கருடபுராணம்

ஸபிண்டீகரணாதூர்த்வம் யாநி ஶ்ராத்தாநி ஷோடஶ । ஏகோத்திஷ்டவிதாநேந சரேத்வா பார்வணாத்ரு'தே ॥ ௨,௫.

ஸபிண்டீகரணத்துக்குப் பிறகு, பதினாறு ஸ்ராத்தங்கள் எகோதிஷ்ட விதிப்படி செய்ய வேண்டும்; பர்வ கால ஸ்ராத்தங்களைத் தவிர.

ப்ரத்யப்தம் யோ யதா குர்யாத்ததா குர்யாத்ஸ தாந்யபி । ஏகாதஶே த்வாதஶேऽஹ்நி ப்ரேதோ புங்க்தே திநத்வயம் ॥ ௨,௫.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் செய்யப்படுவது போல, இவையும் அதேபடி செய்ய வேண்டும்; பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் நாட்களில் பிரேதம் இரண்டு நாட்கள் உண்பதாகும்.

யோஷிதஃ புருஷஸ்யாபி பிண்டம் ப்ரேதேதி நிர்வபேத் । ஸாபிண்ட்யே து க்ரு'தே தஸ்ய ப்ரேதஶப்தோ நிவர்ததே ॥ ௨,௫.

பெண்ணுக்கும், ஆணுக்கும் போலவே, பிரேதத்திற்கு பிண்டம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; ஆனால் ஸபிண்ட உறவு செய்யப்பட்ட பிறகு, 'பிரேதம்' என்ற பெயர் அவளுக்கு இனி வழங்கப்படாது.

தீபதாநம் ப்ரகர்தவ்யமாவர்ஷந்து க்ரு'ஹாத்பஹிஃ । அந்நம் தீபோ ஜலம் வஸ்த்ரமந்யத்வாதீயதே ச யத் ॥ ௨,௫.

மழைக்காலத்தில் வீட்டிற்கு வெளியே விளக்கேற்றி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அன்னம், விளக்கு, நீர், vasthiram மற்றும் மற்ற எதையும் கொடுத்தால் நல்லது.

த்ரு'ப்திதம் ப்ரேதஶப்தேந ஸபிண்டீகரணாவதி । அப்தக்ரு'த்யம் மயோக்தந்தே ஸமாஸாத்விநதாஸுத ॥ ௨,௫.

பிறந்தவருக்கு திருப்தி தரும் கர்மங்கள், சபிண்டிகரணம் முடியும் வரை 'பிரேதம்' என்று அழைக்கப்படும். இந்த ஆண்டு கடமையை நான் உனக்கு விளக்கியுள்ளேன், வினதையின் மகனே.

வைவஸ்வதக்ரு'ஹே யாநம் யதா தத்து நிபோதமேஃ । த்ரயோதஶேऽஹ்நி ஶ்ரவணாகர்மணோநந்தரந்து ஸஃ ॥ ௨,௫.

வைவஸ்வதனுடைய இல்லத்துக்கு செல்லும் பயணம் எப்படி நடைபெறுகிறது என்பதை கேள்: பதின்மூன்றாம் நாளில், ஶ்ரவண கர்மம் முடிந்த உடனே அந்த பயணம் தொடங்குகிறது.

த்வக்க்ரு'ஹீதாஹிவத்தார்க்ஷ்ய க்ரு'ஹீதோ யமகிங்கரைஃ । தஸ்மிந்மார்கே வ்ரஜத்யேகோ க்ரு'ஹீத இவ மர்கடஃ ॥ ௨,௫.

தார்க்ஷ்யா, தோலைப் பிடித்து பிடிக்கப்பட்ட பாம்பைப் போல, யமனுடைய தூதர்கள் பிடித்து, அந்த வழியில் அவன் தனியாக, பிடிக்கப்பட்ட குரங்கைப் போல செல்கிறான்.

வாய்வக்ரஸாரிவத்ரூபம் தேஹமந்யத்ப்ரபத்யதே । தத்பிண்டஜம் பாதநார்தமந்யத்து பித்ரு'ஸம்பவம் ॥ ௨,௫.

