கருடபுராணம்

உகைஃ காகைர்பகோலூகைஸ்தீக்ஷ்ணதுண்டைர்விதுத்யதே । மநுஜாநாம் ஹிதம் தாநமந்தே வைதரணீ கக ॥ ௨,௫.

அங்கே கூரிய அலகுள்ள காகங்கள், கொக்குகள், ஆந்தைகள் அவரை கிழிக்கின்றன. மனிதர்கள் இறுதியில் செய்யும் தானம் வைதரணியை கடக்க உதவுகிறது, பறவையே.

தத்தா பாபம் தஹேத்ஸர்வம் மம லோகந்து ஸா நயேத் । மப்தமே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே புரம் பஹ்வாபதம் ம்ரு'தஃ ॥ ௨,௫.

அந்த தானம் எல்லா பாவங்களையும் எரித்து, என்னை மறுமையுலகுக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. மாதம் முடிந்ததும், இறந்தவன் பல அபாயங்கள் நிறைந்த நகரை அடைகிறான்.

வ்ரஜேத்து ஸோதகம் புக்த்வா பிண்டம் வை ஸப்தமாஸிகம் । வ்ரஜந்நேவம் விலபதே பரிகாஹதிபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

ஏழாம் மாத பிண்டத்தை நீருடன் உண்டு, அவன் அந்த வழியில் செல்லும்போது, இரும்புக் கம்பிகளால் அடிபட்டு, இவ்வாறு புலம்புகிறான்.

ந தத்தம் ந ஹுதம் தப்தம் ந ஸ்நாதம் ந க்ரு'தம் ஹிதம் । யாத்ரு'ஶம் சரிதம் கர்ம மூடாத்மந் புங்க்ஷ்வ தாத்ரு'ஶம் ॥ ௨,௫.

தானம் செய்யவில்லை, ஹோமம் செய்யவில்லை, தவம் செய்யவில்லை, நீராடவில்லை, நல்லது எதுவும் செய்யவில்லை. அறியாமை கொண்ட உயிரே, நீ செய்த செயல்களின் பயனை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மாஸ்யஷ்டமே துஃ கதே து பரே புக்த்வாத ஸோதகம் । பிண்டம் ப்ரயாத்ஸயௌ தார்க்ஷ்ய நாநாக்ரந்தபுரம் ததஃ ॥ ௨,௫.

எட்டாம் மாதத்தில் துன்பம் அனுபவித்து, நீருடன் பிண்டம் உண்டு, பிறகு, ஓ தார்க்ஷ்யா, பல அழுகை நிறைந்த நகரை நோக்கிச் செல்கிறான்.

ப்ரயாணே ச ப்ரவததே முஸலாகாதபீடிதஃ । க்வ ஜாயாசடுலைஶ்சாடுபடுபிர்வசநைர்மம ॥ ௨,௫.

பயணத்தில், உலக்கைகளால் அடிபட்டு, 'எங்கே என் மனைவி? அவள் இனிமையான, புத்திசாலியான வார்த்தைகள் எங்கே?' என்று கூறுகிறான்.

போஜநம் பல்லபல்லீபிர்முஸலைஶ்ச க்வ மாரணம் । நவமே மாஸி தத்தம் வை நாநாக்ரந்தபுரே ததஃ ॥ ௨,௫.

'உணவு எங்கே? வாளும் உலக்கையாலும் அடிபட்டு மரணம் எங்கே?' என்கிறான். ஒன்பதாம் மாதத்தில் தானம் கொடுக்கப்படுகிறது; பிறகு அவன் பல அழுகை நிறைந்த நகரை அடைகிறான்.

பிண்டமஶ்ராதி கருணம் நாநாக்ரந்தாந் கரோத்யபி । தஶமே மாஸி தத்தம் வை ஸுதப்தபவநம் ததஃ ॥ ௨,௫.

அவன் பசிக்காக இரங்கியபடி பலவிதமாக அழுகிறான்; பத்தாம் மாதத்தில் செய்யப்படும் பிண்டதானம் அவனுக்குப் பசுமையான வீடாக மாறுகிறது.

ஸரந்நேவம் விலபதே ஹலாஹதிஹதஃ பதி । க்வ ஸூநுபேஶலகரைஃ பாதஸம்வாஹநம் மம ॥ ௨,௫.

மரணத்தின் தாக்கத்தால் பாதையில் விழுந்து செல்லும் போது, அவன், 'என் மகன் மென்மையான கைகளால் என் கால்களை நன்றாக மசாஜ் செய்தது எங்கே?' என்று வருந்துகிறான்.

க்வ தூதவஜ்ரப்ரதிமகைர்மத்பதகர்ஷணம் । தஶமே மாஸி பிண்டாதி தத்ர புக்த்வா ப்ரஸர்பதி ॥ ௨,௫.

'யமதூதர்களின் வஜ்ரத்தைப் போல் வலிமையான கைகளால் என் கால்களை இழுத்தது எங்கே?' என்று நினைத்து, பத்தாம் மாதத்தில் பிண்டம் முதலியன உண்டவுடன் அங்கிருந்து அடுத்த இடத்திற்கு செல்கிறான்.

