கருடபுராணம்

விஶுத்தம் நிர்மலம் ஶாந்தம் மநோ நிர்வ்ரு'திமேஷ்யதி । அநேகஜந்மஜநிதம் பாதகம் ஸாதுஸம்கமே ॥ ௨,௬.

மனம் தூய்மையும், குறையற்ற அமைதியும் அடைந்து மகிழ்ச்சி பெறும்; பல பிறவிகளில் செய்த பாவங்கள் நல்லவர்களின் சேர்க்கையில் அழிகின்றன.

க்ஷிப்ரம் நஶ்யதி தர்மஜ்ஞ ஜலாநாம் ஶரதோ யதா । வைஶ்ய உவாச । பீத்வா தே வாக்யபீயூஷம் ஸ்வாந்தம் மே ஶாந்திமாகமத் ॥ ௨,௬.

தர்மத்தை அறிந்தவரே, அது விரைவில் அழிகிறது; சரத்காலம் நீரை உலர்த்துவது போல. வைசியன் கூறினான்: 'உங்கள் வார்த்தைகளின் அமுதை அருந்தி, என் மனம் அமைதியை அடைந்தது.'

ஸர்வதீர்தபலம் மேऽத்ய ஸஞ்ஜாதம் தவ தர்ஶநாத் । இதி ஶ்ருத்வா வசஸ்தஸ்ய ப்ரோவாச ரு'பிஸத்தமஃ ॥ ௨,௬.

உங்களைப் பார்த்ததனால், எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும் எனக்குக் கிடைத்தது; அவன் சொன்னதை கேட்டதும், சிறந்த முனிவர் பதிலளித்தார்—

லோமஶ உவாச । ஹிதாய தவ ராஜேந்த்ர த்ரிவர்கபலமிச்சதஃ । யத்த்வயா ஸுக்ரு'தம் பூரிவ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் விநா க்ரு'தம் ॥ ௨,௬.

லோமசர் கூறினார்: உனது நன்மைக்காக, அரசே, மூன்று பொருள்களின் பலனை விரும்பி, நீ செய்த எல்லா நற்காரியங்களும், பெரிய காளையை வழங்கியதைத் தவிர்த்து—

மந்யேऽகிஞ்சத்கரம் ஸர்வம் நீஹாரஸலிலம் யதா । வ்ரு'ஷோத்ஸர்கஸமம் கிஞ்சித்ஸாதநம் ந மஹீதலே ॥ ௨,௬.

அவை அனைத்தும் பனி நீர் போல சிறிதாகவே எனக்குத் தோன்றுகின்றன; இந்த பூமியில் காளை வழங்கும் தானத்துக்கு சமமான செயல் வேறில்லை.

அநாயாஸேந கச்சந்தி கதிம் தே புண்யகர்மணாம் । வ்ரு'ஷோத்ஸர்கஃ க்ரு'தோ யேந அஶ்வமேதஸ்ய யாஜகஃ ॥ ௨,௬.

புண்ணியமான செயல்கள் செய்தவர்கள் எளிதில் தங்கள் இலக்கை அடைகிறார்கள்; காளை தானம் செய்தவர், அசுவமேத யாகம் நடத்துபவரைப் போல் உயர்ந்தவர்.

உபௌ ஸமௌ மயா த்ரு'ஷ்டௌ திவ்யௌ தௌ ஶக்ரஸந்நிதௌ । அதஸ்த்வம் புஷ்கரம் கத்வா வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் விதாய ச ॥ ௨,௬.

அவர்கள் இருவரையும், தேவர்களின் அரசன் அருகில், நான் தெய்வீகமாக பார்த்தேன்; எனவே, நீ புஷ்கரத்திற்கு சென்று, காளை தானம் செய்.

ததோ யாஹி க்ரு'ஹம் ஸாதோ யேந ஸர்வம் க்ரு'தம் பவேத் । விபஶ்சிதுவாச । ததஃ ஸ புநராகத்ய கார்திக்யாம் புஷ்கரே வரே ॥ ௨,௬.

பின்னர், நல்லவரே, நீ வீட்டிற்கு திரும்பு; அதனால் எல்லாம் நிறைவேறும். பண்டிதன் கூறினான்: அதன்பின், கார்த்திகை மாதத்தில் அவன் மீண்டும் புஷ்கரத்திற்கு வந்தான்.

வராஹரூபீ பகவாந் யத்ராஸ்தே யஜ்ஞபூரகஃ । சகார விதிவத்ஸர்வம் யுத்கம்ரு'ஷிஸத்தமைஃ ॥ ௨,௬.

அங்கு, யாகங்களை நிறைவேற்றும் வராக ரூபத்தில் பகவான் இருப்பார்; அவன், சிறந்த முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, எல்லா கிரியைகளையும் முறையாகச் செய்தான்.

