கருடபுராணம்

தர்மஃ ஸ்வல்போऽபி ந்ரு'பதே யதி ஸம்யகுபாஸிதஃ । த்விஜதேவப்ரஸாதேந ஸ யாதி பஹுவிஸ்தரம் ॥ ௨,௬.

மன்னா, சிறிதளவு தர்மத்தையே நன்கு கடைபிடித்தாலும், அது பிராமணர்களும் தேவர்களும் அருளால் பெரிதாக விரிவடையும்.

இத்யுக்த்வா யமுநாப்ராதா க்ஷணாதந்தர்திமாயயௌ । வீரபாஹுர்திவம் கத்வா தேவைஃ ஸஹ முமோத ஹ ॥ ௨,௬.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, யமுனையின் சகோதரர் கண் முன்னால் மறைந்தார்; வீரபாகு விண்ணுலகுக்கு சென்று, தேவர்களுடன் மகிழ்ந்தார்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । மயா தே கதிதம் பக்ஷிந் வ்ரு'ஷயஜ்ஞஃ ஸுவிஸ்தரஃ । ப்ராணிநாம் கர்மநிர்ஹாரம் ஶ்ருத்வா பாபைஃ ப்ரமுச்யதே ॥ ௨,௬.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: பறவையே, காளை யாகம் பற்றிய விவரங்களை உனக்குச் சொன்னேன்; உயிர்கள் செய்யும் கர்மங்களை அழிப்பதை கேட்டால், பாவங்கள் நீங்கும்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௭ கருட உவாச । ஶ்ருதம் மே மஹாதாக்யாநம் வ்ரு'ஷோத்ஸர்கபலம் ஹரே । புநரந்யாம் கதாம் ப்ரூஹி யத்ர தே மஹிமாத்புதஃ ॥ ௨,௭.

கருடா சொன்னான்: ஹரியே, காளையை விடுவதால் கிடைக்கும் பலனைப் பற்றிய பெரிய கதையை நான் கேட்டேன்; உன் அற்புதமான மகிமை வெளிப்படும் வேறு ஒரு கதையையும் மீண்டும் சொல்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । அஹம் தே கதயாம்யத்ய ஸம்வாதம் பரமாத்புதம் । ஸந்தப்தகஸ்ய ச ப்ரேதைஸ்தத்ரூபஜ்ஞாபநாய வை ॥ ௨,௭.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: இப்போது நான் உனக்கு மிகவும் அதிசயமான ஒரு உரையாடலைச் சொல்வேன்; மேலும், சந்தப்தகனுக்கு பிணவானவர்கள் எடுத்துக்காட்டிய உருவங்களைப் பற்றியும் கூறுவேன்.

விப்ரஃ ஸந்தப்தகஃ கஶ்சித்தபஸாதக்தகில்பிஷஃ । ஸம்ஸாராஸாரதாம் ஜ்ஞாத்வாரண்யஷ்வேவ சசார ஹ ॥ ௨,௭.

சந்தப்தகன் என்ற ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; தவம் செய்து பாவங்களை அழித்தவன். உலக வாழ்க்கை வீணென்று உணர்ந்து, காட்டில் அலைந்து திரிந்தான்.

வைகாநஸமுநிவ்ராதைஃ ப்ராணிபாதக்ரு'தேக்ஷணஃ । ஸ கதாசித்தீர்தயாத்ராமுத்திஶ்ய ஸ்மாடதித்விஜஃ ॥ ௨,௭.

வைகானச முனிவர்களைப் போல விரதம் கடைபிடித்து, உயிர்களின் நலனுக்காக எண்ணிய அந்த சிறந்த பிராமணன் ஒருநாள் தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்பட்டான்.

ப்ரத்யாக்ரு'ஷ்டேந்த்ரியத்வாச்ச பஹிர்வ்ரு'த்திநிரோதகஃ । ஸம்ஸ்காரமாத்ரகமநோ மார்கப்ரஷ்டோ பபூவ ஹ ॥ ௨,௭.

