கருடபுராணம்

ஏவம் தஸ்மாந்நரைர்மோக்ஷஸ்த்வதிக்ராந்தைரவாப்யதே । வர்ஷாயுதாயுதைஃ பாபம் யைஃ க்ரு'தம் துஷ்டபுத்திபிஃ ॥ ௨,௩.

இவ்வாறு, தீய எண்ணத்துடன் செய்த பாவங்கள் பத்தாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் அனுபவிக்கப்பட்ட பிறகு அந்த நரகத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

ததாந்யஸ்து ததோ நாம ஸோऽதிஶீதஃ ஸ்வபாவதஃ । மஹாரௌரவவத்தீர்கஸ்ததாந்ததமஸா வ்ரு'தஃ ॥ ௨,௩.

அதற்குப் பிறகு, மற்றொரு நரகம் உள்ளது; அது இயற்கையாக மிகுந்த பனிக்காற்றும், மகாரௌரவம் போல நீளமும், முழுமையாக இருளும் நிறைந்ததாகும்.

ஶீதார்தாஸ்தத்ர பத்யந்தே நராஸ்தமஸி தாருணே । பரஸ்பரம் ஸமாஸாத்ய பரிரப்யாஶ்ரயந்தி தே ॥ ௨,௩.

அங்கே, பனிக்காற்றால் துயரப்படும் மனிதர்கள் அந்த இருளில் கட்டப்பட்டு, ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டு தஞ்சம் பெறுகிறார்கள்.

தந்தாஸ்தேஷாம் ச பஜ்யந்தே ஶீதார்திபரிகம்பிதாஃ । க்ஷுத்ரு'ஷாதிபலாஃ பக்ஷிந்நத தத்ராப்யுபதவாஃ ॥ ௨,௩.

அவர்களின் பற்கள் பனியால் நடுங்கி உடைந்து விடுகின்றன; பசிக்கும் தாகமும் அதிகமாய் வேதனை தருகிறது; அங்கேயும் இன்னும் பல துன்பங்கள் உள்ளன, பறவையே.

ஹிமகண்டவஹோ வாயுபிநத்த்யஸ்தீநி தாருணஃ । மஜ்ஜாஸ்ரு'கஸ்திகலிதமஶ்ரந்த்யத்ர க்ஷுதாந்விதாஃ ॥ ௨,௩.

பனிக்கட்டிகள் அடங்கிய கொடிய காற்று அவர்களின் எலும்புகளை உடைக்கிறது; அங்கே, பசியால் சோர்ந்து, அவர்களின் மஜ்ஜை, இரத்தம், இறைச்சி எல்லாம் வெளியேறுகிறது.

ஆலிங்க்யமாநா ப்ராம்யந்தே பரஸ்பரஸமாகமே । ஏவம் தத்ராபி ஸுமஹாந்க்லேஶஸ்தமஸி மாநவைஃ ॥ ௨,௩.

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டு அந்த இருளில் சுற்றித் திரிகின்றனர்; அங்கேயும் மனிதர்கள் மிகுந்த துன்பம் அனுபவிக்கிறார்கள்.

ப்ராப்யதே ஶகுநிஶ்ரேஷ்ட யோ பஹூக்ரு'தஸஞ்சயஃ । நிக்ரு'ந்தந இதி க்யாதஸ்ததோऽந்யோ நரகோத்தமஃ ॥ ௨,௩.

பல பாவங்களைச் செய்தவர்கள், பறவைகளில் சிறந்தவனே, அந்த இடத்தை அடைகின்றனர்; இனி, நிக்ரந்தனம் எனப்படும் சிறந்த நரகத்தைப் பார்.

குலாலசக்ராணி தத்ர ப்ராம்யந்த்யவிரதம் கக । தேஷ்வாபாஷ்யே நிக்ரு'ஷ்யந்தே காலஸூத்ரேண மாநவாஃ ॥ ௨,௩.

அங்கே, குயவன் சக்கரம் போல் சக்கரங்கள் இடைவிடாது சுழல்கின்றன; அவற்றில் மனிதர்கள் காலசூத்திரத்தால் வெட்டப்படுகிறார்கள்.

