கருடபுராணம்

மாஸே சைகாதஶே பூர்ணே புரம் ரௌத்ரம் ஸ கச்சதி । கச்சந்நேவ விலபதே யதா ப்ரு'ஷ்டே ப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

பதினொன்றாம் மாதம் முடிந்ததும், அவன் பயங்கரமான நகரத்திற்குச் செல்கிறான்; போகும் வழியிலேயே, பின்னால் அழுத்தப்பட்டவன் போல அவன் அழுகிறான்.

க்வாஹம் ஸதூலீஶயநே பரிவர்தந் க்ஷணே க்ஷணே । படஹஸ்தப்ரஷ்டயஷ்டிக்ரு'ஷ்டப்ரு'ஷ்டஃ க்வ வா புநஃ ॥ ௨,௫.

'நான் மென்மையான மெத்தையில் இடமாற்றம் செய்து உறங்கிய நாட்கள் எங்கே? இப்போது காவலரின் கையில் இருந்து விழுந்த கம்பியால் என் முதுகு இழுக்கப்படுவது எங்கே?' என்று வருந்துகிறான்.

க்ஷிதௌ தத்தஞ்ச பிண்டாதி புக்த்வா தத்ர ததோ வ்ரஜேத் । பயோவர்ஷணமித்யேதந்நாமகம் புரமண்டஜ ॥ ௨,௫.

பூமியில் வழங்கப்பட்ட பிண்டம் முதலியன உண்டவுடன், அங்கிருந்து பாயுவர்ஷணம் எனப்படும் நகரத்திற்குச் செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் விலபதே குடாரைர்மூர்த்நி தாடிதஃ । க்வ ப்ரு'த்யகோமலகரைர்கந்ததைலாவஸேசநம் ॥ ௨,௫.

அவன் செல்லும் வழியில், தலை மீது கூரிய கோடாரியால் அடிக்கப்படும்போது, 'என் ஊழியர்களின் மென்மையான கைகளால் வாசனை எண்ணெய் பூசப்பட்ட நாட்கள் எங்கே?' என்று புலம்புகிறான்.

க்வ கீநாஶாநுகைஃ க்ரோதாத்குடாரைஃ ஶிரஸி வ்யதா । ஊநாப்திகஞ்ச யச்ச்ராத்தம் தத்ர புங்க்தே ஸுதுஃ கிதஃ ॥ ௨,௫.

'யமதூதர்களின் கோபத்தால் கூரிய கோடாரியால் என் தலையில் ஏற்பட்ட வலி எங்கே?' என்று சொல்லி, ஆண்டு முடிவதற்கு முன் செய்யப்படும் ஸ்ராத்த்தத்தை அங்கு மிகுந்த துயருடன் அனுபவிக்கிறான்.

ஸம்பூர்ணே து ததோ வர்ஷே ஶீதாட்யம் நகரம் வ்ரஜேத் । கச்சந்நேவம் சுரிகயா ச்சிந்நஜிஹ்வஸ்து ரோதிதி ॥ ௨,௫.

ஆண்டு முடிந்ததும், அவன் குளிர் நிறைந்த நகரத்திற்குச் செல்கிறான்; போகும் வழியிலேயே, கத்தியால் நாக்கு வெட்டப்பட்டு, அவன் அழுகிறான்.

ப்ரியாலாபைஃ க்வ ச ஸஸமதுரத்வஸ்ய வர்ணநம் । உக்தமாத்ரேऽஸிபத்ராதிஜிஹ்வாச்சேதஃ க்வ சைவ ஹி ॥ ௨,௫.

'இனிமையான வார்த்தைகளும், அன்பும் கொண்ட பேச்சும் எங்கே? இப்போது ஒரு சொல் பேசினாலே, கூரிய காடுகளில் என் நாக்கு வெட்டப்படுவது எங்கே?' என்று புலம்புகிறான்.

