கருடபுராணம்

அத வா ரக்தவர்ணஸ்து ஸர்வேஷாமேவ ஶஸ்யதே । பிதா பிதாமஹஶ்சைவ ததைவ ப்ரபிதாமஹஃ ॥ ௨,௬.

அல்லது, சிவப்பு நிறக் காளை எல்லாருக்கும் சிறந்ததாகப் போற்றப்படுகிறது; தந்தை, தாத்தா, பெரிய தாத்தா ஆகியோருக்கும் அது பொருந்தும்.

ஆஶாஸதே ஸுதம் ஜாதம் வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் கரிஷ்யதி । தர்மஸ்த்வம் வ்ரு'ஷரூபேண ஜகதாநந்ததாயகஃ ॥ ௨,௬.

ஒரு மகன் பிறந்து, இந்தக் காளை விடும் யாகம் செய்வான் என்று அவர்கள் ஆசைப்படுகிறார்கள்; நீயே தர்மம் வடிவாக இருந்து, உலகிற்கு ஆனந்தம் தருகிறாய்.

அஷ்டமூர்தேரதிஷ்டாநமதஃ ஶாந்திம் ப்ரயச்ச மே । கங்காயமுநயோஃ பேயமந்தர்வேதி த்ரு'ணம் சர ॥ ௨,௬.

எட்டு வடிவங்களைக் கொண்ட இறைவனின் வாசமாக நீ இருக்கிறாய்; எனக்கு அமைதி அளி; கங்கை, யமுனை நதிகளின் நீரைப் பருகி, யாக சபையில் புல் மேய்ந்து மகிழ்.

தர்மராஜஸ்ய புரதோ வாச்யம் மே ஸுக்ரு'தம் வ்ரு'ஷ । தக்ஷிணாம்ஸே த்ரிஶூலாங்கம் வாமோரௌ சக்ரசிஹ்நிதம் ॥ ௨,௬.

தர்மராஜன் முன், என் நல்வினைகளை நீ சொல்ல வேண்டும், காளையே; உன் வலது தோளில் திரிசூலம் குறி, இடது தொடையில் சக்கரம் குறி உள்ளது.

இதி ஸம்ப்ரார்த்ய வ்ரு'ஷபம் கந்தபுஷ்பாக்ஷதாதிபிஃ । வ்ரு'ஷம் தத்ஸதரீயுக்தம் பூஜயித்வா ஸமுத்ஸ்ரு'ஜேத் ॥ ௨,௬.

இவ்வாறு வேண்டி, வாசனை, பூ, அரிசி போன்றவற்றால் காளையையும், பசுவும் கூடியதை வழிபட்டு, அதை விட வேண்டும்.

தஸ்மாத்ராஜந் விதாநேந வ்ரு'ஷோத்ஸர்கம் ஸமாசர । பஹுஸாதநயுக்தஸ்ய நாந்யதா ஸத்கதிஸ்தவ ॥ ௨,௬.

ஆகையால், அரசே, விதிப்படி காளை விடும் யாகம் செய்; பல வளங்கள் உள்ளவர்க்கு, இதைவிட நல்ல வழி இல்லை.

ஆஸீத்த்ரேதாயுகே பூர்வம் விதேஹநகரே ந்ரு'ப । ப்ராஹ்மணோ தர்மவத்ஸேதி ஸ்வகர்மநிரதஃ ஸுதீஃ ॥ ௨,௬.

முன்னொரு காலத்தில், திரேதா யுகத்தில், விதேக நகரில், தன் கடமையில் நிலைத்த, ஞானம் உள்ள தர்மவத் என்ற பிராமணர் இருந்தார்.

விஷ்ணுபக்தோऽதிதேஜஸ்வீ யதாலாபேந துஷ்டிக்ரு'த் । பித்ரு'பர்வணி ஸம்ப்ராப்தே குஶார்யோ காநநம் யயௌ ॥ ௨,௬.

