கருடபுராணம்

அதோऽஹங்காரமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஸாநுபந்தே கலேவரே । சரேதஸம்கோ லோகேஷு ஸ்வப்நப்ராயேஷு நிர்மமஃ ॥ ௨,௬.

ஆகையால், அகம்பாவை விட்டு, உடல் இருந்தபோதும், உலகங்களில் பற்றில்லாமல், கனவு போல உள்ளவற்றில் சொந்தமில்லாமல் நடக்க வேண்டும்.

க்வ ஸ்வப்நே நியதம் தைர்யமிந்த்ரஜாலே க்வ ஸத்யதா । க்வ நித்யதா ஶரந்மேகே க்வ வா ஸத்யம் கலேவரே ॥ ௨,௬.

கனவில் நிலையான தைரியம் எங்கே? மாயையில் உண்மை எங்கே? மழைமேகத்தில் நிலைத்த தன்மை எங்கே? உடலில் உண்மை எங்கே?

அவித்யாகர்மஜநிதம் த்ரு'ஶ்யமாநம் சரா சரம் । ஜ்ஞாத்வாசாரவஶீ யோகீ ததஃ ஸித்திமவாப்ஸ்யஸி ॥ ௨,௬.

அறிவில்லாமையும் கர்மாவாலும் தோன்றும், காணப்படும் எல்லா நிலையும், அசையும், அசையாததும்; இதை உணர்ந்து, நடத்தை மீது கட்டுப்பாடு கொண்ட யோகி, பின்னர் Siddhi-யை அடைவான்.

இத்யுக்த்வா தே கதாஃ ஸர்வே ஸாதவோ தீநவத்ஸலாஃ । ஸோऽஹம் ததுக்தமார்கேண ததைவாசரமந்வஹம் ॥ ௨,௬.

அவ்வாறு கூறியவுடன், அந்த நல்லவர்கள், துயருற்றவர்களுக்கு இரக்கம் கொண்டவர்கள், அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள். நான், அவர்கள் சொன்ன வழியைப் பின்பற்றி, அன்றும் தினமும் அதைப் போலவே நடந்தேன்.

ததோऽசிரேணாத்மநீதம் த்ரு'ஷ்டவாநஹமத்புதம் । ஜ்யோதிர்மயம் ஸதாநந்தம் ஶரச்சீதாம்ஶுநிர்மலம் ॥ ௨,௬.

அதற்குப் பிறகு, விரைவில், என் உள்ளத்தில் ஒரு அதிசயமான காட்சியை நான் கண்டேன்; அது ஒளியால் நிரம்பியதாகவும், எப்போதும் ஆனந்தமாகவும், சரத்கால சந்திரனின் குளிர்ந்த ஒளிபோல் தூய்மையாகவும் இருந்தது.

நிஷிச்ய ஸுகஸந்தோஹைர்மாம் க்ரு'த்வாதிகஸஸ்ப்ரு'ஹம் । அந்தர்ஹிதம் மஹதேஜோ யதா ஸௌதாமிநீ திவி ॥ ௨,௬.

அந்தப் பெரும் ஒளி என்னை மகிழ்ச்சியின் அலைகளால் நிரப்பி, இன்னும் அதிகம் விரும்பும் மனநிலையை உண்டாக்கியது; பின்னர், அது வானில் மின்னல் மறைவதைப்போல், கண் பளிச்சென மறைந்துவிட்டது.

பக்த்யா ததேவ மநஸி பாவயந்நஹமத்புதம் । காலே கலேவரம் த்யக்த்வா கதவாந் ஹரிமவ்யயம் ॥ ௨,௬.

அந்த அதிசயத்தை என் மனத்தில் பக்தியுடன் சிந்தித்துக்கொண்டே இருந்தேன்; காலப்போக்கில், இந்த உடலை விட்டு, அழியாத ஹரியை அடைந்தேன்.

தஸ்யேச்சயா புநர்ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மணோ மேऽபவஜ்ஜநிஃ । அநுக்ரஹாத்பகவதஸ்த்ரிஷு லோகேஷு நிஃ ஸ்ப்ரு'ஹஃ ॥ ௨,௬.

அவரது சித்தத்தினால், பிரம்மனே, நான் மறுபடியும் பிரம்மாவின் மூலம் பிறந்தேன்; பகவானின் அருளால், மூன்று உலகங்களிலும் எனக்கு ஆசை இல்லாமல் ஆனேன்.

ஆபீடயந்முஹுர்வோணாம் காயமாநஶ்சராம்யஹம் । இத்யுக்த்வா மே ஸ்வாநுபவம் யயௌ யாத்ரு'ச்சிகோ முநிஃ ॥ ௨,௬.

நான் மீண்டும் மீண்டும் உதடுகளை இறுக்கி, பாடிக்கொண்டே திரிந்தேன்; இவ்வாறு என் அனுபவத்தைச் சொன்னவுடன், அந்த முனிவர் வந்தபடியே சென்றார்.

மமாபி பரமாஶ்சர்யம் ஸந்தோஷஶ்ச மஹாநபூத் । அதஸ்தே ஸாதுஸங்கத்யா பக்த்யா ச பரமாத்மநஃ ॥ ௨,௬.