வார்ஷிகம் பிண்டதாநாதி புக்த்வா தத்ர ப்ரஸர்பதி । பஹுபீதிகரம் தத்தத்பிண்டஜம் தேவமாஸ்திதஃ ॥ ௨,௫.

ஆண்டுதோறும் செய்யப்படும் பிண்டதானம் முதலியன உண்டவுடன், பலவிதமான பயத்தால் நடுங்கி, அவனுக்காக பிண்டம் ஏற்கும் தேவனிடம் செல்கிறான்.

ப்ரகாஶயதி பாப்பாநமாத்மாநஞ்ச விநிந்ததி । யோஷிதப்யேவமேதஸ்மிந்மார்கே வை பரிதேவதி ॥ ௨,௫.

அவன் தன் பாவமான குடிப்பழக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தி, தன்னைத் திட்டிக்கொள்கிறான்; அந்த வழியில் பெண்களும் இப்படியே புலம்புகிறார்கள்.

ததோ யாம்யம் நாதிதூரே நகரம் ஸ ஹி கச்சதி । சத்வாரிம்ஶத்யோஜநாநி சதுர்யுக்தாநிவிஸ்த்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

அதன்பின், யமனின் நகரம் அருகிலேயே இருப்பதால், அவன் அங்கு செல்கிறான்; அந்த நகரம் நான்கு திசைகளிலும் நாற்பது யோஜனை பரப்பளவில் உள்ளது.

த்ரயோதஶ ப்ரதீஹாராஃ ஶ்ரவணா நாம தத்ர வை । ஶ்ரவணாகர்மதஸ்துஷ்யந்த்யந்யதா க்ரோதமாப்நுயுஃ ॥ ௨,௫.

அங்கு பதின்மூன்று காவலர்கள் உள்ளார்கள்; அவர்கள் 'ஶ்ரவணர்கள்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் கடமைகளை கேட்டு மகிழ்வார்கள்; இல்லையெனில் கோபமடைவார்கள்.

ததஸ்தத்ராஶு ரக்தாக்ஷம் பிந்நாஞ்ஜநசயோபமம் । ம்ரு'த்யுகாலாந்தகாதீநாம் மத்யே பஶ்யதி வை யமம் ॥ ௨,௫.

அங்கு அவன் விரைவாக, இரத்தம் போன்ற சிவப்பான கண்களுடன், உடைந்த காஜல்போல் தோற்றமுடைய யமனை, மரணம், காலம் மற்றும் பிறருடன் பார்க்கிறான்.

தம்ஷ்ட்ராகராலவதநம் ப்ரு'குடீதாருணாக்ரு'திம் । விரூபைர்போஷணைர்வக்த்ரைர்வ்ரு'தம் வ்யாதிஶதைஃ ப்ரபும் ॥ ௨,௫.

பயங்கரமான பற்கள், கோபமாக கூச்சல் கூடிய முகம், வித்தியாசமான ஆபரணங்கள், வியத்தகு வடிவங்கள், நூற்றுக்கணக்கான நோய்கள் சூழ்ந்த தலைவனை அவன் காண்கிறான்.

தண்டாஸக்தமஹாபாஹும் பாஶஹஸ்தம் ஸுபைரவம் । தந்நிர்திஷ்டாம் ததோ ஜந்துர்கதிம் யாதி ஶுபாஶுபாம் ॥ ௨,௫.

அவன் பெரிய கை கொண்டவன், கையில் தண்டும் பாசமும் பிடித்திருப்பதை, மிகவும் பயங்கரமாக இருப்பதை காண்கிறான்; பின்னர் அவன் சொன்ன நல்லதோ, கெட்டதோ அந்த இடத்திற்கு அந்த உயிர் செல்கிறது.

பாபீ பாபாம் கதிம் யாதி யதா தே கதிதம் புரா । சத்ரோபாநஹதாதாரோ யே ச வேஶ்மப்ரதாயகாஃ ॥ ௨,௫.

