கருடபுராணம்

திர்யக்த்வம் தமஸா ஜந்துர்வாஸநாநுகதோऽபுதஃ । மாதுர்லப்த்வா புநர்ஜந்ம ம்ரியதே ச புநஃ புநஃ ॥ ௨,௬.

தமஸ் அதிகமுள்ள உயிர், ஆசைகளுக்குப் பின்பட்டு அறிவில்லாமல், மிருகமாக பிறக்கிறது; தாயின் மூலம் பிறந்து, மீண்டும் மீண்டும் மரணமடைகிறது.

ஏவம் கத்வா ஹ்யஸம்க்யாதா யோநீஸ்தாஃ கர்மபூரபி । மாநுஷ்யம் துர்லபம் லப்த்வா கதாசித்தைவயோகதஃ ॥ ௨,௬.

இவ்வாறு எண்ணமுடியாத பிறவிகளை கடந்து, அவை கர்மத்தின் நிலங்கள் எனும் போது, மனிதப் பிறவி என்பது அரிதாக, சில சமயம் விதியின் கூட்டு மூலம் கிடைக்கிறது.

அநுக்ரஹேண மஹதாம் ஹரிம் ஜ்ஞாத்வா விமுச்யதே । ரோகக்ராஹம் மோஹஜாலமபாரம் பவஸாகரம் ॥ ௨,௬.

பெரியவர்களின் அருளால் ஹரியை அறிந்தால், நோயாகிய துயரத்திலிருந்து, மாயை எனும் வலைவிலிருந்து, கடல்போன்ற பிறவி சாகரத்திலிருந்து விடுபடலாம்.

ந பஶ்யாமி திதீர்ஷோரந்யத்ராமஸ்மரணம் விநா । நவநீயம் யதா தத்நோ ஜ்யோதிஃ காஷ்டாதபி க்வசித் ॥ ௨,௬.

பெருங்கடலைத் தாண்ட விரும்புபவருக்கு, இராமனை நினைப்பதைத் தவிர வேறு வழி எனக்கு தெரியவில்லை; தயிரிலிருந்து நெய் கிடைப்பது போல, மரத்திலிருந்து சில சமயம் தீ கிடைப்பது போல.

மந்தநைஃ ஸாதநைரேவம் பரம் ஜ்ஞாத்வா ஸுகீ பவேத் । ஆத்மா நித்யோऽவ்யயஃ ஸத்யஃ ஸர்வகஃ ஸர்வப்ரு'ந்மஹாந் ॥ ௨,௬.

இவ்வாறு முயற்சி செய்து, பரமத்தை அறிந்தால் ஆனந்தம் கிடைக்கும்; ஆத்மா என்றென்றும் நிலைத்தது, அழியாதது, உண்மை, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தது, எல்லாவற்றையும் தாங்கும் பெரியது.

அப்ரமேயஃ ஸ்வயஞ்ஜ்யோதிரக்ராஹ்யோ மநஸாபி யஃ । ஸச்சிதாநந்தரூபோऽஸௌ ஸர்வப்ராணிஹ்ரு'தி ஸ்திதஃ ॥ ௨,௬.

அவன் அளவிட முடியாதவன், தானே ஒளி, மனதாலும் பற்ற முடியாதவன்; சத்து-சித்தானந்தம் ஆகிய இயல்புடையவன், எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்திலும் இருக்கிறான்.

விநஶ்யத்ஸ்வபி பாவேஷு ந விநஶ்யதி கர்ஹிசித் । ஆகாஶஃ ஸர்வபூதேஷு ஸ்திதஸ்தேஜோஜலே ததா ॥ ௨,௬.

எல்லா நிலைகளும் அழிந்தாலும், அவன் ஒருபோதும் அழியான்; ஆகாயம் போல, எல்லா உயிர்களிலும், தீயிலும், நீரிலும் நிலைத்திருக்கிறான்.

