கருடபுராணம்

ஜாநாஸி ஶம்பலமலம் பலமத்வகாநாம் நோऽஶம்பலஃ ப்ரயததே பரலோககத்யை । கந்தவ்யமஸ்தி தவ நிஶ்சிதமேவ தேந மார்கேண யேந ந பவேத்க்ரயவிக்ரயோऽபி ॥ ௨,௫.

பயணிகள் கையிலொரு ஊன்றுகோல் அவசியம் என்பதை நீ அறிவாய்; ஆனால் அந்த ஊன்றுகோல் இல்லாதவன் மறுமையின் பயணத்துக்கு முயற்சி செய்யவில்லை. அந்த வழியில் நீ செல்ல வேண்டியது உறுதி; அங்கே வாங்கும் விற்பனையும் இல்லை.

ஊநஷாண்மாஸிகே க்ரௌஞ்சே புக்த்வா பிண்டந்து ஸோதகம் । கடீமாத்ரந்து விஶ்ரம்ய விசித்ரநகரம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௫.

ஆறு மாதம் கழித்து, உனக்காக நீருடன் கொடுக்கப்பட்ட பிண்டத்தை உண்டு, சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து, அதிசய நகரை நோக்கி செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் விலபதே ஶூலாக்ரேண விதாரிதஃ ॥ ௨,௫.

அவன் அந்த வழியில் செல்லும்போது, கூரிய கூரையால் குத்தப்பட்டு, இவ்வாறு வருந்துகிறான்.

குத்ர யாமி ந ஹி காமி ஜீவிதம் ஹா ம்ரு'தஸ்ய மரணம் புநர்ந வை । இத்தமேவ விலபந் ப்ரயாத்யஸௌ யாதநார்ஹத்ரு'தவிக்ரஹஃ பதி ॥ ௨,௫.

எங்கே போவேன்? போக முடியவில்லை. உயிர் போய்விட்டது – ஐயோ! இறந்தவனுக்கு மறுபடியும் மரணம் இல்லை. இப்படியே புலம்பிக்கொண்டே, துன்பம் தாங்கும் உடலை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறான்.

விசித்ரநகரே தத்ர விசித்ரோ நாம பாரிதிவஃ । தத்ர ஷண்மாஸபிண்டேந த்ரு'ப்தஃ ஸந் வ்ரஜதே புரஃ ॥ ௨,௫.

அந்த அதிசய நகரில், 'விசித்ரன்' என்ற ஒரு அரசன் இருக்கிறான். அங்கே, ஆறு மாத பிண்டம் பெற்றுத் திருப்தியடைந்தவன், நகரை நோக்கி முன்னே செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் விலபதே ப்ராஸாக்ரேண ப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

அவன் அந்த வழியில் செல்லும்போது, கூரிய ஈட்டியால் துன்புறுத்தப்பட்டு, இவ்வாறு புலம்புகிறான்.

மாதா ப்ராதா பிதா புத்ரஃ கோऽபி மே வர்ததே ந வா । யோ மாமுத்தரதே பாபம் பதந்தம் துஃ கஸாகரே ॥ ௨,௫.

என் தாய், சகோதரன், தந்தை, மகன் – யாரும் இப்போது என்னுடன் இல்லை; ஒருவேளை யாராவது இருக்கலாம். இந்த பாவி துன்பக் கடலில் விழும் போது, யார் என்னை எடுத்து உயர்த்துவார்கள்?

வ்ரஜதஸ்தத்ர மார்கே து தத்ர வைதரணீ ஶுபா । ஶதயோஜநவிஸ்தீர்ணா பூயஶோணிதஸம்குலா ॥ ௨,௫.

அந்த வழியில் பயணிக்கும்போது, அங்கே புண்ணும் இரத்தமும் நிரம்பிய, நூறு யோஜனை அகலமான, புண்ணியமான வைதரணி நதி தெரிகிறது.

ஆயாதி தத்ர த்ரு'ஶ்யந்தே நாவிகா தீவராதயஃ । தே வதந்தி ப்ரதத்தா கௌர்யதி வைதரணீ த்வயா । நாவமேநாம் ஸமாரோஹ ஸுகேநோத்தர வை நதீம் ॥ ௨,௫.

அங்கே படகோட்டிகள், மீனவர்கள் போன்றோர் தெரிகிறார்கள். அவர்கள், 'நீ வைதரணிக்காக ஒரு பசுவை தானமாக கொடுத்திருந்தால், இந்தப் படகில் ஏறி சந்தோஷமாக அந்த நதியை கடந்துவிடு' என்று சொல்கிறார்கள்.

தத்ர யேந ப்ரதத்தா கௌஃ ஸ ஸுகேநைவ தாம் தரேத் । அதாயீ தத்ர க்ரு'ஷ்யேத கரக்ராஹந்து நாவிகைஃ ॥ ௨,௫.

யார் பசுவை தானமாக கொடுத்தாரோ, அவர் அந்த நதியை எளிதாகக் கடக்க முடியும்; கொடுக்காதவரை படகோட்டிகள் கையால் பிடித்து இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.

