கருடபுராணம்

சத்வாரிம் ஶத்ததா ஸப்த ப்ரத்யஹம் யாதி தத்ர ஸஃ । அஷ்டாசத்வாரிம்ஶதா ச த்ரைம்ஶதா திவஸைரிதி ॥ ௨,௫.

அவன் அங்கு தினமும் நாற்பத்தேழு யோஜனைகள் பயணிக்கிறான்; இவ்வாறு நாற்பத்தெட்டு மற்றும் முப்பது நாட்களில் பயணம் முடிகிறது.

வைவஸ்வதபுரம் யாதி க்ரு'ஷ்யமாணோ யமாநுகைஃ । ஏவம் க்ரமேண யாதப்யே மார்கே பாபரதைஸ்து யத் ॥ ௨,௫.

யமனுடைய ஊழியர்கள் அவனை வைவஸ்வதபுரத்திற்கு இழுத்துச் செல்கிறார்கள்; இப்படியே, பாவத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் அந்த வழியை படிப்படியாகச் செல்ல வேண்டும்.

ஜாயதே ஸப்ரபஞ்சம் தச்ச்ரு'ணு த்வமருணாநுஜ । த்ரயோதஶதிநே தத்தஃ பாஶைர்பத்த்வாதிதாருணைஃ ॥ ௨,௫.

அருணனின் தம்பி, அவன் உலகுடன் பிறக்கிறான் என்பதை கேள்: பதின்மூன்றாம் நாளில், மிகவும் கொடூரமான கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு அவனை வழங்குகிறார்கள்.

யமஸ்யாங்குஶஹஸ்தோ வை ப்ரு'குடீகுடிலாநநஃ । தண்டப்ரஹாரஸம்ப்ராந்தஃ க்ரு'ஷ்யதே தக்ஷிணாம் திஶம் ॥ ௨,௫.

யமன் கையில் அங்குசம் பிடித்து, கோபத்தால் முகம் வளைந்து, தண்டத்தால் அடிக்கப்பட்டு கலங்கியவாறு, அவனை தெற்கு திசைக்கு இழுக்கிறான்.

குஶகண்டகவல்மீகஶங்குபாஷாணகர்கஶே । ததா ப்ரதீப்தஜ்வலநே க்வசிச்ச்வப்ரஶதோத்கடே ॥ ௨,௫.

குசம், முள்ளு, வாம்பல், கூர்முனை கல், கடினமான இடங்கள், எரியும் நெருப்பு, சில நேரங்களில் பயங்கரமான பூச்சிகள் நிறைந்த இடங்கள் — இவற்றை கடக்க வேண்டும்.

ப்ரதீப்தாதித்யதப்தே ச தஹ்யமாநஃ ஸதம்ஶகே । க்ரு'ஷ்யதே யமதூதைஶ்ச ஶிவாவந்நாதபீஷணைஃ ॥ ௨,௫.

பொலிவான சூரியன் வெப்பத்தில் எரிய, துளைத்துத் துன்புற, யமனுடைய தூதர்கள், சிவபோல பயங்கரமான கூச்சலுடன் அவனை இழுக்கிறார்கள்.

ப்ரயாதிஃ தாருணே மார்கே பாபகர்மா யமாலயே । கலேவரே தஹ்யமாநே மஹாந்தம் க்ஷயம்ரு'ச்சதி ॥ ௨,௫.

அந்த பயங்கரமான வழியில், பாவம் செய்தவன் யமனுடைய இல்லத்துக்குச் செல்கிறான்; அவனுடைய உடல் எரிய, அவன் பெரும் அழிவை அனுபவிக்கிறான்.

பக்ஷ்யமாணே ததைவாங்கே பித்யமாநே ச தாருணம் । சித்யமாநே சிரதரம் ஜந்துர்துஃ கமவாப்நுதே ॥ ௨,௫.

அவன் அங்கங்கள் தின்னப்பட்டு, கொடூரமாக உடைந்து வெட்டப்பட்டு நீண்ட நாட்கள் துன்புற, அந்த உயிரினம் துயரத்தை அடைகிறான்.