அவன் காற்று அல்லது சாரிவை போன்ற மற்றொரு உடலை அடைகிறான்; ஒன்று பிண்டத்திலிருந்து துன்பம் அனுபவிக்க உருவாகிறது, மற்றொன்று பித்ருக்களால் தோன்றுகிறது.

தத்ப்ரமாணவயோऽவஸ்தாஸம்ஸ்தாநாம் ப்ரக்பவோ யதா । ஷடஶீதி ஸஹஸ்ராணி யோஜநாநாம் ப்ரமாணதஃ ॥ ௨,௫.

அந்த உடலின் அளவு, வயது, நிலை, வடிவம் இவ்வாறு: எண்பத்தாறு ஆயிரம் யோஜனைகள் பரப்பளவு.

அத்வாந்தராலிகோ ஜ்ஞேயோ யமமாநுஷலோகயோஃ । ஸாதிகார்தக்ரோஶயுதம் யோஜநாநாம் ஶதத்வயம் ॥ ௨,௫.

யமனுலகமும் மனிதுலகமும் இடையே உள்ள இடைவெளி அந்த வழியாகும்; அது இருநூறு யோஜனைகள், அதற்கு அரை கிரோஷம் கூடும்.

சத்வாரிம் ஶத்ததா ஸப்த ப்ரத்யஹம் யாதி தத்ர ஸஃ । அஷ்டாசத்வாரிம்ஶதா ச த்ரைம்ஶதா திவஸைரிதி ॥ ௨,௫.

அவன் அங்கு தினமும் நாற்பத்தேழு யோஜனைகள் பயணிக்கிறான்; இவ்வாறு நாற்பத்தெட்டு மற்றும் முப்பது நாட்களில் பயணம் முடிகிறது.

வைவஸ்வதபுரம் யாதி க்ரு'ஷ்யமாணோ யமாநுகைஃ । ஏவம் க்ரமேண யாதப்யே மார்கே பாபரதைஸ்து யத் ॥ ௨,௫.

யமனுடைய ஊழியர்கள் அவனை வைவஸ்வதபுரத்திற்கு இழுத்துச் செல்கிறார்கள்; இப்படியே, பாவத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் அந்த வழியை படிப்படியாகச் செல்ல வேண்டும்.

ஜாயதே ஸப்ரபஞ்சம் தச்ச்ரு'ணு த்வமருணாநுஜ । த்ரயோதஶதிநே தத்தஃ பாஶைர்பத்த்வாதிதாருணைஃ ॥ ௨,௫.

அருணனின் தம்பி, அவன் உலகுடன் பிறக்கிறான் என்பதை கேள்: பதின்மூன்றாம் நாளில், மிகவும் கொடூரமான கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு அவனை வழங்குகிறார்கள்.

யமஸ்யாங்குஶஹஸ்தோ வை ப்ரு'குடீகுடிலாநநஃ । தண்டப்ரஹாரஸம்ப்ராந்தஃ க்ரு'ஷ்யதே தக்ஷிணாம் திஶம் ॥ ௨,௫.

யமன் கையில் அங்குசம் பிடித்து, கோபத்தால் முகம் வளைந்து, தண்டத்தால் அடிக்கப்பட்டு கலங்கியவாறு, அவனை தெற்கு திசைக்கு இழுக்கிறான்.

குஶகண்டகவல்மீகஶங்குபாஷாணகர்கஶே । ததா ப்ரதீப்தஜ்வலநே க்வசிச்ச்வப்ரஶதோத்கடே ॥ ௨,௫.

குசம், முள்ளு, வாம்பல், கூர்முனை கல், கடினமான இடங்கள், எரியும் நெருப்பு, சில நேரங்களில் பயங்கரமான பூச்சிகள் நிறைந்த இடங்கள் — இவற்றை கடக்க வேண்டும்.

ப்ரதீப்தாதித்யதப்தே ச தஹ்யமாநஃ ஸதம்ஶகே । க்ரு'ஷ்யதே யமதூதைஶ்ச ஶிவாவந்நாதபீஷணைஃ ॥ ௨,௫.