உகைஃ காகைர்பகோலூகைஸ்தீக்ஷ்ணதுண்டைர்விதுத்யதே । மநுஜாநாம் ஹிதம் தாநமந்தே வைதரணீ கக ॥ ௨,௫.

அங்கே கூரிய அலகுள்ள காகங்கள், கொக்குகள், ஆந்தைகள் அவரை கிழிக்கின்றன. மனிதர்கள் இறுதியில் செய்யும் தானம் வைதரணியை கடக்க உதவுகிறது, பறவையே.

தத்தா பாபம் தஹேத்ஸர்வம் மம லோகந்து ஸா நயேத் । மப்தமே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே புரம் பஹ்வாபதம் ம்ரு'தஃ ॥ ௨,௫.

அந்த தானம் எல்லா பாவங்களையும் எரித்து, என்னை மறுமையுலகுக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. மாதம் முடிந்ததும், இறந்தவன் பல அபாயங்கள் நிறைந்த நகரை அடைகிறான்.

வ்ரஜேத்து ஸோதகம் புக்த்வா பிண்டம் வை ஸப்தமாஸிகம் । வ்ரஜந்நேவம் விலபதே பரிகாஹதிபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

ஏழாம் மாத பிண்டத்தை நீருடன் உண்டு, அவன் அந்த வழியில் செல்லும்போது, இரும்புக் கம்பிகளால் அடிபட்டு, இவ்வாறு புலம்புகிறான்.

ந தத்தம் ந ஹுதம் தப்தம் ந ஸ்நாதம் ந க்ரு'தம் ஹிதம் । யாத்ரு'ஶம் சரிதம் கர்ம மூடாத்மந் புங்க்ஷ்வ தாத்ரு'ஶம் ॥ ௨,௫.

தானம் செய்யவில்லை, ஹோமம் செய்யவில்லை, தவம் செய்யவில்லை, நீராடவில்லை, நல்லது எதுவும் செய்யவில்லை. அறியாமை கொண்ட உயிரே, நீ செய்த செயல்களின் பயனை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மாஸ்யஷ்டமே துஃ கதே து பரே புக்த்வாத ஸோதகம் । பிண்டம் ப்ரயாத்ஸயௌ தார்க்ஷ்ய நாநாக்ரந்தபுரம் ததஃ ॥ ௨,௫.

எட்டாம் மாதத்தில் துன்பம் அனுபவித்து, நீருடன் பிண்டம் உண்டு, பிறகு, ஓ தார்க்ஷ்யா, பல அழுகை நிறைந்த நகரை நோக்கிச் செல்கிறான்.

ப்ரயாணே ச ப்ரவததே முஸலாகாதபீடிதஃ । க்வ ஜாயாசடுலைஶ்சாடுபடுபிர்வசநைர்மம ॥ ௨,௫.

பயணத்தில், உலக்கைகளால் அடிபட்டு, 'எங்கே என் மனைவி? அவள் இனிமையான, புத்திசாலியான வார்த்தைகள் எங்கே?' என்று கூறுகிறான்.

போஜநம் பல்லபல்லீபிர்முஸலைஶ்ச க்வ மாரணம் । நவமே மாஸி தத்தம் வை நாநாக்ரந்தபுரே ததஃ ॥ ௨,௫.

'உணவு எங்கே? வாளும் உலக்கையாலும் அடிபட்டு மரணம் எங்கே?' என்கிறான். ஒன்பதாம் மாதத்தில் தானம் கொடுக்கப்படுகிறது; பிறகு அவன் பல அழுகை நிறைந்த நகரை அடைகிறான்.

பிண்டமஶ்ராதி கருணம் நாநாக்ரந்தாந் கரோத்யபி । தஶமே மாஸி தத்தம் வை ஸுதப்தபவநம் ததஃ ॥ ௨,௫.

அவன் பசிக்காக இரங்கியபடி பலவிதமாக அழுகிறான்; பத்தாம் மாதத்தில் செய்யப்படும் பிண்டதானம் அவனுக்குப் பசுமையான வீடாக மாறுகிறது.

ஸரந்நேவம் விலபதே ஹலாஹதிஹதஃ பதி । க்வ ஸூநுபேஶலகரைஃ பாதஸம்வாஹநம் மம ॥ ௨,௫.

மரணத்தின் தாக்கத்தால் பாதையில் விழுந்து செல்லும் போது, அவன், 'என் மகன் மென்மையான கைகளால் என் கால்களை நன்றாக மசாஜ் செய்தது எங்கே?' என்று வருந்துகிறான்.

க்வ தூதவஜ்ரப்ரதிமகைர்மத்பதகர்ஷணம் । தஶமே மாஸி பிண்டாதி தத்ர புக்த்வா ப்ரஸர்பதி ॥ ௨,௫.