ஸ்வேந கர்மவி பாகேந தேஹாந்தரகதோऽபி ஸந் । புராணி ஷோடஶாமுஷ்மந்மார்கே தாநி ச மே ஶ்ரு'ணு ॥ ௨,௫.

தன் கர்மத்தின் பழிவாங்க, மற்றொரு உடலில் இருந்தாலும், அந்த வழியில் பதினாறு பழமையான நகரங்கள் உள்ளன; அவற்றை என்னிடம் கேள்.

யாம்யம் ஸௌரிபுரம் நகேத்வபவநம் கந்தர்வஶைலாகமௌ க்ரௌஞ்சம் க்ரூரபுரம் விசித்ரபவநம் பஹ்வாபதம் துஃ கதம் । நாநாக்ரந்தபுரம் ஸுதப்தபவநம் ரௌத்ரம் பயோவர்ஷணம் ஶீதாட்யம் பஹுபீதிஷோடஶபுராண்யேதாந்யத்ரு'ஷ்டநி தே ॥ ௨,௫.

யாம்யம், சௌரி, நாகேந்திரனின் இல்லம், கந்தர்வமலை, கௌஞ்சம், கொடூர நகரம், விசித்திரமான இல்லம், பல துன்பங்கள் நிறைந்த இடம், துயர நகரம், பல அழுகை நகரம், மிகக் காய்ந்த இல்லம், ரௌத்திரம், மழை பெய்யும் இடம், குளிர்ச்சி நிறைந்தது, பல பயம் நிறைந்த பதினாறு நகரங்கள் — இவை நீ பார்த்ததில்லை.

தத்ர யாம்ய புரம் கச்சந்புத்ரபுத்ரேதி ச ப்ருவந் । ஹாஹேதி க்ரந்ததே நித்யம் ஸ்வக்ரு'தம் துஷ்க்ரு'தம் ஸ்மரந் ॥ ௨,௫.

அங்கு, யமபுரத்துக்குச் செல்லும் போது, 'மகனே, மகனே' என்று அழைத்து, தன் செய்த பாவங்களை நினைத்து எப்போதும் 'ஐயோ!' என்று அழுகிறான்.

அஷ்டாதஶோதிநே தார்க்ஷ்ய தத்புர ப்ராப்நுயாதஸௌ । புஷ்பபத்ரா நதீ யத்ர ந்யக்ரோதஃ ப்ரியதர்ஶநஃ ॥ ௨,௫.

பதினெட்டாம் நாளில், தார்க்ஷ்யா, அவன் அந்த நகரத்தை அடைகிறான்; அங்கு புஷ்பபத்ரா என்னும் ஆறு ஓடுகிறது, அழகாக ஒரு ஆலமரம் நிற்கிறது.

விஶ்ராமேச்சாம் கரோத்யத்ர காரயந்தி ந தே படாஃ । க்ஷிதௌ தத்தம் ஸுதைஸ்தஸ்ய ஸ்நேஹாத்வா க்ரு'பயா ததா ॥ ௨,௫.

அங்கு அவன் ஓய்வெடுக்க விரும்பினால், காவலர்கள் அனுமதிக்க மாட்டார்கள்; பூமியில் அவனது மகன்கள் பாசத்தாலும், தயையாலும் கொடுத்ததை அவனுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது.

மாஸிகம் பிண்டமஶ்நாதி ததஃ ஸௌரிபுரம் வ்ரஜேத் । வ்ரஜந்நேவம் ப்ரலபதே முத்கராஹதிபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

அங்கு மாதந்தோறும் செய்யப்படும் பிண்டம் அவன் உண்டுவிட்டு, பின்னர் சூரி நகரம் நோக்கி செல்கிறான்; செல்லும் போது, கோலால் அடிபட்டு அவன் இவ்வாறு புலம்புகிறான்:

ஜலாஶயோ நைவ க்ரு'தோ மயா ததா மநுஷ்யத்ரு'ப்த்யை பஶுபக்ஷித்ரு'ப்தய । கோத்ரு'ப்திஹேதோர்ந ச கோசரஃ க்ரு'தஃ ஶரீர ஹே நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

நான் மனிதர்களுக்காக நீர்தேக்கம் அமைக்கவில்லை; மாடுகள், பறவைகள், விலங்குகள் திருப்திக்காகவும் எதுவும் செய்யவில்லை; மாடுகளுக்காக மேய்ச்சல் நிலமும் ஏற்படுத்தவில்லை. என் உடலே, நீ செய்தபடி இப்பாதையை கடந்து போ.