விஷ்ணுவை பக்தியுடன் வழிபடும், மிகுந்த ஒளியுடைய, கிடைத்ததைப் போதுமானது என்று மகிழும் அவர், பித்ரு தினம் வந்தபோது, தருமை எடுக்க காட்டுக்குச் சென்றார்.

அடந்நிதஸ்ததஸ்தத்ர சிந்வந் குஶபலாஶகம் । ஸஹஸோபேத்ய புருஷாஶ்சாத்வாரஶ்சாருதர்ஶநாஃ ॥ ௨,௬.

அங்கு, இங்கும் அங்கும் சுற்றி, தருமை, பளாஷம் ஆகிய புல்களை சேகரித்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென, பயங்கரமான நான்கு பேர் அவரிடம் வந்தனர்.

விப்ராந்தமநஸம் க்ரு'ஹ்ய ப்ரத்யக்ஜக்முர்விஹாயஸா । பஹுவ்ரு'க்ஷஸமாகீர்ணம் கிரிதுர்கபயாநகம் ॥ ௨,௬.

அவரது மனது குழப்பமடைந்தபோது, அவர்கள் பிடித்து, மேற்கு திசை நோக்கி விண்வழியாக அழைத்துச் சென்றார்கள்; அது மரங்கள் நிறைந்த, மலைகளும் பயங்கரமும் ஆன காட்டாக இருந்தது.

வநாத்வநாந்தரம் நிந்யுர்நதீநதஸமாகுலம் । ஸ தத்ர நகரம் ராஜந் ததர்ஶ பஹுவிஸ்தரம் ॥ ௨,௬.

அவர்கள் காட்டிலிருந்து இன்னொரு காட்டிற்கும், ஆறுகள், நதிகள் நிறைந்த இடங்களாகக் கொண்டு சென்றார்கள்; அங்கு, அரசே, அவர் பரந்து விரிந்த ஒரு நகரத்தை கண்டார்.

கோபுரத்வாரரசிதம் ஸௌதப்ராஸாதமண்டிதம் । சத்வராபணபண்யாதிநரநாரீஸமாகுலம் ॥ ௨,௬.

கோபுரம் கொண்ட வாசல்கள், அரண்மனைகள் மற்றும் மாளிகைகள் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சதுக்கங்கள், சந்தைகள், வியாபாரிகள், ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் கூட்டமாய் நிரம்பியிருந்தது.

தூர்யத்வந்த்வாபிநிர்கோஷவீணாபடஹநாதிதம் । காம்ஶ்சித்க்ஷுதார்திதாந்தீநாந்மலிநாந்விகதௌஜஸஃ ॥ ௨,௬.

இரட்டையாய் இசைக்கப்படும் வாத்தியங்கள், வீணை, பறை ஆகியவற்றின் ஒலி முழங்க, அங்கு சிலர் பசிக்காக வருந்தி, துயரத்துடன், அழுக்காகவும், பலஹீனமாகவும் இருந்தார்கள்.

ததோऽதிதுஷ்டாந்மலிநாந்வஸ்த்ரகண்டஸமாவ்ரு'தாந் । அக்ரதோ ஹ்ரு'ஷ்டபுஷ்டாம்ஶ்ச ஸ்வர்ணவஸ்த்ரோபஶோபிதாந் ॥ ௨,௬.

அதன்பின், சிலர் மிகவும் திருப்தியுடன், பழைய உடைகள் அணிந்திருந்தும், முன்புறம் சிலர் மகிழ்ச்சியுடன், ஆரோக்கியமாகவும், பொன்னாலும் நறுமணப் பொருட்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்தார்கள்.

ததோऽபி ஸுரஸம்காஶாந்ஸ த்ரு'ஷ்ட்வா விஸ்மிதோऽபவத் । கிம் ஸ்வப்ந உத மாயா வை மதீயோ மாநஸோ ப்ரமஃ ॥ ௨,௬.