ஆத்மா ஸர்வத்ர நிர்லேபஃ பார்திவேஷு யதாநிலஃ । பக்தாநுகம்பீ பகவாந் ஸாதூநாம் ரக்ஷணாய ச ॥ ௨,௬.

ஆத்மா எங்கும் பரவியிருக்கிறது, எதனாலும் ஒட்டப்படாதது, பூமியில் காற்று போல; பக்தர்களுக்கு கருணை காட்டும் பகவான், நல்லவர்களைப் பாதுகாக்கிறான்.

ஆவிர்பவதி லோகேஷுகுணீவாஜ்ஞைஃ ப்ரதீயதே । ஏவம்விவேகத்வயா யோ புத்த்யா ஸம்ஶீலயேத்த்ரு'தி ॥ ௨,௬.

அவன் உலகங்களில் தோன்றுகிறான், அவன் பண்புகளாலும் கட்டளைகளாலும் அறியப்படுகிறான்; இவ்வாறு பகுத்தறிவால், அவனை மனதில் சிந்திக்க வேண்டும்.

பக்தியோகேந ஸந்துஷ்ட ஆத்மாநம் தர்ஶயேதஜஃ । ததஃ க்ரு'தார்தோ பவதி ஸதா ஸர்வத்ர நிஃ ஸ்ப்ரு'ஹஃ ॥ ௨,௬.

பக்தியால் திருப்தியடைந்த பிறகு, பிறவியில்லாதவன் ஆத்மாவை காண்பிக்கிறான்; அப்பொழுது மனிதன் எல்லா இடங்களிலும், எப்போதும் ஆசையில்லாமல் நிறைவை அடைகிறான்.

அதோऽஹங்காரமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஸாநுபந்தே கலேவரே । சரேதஸம்கோ லோகேஷு ஸ்வப்நப்ராயேஷு நிர்மமஃ ॥ ௨,௬.

ஆகையால், அகம்பாவை விட்டு, உடல் இருந்தபோதும், உலகங்களில் பற்றில்லாமல், கனவு போல உள்ளவற்றில் சொந்தமில்லாமல் நடக்க வேண்டும்.

க்வ ஸ்வப்நே நியதம் தைர்யமிந்த்ரஜாலே க்வ ஸத்யதா । க்வ நித்யதா ஶரந்மேகே க்வ வா ஸத்யம் கலேவரே ॥ ௨,௬.

கனவில் நிலையான தைரியம் எங்கே? மாயையில் உண்மை எங்கே? மழைமேகத்தில் நிலைத்த தன்மை எங்கே? உடலில் உண்மை எங்கே?

அவித்யாகர்மஜநிதம் த்ரு'ஶ்யமாநம் சரா சரம் । ஜ்ஞாத்வாசாரவஶீ யோகீ ததஃ ஸித்திமவாப்ஸ்யஸி ॥ ௨,௬.

அறிவில்லாமையும் கர்மாவாலும் தோன்றும், காணப்படும் எல்லா நிலையும், அசையும், அசையாததும்; இதை உணர்ந்து, நடத்தை மீது கட்டுப்பாடு கொண்ட யோகி, பின்னர் Siddhi-யை அடைவான்.

இத்யுக்த்வா தே கதாஃ ஸர்வே ஸாதவோ தீநவத்ஸலாஃ । ஸோऽஹம் ததுக்தமார்கேண ததைவாசரமந்வஹம் ॥ ௨,௬.

அவ்வாறு கூறியவுடன், அந்த நல்லவர்கள், துயருற்றவர்களுக்கு இரக்கம் கொண்டவர்கள், அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள். நான், அவர்கள் சொன்ன வழியைப் பின்பற்றி, அன்றும் தினமும் அதைப் போலவே நடந்தேன்.

ததோऽசிரேணாத்மநீதம் த்ரு'ஷ்டவாநஹமத்புதம் । ஜ்யோதிர்மயம் ஸதாநந்தம் ஶரச்சீதாம்ஶுநிர்மலம் ॥ ௨,௬.

