கருடபுராணம்

ஆஜ்யேநாப்யஞ்ஜநம் கார்யம் ஸர்வாங்கேஷு ஶவஸ்ய ச । தாஹம்ரு'த்யோரந்தராலே விதிஃ பிண்டஸ்ய தம் ஶ்ரு'ணு

சவத்தின் முழு உடலிலும் நெய்யால் பூச வேண்டும்; சவத்தை வைக்கும் இடத்துக்கும் எரிக்கும் இடத்துக்கும் இடையில் பிண்டத்திற்கான முறையை கேள்.

பூர்வோக்தைஃ பஞ்சபிஃ பிண்டைஃ ஶவஸ்யாஹுதியோக்யதா । அந்யதா சோபகாதாச்ச ராக்ஷஸாத்யா பவந்தி ஹி

முன்பு கூறிய ஐந்து பிண்டங்களால் சவம் ஹோமத்திற்கு தகுதியானதாகிறது; இல்லையெனில் தவறால் ராக்ஷசர் போன்ற பிற உயிர்கள் தோன்றும்.

ஸம்ம்ரு'ஜ்ய சோபலிப்யாத உல்லிக்யோத்த்ரு'த்ய வேதிகாம் । அப்யுக்ஷ்யோபஸமாதாய வஹ்நிம் தத்ர விதாநதஃ

சுத்தம் செய்து, பூசி, குறி இட்டு, வேதியை உயர்த்தி, தெளித்து, அங்கு நெருப்பை முறையாக அமைக்க வேண்டும்.

புஷ்பாக்ஷதைஶ்ச ஸம்பூஜ்ய தேவம் க்ரவ்யாதஸம்ஜ்ஞகம் । ஶ்ரௌதேந து விதாநேந ஹ்யாஹிதாக்நிம் தஹேத்வுதஃ

பூவும், அகண்ட அரிசியும் கொண்டு 'மாமிசம் உண்ணும் தேவனை' வழிபட வேண்டும்; பிறகு வேத முறையில் அக்னியால் சவத்தை எரிக்க வேண்டும்.

சண்டாலாக்நிம் சிதாக்நிம் ச பதிதாக்நிம் பரித்யஜேத் । த்வம் பூதக்ரு'ஜ்ஜகத்யோநிஸ்த்வம் லோகபரிபாலகஃ

சண்டாளரின் நெருப்பு, சிதையின் நெருப்பு, மற்றும் வீழ்ந்தவரின் நெருப்பை தவிர்க்க வேண்டும்; நீ உயிர்கள் படைப்பவன், உலகத்தின் ஆதாரம், உலகங்களை காத்து நிற்பவன்.

உபஸம்ஹர தஸ்மாத்த்வமேநம் ஸ்வர்கம் நயாம்ரு'தம் । இதி க்ரவ்யாதமப்யர்ச்ய ஶரீராஹுதிமாசரேத்

ஆகையால், அவனை இங்கே இருந்து அழைத்து, சொர்க்கத்தில் அழைத்துச் செல்; அமுத நிலைக்கு கொண்டு போ. இறைச்சி உண்ணும் அந்த உயிரினத்தை வணங்கி, உடலை அர்ப்பணமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

அர்ததக்தே ததா தேஹே தத்யாதாஜ்யாஹுதிம் ததஃ । அஸ்மாத்த்வமதிஜாதோऽஸி த்வதயம் ஜாயதாம் புநஃ

உடல் பாதியாக எரிந்தபோது, அப்போது நெய்யை அர்ப்பணித்து, 'இத்திலிருந்து நீ பிறந்தாய்; உன்னால் இது மறுபடியும் பிறக்கட்டும்' என்று கூற வேண்டும்.

அஸௌ ஸ்வர்காய லோகாய ஸ்வாஹேத்யுக்த்வா து நாமதஃ । ஏவமாஜ்யாஹுதிம் தத்த்வா திலமிஶ்ராம் ஸமந்த்ரகம்

‘இவன் சொர்க்கலோகத்திற்காக’ என்று பெயரைக் கூறி, நெய்யுடன் எள்ளும் மந்திரத்தோடும் சேர்த்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ரோதிதவ்யம் ததோ காடமேவம் தஸ்ய ஸுகம் பவேத் । தாஹஸ்யாநந்தரம் தத்ர க்ரு'த்வா ஸஞ்சயநிக்ரியாம்

அதன்பின் ஆழமாக அழ வேண்டும்; இப்படிச் செய்தால் அவனுக்கு நிம்மதி கிடைக்கும். எரிப்பு முடிந்ததும், அங்கே எஞ்சியதைச் சேகரிக்க வேண்டும்.