கதாநி பஹுதீர்தாநி ததோ லோமஶஸம்கதிஃ । ததோऽதிகதரம் ஜாதம் புண்யம் நீலவிவாஹஜம் ॥ ௨,௬.

அதன்பின், பல தீர்த்தங்களைச் சென்றடைந்து, லோமசரைச் சந்தித்தான்; பின்னர், நீலத்தில் நடந்த திருமணத்தால், மேலும் அதிகமான புண்ணியம் பெற்றான்.

ஸபுக்த்வா விஷயாந் திவ்யாந் விமாநவரமாஶ்ரிதஃ । தேந ராஜகுலே ஜந்ம வீரஸேநஸ்ய தர்மதஃ ॥ ௨,௬.

தெய்வீகமான இன்பங்களை அனுபவித்து, சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்தான்; அவ்வாறு, தர்மத்தால், வீரசேனனின் அரச குடும்பத்தில் பிறந்தான்.

வீரபஞ்சாநநாக்யாதஞ்சதுர்வர்கைகஸாதகம் । ப்ரகுர்வதோ வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் தத்ர யே பரிசாரகாஃ ॥ ௨,௬.

நான்கு வாழ்க்கை இலக்குகளையும் அடைய ஒரே வழியாக விளங்கும் வீர பஞ்சானன யாகத்தில், காளை விடும் நிகழ்வில் சேவை செய்தவர்கள்,

திவ்யரூபாபவந் ஸ்ப்ரு'ஷ்டா கோபுச்சோதகஶீகரைஃ । ஸுரூபாஃ புஷ்டவபுஷஃ பஶ்யந்தோ தூரஸம்ஸ்திதாஃ ॥ ௨,௬.

அவர்கள் பசுவின் வால் நீர் துளிகள் தட்டியபோது, தெய்வீகமான ஒளியுடன், அழகும் வலிமையும் உடையவர்களாகத் திகழ்ந்தார்கள்; தூரத்தில் இருந்தும் அவர்கள் அழகாகத் தெரிந்தார்கள்.

ததோ தூரதரா யே ச த்ரு'ஶ்யந்தே மலிநா ஜநாஃ । துர்பகா மலிநா ரூக்ஷாஃ க்ரு'ஶா விகதவாஸஸஃ ॥ ௨,௬.

ஆனால், இன்னும் தூரத்தில் காணப்படும், அழுக்காகவும், துரதிர்ஷ்டசாலிகளாகவும், வறண்டும், மெலிந்தும், உடை இல்லாதவர்களும்,

வ்ரு'ஷயஜ்ஞமபஶ்யந்தோ யே சாஸூயாம் ப்ரகுர்வதே । ஸர்வம் நிவேதிதம் ராஜ்ஞஶ்சரிதம் பூர்வஜந்மநஃ ॥ ௨,௬.

அவர்கள் காளை யாகத்தைப் பார்க்காதோரும், பொறாமை கொண்டோரும்; அரசன் கடந்த பிறவியில் செய்த செயல்கள் அனைத்தும் அங்கே வெளிப்படும்.

தர்ம்யம் விசித்ரமாக்யாநம் ஶ்ருதம் மே யத்பராஶராத் । அதஸ்த்வம் ஸ்வக்ரு'ஹம் கச்ச க்ரு'பாம் க்ரு'த்வா மமோபரி ॥ ௨,௬.

இது தர்மமானதும் அதிசயமானதும் ஆன கதையை நான் பராசரர் வாயிலாகக் கேட்டேன்; எனவே, என்மீது தயை கொண்டு, நீ உன் வீட்டிற்குச் செல்.

ஶ்ருத்வா விபஶ்சித்வாக்யம் ஸ விஸ்மயம் பரமம் கதஃ । க்ரு'ஹம் ஜகாம விப்ரோऽஸௌ ப்ராபிதோ ராஜஸேவகைஃ ॥ ௨,௬.

அந்த ஞானியின் வார்த்தைகளை கேட்ட பின்பு, அந்த பிராமணன் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, அரசனின் ஊழியர்கள் அழைத்துச் சென்றபடி வீட்டிற்குப் போனான்.

வஸிஷ்ட உவாச । தஸ்மாத்ராஜந் வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் வரிஷ்டம் ஸர்வகர்மணாம் । ஸமாசர விதாநேந யதி பீதோ யமாதபி ॥ ௨,௬.

வசிஷ்டர் சொன்னார்: அதனால், அரசே, எல்லா கர்மங்களிலும் சிறந்தது காளை விடும் யாகம்; யமனைப் பயந்தாலும் கூட, அதை முறையாகச் செய்.

வ்ரு'ஷோத்ஸர்கஸமம் கிஞ்சித்ஸாதநம் நதிவஃ பரம் । மயா தர்மரஹஸ்யம் தே கதிதம் ராஜஸத்தம ॥ ௨,௬.

காளை விடும் யாகத்துக்கு சமமான சாதனம் வேறில்லை, விண்ணகத்திலும் இல்லை; தர்மத்தின் ரகசியத்தை உனக்கு நான் சொன்னேன், அரசர்களில் சிறந்தவரே.