'யமதூதர்களின் வஜ்ரத்தைப் போல் வலிமையான கைகளால் என் கால்களை இழுத்தது எங்கே?' என்று நினைத்து, பத்தாம் மாதத்தில் பிண்டம் முதலியன உண்டவுடன் அங்கிருந்து அடுத்த இடத்திற்கு செல்கிறான்.

மாஸே சைகாதஶே பூர்ணே புரம் ரௌத்ரம் ஸ கச்சதி । கச்சந்நேவ விலபதே யதா ப்ரு'ஷ்டே ப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

பதினொன்றாம் மாதம் முடிந்ததும், அவன் பயங்கரமான நகரத்திற்குச் செல்கிறான்; போகும் வழியிலேயே, பின்னால் அழுத்தப்பட்டவன் போல அவன் அழுகிறான்.

க்வாஹம் ஸதூலீஶயநே பரிவர்தந் க்ஷணே க்ஷணே । படஹஸ்தப்ரஷ்டயஷ்டிக்ரு'ஷ்டப்ரு'ஷ்டஃ க்வ வா புநஃ ॥ ௨,௫.

'நான் மென்மையான மெத்தையில் இடமாற்றம் செய்து உறங்கிய நாட்கள் எங்கே? இப்போது காவலரின் கையில் இருந்து விழுந்த கம்பியால் என் முதுகு இழுக்கப்படுவது எங்கே?' என்று வருந்துகிறான்.

க்ஷிதௌ தத்தஞ்ச பிண்டாதி புக்த்வா தத்ர ததோ வ்ரஜேத் । பயோவர்ஷணமித்யேதந்நாமகம் புரமண்டஜ ॥ ௨,௫.

பூமியில் வழங்கப்பட்ட பிண்டம் முதலியன உண்டவுடன், அங்கிருந்து பாயுவர்ஷணம் எனப்படும் நகரத்திற்குச் செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் விலபதே குடாரைர்மூர்த்நி தாடிதஃ । க்வ ப்ரு'த்யகோமலகரைர்கந்ததைலாவஸேசநம் ॥ ௨,௫.

அவன் செல்லும் வழியில், தலை மீது கூரிய கோடாரியால் அடிக்கப்படும்போது, 'என் ஊழியர்களின் மென்மையான கைகளால் வாசனை எண்ணெய் பூசப்பட்ட நாட்கள் எங்கே?' என்று புலம்புகிறான்.

க்வ கீநாஶாநுகைஃ க்ரோதாத்குடாரைஃ ஶிரஸி வ்யதா । ஊநாப்திகஞ்ச யச்ச்ராத்தம் தத்ர புங்க்தே ஸுதுஃ கிதஃ ॥ ௨,௫.

'யமதூதர்களின் கோபத்தால் கூரிய கோடாரியால் என் தலையில் ஏற்பட்ட வலி எங்கே?' என்று சொல்லி, ஆண்டு முடிவதற்கு முன் செய்யப்படும் ஸ்ராத்த்தத்தை அங்கு மிகுந்த துயருடன் அனுபவிக்கிறான்.

ஸம்பூர்ணே து ததோ வர்ஷே ஶீதாட்யம் நகரம் வ்ரஜேத் । கச்சந்நேவம் சுரிகயா ச்சிந்நஜிஹ்வஸ்து ரோதிதி ॥ ௨,௫.

ஆண்டு முடிந்ததும், அவன் குளிர் நிறைந்த நகரத்திற்குச் செல்கிறான்; போகும் வழியிலேயே, கத்தியால் நாக்கு வெட்டப்பட்டு, அவன் அழுகிறான்.

ப்ரியாலாபைஃ க்வ ச ஸஸமதுரத்வஸ்ய வர்ணநம் । உக்தமாத்ரேऽஸிபத்ராதிஜிஹ்வாச்சேதஃ க்வ சைவ ஹி ॥ ௨,௫.

'இனிமையான வார்த்தைகளும், அன்பும் கொண்ட பேச்சும் எங்கே? இப்போது ஒரு சொல் பேசினாலே, கூரிய காடுகளில் என் நாக்கு வெட்டப்படுவது எங்கே?' என்று புலம்புகிறான்.

வார்ஷிகம் பிண்டதாநாதி புக்த்வா தத்ர ப்ரஸர்பதி । பஹுபீதிகரம் தத்தத்பிண்டஜம் தேவமாஸ்திதஃ ॥ ௨,௫.

ஆண்டுதோறும் செய்யப்படும் பிண்டதானம் முதலியன உண்டவுடன், பலவிதமான பயத்தால் நடுங்கி, அவனுக்காக பிண்டம் ஏற்கும் தேவனிடம் செல்கிறான்.

ப்ரகாஶயதி பாப்பாநமாத்மாநஞ்ச விநிந்ததி । யோஷிதப்யேவமேதஸ்மிந்மார்கே வை பரிதேவதி ॥ ௨,௫.

அவன் தன் பாவமான குடிப்பழக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தி, தன்னைத் திட்டிக்கொள்கிறான்; அந்த வழியில் பெண்களும் இப்படியே புலம்புகிறார்கள்.