அதற்குப் பிறகு, விரைவில், என் உள்ளத்தில் ஒரு அதிசயமான காட்சியை நான் கண்டேன்; அது ஒளியால் நிரம்பியதாகவும், எப்போதும் ஆனந்தமாகவும், சரத்கால சந்திரனின் குளிர்ந்த ஒளிபோல் தூய்மையாகவும் இருந்தது.

நிஷிச்ய ஸுகஸந்தோஹைர்மாம் க்ரு'த்வாதிகஸஸ்ப்ரு'ஹம் । அந்தர்ஹிதம் மஹதேஜோ யதா ஸௌதாமிநீ திவி ॥ ௨,௬.

அந்தப் பெரும் ஒளி என்னை மகிழ்ச்சியின் அலைகளால் நிரப்பி, இன்னும் அதிகம் விரும்பும் மனநிலையை உண்டாக்கியது; பின்னர், அது வானில் மின்னல் மறைவதைப்போல், கண் பளிச்சென மறைந்துவிட்டது.

பக்த்யா ததேவ மநஸி பாவயந்நஹமத்புதம் । காலே கலேவரம் த்யக்த்வா கதவாந் ஹரிமவ்யயம் ॥ ௨,௬.

அந்த அதிசயத்தை என் மனத்தில் பக்தியுடன் சிந்தித்துக்கொண்டே இருந்தேன்; காலப்போக்கில், இந்த உடலை விட்டு, அழியாத ஹரியை அடைந்தேன்.

தஸ்யேச்சயா புநர்ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மணோ மேऽபவஜ்ஜநிஃ । அநுக்ரஹாத்பகவதஸ்த்ரிஷு லோகேஷு நிஃ ஸ்ப்ரு'ஹஃ ॥ ௨,௬.

அவரது சித்தத்தினால், பிரம்மனே, நான் மறுபடியும் பிரம்மாவின் மூலம் பிறந்தேன்; பகவானின் அருளால், மூன்று உலகங்களிலும் எனக்கு ஆசை இல்லாமல் ஆனேன்.

ஆபீடயந்முஹுர்வோணாம் காயமாநஶ்சராம்யஹம் । இத்யுக்த்வா மே ஸ்வாநுபவம் யயௌ யாத்ரு'ச்சிகோ முநிஃ ॥ ௨,௬.

நான் மீண்டும் மீண்டும் உதடுகளை இறுக்கி, பாடிக்கொண்டே திரிந்தேன்; இவ்வாறு என் அனுபவத்தைச் சொன்னவுடன், அந்த முனிவர் வந்தபடியே சென்றார்.

மமாபி பரமாஶ்சர்யம் ஸந்தோஷஶ்ச மஹாநபூத் । அதஸ்தே ஸாதுஸங்கத்யா பக்த்யா ச பரமாத்மநஃ ॥ ௨,௬.

எனக்கும் மிகுந்த ஆச்சரியமும், பெரும் திருப்தியும் ஏற்பட்டது; ஆகவே, நல்லவர்களுடன் சேர்ந்து, பரமாத்மாவை பக்தியுடன் நினைத்தால்—

விஶுத்தம் நிர்மலம் ஶாந்தம் மநோ நிர்வ்ரு'திமேஷ்யதி । அநேகஜந்மஜநிதம் பாதகம் ஸாதுஸம்கமே ॥ ௨,௬.

மனம் தூய்மையும், குறையற்ற அமைதியும் அடைந்து மகிழ்ச்சி பெறும்; பல பிறவிகளில் செய்த பாவங்கள் நல்லவர்களின் சேர்க்கையில் அழிகின்றன.

க்ஷிப்ரம் நஶ்யதி தர்மஜ்ஞ ஜலாநாம் ஶரதோ யதா । வைஶ்ய உவாச । பீத்வா தே வாக்யபீயூஷம் ஸ்வாந்தம் மே ஶாந்திமாகமத் ॥ ௨,௬.