பொலிவான சூரியன் வெப்பத்தில் எரிய, துளைத்துத் துன்புற, யமனுடைய தூதர்கள், சிவபோல பயங்கரமான கூச்சலுடன் அவனை இழுக்கிறார்கள்.

ப்ரயாதிஃ தாருணே மார்கே பாபகர்மா யமாலயே । கலேவரே தஹ்யமாநே மஹாந்தம் க்ஷயம்ரு'ச்சதி ॥ ௨,௫.

அந்த பயங்கரமான வழியில், பாவம் செய்தவன் யமனுடைய இல்லத்துக்குச் செல்கிறான்; அவனுடைய உடல் எரிய, அவன் பெரும் அழிவை அனுபவிக்கிறான்.

பக்ஷ்யமாணே ததைவாங்கே பித்யமாநே ச தாருணம் । சித்யமாநே சிரதரம் ஜந்துர்துஃ கமவாப்நுதே ॥ ௨,௫.

அவன் அங்கங்கள் தின்னப்பட்டு, கொடூரமாக உடைந்து வெட்டப்பட்டு நீண்ட நாட்கள் துன்புற, அந்த உயிரினம் துயரத்தை அடைகிறான்.

ஸ்வேந கர்மவி பாகேந தேஹாந்தரகதோऽபி ஸந் । புராணி ஷோடஶாமுஷ்மந்மார்கே தாநி ச மே ஶ்ரு'ணு ॥ ௨,௫.

தன் கர்மத்தின் பழிவாங்க, மற்றொரு உடலில் இருந்தாலும், அந்த வழியில் பதினாறு பழமையான நகரங்கள் உள்ளன; அவற்றை என்னிடம் கேள்.

யாம்யம் ஸௌரிபுரம் நகேத்வபவநம் கந்தர்வஶைலாகமௌ க்ரௌஞ்சம் க்ரூரபுரம் விசித்ரபவநம் பஹ்வாபதம் துஃ கதம் । நாநாக்ரந்தபுரம் ஸுதப்தபவநம் ரௌத்ரம் பயோவர்ஷணம் ஶீதாட்யம் பஹுபீதிஷோடஶபுராண்யேதாந்யத்ரு'ஷ்டநி தே ॥ ௨,௫.

யாம்யம், சௌரி, நாகேந்திரனின் இல்லம், கந்தர்வமலை, கௌஞ்சம், கொடூர நகரம், விசித்திரமான இல்லம், பல துன்பங்கள் நிறைந்த இடம், துயர நகரம், பல அழுகை நகரம், மிகக் காய்ந்த இல்லம், ரௌத்திரம், மழை பெய்யும் இடம், குளிர்ச்சி நிறைந்தது, பல பயம் நிறைந்த பதினாறு நகரங்கள் — இவை நீ பார்த்ததில்லை.

தத்ர யாம்ய புரம் கச்சந்புத்ரபுத்ரேதி ச ப்ருவந் । ஹாஹேதி க்ரந்ததே நித்யம் ஸ்வக்ரு'தம் துஷ்க்ரு'தம் ஸ்மரந் ॥ ௨,௫.

அங்கு, யமபுரத்துக்குச் செல்லும் போது, 'மகனே, மகனே' என்று அழைத்து, தன் செய்த பாவங்களை நினைத்து எப்போதும் 'ஐயோ!' என்று அழுகிறான்.

அஷ்டாதஶோதிநே தார்க்ஷ்ய தத்புர ப்ராப்நுயாதஸௌ । புஷ்பபத்ரா நதீ யத்ர ந்யக்ரோதஃ ப்ரியதர்ஶநஃ ॥ ௨,௫.

பதினெட்டாம் நாளில், தார்க்ஷ்யா, அவன் அந்த நகரத்தை அடைகிறான்; அங்கு புஷ்பபத்ரா என்னும் ஆறு ஓடுகிறது, அழகாக ஒரு ஆலமரம் நிற்கிறது.

விஶ்ராமேச்சாம் கரோத்யத்ர காரயந்தி ந தே படாஃ । க்ஷிதௌ தத்தம் ஸுதைஸ்தஸ்ய ஸ்நேஹாத்வா க்ரு'பயா ததா ॥ ௨,௫.

