கருடபுராணம்

மஹதா புண்யயோகேந மாநுஷ்யம் லப்தவாநஹம் । த்ரு'தீயே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே கந்தர்வநகரே ஶுபம் ॥ ௨,௫.

பெரும் புண்ணியத்தின் பலனாக, நான் மனித பிறவி பெற்றேன்; மூன்றாம் மாதம் வந்ததும், நான் கந்தர்வர் நகரம் எனும் புண்ணியமான இடத்தை அடைகிறேன்.

த்ரு'தீயமாஸிகம் பிண்டம் தத்ர புக்த்வா ப்ரஜத்யஸௌ । வ்ரஜந்நேவம் விலபதே ததக்ரேணாஹதஃ பதி ॥ ௨,௫.

அங்கு மூன்றாம் மாத பிண்டம் உண்டுவிட்டு, அவன் அடுத்த நகரம் நோக்கிச் செல்கிறான்; செல்லும் வழியில் முன்புறம் அடிபட்டு, இவ்வாறு புலம்புகிறான்:

மயா ந தத்தம் ந ஹுதம் ஹுதாஶநே தபோ ந தப்தம் ஹிமஶைலகஹ்வரே । ந ஸேவிதம் காங்கமஹோ மஹாஜலம் ஶரீர ஹே நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

நான் தானம் செய்யவில்லை; அக்னியில் ஹோமமும் செய்யவில்லை; பனிமலையில் தவமும் செய்யவில்லை; கங்கை அல்லது பெரிய நதிகளில் சேவையும் செய்யவில்லை. என் உடலே, நீ செய்தபடி இப்பாதையை கடந்து போ.

துர்யே ஶைலாகமம் மாஸி ப்ராப்நுயாத்தத்ர வர்ஷணம் । தஸ்யோபரி பவேத்பக்ஷிந்பாஷாணாநாம் நிரந்தரம் ॥ ௨,௫.

நான்காம் மாதத்தில், அவன் மலைப்பகுதியை அடைகிறான்; அங்கு மேலிருந்து எப்போதும் கற்கள், பறவைகள் விழும் மழை போல இருக்கும்.

சதுர்தமாஸிகம் ஶ்ராத்தம் புக்த்வா தத்ர ப்ரஸர்பதி । ஸ பதந்நேவ விலபந்பாஷாணாத்யதிபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

அங்கு நான்காம் மாத ஸ்ராத்தம் உண்டுவிட்டு, அவன் அடுத்த நகரம் நோக்கிச் செல்கிறான்; விழுந்தபடியே, கற்களால் மிகுந்த வேதனைப்பட்டு புலம்புகிறான்.

ந ஜ்ஞாநமார்கோ ந ச யோகமார்கோ ந கர்மமார்கோ ந ச பக்திமார்கஃ । ந ஸாதுஸங்காத்கிமபி ஶ்ருதம் மயா ஶரீர ஹே நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

நான் ஞானப்பாதையையும், யோகப்பாதையையும், கர்மப்பாதையையும், பக்திப்பாதையையும் பின்பற்றவில்லை; நல்லவர்களுடன் இருந்து எதையும் கேட்கவில்லை. என் உடலே, நீ செய்தபடி இப்பாதையை கடந்து போ.

ததஃ க்ரூரபுர மாஸி பஞ்சமே யாதி காஶ்யப । புவி தத்தம் பிண்டஜலம் புக்த்வா க்ரூரபுரம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௫.

பின்பு, ஐந்தாம் மாதத்தில், காஷ்யபா, அவன் க்ரூரபுரம் எனும் நகரத்தை அடைகிறான்; பூமியில் கொடுக்கப்பட்ட பிண்டம், நீர் உண்டுவிட்டு, க்ரூரபுரம் நோக்கிச் செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் விலபதே பட்டிஶைஃ பாதிதஃ பதி । ஹா மாதர்ஹாபிதர்ப்ராதஃ ஸுதா ஹா ஹா மம ஸ்த்ரியஃ ॥ ௨,௫.

செல்லும் வழியில், வேல் போன்ற ஆயுதங்களால் அடிபட்டு, 'அம்மா! அப்பா! சகோதரா! மகனே! என் மனைவிகளே!' என்று புலம்புகிறான்.

யுஷ்மாபிர்நோபதிஷ்டோऽஹமவஸ்தாம் ப்ராப்த ஈத்ரு'ஶீம் । ஏவம் லாலப்யமாநம் தே யமதூதா வதந்திஹி ॥ ௨,௫.

நீங்கள் எனக்கு எதையும் சொல்லிக்கொடுக்கவில்லை; அதனால் இப்படி ஒரு நிலைக்கு வந்துவிட்டேன். அவன் இப்படிப் புலம்பும் போது, யமதூதர்கள் அவனிடம் பேசுகிறார்கள்.

க்வ மாதா க்வ பிதா மூட க்வ ஜாயா க்வ ஸுதஃ ஸுஹ்ரு'த் । ஸ்வகர்மோபார்ஜிதே புங்க்ஷ்வம் மூர்க யாதாஶ்சிரம் பதி ॥ ௨,௫.