பதிபுத்ரவதீ நாரீ பர்துரக்ரே ம்ரு'தா யதி । வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் ந குர்வீத காம் தத்யாச்ச பயஸ்விஃ நீம் ॥ ௨,௬.

கணவரும் மகனும் உள்ள பெண், கணவருக்கு முன்பு இறந்தால், காளை விடும் யாகம் செய்ய வேண்டாம்; பால் தரும் பசுவைத் தானமாகக் கொடுக்க வேண்டும்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । ஶ்ருத்வா வாக்யம் வஸிஷ்டஸ்ய ராஜா மதுபுரீம் கதஃ । சகார விதிவத்ஸர்வம் வ்ரு'ஷோத்ஸர்கமஹம் கக ॥ ௨,௬.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொன்னார்: வசிஷ்டரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அரசன் மதுபுரிக்கு சென்று, எல்லா விதிகளும் பூர்த்தியாக காளை விடும் யாகத்தைச் செய்தான், பறவையே.

க்ரு'ஹம் கத்வா ஸ ஆத்மாநம் க்ரு'தக்ரு'த்யமமந்யத । காலேந நிதநம் ப்ராப்தோ நீதோ வைவஸ்வதாநுகைஃ ॥ ௨,௬.

வீட்டிற்குச் சென்று, தன் கடமையைக் களைந்தவன் என்று எண்ணினான்; காலப்போக்கில் இறந்து, வைவஸ்வதனுடைய தூதர்களால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்.

ஸ காலநகரம் ஹித்வா கதோ தூரதரம் பதி । ஶ்ராத்ததேவபுரம் குத்ரேத்யேவம் தூதாநப்ரு'ச்சத ॥ ௨,௬.

அவன் மரண நகரத்தைவிட்டு விட்டு, இன்னும் தூரம் சென்றபோது, 'ஶ்ராத்த தேவர்களின் நகரம் எங்கே?' என்று தூதர்களைக் கேட்டான்.

பாபிநோ யத்ர பாத்யந்தே யாம்யை பாபவிஶுத்தயே । யத்ர தேவஃ ஸ தர்மாதர்மவிசேதநஃ ॥ ௨,௬.

'அங்கே தான் பாவிகள், யமனின் ஊழியர்களால் தங்கள் பாவம் கழுவப்படுவதற்காக வீசப்படுகிறார்கள்; அங்கே தான் அந்த தேவன், தர்மமும் அதர்மமும் ஆராய்கிறான்.'

கதம் பாபபுரம் தத்து ந த்ரஷ்டவ்யம் பவாத்ரு'ஶைஃ । அக்ரே த்ரு'ஷ்ட்வா தர்மராஜமூசுஸ்தே பரமாதராத் ॥ ௨,௬.

'அந்த பாப நகரம் கடந்துவிட்டாய்; உன்னைப் போன்றவரால் அது காணப்படக் கூடாது.' பின்னர், முன்பாக தர்மராஜனைப் பார்த்து, தூதர்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் பேசினார்கள்.

திவ்யரூபஸ்ததா தேவோ தேவகந்தர்வஸம்யுதஃ । ஆத்மாநம் தர்ஶயா மாஸ தஸ்ய ராஜ்ஞோ மஹாத்மநஃ ॥ ௨,௬.

அப்போது அந்த தேவன், தெய்வீக வடிவில், தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சூழ, அந்த மகாத்மா அரசனுக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்தினார்.

ப்ரணம்ய தண்டவத்ராஜா க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ புரஃ ஸ்திதஃ । துஷ்டாவ பஹுதா தேவம் ஹர்ஷபுரிதமாநஸஃ ॥ ௨,௬.

அரசன், முழுமையாக வணங்கி, கைகளை கூப்பி, முன் நின்று, மனம் மகிழ்ச்சி நிறைந்தவனாய், அந்த தேவனை பலவகையில் புகழ்ந்தான்.

தர்மராஜோऽபி ராஜாநம் ப்ரஶஸ்யேதமுவாச ஹ । நீயதாம் தேவலோகாய யத்ர போகாஃ ஸுபுஷ்கலாஃ ॥ ௨,௬.

தர்மராஜனும் அரசனைப் புகழ்ந்து, 'அவனை தேவலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்; அங்கே மிகுந்த அனுபவங்கள் உள்ளன' என்று சொன்னார்.

தத்வீரவாஹநஃ ஶ்ருத்வா பப்ரச்சஸமவர்திநம் । ந ஜாநே கேந புண்யேந ஸ்வர்கம் நயஸி மாம் விபோ ॥ ௨,௬.

அதை கேட்ட வீரமான அரசன் அருகில் நின்றவரை, 'எந்த புண்ணியத்தால் நீர் என்னை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, பிரபுவே' என்று கேட்டான்.