அவன் உணர்ச்சிகளை அடக்கி, வெளிப்படையான செயல்களைத் தடுத்து, வெறும் சடங்குகளுக்காகவே சென்றான்; ஆனால் வழி தவறினான்.

சலந்நேவம் ஸ்நாநகாலே மத்யாஹ்நேऽதாபிலாஷுகஃ । ஜலஸ்யோந்மீல்ய நயநே திஶஃ ஸர்வா ந்யபீலயத் ॥ ௨,௭.

அவன் அலைந்து திரிந்தபோது, மதிய நேரத்தில் குளிக்கச் சென்றான்; ஆசையுடன் நீரில் கண்களைத் திறந்து, எல்லா திசைகளையும் பார்த்தான்.

ஸ ததர்ஶ ததா குல்மைர்வோருத்வ்ரு'க்ஷஶதைஶ்சிதம் । த்வக்ஸாரைஃ ஶாகிஶாகாபிஃ ஸம்குலம் கஹநம்வநம் ॥ ௨,௭.

அப்போது அவன், புல்வெளிகளும் நூற்றுக்கணக்கான பெரிய மரங்களும், சாறோடும் கிளைகளும் கூடிய அடர்ந்த காட்டை பார்த்தான்.

தத்ர தாலாஸ்தமாலாஶ்ச ப்ரியாலாஃ பநஸாஸ்ததா । ஶ்ரீபர்ணோ ஶாலஶாகோடஸ்யந்தநாஸ்திந்துகாஸ்ததா ॥ ௨,௭.

அங்கே பனை, தாமரை, பிரியாளம், பலா, ஸ்ரீபர்ணம், சாளம், கடிரம், சந்தனம், இந்துக்கம் போன்ற பல மரங்கள் இருந்தன.

ஸர்ஜார்ஜுநாம்ராதகாஶ்ச ஶ்லேஷ்மா தகபிபீதகௌ । பிசுமர்தஶ்சிஞ்சிணீ ச கர்கந்தூகர்ணிகாரகாஃ ॥ ௨,௭.

அதேபோல் சர்ஜம், அர்ஜுனம், அம்ராதகம், சுளைமரம், பீதகம், பிச்சுமர்தம், சிஞ்சினி, கர்க்கந்து, கர்ணிகாரம் ஆகிய மரங்களும் இருந்தன.

ஏதே சாந்யே ச பஹவோ வ்ரு'க்ஷாஸ்தேஷு ந த்ரு'ஶ்யதே । பக்ஷிணாமபி வை பந்தா மநுஷ்யஸ்ய குதஃ புநஃ ॥ ௨,௭.

இவை மட்டுமல்லாமல் இன்னும் பல மரங்கள் இருந்தன; அங்கு பறவைகளுக்கே பாதை தெரியவில்லை, மனிதர்களுக்கோ வழியே இல்லை.

தஸ்மிந் வநே மஹாகோரே ஸிம்ஹவ்யாக்ரஸமாகுலே । தரக்ஷுகவயைர்ரு'க்ஷைர்மஹிஷைஶ்ச நிஷேவிதே ॥ ௨,௭.

அந்த பயங்கரமான காட்டில், சிங்கங்கள், புலிகள், காட்டுப் பசுக்கள், கரடிகள், காட்டு எருமைகள் ஆகியவை நிறைந்திருந்தன.

குஞ்ஜ ரைருருபிர்நாகைர்மர்கடைஶ்ச ததாம்ரு'கைஃ । ஶ்வாபதைஶ்ச ததா சாந்யைஃ பிஶாசை ராக்ஷஸைர்வ்ரு'தே ॥ ௨,௭.

பெரிய யானைகள், குரங்குகள், மான்கள், மற்ற விலங்குகள், பிசாசுகள், ராட்சதர்கள் ஆகியவர்களாலும் அந்த இடம் சூழப்பட்டிருந்தது.