தத்ர நாம்நா து ராஜாஸௌ ஜங்கமஃ காமரூபத்ரு'க் । பயாத்தத்தர்ஶநாஜ்ஜாதாத்புங்க்தே பிண்டம் ஸ ஶங்கிதஃ ॥ ௨,௫.

அங்கு, பெயரால் ஒரு ராஜா, விருப்பமான உருவம் எடுத்து அங்கும் இங்கும் திரிகிறார்; அவனைப் பார்த்த பயத்தில், அந்தப் பயணி சந்தேகத்தோடு பிண்டத்தை உண்ணுகிறான்.

த்ரிபக்ஷே ஜலஸம்யுக்தம் க்ஷிதௌ தத்தம் ததோ வ்ரஜேத் । வ்ரஜந்நேவம் ப்ரலபதே கட்காகாதப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

மூன்று பக்கங்கள் கடந்தபின், பூமியில் கொடுக்கப்பட்ட நீர், பிண்டம் பெற்றவுடன், அவன் அடுத்த நகரம் நோக்கிச் செல்கிறான்; செல்லும் போது, வாள் அடிகளால் வேதனைப்பட்டு இவ்வாறு புலம்புகிறான்:

ந நித்யதாநம் ந கவாஹ்நிகம் க்ரு'தம் புஸ்தம் ச தத்தம் ந ஹி வேதஶாஸ்த்ரயோஃ । புராணத்ரு'ஷ்டோ ந ஹி ஸேவிதோऽத்வா ஶரீர ஹே நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

நான் தினமும் தானம் செய்யவில்லை; மாடுகளுக்கான சேவையும் செய்யவில்லை; வேதம், சாஸ்திரம் ஆகியவற்றில் புத்தகங்கள் கொடுக்கவோ படிக்கவோ செய்யவில்லை; புராணங்களில் கூறப்பட்ட வழியையும் பின்பற்றவில்லை. என் உடலே, நீ செய்தபடி இப்பாதையை கடந்து போ.

நகேந்த்ரநகரம் கத்வா புக்த்வா சாந்நம் ததாவிதம் । மாஸி த்விதீயே யத்தத்தம் பாந்தவைஸ்து ததோ வ்ரஜேத் ॥ ௨,௫.

நாகேந்திர நகரத்தை அடைந்து, அங்கு அந்த மாதிரியான அன்னம் உண்டுவிட்டு, இரண்டாம் மாதத்தில், உறவினர்கள் கொடுத்ததை வைத்து, அவன் அடுத்த நகரம் நோக்கிச் செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் ப்ரலபதே க்ரு'பாணத்ஸருதாடிதஃ । பராதாநமபூத்ஸர்வம்மம மூர்கஶிரோமணேஃ ॥ ௨,௫.

செல்லும் போது, கூரிய வாளால் அடிபட்டு, 'எல்லாம் பிறர்மீது சார்ந்துவிட்டது, நான் முட்டாள்களில் தலைவன்' என்று புலம்புகிறான்.

மஹதா புண்யயோகேந மாநுஷ்யம் லப்தவாநஹம் । த்ரு'தீயே மாஸி ஸம்ப்ராப்தே கந்தர்வநகரே ஶுபம் ॥ ௨,௫.

பெரும் புண்ணியத்தின் பலனாக, நான் மனித பிறவி பெற்றேன்; மூன்றாம் மாதம் வந்ததும், நான் கந்தர்வர் நகரம் எனும் புண்ணியமான இடத்தை அடைகிறேன்.

த்ரு'தீயமாஸிகம் பிண்டம் தத்ர புக்த்வா ப்ரஜத்யஸௌ । வ்ரஜந்நேவம் விலபதே ததக்ரேணாஹதஃ பதி ॥ ௨,௫.