அங்கு அவன் ஓய்வெடுக்க விரும்பினால், காவலர்கள் அனுமதிக்க மாட்டார்கள்; பூமியில் அவனது மகன்கள் பாசத்தாலும், தயையாலும் கொடுத்ததை அவனுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது.

மாஸிகம் பிண்டமஶ்நாதி ததஃ ஸௌரிபுரம் வ்ரஜேத் । வ்ரஜந்நேவம் ப்ரலபதே முத்கராஹதிபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

அங்கு மாதந்தோறும் செய்யப்படும் பிண்டம் அவன் உண்டுவிட்டு, பின்னர் சூரி நகரம் நோக்கி செல்கிறான்; செல்லும் போது, கோலால் அடிபட்டு அவன் இவ்வாறு புலம்புகிறான்:

ஜலாஶயோ நைவ க்ரு'தோ மயா ததா மநுஷ்யத்ரு'ப்த்யை பஶுபக்ஷித்ரு'ப்தய । கோத்ரு'ப்திஹேதோர்ந ச கோசரஃ க்ரு'தஃ ஶரீர ஹே நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

நான் மனிதர்களுக்காக நீர்தேக்கம் அமைக்கவில்லை; மாடுகள், பறவைகள், விலங்குகள் திருப்திக்காகவும் எதுவும் செய்யவில்லை; மாடுகளுக்காக மேய்ச்சல் நிலமும் ஏற்படுத்தவில்லை. என் உடலே, நீ செய்தபடி இப்பாதையை கடந்து போ.

தத்ர நாம்நா து ராஜாஸௌ ஜங்கமஃ காமரூபத்ரு'க் । பயாத்தத்தர்ஶநாஜ்ஜாதாத்புங்க்தே பிண்டம் ஸ ஶங்கிதஃ ॥ ௨,௫.

அங்கு, பெயரால் ஒரு ராஜா, விருப்பமான உருவம் எடுத்து அங்கும் இங்கும் திரிகிறார்; அவனைப் பார்த்த பயத்தில், அந்தப் பயணி சந்தேகத்தோடு பிண்டத்தை உண்ணுகிறான்.

த்ரிபக்ஷே ஜலஸம்யுக்தம் க்ஷிதௌ தத்தம் ததோ வ்ரஜேத் । வ்ரஜந்நேவம் ப்ரலபதே கட்காகாதப்ரபீடிதஃ ॥ ௨,௫.

மூன்று பக்கங்கள் கடந்தபின், பூமியில் கொடுக்கப்பட்ட நீர், பிண்டம் பெற்றவுடன், அவன் அடுத்த நகரம் நோக்கிச் செல்கிறான்; செல்லும் போது, வாள் அடிகளால் வேதனைப்பட்டு இவ்வாறு புலம்புகிறான்:

ந நித்யதாநம் ந கவாஹ்நிகம் க்ரு'தம் புஸ்தம் ச தத்தம் ந ஹி வேதஶாஸ்த்ரயோஃ । புராணத்ரு'ஷ்டோ ந ஹி ஸேவிதோऽத்வா ஶரீர ஹே நிஸ்தர யத்த்வயா க்ரு'தம் ॥ ௨,௫.

நான் தினமும் தானம் செய்யவில்லை; மாடுகளுக்கான சேவையும் செய்யவில்லை; வேதம், சாஸ்திரம் ஆகியவற்றில் புத்தகங்கள் கொடுக்கவோ படிக்கவோ செய்யவில்லை; புராணங்களில் கூறப்பட்ட வழியையும் பின்பற்றவில்லை. என் உடலே, நீ செய்தபடி இப்பாதையை கடந்து போ.

நகேந்த்ரநகரம் கத்வா புக்த்வா சாந்நம் ததாவிதம் । மாஸி த்விதீயே யத்தத்தம் பாந்தவைஸ்து ததோ வ்ரஜேத் ॥ ௨,௫.

நாகேந்திர நகரத்தை அடைந்து, அங்கு அந்த மாதிரியான அன்னம் உண்டுவிட்டு, இரண்டாம் மாதத்தில், உறவினர்கள் கொடுத்ததை வைத்து, அவன் அடுத்த நகரம் நோக்கிச் செல்கிறான்.