கருடபுராணம்

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । ஶ்ருத்வா வாக்யம் வஸிஷ்டஸ்ய ராஜா மதுபுரீம் கதஃ । சகார விதிவத்ஸர்வம் வ்ரு'ஷோத்ஸர்கமஹம் கக ॥ ௨,௬.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: வசிஷ்டரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அரசன் மதுபுரிக்கு சென்று, எல்லா விதிகளும் பூர்த்தியாக காளை விடும் யாகத்தைச் செய்தான், பறவையே.

க்ரு'ஹம் கத்வா ஸ ஆத்மாநம் க்ரு'தக்ரு'த்யமமந்யத । காலேந நிதநம் ப்ராப்தோ நீதோ வைவஸ்வதாநுகைஃ ॥ ௨,௬.

வீட்டிற்குச் சென்று, தன் கடமையைக் களைந்தவன் என்று எண்ணினான்; காலப்போக்கில் இறந்து, வைவஸ்வதனுடைய தூதர்களால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்.

ஸ காலநகரம் ஹித்வா கதோ தூரதரம் பதி । ஶ்ராத்ததேவபுரம் குத்ரேத்யேவம் தூதாநப்ரு'ச்சத ॥ ௨,௬.

அவன் மரண நகரத்தைவிட்டு விட்டு, இன்னும் தூரம் சென்றபோது, 'ஶ்ராத்த தேவர்களின் நகரம் எங்கே?' என்று தூதர்களைக் கேட்டான்.

பாபிநோ யத்ர பாத்யந்தே யாம்யை பாபவிஶுத்தயே । யத்ர தேவஃ ஸ தர்மாதர்மவிசேதநஃ ॥ ௨,௬.

'அங்கே தான் பாவிகள், யமனின் ஊழியர்களால் தங்கள் பாவம் கழுவப்படுவதற்காக வீசப்படுகிறார்கள்; அங்கே தான் அந்த தேவன், தர்மமும் அதர்மமும் ஆராய்கிறான்.'

கதம் பாபபுரம் தத்து ந த்ரஷ்டவ்யம் பவாத்ரு'ஶைஃ । அக்ரே த்ரு'ஷ்ட்வா தர்மராஜமூசுஸ்தே பரமாதராத் ॥ ௨,௬.

'அந்த பாப நகரம் கடந்துவிட்டாய்; உன்னைப் போன்றவரால் அது காணப்படக் கூடாது.' பின்னர், முன்பாக தர்மராஜனைப் பார்த்து, தூதர்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் பேசினார்கள்.

திவ்யரூபஸ்ததா தேவோ தேவகந்தர்வஸம்யுதஃ । ஆத்மாநம் தர்ஶயா மாஸ தஸ்ய ராஜ்ஞோ மஹாத்மநஃ ॥ ௨,௬.

அப்போது அந்த தேவன், தெய்வீக வடிவில், தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சூழ, அந்த மகாத்மா அரசனுக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்தினார்.

ப்ரணம்ய தண்டவத்ராஜா க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ புரஃ ஸ்திதஃ । துஷ்டாவ பஹுதா தேவம் ஹர்ஷபுரிதமாநஸஃ ॥ ௨,௬.

அரசன், முழுமையாக வணங்கி, கைகளை கூப்பி, முன் நின்று, மனம் மகிழ்ச்சி நிறைந்தவனாய், அந்த தேவனை பலவகையில் புகழ்ந்தான்.

தர்மராஜோऽபி ராஜாநம் ப்ரஶஸ்யேதமுவாச ஹ । நீயதாம் தேவலோகாய யத்ர போகாஃ ஸுபுஷ்கலாஃ ॥ ௨,௬.

தர்மராஜனும் அரசனைப் புகழ்ந்து, 'அவனை தேவலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்; அங்கே மிகுந்த அனுபவங்கள் உள்ளன' என்று சொன்னார்.

தத்வீரவாஹநஃ ஶ்ருத்வா பப்ரச்சஸமவர்திநம் । ந ஜாநே கேந புண்யேந ஸ்வர்கம் நயஸி மாம் விபோ ॥ ௨,௬.

அதை கேட்ட வீரமான அரசன் அருகில் நின்றவரை, 'எந்த புண்ணியத்தால் நீர் என்னை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, பிரபுவே' என்று கேட்டான்.

தர்மராஜ உவாச । த்வயா க்ரு'தாநி புண்யாநி தாநம் யஜ்ஞாஃ ஸவிஸ்தராஃ । மதுராயாம் வ்ரு'ஷோத்ஸர்கோ வஸிஷ்டவசநாத்கில ॥ ௨,௬.

தர்மராஜா சொன்னார்: நீ செய்த புண்ணியங்கள், விரிவாக வழங்கிய தானங்கள், யாகங்கள், மற்றும் வசிஷ்டர் சொன்னபடி மதுரையில் காளையை விடுதல்—all இவையெல்லாம் நினைவில் இருக்கின்றன.