அதற்கு அப்பால், தேவரைப் போல் பிரகாசமாக இருந்தவர்களை பார்த்து, அவன் ஆச்சரியமடைந்தான்: 'இது கனவா, மாயையா, இல்லையெனில் என் மனதின் குழப்பமா?' என்று எண்ணினான்.

ஸந்திஹாநம் த்விஜம் நிந்யுஃ புருஷா ராஜஸந்நிதிம் । ஸதத்ததர்ஶ விப்ரஸ்து ஸ்வர்ணப்ராஸாதமந்திரே ॥ ௨,௬.

அவன் சந்தேகத்தில் இருந்தபோது, சிலர் அந்தப் பிராமணனை அரசரின் முன்னிலையில் அழைத்துச் சென்றார்கள்; அங்கு அந்தப் பிராமணன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரண்மனையைப் பார்த்தான்.

ஸிம்ஹாஸநம்மஹாதிவ்யம் சத்ரசாமரவீஜிதம் । தத்ரோப விஷ்டம் ராஜாநம் கிரீடகநகோஜ்ஜ்வலம் ॥ ௨,௬.

அங்கு பெரிய, தெய்வீகமான சிம்மாசனம் குடை, சாமரம் வீசப்பட்டு, அதில் பொன் மிளிரும் கிரீடம் அணிந்த அரசர் அமர்ந்திருந்தார்.

மஹத்யா ச ஶ்ரியா யுக்தம் ஸ்தூயமாநம் ஸுவந்திபிஃ । ராஜாபி த்ரு'ஷ்ட்வா தம் விப்ரம் ப்ரத்யுத்தாய க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ ॥ ௨,௬.

அரசர் பெரும் மகிமையுடன், சிறந்த பாராட்டுப் பாடகர்கள் புகழ்ந்தபடி இருந்தார்; அந்தப் பிராமணனைப் பார்த்த அரசர் எழுந்து, கைகூப்பி வரவேற்றார்.

பூஜயாமாஸ விதிவந்மதுபர்காஸ நாதிபிஃ । ஸந்துஷ்டமநஸம் தேவமஸ்தௌஷீத்பரயா முதா ॥ ௨,௬.

அவர் முறையோடு மதுபர்க்கம் முதலான பொருட்களால் அந்தப் பிராமணனைப் பூஜை செய்து, மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் கடவுளை போற்றினார்.

அத்ய மே ஸபலம் ஜந்ம பாவிதஞ்ச குலம் ப்ரபோ । விஷ்ணுபக்தஸ்ய தர்மஸ்ய யத்தே த்ரு'க்கோசரம் கதஃ ॥ ௨,௬.

'இன்று என் பிறவி பயனடைந்தது, என் குலம் தூய்மை பெற்றது, பிரபுவே! விஷ்ணு பக்தியும் தர்மத்தையும் கொண்டவர் உங்கள் பார்வைக்கு வந்திருக்கிறார்.'

நத்வா ஸ்துத்வா பஹுவிதமுவாசாநுவஸந்ந்ரு'பஃ । யதஃ ஸமாகதோ தேவஃ புநஸ்தத்ரைவ நீயதாம் ॥ ௨,௬.

மணக்கூட்டிப் பலவகை புகழ்ச்சி பாடி, அரசர் அமர்ந்து கூறினார்: 'இந்தத் தெய்வம் வந்துள்ளதால், அவரை மீண்டும் அங்கே அழைத்துச் செல்லுங்கள்.'

இதி ஶ்ருத்வா வசோ ராஜ்ஞஃ பப்ரச்ச த்விஜபுங்கவஃ । ப்ராஹ்மண உவாச । கோऽயம் தேஶ குதோ லோகா உத்தமா மத்யமாதமாஃ ॥ ௨,௬.

அரசரின் வார்த்தைகளை கேட்ட பிராமணர் கேட்டார்: 'இது எந்த இடம்? இந்த உலகங்கள் எங்கிருந்து வந்தவை—மேன்மை, நடுத்தர, கீழ்மை என?'