ஸந்தப்தகோ த்விஜஃ கிஞ்சித்பயஸந்த்ரஸ்தமாநஸஃ । காந்திஶீகஃ ஸமபவட்யத்பவிஷ்யோ யயௌ புநஃ ॥ ௨,௭.

சந்தப்தகன் என்ற அந்த பிராமணன், கொஞ்சம் பயத்தில் மனம் கலங்கியவனாக, திசை தெரியாமல் மேலும் அலைந்தான்.

சங்காரேஷு ச சில்லீநாம் கூகாநாம் கூத்க்ரு'தேஷ்வபி । தத்தகர்ணஃ குநீலாங்கஶ்சசால பதபஞ்சகம் ॥ ௨,௭.

சிலிண்டுகள் கீச்சும், ஆந்தைகள் கூவலும் கேட்டபோது, அவன் கவனமாகக் கேட்டான்; உடல் நடுங்க, ஐந்து அடிகள் முன்னே சென்றான்.

ஸ தத்ர வடவ்ரு'க்ஷாக்ரே ஸ்நாயுபத்தம் ஶவம் ததா । ததர்ஶ தத்புஜஶ்சைவ பஞ்ச ப்ரேதாந் ஸுதாருணாந் ॥ ௨,௭.

அங்கு, ஒரு ஆலமரத்தின் மேல், நரம்புகளால் கட்டப்பட்ட ஒரு சடலம் இருந்தது; அதன் இரு கைபிடிகளை ஐந்து பயங்கரமான பிசாசுகள் பிடித்துக்கொண்டிருந்தன.

ஶிராஸ்திசர்மஶேஷாங்காந் ப்ரு'ஷ்டலக்நோதராந் கக । த்யக்தாந்நாஸிகயா நேத்ரகூபபாதபயாதிவ ॥ ௨,௭.

அந்த பிசாசுகளுக்கு உடலில் நரம்பும் எலும்பும் தோலும் மட்டுமே இருந்தது; முதுகும் வயிறும் ஒட்டிக் கிடந்தன. மூக்கில்லாமல் கைவிடப்பட்டவர்கள்போல், கண்கள் குழியில் விழுந்து பயத்தில் இருந்தன.

ஸூசீக்ரககசகவ்ராதகாதபாதிதகீகஸாந் । வஸாக்தநவமஸ்திஷ்கஸ்வாதநித்யமஹோத்ஸவாந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் ஊசி, கொக்கி, அரிவாள் போன்றவற்றால் அடிபட்டு விழுந்து, புதிதாக வெளியேறும் எலும்பு மஜ்ஜையும் மூளையும் ஒவ்வொரு நாளும் நக்கி உண்ணும் கொடூரமான விருந்தில் மகிழ்ந்தனர்.

ரணத்கோடிமஹாதம்ஷ்ட்ராநஸ்திக்ரந்த்யவகட்டிதாந் । தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா த்ரஸ்தஹ்ரு'தயோ கதிமாகுஞ்ச்ய ஸம்ஸ்திதஃ ॥ ௨,௭.

மணிக்கொட்டும் போல் ஒலிக்கும் பெரிய பற்களும், எலும்புகள் கட்டி பிணைந்த உடலும் கொண்ட அவர்களைப் பார்த்தவுடன், அவன் பயத்தில் உள்ளம் நடுங்கி, அசைந்து நிற்காமல் நின்றான்.

தே விலோக்யாகதம் விப்ரமடவீம் ஜநவர்ஜிதாம் । அஹம் பூர்வமஹம் பூர்வம் யாமீத்யாக்த்வா ப்ரதுத்ருவுஃ ॥ ௨,௭.

அந்த பிசாசுகள் அந்த பிராமணனை அந்த வெறிச்சோடிய காட்டில் வந்ததைப் பார்த்ததும், 'நான் முதலில் போவேன்! நான் முதலில் போவேன்!' என்று கூவி ஓடிவிட்டன.