யமாநுமாங்குலிஸ்தேந ஆபாததலமஸ்தகம் । ந சைஷாம் ஜீவிதப்ரம்ஶோ ஜாயதே பக்ஷிஸத்தம ॥ ௨,௩.

யமனுடைய ஊழியர்கள் விரலில் நூலை வைத்துக் கொண்டு, பாதம் முதல் தலையில்வரை வெட்டுகிறார்கள்; ஆனாலும், பறவைகளில் சிறந்தவனே, அவர்களின் உயிர் விடுவதில்லை.

சிந்நாநி தேஷாம் ஶதஶஃ கண்டாந்யைக்யம் வ்ரஜந்தி ஹி । ஏவம் வர்ஷஸஹஸ்ராணி ப்ராம்யந்தே பாபகர்மிணஃ ॥ ௨,௩.

அவர்களின் உடல்கள் நூற்றுக்கணக்கில் துண்டாக வெட்டப்படினும், மீண்டும் ஒன்றாகச் சேர்கின்றன; இவ்வாறு, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பாவிகள் சுழற்றப்படுகிறார்கள்.

தாவத்யாவதஶேஷம் ச தத்பாபம் ஸம்க்ஷயம் கதம் । அப்ராதஷ்டம் ச நரகம் ஶ்ரு'ணுஷ்வ கததோ மம ॥ ௨,௩.

அந்த பாவம் முற்றிலும் அழியும் வரை இவ்வாறு துன்பம் அனுபவிக்க வேண்டும்; இனி, அப்பிராதிஷ்டம் எனும் நரகத்தை நான் விளக்குகிறேன், கேள்.

தத்ரஸ்தைர்நாரகைர்துஃ கமஸஹ்யமநுபூயதே । தாந்யேவ தத்ர சக்ராணி கடீயந்த்ராணி சாந்யதஃ ॥ ௨,௩.

அங்கே நரகத்தில் வாழும் உயிர்கள் தாங்க முடியாத வேதனைகளை அனுபவிக்கின்றனர்; அந்தக் கொடூர சக்கரங்களும் நசுக்கும் கருவிகளும் வேறு வடிவத்தில் அங்கேயே இருக்கின்றன.

துஃ கஸ்ய ஹேதுபூதாநி பாபகர்மக்ரு'தாம் ந்ரு'ணாம் । சக்ரேஷ்வாரோபிதாஃ கேசித்பாம்யந்தே தத்ர மாநவாஃ ॥ ௨,௩.

பாவம் செய்த மனிதர்களுக்கான துன்பங்களுக்குக் காரணம் இவைதான்; சிலர் அந்த சக்கரங்களில் கட்டி இடப்பட்டு அங்கே நசுக்கப்படுகிறார்கள்.

யாவத்வர்ஷஸஹஸ்ராணி ந தேஷாம் ஸ்திதிரந்தரா । கடீயந்த்ரேஷு பத்வா யே பத்தா தோயவடீ யதா ॥ ௨,௩.

அந்த நசுக்கும் கருவிகளில் கட்டப்பட்டவர்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் ஓய்வும் விடுமுறையும் கிடையாது; அது நீர்குடங்களை இறுக்கமாக கட்டும் போல் இருக்கும்.

ப்ராம்யந்தே மாநவா ரக்தமுத்கிரந்தஃ புநஃ புநஃ । அந்த்ரைர்முகவிநிஷ்க்ராந்தைர்நேத்ரைரந்த்ராவலம்பிபைஃ ॥ ௨,௩.

மனிதர்கள் அங்கே சுழற்றப்படுகிறார்கள், மீண்டும் மீண்டும் இரத்தம் வாந்தி எடுக்கிறார்கள்; அவர்களின் குடல் வாயிலிருந்து வெளியே வந்துவிடுகிறது, கண்கள் குடலைக் கட்டி தொங்குகின்றன.

துஃ காநி ப்ராப்நுவந்தீஹ யாந்யஸஹ்யாநி ஜந்துபிஃ । அஸிபத்ரவநம் நாம நரகம் ஶ்ரு'ணு சாபரம் ॥ ௨,௩.