பாவிகள் முன்பு கூறியபடி பாவமான இடத்திற்கே செல்கிறார்கள்; குடை, செருப்பு, வீடு வழங்குபவர்கள் வேறுவிதமான பயனை அடைகிறார்கள்.

யே து புண்யக்ரு'தஸ்தத்ர தே பஶ்யந்தி யமம் ததா । ஸௌம்யாக்ரு'திம் குண்டலிநம் மௌலிமந்தம் த்ரு'தஶ்ரியம் ॥ ௨,௫.

ஆனால் புண்ணியம் செய்தவர்கள் அப்போது அங்கே யமனை, மென்மையான உருவில், குண்டலங்கள் அணிந்தும், கிரீடம் சூடியும், ஒளிவீசும் அழகுடன் காண்கிறார்கள்.

ஏகாதஶே த்வாதஶே ஹி ஷண்மாஸே ஆப்திகே ததா । விப்ராந் பஹூந் போஜயேத்தத்ர யந்மஹதீ க்ஷுதா ॥ ௨,௫.

பதினொன்றாம் அல்லது பன்னிரண்டாம் நாளிலும், ஆறாம் மாதத்திலும், ஆண்டு விழாவிலும், அங்கே பல பிராமணர்களை உணவளிக்க வேண்டும்; அவர்களுக்கு பேராகா.

ஜீவந் புத்ரகலத்ராதிப்ரதிஷ்டமிதரைஃ கக । யோ ந ஸாதயதி ஸ்வார்தமேவம் பஶ்சாத்திகித்யதே ॥ ௨,௫.

பறவையே, உயிருடன் இருக்கும்போது, மகன்கள், மனைவி மற்றும் பிறர் சொல்வதைக் கடைபிடிக்காமல், தனக்கே பயன் பார்ப்பவன், பின்னர் வருந்துகிறான்.

ஏதத்தே ஸர்வமாக்யாதம் ஸம்யமிந்யாம் யதாகதி । ப்ரோக்தமாவர்ஷக்ரு'த்யம் தே கிமந்யச்ச்ரோதுமிச்சஸி ॥ ௨,௫.

சம்யமினியில் பயணம் பற்றிய அனைத்தையும் உனக்கு விளக்கியேன்; ஆண்டு செய்யவேண்டிய காரியங்களும் சொன்னேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௬ கருட உவாச । அபி ஸாதநயுக்தஸ்ய தீர்ததாநரதஸ்ய ச । அக்ரு'தே து வ்ரு'ஷோத்ஸர்கே பரலோககதிர்ந ஹி ॥ ௨,௬.

கருடா கூறினான்: ஆன்மிக சாதனையில் ஈடுபட்டவராகவும், தீர்த்தயாத்திரை மற்றும் தானம் செய்வவராகவும் இருந்தாலும், காளை விடுதல் செய்யவில்லை என்றால், பிற உலகிற்குச் செல்ல முடியாது.

தஸ்மாத்க்ரு'ஷ்ண வ்ரு'ஷோத்ஸர்கஃ கர்தவ்ய இதி மே ஶ்ருதம் । கிம் பலம் வ்ரு'ஷயஜ்ஞஸ்ய புரா கேந க்ரு'தோ ஹரே ॥ ௨,௬.

அதனால், கிருஷ்ணா, காளை விடுதல் அவசியம் என்று நான் கேட்டுள்ளேன்; அந்த யாகத்தால் கிடைக்கும் பலன் என்ன? முதலில் யார் செய்தார், ஹரியே?

அநட்வாந் கீத்ரு'ஶஃ ப்ரோக்தஃ கஸ்மிந் காலே விஶேஷதஃ । கோ விதிஸ்தஸ்ய நிர்திஷ்டஃ ஸர்வம் மே க்ரு'பயா வத ॥ ௨,௬.

எப்படி ஒரு காளை விட வேண்டும், எந்த நேரத்தில் செய்ய வேண்டும், அதன் முறையென்ன? தயவுசெய்து அனைத்தையும் எனக்கு விளக்கவும்.

ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண உவாச । இதிஹாஸம் மஹாபுண்யம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ககேஶ்வர । ப்ரஹ்மபுத்ரேண யத்ப்ரோக்தம் ராஜாநம் வீரவாஹநம் ॥ ௨,௬.

ஸ்ரீகிருஷ்ணா கூறினான்: பறவைகளின் அதிபதியே, மிகப் பெரும் புண்ணியம் தரும் ஒரு பழைய கதையை நான் சொல்கிறேன்; அதைக் பிரம்மாவின் மகன், வீரவாகனன் என்ற அரசனுக்குச் சொன்னான்.

விராதநகரே ராஜா வீரவாஹநநாமகஃ । தர்மாத்மா ஸத்யஸந்தஶ்ச வதாந்யோ விப்ரதுஷ்டிக்ரு'த் ॥ ௨,௬.

விராத நகரில் வீரவாகனன் என்ற ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் தர்மத்திலும், உண்மையிலும் நிலைத்தவன், தாராளமானவன், பிராமணர்களை மகிழ்விப்பவனும் ஆவான்.

ஸ கதாசித்வநம் வீரோ மஹாத்மாகேடகம் கதஃ । கிஞ்சித்ப்ரஷ்டுமநாஸ்தார்க்ஷ்ய வஸிஷ்டஸ்யாஶ்ரமம் யயௌ ॥ ௨,௬.

ஒருநாள் அந்த வீரரும், பெரிய உள்ளத்தையும் கொண்ட அரசனும், வேட்டைக்காக காட்டுக்குச் சென்றான்; பின்னர், ஏதோ கேட்க வேண்டும் என்று எண்ணி வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

நமஸ்க்ரு'த்ய முநிம் தத்ர க்ரு'தாஸநபரிக்ரஹஃ । பஶ்ரயாவநதோ ராஜா பப்ரச்ச ரு'ஷிஸம்ஸதி ॥ ௨,௬.

அங்கே முனிவருக்கு வணங்கி, இருக்கை ஏற்று, அடக்கம் கொண்டு அமர்ந்த அரசன், முனிவர்களின் கூட்டத்தில் கேள்வி கேட்டான்.

ராஜோவாச । முநே மயா க்ரு'தோ தர்மோ யதாஶக்தி ப்ரயத்நதஃ । யமஸ்ய ஶாஸநம் ஶ்ருத்வா பிபேமி நிதராம் ஹ்ரு'தி ॥ ௨,௬.

அரசன் கூறினான்: முனிவரே, என் சக்திக்கு ஏற்றவாறு நான் தர்மம் செய்துள்ளேன்; ஆனாலும், யமனின் ஆட்சி பற்றி கேள்விப்பட்டு, என் மனதில் மிகுந்த பயம் உள்ளது.

யமஞ்ச யமதூதாம்ஶ்ச நிரயாந் கோரதர்ஶநாந் । ந பஶ்யாமி மஹாபாக ததா வத தயாநிதே ॥ ௨,௬.

மகிழ்ச்சியுள்ளவரே, யமனையும், அவன் தூதர்களையும், பயங்கரமான நரகங்களையும் நான் காணவில்லை; தயவுசெய்து எனக்கு விளக்குங்கள், கருணையின் கடலே.

வஸிஷ்ட உவாச । தர்மா பஹுவிதா ராஜந் வர்ண்யந்தே ஶாஸ்த்ரகோவிதைஃ । ஸூக்ஷ்மத்வாந்ந விஜாநந்தி கர்மமார்கவிமோஹிதாஃ ॥ ௨,௬.

வசிஷ்டர் கூறினார்: அரசே, பலவகை தர்மங்கள் ஞானிகள் மூலம் விவரிக்கப்படுகின்றன; ஆனால் அவை நுண்ணியமானவை என்பதால், கர்ம பாதையில் மயங்குபவர்கள் அதை உணர முடியவில்லை.