எனக்கும் மிகுந்த ஆச்சரியமும், பெரும் திருப்தியும் ஏற்பட்டது; ஆகவே, நல்லவர்களுடன் சேர்ந்து, பரமாத்மாவை பக்தியுடன் நினைத்தால்—

விஶுத்தம் நிர்மலம் ஶாந்தம் மநோ நிர்வ்ரு'திமேஷ்யதி । அநேகஜந்மஜநிதம் பாதகம் ஸாதுஸம்கமே ॥ ௨,௬.

மனம் தூய்மையும், குறையற்ற அமைதியும் அடைந்து மகிழ்ச்சி பெறும்; பல பிறவிகளில் செய்த பாவங்கள் நல்லவர்களின் சேர்க்கையில் அழிகின்றன.

க்ஷிப்ரம் நஶ்யதி தர்மஜ்ஞ ஜலாநாம் ஶரதோ யதா । வைஶ்ய உவாச । பீத்வா தே வாக்யபீயூஷம் ஸ்வாந்தம் மே ஶாந்திமாகமத் ॥ ௨,௬.

தர்மத்தை அறிந்தவரே, அது விரைவில் அழிகிறது; சரத்காலம் நீரை உலர்த்துவது போல. வைசியன் கூறினான்: 'உங்கள் வார்த்தைகளின் அமுதை அருந்தி, என் மனம் அமைதியை அடைந்தது.'

ஸர்வதீர்தபலம் மேऽத்ய ஸஞ்ஜாதம் தவ தர்ஶநாத் । இதி ஶ்ருத்வா வசஸ்தஸ்ய ப்ரோவாச ரு'பிஸத்தமஃ ॥ ௨,௬.

உங்களைப் பார்த்ததனால், எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும் எனக்குக் கிடைத்தது; அவன் சொன்னதை கேட்டதும், சிறந்த முனிவர் பதிலளித்தார்—

லோமஶ உவாச । ஹிதாய தவ ராஜேந்த்ர த்ரிவர்கபலமிச்சதஃ । யத்த்வயா ஸுக்ரு'தம் பூரிவ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் விநா க்ரு'தம் ॥ ௨,௬.

லோமசர் கூறினார்: உனது நன்மைக்காக, அரசே, மூன்று பொருள்களின் பலனை விரும்பி, நீ செய்த எல்லா நற்காரியங்களும், பெரிய காளையை வழங்கியதைத் தவிர்த்து—

மந்யேऽகிஞ்சத்கரம் ஸர்வம் நீஹாரஸலிலம் யதா । வ்ரு'ஷோத்ஸர்கஸமம் கிஞ்சித்ஸாதநம் ந மஹீதலே ॥ ௨,௬.

அவை அனைத்தும் பனி நீர் போல சிறிதாகவே எனக்குத் தோன்றுகின்றன; இந்த பூமியில் காளை வழங்கும் தானத்துக்கு சமமான செயல் வேறில்லை.

அநாயாஸேந கச்சந்தி கதிம் தே புண்யகர்மணாம் । வ்ரு'ஷோத்ஸர்கஃ க்ரு'தோ யேந அஶ்வமேதஸ்ய யாஜகஃ ॥ ௨,௬.

புண்ணியமான செயல்கள் செய்தவர்கள் எளிதில் தங்கள் இலக்கை அடைகிறார்கள்; காளை தானம் செய்தவர், அசுவமேத யாகம் நடத்துபவரைப் போல் உயர்ந்தவர்.

உபௌ ஸமௌ மயா த்ரு'ஷ்டௌ திவ்யௌ தௌ ஶக்ரஸந்நிதௌ । அதஸ்த்வம் புஷ்கரம் கத்வா வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் விதாய ச ॥ ௨,௬.

அவர்கள் இருவரையும், தேவர்களின் அரசன் அருகில், நான் தெய்வீகமாக பார்த்தேன்; எனவே, நீ புஷ்கரத்திற்கு சென்று, காளை தானம் செய்.

ததோ யாஹி க்ரு'ஹம் ஸாதோ யேந ஸர்வம் க்ரு'தம் பவேத் । விபஶ்சிதுவாச । ததஃ ஸ புநராகத்ய கார்திக்யாம் புஷ்கரே வரே ॥ ௨,௬.

பின்னர், நல்லவரே, நீ வீட்டிற்கு திரும்பு; அதனால் எல்லாம் நிறைவேறும். பண்டிதன் கூறினான்: அதன்பின், கார்த்திகை மாதத்தில் அவன் மீண்டும் புஷ்கரத்திற்கு வந்தான்.

வராஹரூபீ பகவாந் யத்ராஸ்தே யஜ்ஞபூரகஃ । சகார விதிவத்ஸர்வம் யுத்கம்ரு'ஷிஸத்தமைஃ ॥ ௨,௬.

அங்கு, யாகங்களை நிறைவேற்றும் வராக ரூபத்தில் பகவான் இருப்பார்; அவன், சிறந்த முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, எல்லா கிரியைகளையும் முறையாகச் செய்தான்.