ப்ரேதபிண்டம் ப்ரதத்யாச்ச தாஹார்திஶமநம் கக । ததஃ ப்ரதக்ஷிணம் க்ரு'க்த்வா சிதாப்ரஸ்தாநவீக்ஷகாஃ

பிறந்தவருக்காக பிண்டம் அர்ப்பணித்து, எரிப்பின் வேதனையைத் தணிக்க வேண்டும், பறவையே. பிறகு, சுடுகாட்டைச் சுற்றி வந்தவர்கள் புறப்பட வேண்டும்.

கநிஷ்டபூர்வாஃ ஸ்நாநார்தம் கச்சேயுஃ ஸூக்தஜாபகாஃ । ததோ ஜாலஸமீபே து கத்வா ப்ரக்ஷால்ய சாம்ஶுகம்

இளையவர்கள் முதலில், வேதங்களைப் பாடுபவர்கள், குளிக்கச் செல்ல வேண்டும். பின்னர், நீர்க்கரையில் சென்று, தங்கள் vastrangal (உடை) கழுவ வேண்டும்.

பரிதாய புநஸ்தச்ச ப்ர்ரு'யுஸ்தம் புருஷம் ப்ரதி । உதகம் து கரிஷ்யாமஃ ஸசைலம் புருஷாஸ்ததஃ

அந்த உடைகளை மீண்டும் அணிந்து, அந்த மனிதரிடம், 'நாம் உடையுடன் நீர்வழிபாடு செய்வோம்' என்று கூற வேண்டும்.

குருத்வமித்யேவ வதேச்சதவர்ஷாவரே ம்ரு'தே । புத்ராத்யா வ்ரு'த்தபூர்வாஸ்தே ஏகவஸ்த்ராஃ ஶிகாம் விநா

நூறு வயது ஆனவர் இறந்தால், 'செய்யுங்கள்' என்று மட்டும் சொல்ல வேண்டும்; மகனும், மூத்தவர்களும் ஒரே vastram (உடை) அணிந்து, சிகை இல்லாமல் நீரில் செல்ல வேண்டும்.

ப்ராசீநாவீதிநஃ ஸர்வே விஶேயுர்மௌநிநோ ஜலம் । அபநஃ ஶோஶுசதகமநேந பித்ரு'திங்முகாஃ

அனைவரும் பித்ருகட்கு முகமாக, மவுனமாக, யஜ்ஞோபவீதத்தை வலது பக்கமாக வைத்து, நீரில் செல்ல வேண்டும்; இப்படிச் செய்தால் பாவமும் துயரமும் நீங்கும்.

ஜலாவகட்டநம் சவ ந குர்யுஃ ஸ்நாநகாரகாஃ । ததஸ்தடே ஸமாகத்ய ஶிகாம் பத்த்வா ரு'ஜூந் குஶாந்

குளிக்க வருபவர்கள் நீரை அடிக்கக் கூடாது; பிறகு, கரையில் வந்து, சிகையை கட்டி, நேராக குச்சுகளை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

தக்ஷிணாக்ரஹஸ்தயோஸ்து க்ரு'த்வாத ஸதிலம் ஜலம் । ஆதாயாஞ்ஜலிநா யாம்யாம் துஃ கீ பைத்ரு'கதீர்ததஃ

இரு கைகளையும் தெற்குபுறம் வைத்து, எள்ளுடன் நீரை அஞ்சலி செய்து, பித்ரு தீர்த்தத்தில் துக்கத்துடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ஏகவாரம் த்ரிவாரம் வா தஶவாரமதாபி வா । பூமாவஶ்மநி வா ஸர்வே க்ஷிபேயுர்வாக்யதாஃ கக

ஒருமுறை, மூன்றுமுறை, அல்லது பத்து முறை—even so—all should silently pour the water on the ground or on a stone, O bird.

த்ரு'ப்யந்து த்ரு'ப்யதாம் வாபி தர்பயாம்யுபதிஷ்டதாம் । ப்ரேதைததமுககோத்ரேத்யுக்தேஷ்வேவம் ஸமுச்சரேத்

‘அவர்கள் திருப்தியடையட்டும், அல்லது திருப்தியடைய வேண்டும்; நான் இங்கே இருப்பவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்’ என்று, ‘இப்பிறந்தவர், இவ்வம்சத்தவர்’ என்று கூறி, முறையாக செய்ய வேண்டும்.

ஜலாஞ்ஜலௌ க்ரு'தே பஶ்சாத்விதேயம் தந்ததாவநம் । த்யஜந்தி கோத்ரிணஃ ஸர்வே திநாநி நவ காஶ்யப

நீரஞ்சலி முடிந்ததும் பல் தேய்க்க வேண்டும்; அதே வம்சத்தவர்கள் எல்லோரும் ஒன்பது நாட்கள் தவிர்க்க வேண்டும், காச்யபா.

தத உத்தீர்யோதகாத்வை வஸ்த்ராணி பரிதாய ச । ஸ்நாநவஸ்த்ரம் ஸக்ரு'த்பீட்ய விஶேயுஃ ஶுசிபூதலே

பிறகு, நீரிலிருந்து வெளியே வந்து, vastrangal (உடைகள்) அணிந்து, குளிப்பட்டையை ஒருமுறை பிழிந்து, தூய இடத்தில் செல்ல வேண்டும்.