தர்மஃ ஸ்வல்போऽபி ந்ரு'பதே யதி ஸம்யகுபாஸிதஃ । த்விஜதேவப்ரஸாதேந ஸ யாதி பஹுவிஸ்தரம் ॥ ௨,௬.

மன்னா, சிறிதளவு தர்மத்தையே நன்கு கடைபிடித்தாலும், அது பிராமணர்களும் தேவர்களும் அருளால் பெரிதாக விரிவடையும்.

இத்யுக்த்வா யமுநாப்ராதா க்ஷணாதந்தர்திமாயயௌ । வீரபாஹுர்திவம் கத்வா தேவைஃ ஸஹ முமோத ஹ ॥ ௨,௬.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, யமுனையின் சகோதரர் கண் முன்னால் மறைந்தார்; வீரபாகு விண்ணுலகுக்கு சென்று, தேவர்களுடன் மகிழ்ந்தார்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । மயா தே கதிதம் பக்ஷிந் வ்ரு'ஷயஜ்ஞஃ ஸுவிஸ்தரஃ । ப்ராணிநாம் கர்மநிர்ஹாரம் ஶ்ருத்வா பாபைஃ ப்ரமுச்யதே ॥ ௨,௬.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: பறவையே, காளை யாகம் பற்றிய விவரங்களை உனக்குச் சொன்னேன்; உயிர்கள் செய்யும் கர்மங்களை அழிப்பதை கேட்டால், பாவங்கள் நீங்கும்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௭ கருட உவாச । ஶ்ருதம் மே மஹாதாக்யாநம் வ்ரு'ஷோத்ஸர்கபலம் ஹரே । புநரந்யாம் கதாம் ப்ரூஹி யத்ர தே மஹிமாத்புதஃ ॥ ௨,௭.

கருடா சொன்னான்: ஹரியே, காளையை விடுவதால் கிடைக்கும் பலனைப் பற்றிய பெரிய கதையை நான் கேட்டேன்; உன் அற்புதமான மகிமை வெளிப்படும் வேறு ஒரு கதையையும் மீண்டும் சொல்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । அஹம் தே கதயாம்யத்ய ஸம்வாதம் பரமாத்புதம் । ஸந்தப்தகஸ்ய ச ப்ரேதைஸ்தத்ரூபஜ்ஞாபநாய வை ॥ ௨,௭.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: இப்போது நான் உனக்கு மிகவும் அதிசயமான ஒரு உரையாடலைச் சொல்வேன்; மேலும், சந்தப்தகனுக்கு பிணவானவர்கள் எடுத்துக்காட்டிய உருவங்களைப் பற்றியும் கூறுவேன்.

விப்ரஃ ஸந்தப்தகஃ கஶ்சித்தபஸாதக்தகில்பிஷஃ । ஸம்ஸாராஸாரதாம் ஜ்ஞாத்வாரண்யஷ்வேவ சசார ஹ ॥ ௨,௭.

சந்தப்தகன் என்ற ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; தவம் செய்து பாவங்களை அழித்தவன். உலக வாழ்க்கை வீணென்று உணர்ந்து, காட்டில் அலைந்து திரிந்தான்.

வைகாநஸமுநிவ்ராதைஃ ப்ராணிபாதக்ரு'தேக்ஷணஃ । ஸ கதாசித்தீர்தயாத்ராமுத்திஶ்ய ஸ்மாடதித்விஜஃ ॥ ௨,௭.

வைகானச முனிவர்களைப் போல விரதம் கடைபிடித்து, உயிர்களின் நலனுக்காக எண்ணிய அந்த சிறந்த பிராமணன் ஒருநாள் தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்பட்டான்.

ப்ரத்யாக்ரு'ஷ்டேந்த்ரியத்வாச்ச பஹிர்வ்ரு'த்திநிரோதகஃ । ஸம்ஸ்காரமாத்ரகமநோ மார்கப்ரஷ்டோ பபூவ ஹ ॥ ௨,௭.

அவன் உணர்ச்சிகளை அடக்கி, வெளிப்படையான செயல்களைத் தடுத்து, வெறும் சடங்குகளுக்காகவே சென்றான்; ஆனால் வழி தவறினான்.

சலந்நேவம் ஸ்நாநகாலே மத்யாஹ்நேऽதாபிலாஷுகஃ । ஜலஸ்யோந்மீல்ய நயநே திஶஃ ஸர்வா ந்யபீலயத் ॥ ௨,௭.

அவன் அலைந்து திரிந்தபோது, மதிய நேரத்தில் குளிக்கச் சென்றான்; ஆசையுடன் நீரில் கண்களைத் திறந்து, எல்லா திசைகளையும் பார்த்தான்.

ஸ ததர்ஶ ததா குல்மைர்வோருத்வ்ரு'க்ஷஶதைஶ்சிதம் । த்வக்ஸாரைஃ ஶாகிஶாகாபிஃ ஸம்குலம் கஹநம்வநம் ॥ ௨,௭.

