்தப் பிரேதர்களை அடித்தான்.

தே விவர்ணமுகாஃ ஸர்வே தம் த்விஜஞ்ச ஶவம் ததா । ஏகைகம் ஹஸ்தபாதைஶ்ச க்ரு'ஹீத்வா யுத்தமாரபந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் எல்லாரும் முகம் வாடி, அந்தத் துவிஜனும் சவமும் சேர்ந்து, தங்கள் கைகள் கால்களால் அவனைப் பிடித்து போரிடத் தொடங்கினார்கள்.