தர்மத்தை அறிந்தவரே, அது விரைவில் அழிகிறது; சரத்காலம் நீரை உலர்த்துவது போல. வைசியன் கூறினான்: 'உங்கள் வார்த்தைகளின் அமுதை அருந்தி, என் மனம் அமைதியை அடைந்தது.'

ஸர்வதீர்தபலம் மேऽத்ய ஸஞ்ஜாதம் தவ தர்ஶநாத் । இதி ஶ்ருத்வா வசஸ்தஸ்ய ப்ரோவாச ரு'பிஸத்தமஃ ॥ ௨,௬.

உங்களைப் பார்த்ததனால், எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும் எனக்குக் கிடைத்தது; அவன் சொன்னதை கேட்டதும், சிறந்த முனிவர் பதிலளித்தார்—

லோமஶ உவாச । ஹிதாய தவ ராஜேந்த்ர த்ரிவர்கபலமிச்சதஃ । யத்த்வயா ஸுக்ரு'தம் பூரிவ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் விநா க்ரு'தம் ॥ ௨,௬.

லோமசர் கூறினார்: உனது நன்மைக்காக, அரசே, மூன்று பொருள்களின் பலனை விரும்பி, நீ செய்த எல்லா நற்காரியங்களும், பெரிய காளையை வழங்கியதைத் தவிர்த்து—

மந்யேऽகிஞ்சத்கரம் ஸர்வம் நீஹாரஸலிலம் யதா । வ்ரு'ஷோத்ஸர்கஸமம் கிஞ்சித்ஸாதநம் ந மஹீதலே ॥ ௨,௬.

அவை அனைத்தும் பனி நீர் போல சிறிதாகவே எனக்குத் தோன்றுகின்றன; இந்த பூமியில் காளை வழங்கும் தானத்துக்கு சமமான செயல் வேறில்லை.

அநாயாஸேந கச்சந்தி கதிம் தே புண்யகர்மணாம் । வ்ரு'ஷோத்ஸர்கஃ க்ரு'தோ யேந அஶ்வமேதஸ்ய யாஜகஃ ॥ ௨,௬.

புண்ணியமான செயல்கள் செய்தவர்கள் எளிதில் தங்கள் இலக்கை அடைகிறார்கள்; காளை தானம் செய்தவர், அசுவமேத யாகம் நடத்துபவரைப் போல் உயர்ந்தவர்.

உபௌ ஸமௌ மயா த்ரு'ஷ்டௌ திவ்யௌ தௌ ஶக்ரஸந்நிதௌ । அதஸ்த்வம் புஷ்கரம் கத்வா வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் விதாய ச ॥ ௨,௬.

அவர்கள் இருவரையும், தேவர்களின் அரசன் அருகில், நான் தெய்வீகமாக பார்த்தேன்; எனவே, நீ புஷ்கரத்திற்கு சென்று, காளை தானம் செய்.

ததோ யாஹி க்ரு'ஹம் ஸாதோ யேந ஸர்வம் க்ரு'தம் பவேத் । விபஶ்சிதுவாச । ததஃ ஸ புநராகத்ய கார்திக்யாம் புஷ்கரே வரே ॥ ௨,௬.

பின்னர், நல்லவரே, நீ வீட்டிற்கு திரும்பு; அதனால் எல்லாம் நிறைவேறும். பண்டிதன் கூறினான்: அதன்பின், கார்த்திகை மாதத்தில் அவன் மீண்டும் புஷ்கரத்திற்கு வந்தான்.

வராஹரூபீ பகவாந் யத்ராஸ்தே யஜ்ஞபூரகஃ । சகார விதிவத்ஸர்வம் யுத்கம்ரு'ஷிஸத்தமைஃ ॥ ௨,௬.

அங்கு, யாகங்களை நிறைவேற்றும் வராக ரூபத்தில் பகவான் இருப்பார்; அவன், சிறந்த முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, எல்லா கிரியைகளையும் முறையாகச் செய்தான்.