அப்போது அவன், புல்வெளிகளும் நூற்றுக்கணக்கான பெரிய மரங்களும், சாறோடும் கிளைகளும் கூடிய அடர்ந்த காட்டை பார்த்தான்.

தத்ர தாலாஸ்தமாலாஶ்ச ப்ரியாலாஃ பநஸாஸ்ததா । ஶ்ரீபர்ணோ ஶாலஶாகோடஸ்யந்தநாஸ்திந்துகாஸ்ததா ॥ ௨,௭.

அங்கே பனை, தாமரை, பிரியாளம், பலா, ஸ்ரீபர்ணம், சாளம், கடிரம், சந்தனம், இந்துக்கம் போன்ற பல மரங்கள் இருந்தன.

ஸர்ஜார்ஜுநாம்ராதகாஶ்ச ஶ்லேஷ்மா தகபிபீதகௌ । பிசுமர்தஶ்சிஞ்சிணீ ச கர்கந்தூகர்ணிகாரகாஃ ॥ ௨,௭.

அதேபோல் சர்ஜம், அர்ஜுனம், அம்ராதகம், சுளைமரம், பீதகம், பிச்சுமர்தம், சிஞ்சினி, கர்க்கந்து, கர்ணிகாரம் ஆகிய மரங்களும் இருந்தன.

ஏதே சாந்யே ச பஹவோ வ்ரு'க்ஷாஸ்தேஷு ந த்ரு'ஶ்யதே । பக்ஷிணாமபி வை பந்தா மநுஷ்யஸ்ய குதஃ புநஃ ॥ ௨,௭.

இவை மட்டுமல்லாமல் இன்னும் பல மரங்கள் இருந்தன; அங்கு பறவைகளுக்கே பாதை தெரியவில்லை, மனிதர்களுக்கோ வழியே இல்லை.

தஸ்மிந் வநே மஹாகோரே ஸிம்ஹவ்யாக்ரஸமாகுலே । தரக்ஷுகவயைர்ரு'க்ஷைர்மஹிஷைஶ்ச நிஷேவிதே ॥ ௨,௭.

அந்த பயங்கரமான காட்டில், சிங்கங்கள், புலிகள், காட்டுப் பசுக்கள், கரடிகள், காட்டு எருமைகள் ஆகியவை நிறைந்திருந்தன.

குஞ்ஜ ரைருருபிர்நாகைர்மர்கடைஶ்ச ததாம்ரு'கைஃ । ஶ்வாபதைஶ்ச ததா சாந்யைஃ பிஶாசை ராக்ஷஸைர்வ்ரு'தே ॥ ௨,௭.

பெரிய யானைகள், குரங்குகள், மான்கள், மற்ற விலங்குகள், பிசாசுகள், ராட்சதர்கள் ஆகியவர்களாலும் அந்த இடம் சூழப்பட்டிருந்தது.

ஸந்தப்தகோ த்விஜஃ கிஞ்சித்பயஸந்த்ரஸ்தமாநஸஃ । காந்திஶீகஃ ஸமபவட்யத்பவிஷ்யோ யயௌ புநஃ ॥ ௨,௭.

சந்தப்தகன் என்ற அந்த பிராமணன், கொஞ்சம் பயத்தில் மனம் கலங்கியவனாக, திசை தெரியாமல் மேலும் அலைந்தான்.

சங்காரேஷு ச சில்லீநாம் கூகாநாம் கூத்க்ரு'தேஷ்வபி । தத்தகர்ணஃ குநீலாங்கஶ்சசால பதபஞ்சகம் ॥ ௨,௭.

சிலிண்டுகள் கீச்சும், ஆந்தைகள் கூவலும் கேட்டபோது, அவன் கவனமாகக் கேட்டான்; உடல் நடுங்க, ஐந்து அடிகள் முன்னே சென்றான்.

ஸ தத்ர வடவ்ரு'க்ஷாக்ரே ஸ்நாயுபத்தம் ஶவம் ததா । ததர்ஶ தத்புஜஶ்சைவ பஞ்ச ப்ரேதாந் ஸுதாருணாந் ॥ ௨,௭.

அங்கு, ஒரு ஆலமரத்தின் மேல், நரம்புகளால் கட்டப்பட்ட ஒரு சடலம் இருந்தது; அதன் இரு கைபிடிகளை ஐந்து பயங்கரமான பிசாசுகள் பிடித்துக்கொண்டிருந்தன.

ஶிராஸ்திசர்மஶேஷாங்காந் ப்ரு'ஷ்டலக்நோதராந் கக । த்யக்தாந்நாஸிகயா நேத்ரகூபபாதபயாதிவ ॥ ௨,௭.

அந்த பிசாசுகளுக்கு உடலில் நரம்பும் எலும்பும் தோலும் மட்டுமே இருந்தது; முதுகும் வயிறும் ஒட்டிக் கிடந்தன. மூக்கில்லாமல் கைவிடப்பட்டவர்கள்போல், கண்கள் குழியில் விழுந்து பயத்தில் இருந்தன.