எங்கே என் தாய்? எங்கே என் தந்தை? அறியாமை கொண்டவனே, எங்கே என் மனைவி, என் மகன், என் நண்பன்? நீ செய்த புண்ணியப் பாவங்களின் பயனை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்; நீ நினைக்கும் உறவுகள் எல்லாம் நீண்ட காலமாகத் தங்கள் வழியில் சென்றுவிட்டார்கள்.

ஜாநாஸி ஶம்பலமலம் பலமத்வகாநாம் நோऽஶம்பலஃ ப்ரயததே பரலோககத்யை । கந்தவ்யமஸ்தி தவ நிஶ்சிதமேவ தேந மார்கேண யேந ந பவேத்க்ரயவிக்ரயோऽபி ॥ ௨,௫.

பயணிகள் கையிலொரு ஊன்றுகோல் அவசியம் என்பதை நீ அறிவாய்; ஆனால் அந்த ஊன்றுகோல் இல்லாதவன் மறுமையின் பயணத்துக்கு முயற்சி செய்யவில்லை. அந்த வழியில் நீ செல்ல வேண்டியது உறுதி; அங்கே வாங்கும் விற்பனையும் இல்லை.

ஊநஷாண்மாஸிகே க்ரௌஞ்சே புக்த்வா பிண்டந்து ஸோதகம் । கடீமாத்ரந்து விஶ்ரம்ய விசித்ரநகரம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௫.

ஆறு மாதம் கழித்து, உனக்காக நீருடன் கொடுக்கப்பட்ட பிண்டத்தை உண்டு, சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து, அதிசய நகரை நோக்கி செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் விலபதே ஶூலாக்ரேண விதாரிதஃ ॥ ௨,௫.

அவன் அந்த வழியில் செல்லும்போது, கூரிய கூரையால் குத்தப்பட்டு, இவ்வாறு வருந்துகிறான்.

குத்ர யாமி ந ஹி காமி ஜீவிதம் ஹா ம்ரு'தஸ்ய மரணம் புநர்ந வை । இத்தமேவ விலபந் ப்ரயாத்யஸௌ யாதநார்ஹத்ரு'தவிக்ரஹஃ பதி ॥ ௨,௫.

எங்கே போவேன்? போக முடியவில்லை. உயிர் போய்விட்டது – ஐயோ! இறந்தவனுக்கு மறுபடியும் மரணம் இல்லை. இப்படியே புலம்பிக்கொண்டே, துன்பம் தாங்கும் உடலை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறான்.

விசித்ரநகரே தத்ர விசித்ரோ நாம பாரிதிவஃ । தத்ர ஷண்மாஸபிண்டேந த்ரு'ப்தஃ ஸந் வ்ரஜதே புரஃ ॥ ௨,௫.

அந்த அதிசய நகரில், 'விசித்ரன்' என்ற ஒரு அரசன் இருக்கிறான். அங்கே, ஆறு மாத பிண்டம் பெற்றுத் திருப்தியடைந்தவன், நகரை நோக்கி முன்னே செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் விலபதே ப்ராஸாக்ரேண ப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

அவன் அந்த வழியில் செல்லும்போது, கூரிய ஈட்டியால் துன்புறுத்தப்பட்டு, இவ்வாறு புலம்புகிறான்.

மாதா ப்ராதா பிதா புத்ரஃ கோऽபி மே வர்ததே ந வா । யோ மாமுத்தரதே பாபம் பதந்தம் துஃ கஸாகரே ॥ ௨,௫.

என் தாய், சகோதரன், தந்தை, மகன் – யாரும் இப்போது என்னுடன் இல்லை; ஒருவேளை யாராவது இருக்கலாம். இந்த பாவி துன்பக் கடலில் விழும் போது, யார் என்னை எடுத்து உயர்த்துவார்கள்?

வ்ரஜதஸ்தத்ர மார்கே து தத்ர வைதரணீ ஶுபா । ஶதயோஜநவிஸ்தீர்ணா பூயஶோணிதஸம்குலா ॥ ௨,௫.

அந்த வழியில் பயணிக்கும்போது, அங்கே புண்ணும் இரத்தமும் நிரம்பிய, நூறு யோஜனை அகலமான, புண்ணியமான வைதரணி நதி தெரிகிறது.

ஆயாதி தத்ர த்ரு'ஶ்யந்தே நாவிகா தீவராதயஃ । தே வதந்தி ப்ரதத்தா கௌர்யதி வைதரணீ த்வயா । நாவமேநாம் ஸமாரோஹ ஸுகேநோத்தர வை நதீம் ॥ ௨,௫.

அங்கே படகோட்டிகள், மீனவர்கள் போன்றோர் தெரிகிறார்கள். அவர்கள், 'நீ வைதரணிக்காக ஒரு பசுவை தானமாக கொடுத்திருந்தால், இந்தப் படகில் ஏறி சந்தோஷமாக அந்த நதியை கடந்துவிடு' என்று சொல்கிறார்கள்.