அங்கு மூன்றாம் மாத பிண்டம் உண்டுவிட்டு, அவன் அடுத்த நகரம் நோக்கிச் செல்கிறான்; செல்லும் வழியில் முன்புறம் அடிபட்டு, இவ்வாறு புலம்புகிறான்:

மயா ந தத்தம் ந ஹுதம் ஹுதாஶநே தபோ ந தப்தம் ஹிமஶைலகஹ்வரே । ந ஸேவிதம் காங்கமஹோ மஹாஜலம் ஶரீர ஹே நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

நான் தானம் செய்யவில்லை; அக்னியில் ஹோமமும் செய்யவில்லை; பனிமலையில் தவமும் செய்யவில்லை; கங்கை அல்லது பெரிய நதிகளில் சேவையும் செய்யவில்லை. என் உடலே, நீ செய்தபடி இப்பாதையை கடந்து போ.

துர்யே ஶைலாகமம் மாஸி ப்ராப்நுயாத்தத்ர வர்ஷணம் । தஸ்யோபரி பவேத்பக்ஷிந்பாஷாணாநாம் நிரந்தரம் ॥ ௨,௫.

நான்காம் மாதத்தில், அவன் மலைப்பகுதியை அடைகிறான்; அங்கு மேலிருந்து எப்போதும் கற்கள், பறவைகள் விழும் மழை போல இருக்கும்.

சதுர்தமாஸிகம் ஶ்ராத்தம் புக்த்வா தத்ர ப்ரஸர்பதி । ஸ பதந்நேவ விலபந்பாஷாணாத்யதிபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

அங்கு நான்காம் மாத ஸ்ராத்தம் உண்டுவிட்டு, அவன் அடுத்த நகரம் நோக்கிச் செல்கிறான்; விழுந்தபடியே, கற்களால் மிகுந்த வேதனைப்பட்டு புலம்புகிறான்.

ந ஜ்ஞாநமார்கோ ந ச யோகமார்கோ ந கர்மமார்கோ ந ச பக்திமார்கஃ । ந ஸாதுஸங்காத்கிமபி ஶ்ருதம் மயா ஶரீர ஹே நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

நான் ஞானப்பாதையையும், யோகப்பாதையையும், கர்மப்பாதையையும், பக்திப்பாதையையும் பின்பற்றவில்லை; நல்லவர்களுடன் இருந்து எதையும் கேட்கவில்லை. என் உடலே, நீ செய்தபடி இப்பாதையை கடந்து போ.

ததஃ க்ரூரபுர மாஸி பஞ்சமே யாதி காஶ்யப । புவி தத்தம் பிண்டஜலம் புக்த்வா க்ரூரபுரம் வ்ரஜேத் ॥ ௨,௫.

பின்பு, ஐந்தாம் மாதத்தில், காஷ்யபா, அவன் க்ரூரபுரம் எனும் நகரத்தை அடைகிறான்; பூமியில் கொடுக்கப்பட்ட பிண்டம், நீர் உண்டுவிட்டு, க்ரூரபுரம் நோக்கிச் செல்கிறான்.

வ்ரஜந்நேவம் விலபதே பட்டிஶைஃ பாதிதஃ பதி । ஹா மாதர்ஹாபிதர்ப்ராதஃ ஸுதா ஹா ஹா மம ஸ்த்ரியஃ ॥ ௨,௫.

செல்லும் வழியில், வேல் போன்ற ஆயுதங்களால் அடிபட்டு, 'அம்மா! அப்பா! சகோதரா! மகனே! என் மனைவிகளே!' என்று புலம்புகிறான்.

யுஷ்மாபிர்நோபதிஷ்டோऽஹமவஸ்தாம் ப்ராப்த ஈத்ரு'ஶீம் । ஏவம் லாலப்யமாநம் தே யமதூதா வதந்திஹி ॥ ௨,௫.

நீங்கள் எனக்கு எதையும் சொல்லிக்கொடுக்கவில்லை; அதனால் இப்படி ஒரு நிலைக்கு வந்துவிட்டேன். அவன் இப்படிப் புலம்பும் போது, யமதூதர்கள் அவனிடம் பேசுகிறார்கள்.