கதாநி பஹுதீர்தாநி ததோ லோமஶஸம்கதிஃ । ததோऽதிகதரம் ஜாதம் புண்யம் நீலவிவாஹஜம் ॥ ௨,௬.

அதன்பின், பல தீர்த்தங்களைச் சென்றடைந்து, லோமசரைச் சந்தித்தான்; பின்னர், நீலத்தில் நடந்த திருமணத்தால், மேலும் அதிகமான புண்ணியம் பெற்றான்.

ஸபுக்த்வா விஷயாந் திவ்யாந் விமாநவரமாஶ்ரிதஃ । தேந ராஜகுலே ஜந்ம வீரஸேநஸ்ய தர்மதஃ ॥ ௨,௬.

தெய்வீகமான இன்பங்களை அனுபவித்து, சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்தான்; அவ்வாறு, தர்மத்தால், வீரசேனனின் அரச குடும்பத்தில் பிறந்தான்.

வீரபஞ்சாநநாக்யாதஞ்சதுர்வர்கைகஸாதகம் । ப்ரகுர்வதோ வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் தத்ர யே பரிசாரகாஃ ॥ ௨,௬.

நான்கு வாழ்க்கை இலக்குகளையும் அடைய ஒரே வழியாக விளங்கும் வீர பஞ்சானன யாகத்தில், காளை விடும் நிகழ்வில் சேவை செய்தவர்கள்,

திவ்யரூபாபவந் ஸ்ப்ரு'ஷ்டா கோபுச்சோதகஶீகரைஃ । ஸுரூபாஃ புஷ்டவபுஷஃ பஶ்யந்தோ தூரஸம்ஸ்திதாஃ ॥ ௨,௬.

அவர்கள் பசுவின் வால் நீர் துளிகள் தட்டியபோது, தெய்வீகமான ஒளியுடன், அழகும் வலிமையும் உடையவர்களாகத் திகழ்ந்தார்கள்; தூரத்தில் இருந்தும் அவர்கள் அழகாகத் தெரிந்தார்கள்.

ததோ தூரதரா யே ச த்ரு'ஶ்யந்தே மலிநா ஜநாஃ । துர்பகா மலிநா ரூக்ஷாஃ க்ரு'ஶா விகதவாஸஸஃ ॥ ௨,௬.

ஆனால், இன்னும் தூரத்தில் காணப்படும், அழுக்காகவும், துரதிர்ஷ்டசாலிகளாகவும், வறண்டும், மெலிந்தும், உடை இல்லாதவர்களும்,

வ்ரு'ஷயஜ்ஞமபஶ்யந்தோ யே சாஸூயாம் ப்ரகுர்வதே । ஸர்வம் நிவேதிதம் ராஜ்ஞஶ்சரிதம் பூர்வஜந்மநஃ ॥ ௨,௬.

அவர்கள் காளை யாகத்தைப் பார்க்காதோரும், பொறாமை கொண்டோரும்; அரசன் கடந்த பிறவியில் செய்த செயல்கள் அனைத்தும் அங்கே வெளிப்படும்.

தர்ம்யம் விசித்ரமாக்யாநம் ஶ்ருதம் மே யத்பராஶராத் । அதஸ்த்வம் ஸ்வக்ரு'ஹம் கச்ச க்ரு'பாம் க்ரு'த்வா மமோபரி ॥ ௨,௬.

இது தர்மமானதும் அதிசயமானதும் ஆன கதையை நான் பராசரர் வாயிலாகக் கேட்டேன்; எனவே, என்மீது தயை கொண்டு, நீ உன் வீட்டிற்குச் செல்.

ஶ்ருத்வா விபஶ்சித்வாக்யம் ஸ விஸ்மயம் பரமம் கதஃ । க்ரு'ஹம் ஜகாம விப்ரோऽஸௌ ப்ராபிதோ ராஜஸேவகைஃ ॥ ௨,௬.

அந்த ஞானியின் வார்த்தைகளை கேட்ட பின்பு, அந்த பிராமணன் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, அரசனின் ஊழியர்கள் அழைத்துச் சென்றபடி வீட்டிற்குப் போனான்.

வஸிஷ்ட உவாச । தஸ்மாத்ராஜந் வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் வரிஷ்டம் ஸர்வகர்மணாம் । ஸமாசர விதாநேந யதி பீதோ யமாதபி ॥ ௨,௬.

வசிஷ்டர் சொன்னார்: அதனால், அரசே, எல்லா கர்மங்களிலும் சிறந்தது காளை விடும் யாகம்; யமனைப் பயந்தாலும் கூட, அதை முறையாகச் செய்.

வ்ரு'ஷோத்ஸர்கஸமம் கிஞ்சித்ஸாதநம் நதிவஃ பரம் । மயா தர்மரஹஸ்யம் தே கதிதம் ராஜஸத்தம ॥ ௨,௬.

காளை விடும் யாகத்துக்கு சமமான சாதனம் வேறில்லை, விண்ணகத்திலும் இல்லை; தர்மத்தின் ரகசியத்தை உனக்கு நான் சொன்னேன், அரசர்களில் சிறந்தவரே.