அஶ்ருபாதம் ந குர்வீத தத்த்வா தாஹஜலாஞ்ஜலிம் । ஶ்லேஷ்மாஶ்ரு பாந்தவைர்முக்தம் ப்ரேதோ புங்க்தே யதோऽவஶஃ

தகனம் முடிந்து நீரஞ்சலி கொடுத்த பிறகு அழக்கூடாது; ஏனெனில், உறவினர்கள் சிந்தும் கண்ணீர், சளி ஆகியவற்றை மறைந்தவர் கட்டாயமாக அனுபவிக்கிறார்.

அதோ ந ரோதிதவ்யம் ஹி க்ரியாஃ கார்யாஃ ஸ்வஶக்திதஃ । ததஸ்தேஷூபவிஷ்டேஷு புராணஜ்ஞஃ ஸுக்ரு'த்ஸ்வகஃ

ஆகையால், அழக்கூடாது; தகுந்தவாறு கிரியைகள் செய்ய வேண்டும். பிறகு, அவர்கள் அமர்ந்தபோது, பழைய மரபை அறிந்த நல்லவர் பேச வேண்டும்.

ஶோகாபநோதம் குர்வீத ஸம்ஸாராநித்யதாம் ப்ருவந் । மாநுஷ்யே கதலீஸ்தந்பே அஸாரே ஸாரமார்கணம்

அவர் துயரத்தை அகற்ற வேண்டும்; உலக வாழ்க்கை நிலையற்றது என்று கூற வேண்டும்: ‘மனித வாழ்வில், வாழைப்பழம் தண்டு போல், உள்ளதைப் போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஒன்றும் இல்லை’ என்று கூற வேண்டும்.

கரோதி யஃ ஸ ஸம்மூடோ ஜலபுத்வத்ரஸந்நிபே । பஞ்சதா ஸம்ப்ரு'தஃ காயோ யதி பஞ்சத்வமாகதஃ

இப்படிச் செய்பவன், தண்ணீரில் உருவாகும் குமிழியைப் போல, அறியாமையில் மூடனாக இருக்கிறான்; இந்த உடல் ஐந்து பொருள்களால் ஆனது, அது அழிந்துவிட்டால்—

கர்மபிஃ ஸ்வஶரீரோத்தைஸ்தத்ர கா பரிதேவநா । கந்த்ரீ வஸுமதீ நாஶமுததிர்தைவதாநி ச

தன் செயல்களின் விளைவாக உடல் அழிந்தபோது, அதற்காக ஏன் அழ வேண்டும்? பூமி, கடல், தேவர்கள் எல்லாரும் ஒருநாளில் அழிவை அடைகிறார்கள்.

பேநப்ரக்யஃ கதம் நாஶம் மர்த்யலோகோ ந யாஸ்யதி । ஏவம் ஸம்ஶ்ராவயேத்தத்ர ம்ரு'துஶாத்வலஸம்ஸ்திதாந்

இந்த மனித உலகம் நுரை போன்றது; அது அழிவை அடையாமல் இருப்பது எப்படி சாத்தியம்? இதை அங்கே மெல்லிய புல்லில் அமர்ந்துள்ளவர்களுக்கு கூற வேண்டும்.

தேऽயி ஸம்ஶ்ருத்ய கச்சேயுர்க்ரு'ஹம் பாலபுரஃ ஸராஃ । விதஶ்ய ர்நிபபத்ராணி நியதா த்வாரி வேஶ்மநஃ

இதை கேட்டவுடன், பிள்ளைகள் முன்னிலையாக வீட்டிற்கு திரும்ப வேண்டும்; தர்பை இலைகளை வீசிக்கொண்டு, வீட்டின் வாசலில் உறுதியாக நிற்க வேண்டும்.

ஆசம்ய வஹ்நிஸலிலம் கோமயம் கௌரஸர்ஷபாந் । தூர்வாப்ரவாலம் வ்ரு'ஷபமந்யதப்யத மங்கலம்

நீரை அருந்தி, அக்கினி, நீர், பசுமாடு சாணம், பசுமாடு பால், கடுகு, தர்பை புல், பவளம், காளை, மற்றும் பிற மங்களப் பொருட்களை கொண்டு வர வேண்டும்.

ப்ரவிஶேயுஃ ஸமாலப்ய க்ரு'த்வாஶ்மநி பதம் ஶநைஃ । ஶ்ரௌதேந து விதாநேந ஆஹிதாக்நிம் தேஹத்வதஃ

இவை அனைத்தையும் தொடிந்து, மெதுவாக கல்லில் கால்வைத்து உள்ளே செல்ல வேண்டும்; வேத மரபின்படி, அக்னி வைத்துள்ள குடும்பஸ்தரை சடங்காக எரிக்க வேண்டும்.