தேஷு த்வௌத்வாவக்ரு'ஹ்ணீதாமஸ்ய ஹஸ்தாவதாபரே । த்வௌத்வௌ பாதாவக்ரு'ஹ்ணீதாம் மூர்தாநம் பஞ்சமோऽக்ரஹீத் ॥ ௨,௭.

அவர்களில் இருவர் அவன் கைகளைப் பிடித்தனர்; மற்ற இருவர் கால்களைப் பிடித்தனர்; ஐந்தாவது அவன் தலையைப் பிடித்தான்.

ஸ்வஜாத்யுசிதவாக்யேந ஸ்புடவர்ணவதாப்ருவந் । அஹம் ஜக்ஷாம்யஹம் பக்ஷாமீதி கர்ஷணதத்பராஃ ॥ ௨,௭.

தங்கள் தனிப்பட்ட மொழியில் தெளிவாக, 'நான் உண்ணப்போகிறேன்! நான் விழுங்கப்போகிறேன்!' என்று கூறி, அவனை இழுக்கத் தொடங்கினார்கள்.

ஸஹஸைவ ஸஹைவாமும் க்ரு'ஹீத்வா வ்யகமந்வியத் । கியத்ஸ்திதம் வடௌ மாம்ஸம் க்ரியந்நேதி ந்யபாலயந் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் ஒரே சமயத்தில் அவனைப் பிடித்து வானில் பறந்து சென்றார்கள்; ஆலமரத்தில் இன்னும் எதாவது இறைச்சி இருக்கிறதா என்று திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

தேऽபஶ்யந்நிஜதம்ஷ்ட்ராயஃ பாடிதாந்த்ரமிமம் ஶவம் । அவதீர்ய ததோ வ்யோம்நோ க்ரு'ஹீத்வா சரணைஃ ஶவம் ॥ ௨,௭.

அவர்கள் தங்கள் பற்களால் அந்த சடலத்தின் உள்ளுறுப்புகள் கிழிக்கப்பட்டதைப் பார்த்தனர்; பின்னர் வானிலிருந்து இறங்கி, காலால் அந்த சடலத்தைப் பிடித்தனர்.

ஸ்வகண்டிதஶரீரந்து புநர்வ்யோமைவ சக்ரமுஃ । ஸ நீயமாநமாத்மாநம் விலோக்ய வியதி த்விஜஃ ॥ ௨,௭.

தங்கள் உடலைத் தாங்களே கிழித்தபடியே, மீண்டும் வானில் பறந்தார்கள்; தன்னை இப்படி இழுத்துச் செல்லப்படுவதை அந்த பிராமணன் பார்த்து குழம்பினான்.

ஜகாம மநஸா மாம் ஸ ஶரணம் பயவிஹ்வலஃ । நமஶ்சக்ரே சக்ரதரம் சேதஸா சிந்மயம் ஸமம் ॥ ௨,௭.

பயத்தில் நடுங்கி, அவன் மனதில் என்னைத் தஞ்சமாக நாடினான்; சக்கரம் ஏந்திய அறிவின் உருவானவரை உள்ளத்திலே வணங்கினான்.

வக்ரம் நக்ரம் சக்ரபாதேந தூரே க்ரு'த்வா ஹ்ரு'த்வா தஸ்ய துஃகம் முகுந்தஃ । மாதங்கம் யோऽமூமுசந்நக்ரவக்த்ராத்பாஶம் ஸோऽஸௌ கர்மணாம் மே லுநாது ॥ ௨,௭.

சக்கரத்தை வீசி வளைந்த முதலைவைக் கலைத்து அதன் துயரத்தை நீக்கி, அந்த முதலை வாயிலிருந்து யானையை விடுவித்த முகுந்தன், என் பாவங்களின் பாசத்தை துண்டிக்கட்டும்.