தத்ர யேந ப்ரதத்தா கௌஃ ஸ ஸுகேநைவ தாம் தரேத் । அதாயீ தத்ர க்ரு'ஷ்யேத கரக்ராஹந்து நாவிகைஃ ॥ ௨,௫.

யார் பசுவை தானமாக கொடுத்தாரோ, அவர் அந்த நதியை எளிதாகக் கடக்க முடியும்; கொடுக்காதவரை படகோட்டிகள் கையால் பிடித்து இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.

உகைஃ காகைர்பகோலூகைஸ்தீக்ஷ்ணதுண்டைர்விதுத்யதே । மநுஜாநாம் ஹிதம் தாநமந்தே வைதரணீ கக ॥ ௨,௫.

அங்கே கூரிய அலகுள்ள காகங்கள், கொக்குகள், ஆந்தைகள் அவரை கிழிக்கின்றன. மனிதர்கள் இறுதியில் செய்யும் தானம் வைதரணியை கடக்க உதவுகிறது, பறவையே.

தத்தா பாபம் தஹேத்ஸர்வம் மம லோகந்து ஸா நயேத் । மப்தமே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே புரம் பஹ்வாபதம் ம்ரு'தஃ ॥ ௨,௫.

அந்த தானம் எல்லா பாவங்களையும் எரித்து, என்னை மறுமையுலகுக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. மாதம் முடிந்ததும், இறந்தவன் பல அபாயங்கள் நிறைந்த நகரை அடைகிறான்.

வ்ரஜேத்து ஸோதகம் புக்த்வா பிண்டம் வை ஸப்தமாஸிகம் । வ்ரஜந்நேவம் விலபதே பரிகாஹதிபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

ஏழாம் மாத பிண்டத்தை நீருடன் உண்டு, அவன் அந்த வழியில் செல்லும்போது, இரும்புக் கம்பிகளால் அடிபட்டு, இவ்வாறு புலம்புகிறான்.

ந தத்தம் ந ஹுதம் தப்தம் ந ஸ்நாதம் ந க்ரு'தம் ஹிதம் । யாத்ரு'ஶம் சரிதம் கர்ம மூடாத்மந் புங்க்ஷ்வ தாத்ரு'ஶம் ॥ ௨,௫.

தானம் செய்யவில்லை, ஹோமம் செய்யவில்லை, தவம் செய்யவில்லை, நீராடவில்லை, நல்லது எதுவும் செய்யவில்லை. அறியாமை கொண்ட உயிரே, நீ செய்த செயல்களின் பயனை நீயே அனுபவிக்க வேண்டும்.

மாஸ்யஷ்டமே துஃ கதே து பரே புக்த்வாத ஸோதகம் । பிண்டம் ப்ரயாத்ஸயௌ தார்க்ஷ்ய நாநாக்ரந்தபுரம் ததஃ ॥ ௨,௫.

எட்டாம் மாதத்தில் துன்பம் அனுபவித்து, நீருடன் பிண்டம் உண்டு, பிறகு, ஓ தார்க்ஷ்யா, பல அழுகை நிறைந்த நகரை நோக்கிச் செல்கிறான்.

ப்ரயாணே ச ப்ரவததே முஸலாகாதபீடிதஃ । க்வ ஜாயாசடுலைஶ்சாடுபடுபிர்வசநைர்மம ॥ ௨,௫.

பயணத்தில், உலக்கைகளால் அடிபட்டு, 'எங்கே என் மனைவி? அவள் இனிமையான, புத்திசாலியான வார்த்தைகள் எங்கே?' என்று கூறுகிறான்.

போஜநம் பல்லபல்லீபிர்முஸலைஶ்ச க்வ மாரணம் । நவமே மாஸி தத்தம் வை நாநாக்ரந்தபுரே ததஃ ॥ ௨,௫.

'உணவு எங்கே? வாளும் உலக்கையாலும் அடிபட்டு மரணம் எங்கே?' என்கிறான். ஒன்பதாம் மாதத்தில் தானம் கொடுக்கப்படுகிறது; பிறகு அவன் பல அழுகை நிறைந்த நகரை அடைகிறான்.

பிண்டமஶ்ராதி கருணம் நாநாக்ரந்தாந் கரோத்யபி । தஶமே மாஸி தத்தம் வை ஸுதப்தபவநம் ததஃ ॥ ௨,௫.

அவன் பசிக்காக இரங்கியபடி பலவிதமாக அழுகிறான்; பத்தாம் மாதத்தில் செய்யப்படும் பிண்டதானம் அவனுக்குப் பசுமையான வீடாக மாறுகிறது.

ஸரந்நேவம் விலபதே ஹலாஹதிஹதஃ பதி । க்வ ஸூநுபேஶலகரைஃ பாதஸம்வாஹநம் மம ॥ ௨,௫.

மரணத்தின் தாக்கத்தால் பாதையில் விழுந்து செல்லும் போது, அவன், 'என் மகன் மென்மையான கைகளால் என் கால்களை நன்றாக மசாஜ் செய்தது எங்கே?' என்று வருந்துகிறான்.