கேந புண்யேந து பவாந்பாரமேஷ்ட்யவிபூஷிதஃ । கிமர்தமஹமாநீதஃ புநஸ்தத்ரைவ நீயதே ॥ ௨,௬.

'எந்த புண்ணியத்தால் நீங்கள் பிரம்மாவின் மகிமையுடன் இருக்கிறீர்கள்? என்ன காரணத்தால் என்னை இங்கு கொண்டு வந்தீர்கள், மீண்டும் ஏன் அங்கே அழைக்கிறீர்கள்?'

அபூர்வமிவ பஶ்யாமி ஸர்வம் ஸ்வப்நகதோ யதா । ராஜோவாச । ஸ்வதர்மநிரதோ யஸ்து ஹரிபக்திரதஃ ஸதா ॥ ௨,௬.

'எல்லாம் புதிதாய், கனவில் இருப்பதுபோல் எனக்குத் தோன்றுகிறது.' அரசர் கூறினார்: 'தன் தர்மத்தில் நிலைத்தும், எப்போதும் ஹரிக்கு பக்தியுடன் இருப்பவரே—'

விரக்த இந்த்ரியார்தேப்யஃ ஸ மே பூஜ்யோ ந ஸம்ஶயஃ । தீர்தயாத்ராபரோ நித்யம் வ்ரு'ஷோத்ஸர்கவிஶேஷவித் ॥ ௨,௬.

'இந்திரிய சுகங்களில் ஆசை இல்லாதவர், அவர் எனக்கு வழிபடத் தகுதியானவர் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை; எப்போதும் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டு, வृषப தானத்தின் சிறப்பை அறிந்தவரும் ஆவார்.'

ஸத்யதாநபரோ யஸ்து ஸ நமஸ்யோ திவௌகஸாம் । தர்ஶநார்தமிஹாநீதஃ பூஜார்ஹஶ்ச பரந்தப ॥ ௨,௬.

'உண்மை மற்றும் தானத்தில் நிலைத்திருப்பவர், தேவர்களாலும் வணங்கப்படவேண்டியவர்; அவரை தரிசிக்க இங்கு கொண்டு வந்தோம், அவர் பூஜைக்கு உரியவரும் ஆவார், பகைவரை வெல்வோனே.'

அநுக்ரு'ஹாண மாம் தேவ க்ஷமஸ்வ மம ஸாஹஸம் । இத்யுக்த்வா தர்ஶயாமாஸ மந்த்ரிணாம் ஸம்ஜ்ஞயா ப்ருவஃ ॥ ௨,௬.

'என்னை அருள்புரிய வேண்டும், தேவனே, என் தவறை மன்னிக்க வேண்டும்.' என்று கூறி, அரசர் கண்களால் அமைச்சர்களிடம் சைகை செய்தார்.

வதிஷ்யதி ஸமக்ரம் தே ஸ்வயம் வக்தும் ந ஸாம்ப்ரதம் । ஸாமந்தஃ ஸர்வவேதஜ்ஞோ ஜ்ஞாத்வா ஹார்தம் ந்ரு'பஸ்ய ச ॥ ௨,௬.

'அவர் உங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் விரிவாகச் சொல்வார்; இப்போது நான் பேச ஏற்ற நேரம் அல்ல.' அந்த அமைச்சர், எல்லா வேதங்களையும் அரசரின் மனதையும் அறிந்தவர்—

விபஶ்சிதுவாச । பூர்வஜந்மநி வைஶ்யோऽயம் விஶ்வம்பர இதி ஶ்ருதஃ । விராதநகரே விப்ர த்விஜதேவவிபூஷிதே ॥ ௨,௬.

அந்த அறிஞர் கூறினார்: 'முந்தைய பிறவியில் இவர் விஷ்வம்பரன் என்ற பெயருடைய வைசியர்; விராதன நகரத்தில், பிராமணர்களும் தேவர்களும் புகழ்பெற்ற இடத்தில் வாழ்ந்தார், பிராமணரே.'