மாஸே சைகாதஶே பூர்ணே புரம் ரௌத்ரம் ஸ கச்சதி । கச்சந்நேவ விலபதே யதா ப்ரு'ஷ்டே ப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

பதினொன்றாம் மாதம் முடிந்ததும், அவன் பயங்கரமான நகரத்திற்குச் செல்கிறான்; போகும் வழியிலேயே, பின்னால் அழுத்தப்பட்டவன் போல அவன் அழுகிறான்.

க்வாஹம் ஸதூலீஶயநே பரிவர்தந் க்ஷணே க்ஷணே । படஹஸ்தப்ரஷ்டயஷ்டிக்ரு'ஷ்டப்ரு'ஷ்டஃ க்வ வா புநஃ ॥ ௨,௫.

'நான் மென்மையான மெத்தையில் இடமாற்றம் செய்து உறங்கிய நாட்கள் எங்கே? இப்போது காவலரின் கையில் இருந்து விழுந்த கம்பியால் என் முதுகு இழுக்கப்படுவது எங்கே?' என்று வருந்துகிறான்.

க்ஷிதௌ தத்தஞ்ச பிண்டாதி புக்த்வா தத்ர ததோ வ்ரஜேத் । பயோவர்ஷணமித்யேதந்நாமகம் புரமண்டஜ ॥ ௨,௫.

பூமியில் வழங்கப்பட்ட பிண்டம் முதலியன உண்டவுடன், அங்கிருந்து பாயுவர்ஷணம் எனப்படும் நகரத்திற்குச் செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் விலபதே குடாரைர்மூர்த்நி தாடிதஃ । க்வ ப்ரு'த்யகோமலகரைர்கந்ததைலாவஸேசநம் ॥ ௨,௫.

அவன் செல்லும் வழியில், தலை மீது கூரிய கோடாரியால் அடிக்கப்படும்போது, 'என் ஊழியர்களின் மென்மையான கைகளால் வாசனை எண்ணெய் பூசப்பட்ட நாட்கள் எங்கே?' என்று புலம்புகிறான்.

க்வ கீநாஶாநுகைஃ க்ரோதாத்குடாரைஃ ஶிரஸி வ்யதா । ஊநாப்திகஞ்ச யச்ச்ராத்தம் தத்ர புங்க்தே ஸுதுஃ கிதஃ ॥ ௨,௫.

'யமதூதர்களின் கோபத்தால் கூரிய கோடாரியால் என் தலையில் ஏற்பட்ட வலி எங்கே?' என்று சொல்லி, ஆண்டு முடிவதற்கு முன் செய்யப்படும் ஸ்ராத்த்தத்தை அங்கு மிகுந்த துயருடன் அனுபவிக்கிறான்.

ஸம்பூர்ணே து ததோ வர்ஷே ஶீதாட்யம் நகரம் வ்ரஜேத் । கச்சந்நேவம் சுரிகயா ச்சிந்நஜிஹ்வஸ்து ரோதிதி ॥ ௨,௫.

ஆண்டு முடிந்ததும், அவன் குளிர் நிறைந்த நகரத்திற்குச் செல்கிறான்; போகும் வழியிலேயே, கத்தியால் நாக்கு வெட்டப்பட்டு, அவன் அழுகிறான்.

ப்ரியாலாபைஃ க்வ ச ஸஸமதுரத்வஸ்ய வர்ணநம் । உக்தமாத்ரேऽஸிபத்ராதிஜிஹ்வாச்சேதஃ க்வ சைவ ஹி ॥ ௨,௫.

'இனிமையான வார்த்தைகளும், அன்பும் கொண்ட பேச்சும் எங்கே? இப்போது ஒரு சொல் பேசினாலே, கூரிய காடுகளில் என் நாக்கு வெட்டப்படுவது எங்கே?' என்று புலம்புகிறான்.

வார்ஷிகம் பிண்டதாநாதி புக்த்வா தத்ர ப்ரஸர்பதி । பஹுபீதிகரம் தத்தத்பிண்டஜம் தேவமாஸ்திதஃ ॥ ௨,௫.

ஆண்டுதோறும் செய்யப்படும் பிண்டதானம் முதலியன உண்டவுடன், பலவிதமான பயத்தால் நடுங்கி, அவனுக்காக பிண்டம் ஏற்கும் தேவனிடம் செல்கிறான்.

ப்ரகாஶயதி பாப்பாநமாத்மாநஞ்ச விநிந்ததி । யோஷிதப்யேவமேதஸ்மிந்மார்கே வை பரிதேவதி ॥ ௨,௫.

அவன் தன் பாவமான குடிப்பழக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தி, தன்னைத் திட்டிக்கொள்கிறான்; அந்த வழியில் பெண்களும் இப்படியே புலம்புகிறார்கள்.

ததோ யாம்யம் நாதிதூரே நகரம் ஸ ஹி கச்சதி । சத்வாரிம்ஶத்யோஜநாநி சதுர்யுக்தாநிவிஸ்த்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

அதன்பின், யமனின் நகரம் அருகிலேயே இருப்பதால், அவன் அங்கு செல்கிறான்; அந்த நகரம் நான்கு திசைகளிலும் நாற்பது யோஜனை பரப்பளவில் உள்ளது.

த்ரயோதஶ ப்ரதீஹாராஃ ஶ்ரவணா நாம தத்ர வை । ஶ்ரவணாகர்மதஸ்துஷ்யந்த்யந்யதா க்ரோதமாப்நுயுஃ ॥ ௨,௫.

அங்கு பதின்மூன்று காவலர்கள் உள்ளார்கள்; அவர்கள் 'ஶ்ரவணர்கள்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் கடமைகளை கேட்டு மகிழ்வார்கள்; இல்லையெனில் கோபமடைவார்கள்.

ததஸ்தத்ராஶு ரக்தாக்ஷம் பிந்நாஞ்ஜநசயோபமம் । ம்ரு'த்யுகாலாந்தகாதீநாம் மத்யே பஶ்யதி வை யமம் ॥ ௨,௫.

அங்கு அவன் விரைவாக, இரத்தம் போன்ற சிவப்பான கண்களுடன், உடைந்த காஜல்போல் தோற்றமுடைய யமனை, மரணம், காலம் மற்றும் பிறருடன் பார்க்கிறான்.

தம்ஷ்ட்ராகராலவதநம் ப்ரு'குடீதாருணாக்ரு'திம் । விரூபைர்போஷணைர்வக்த்ரைர்வ்ரு'தம் வ்யாதிஶதைஃ ப்ரபும் ॥ ௨,௫.

பயங்கரமான பற்கள், கோபமாக கூச்சல் கூடிய முகம், வித்தியாசமான ஆபரணங்கள், வியத்தகு வடிவங்கள், நூற்றுக்கணக்கான நோய்கள் சூழ்ந்த தலைவனை அவன் காண்கிறான்.

தண்டாஸக்தமஹாபாஹும் பாஶஹஸ்தம் ஸுபைரவம் । தந்நிர்திஷ்டாம் ததோ ஜந்துர்கதிம் யாதி ஶுபாஶுபாம் ॥ ௨,௫.

அவன் பெரிய கை கொண்டவன், கையில் தண்டும் பாசமும் பிடித்திருப்பதை, மிகவும் பயங்கரமாக இருப்பதை காண்கிறான்; பின்னர் அவன் சொன்ன நல்லதோ, கெட்டதோ அந்த இடத்திற்கு அந்த உயிர் செல்கிறது.

பாபீ பாபாம் கதிம் யாதி யதா தே கதிதம் புரா । சத்ரோபாநஹதாதாரோ யே ச வேஶ்மப்ரதாயகாஃ ॥ ௨,௫.

பாவிகள் முன்பு கூறியபடி பாவமான இடத்திற்கே செல்கிறார்கள்; குடை, செருப்பு, வீடு வழங்குபவர்கள் வேறுவிதமான பயனை அடைகிறார்கள்.

யே து புண்யக்ரு'தஸ்தத்ர தே பஶ்யந்தி யமம் ததா । ஸௌம்யாக்ரு'திம் குண்டலிநம் மௌலிமந்தம் த்ரு'தஶ்ரியம் ॥ ௨,௫.

ஆனால் புண்ணியம் செய்தவர்கள் அப்போது அங்கே யமனை, மென்மையான உருவில், குண்டலங்கள் அணிந்தும், கிரீடம் சூடியும், ஒளிவீசும் அழகுடன் காண்கிறார்கள்.

ஏகாதஶே த்வாதஶே ஹி ஷண்மாஸே ஆப்திகே ததா । விப்ராந் பஹூந் போஜயேத்தத்ர யந்மஹதீ க்ஷுதா ॥ ௨,௫.

பதினொன்றாம் அல்லது பன்னிரண்டாம் நாளிலும், ஆறாம் மாதத்திலும், ஆண்டு விழாவிலும், அங்கே பல பிராமணர்களை உணவளிக்க வேண்டும்; அவர்களுக்கு பேராகா.

ஜீவந் புத்ரகலத்ராதிப்ரதிஷ்டமிதரைஃ கக । யோ ந ஸாதயதி ஸ்வார்தமேவம் பஶ்சாத்திகித்யதே ॥ ௨,௫.

பறவையே, உயிருடன் இருக்கும்போது, மகன்கள், மனைவி மற்றும் பிறர் சொல்வதைக் கடைபிடிக்காமல், தனக்கே பயன் பார்ப்பவன், பின்னர் வருந்துகிறான்.

ஏதத்தே ஸர்வமாக்யாதம் ஸம்யமிந்யாம் யதாகதி । ப்ரோக்தமாவர்ஷக்ரு'த்யம் தே கிமந்யச்ச்ரோதுமிச்சஸி ॥ ௨,௫.

சம்யமினியில் பயணம் பற்றிய அனைத்தையும் உனக்கு விளக்கியேன்; ஆண்டு செய்யவேண்டிய காரியங்களும் சொன்னேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?