அங்கே மற்ற உயிர்களுக்கு கூட தாங்க முடியாத துன்பங்கள் அவர்களுக்கு ஏற்படுகின்றன; இப்போது அசிபத்திரவனம் என்ற மற்றொரு நரகத்தைப் பற்றி கேள்.

யோஜநாநாம் ஸஹஸ்ரம் யோ ஜ்வலத்யக்ந்யாஶ்ரு'தாவநிஃ । ஸப்ததீவ்ரகராஶ்சைண்டர்யத்ர தீவ்ர ஸுதாருணே ॥ ௨,௩.

ஆயிரம் யோஜனை அகலத்தில், நெருப்பு எல்லா பக்கமும் எரிகின்ற ஒரு நிலம் இருக்கிறது; அதில் எழுபது பேரும் மிகக் கொடிய காவலாளிகளாக இருக்கிறார்கள்.

ப்ரதபந்தி ஸதா தத்ர ப்ராணிநோ நரகௌகஸஃ । தந்மத்யே சரணம் ஶீதஸ்நிக்தபத்ரம் விபாஷ்யதே ॥ ௨,௩.

அங்கே நரக வாசிகள் எப்போதும் எரியப்படுகிறார்கள்; அந்த இடத்தின் நடுவில், குளிர்ந்த ஈரமான இலைகளால் மூடிய ஒரு பாதை தெரிகிறது.

பத்ராணி யத்ர கண்டாநி பலாநாம் பக்ஷிஸத்தம । ஶ்வாநஶ்ச தத்ர ஸுபலாஶ்சரந்த்யாமிஷபோஜநாஃ ॥ ௨,௩.

அந்த இடத்தில், இலைகள் பழத்தின் இறக்கைகள் போல் கூர்மையானவை; சிறந்த பறவையே, அங்கே பலவான நாய்கள் இறைச்சி தேடி சுற்றிக்கொள்கின்றன.

மஹாவக்த்ரா மஹாதம்ஷ்ட்ரா வ்யாக்ரா இவ மஹாபலாஃ । ததஶ்ச வநமாலோக்ய ஶிஶிரச்சாயமக்ரதஃ ॥ ௨,௩.

பெரிய வாயும், பெரிய பற்களும் கொண்ட, புலிகள் போல் பலம் உடைய அந்த நாய்கள், முன்புறம் குளிர்ச்சியும் நிழலும் கொண்ட காட்டை நோக்கி பார்க்கின்றன.

ப்ரயாந்தி ப்ராணிநஸ்தத்ர க்ஷுத்தாபபரிபீடிதாஃ । மாதர்ப்ராதஸ்தாத இதி க்ரந்தமாநாஃ ஸுதுஃ கிதாஃ ॥ ௨,௩.

பசிப்பும் தாகமும் காரணமாக உயிர்கள் அங்கே செல்கின்றனர்; 'அம்மா! சகோதரா! அப்பா!' என்று அழுதபடி மிகுந்த துயரத்தில் அழைக்கின்றனர்.

தஹ்யமாநாங்க்ரியுகலா தரணிஸ்தேந வஹ்நிநா । தேஷாம் கதாநாம் தத்ராபி அதி ஶீதிஃ ஸமீரணஃ ॥ ௨,௩.

அவர்களின் இரு கால்கள் தரையில் எரியும் நெருப்பால் கரிகின்றன; அவர்கள் அந்த இடத்தை அடைந்தவுடன், மிகக் கடும் குளிர் காற்று வீசுகிறது.

ப்ரவாதி தேந பாத்யந்தே தேஷாம் கட்காஸ்ததோபரி । சிந்நாஃ பதந்தி தே பூமௌ ஜ்வலத்பாவகஸம்சயே ॥ ௨,௩.

அந்த காற்றால் அவர்கள் தள்ளப்பட்டபோது, மேலிருந்து வாள்கள் விழுகின்றன; வெட்டப்பட்ட அவர்கள், எரியும் நெருப்புக் கூட்டத்தில் தரையில் விழுகின்றனர்.

லேலிஹ்யமாநே சாந்யத்ர தப்தாஶேஷமஹீதலே । ஸாரமேயாஶ்ச தே ஶீக்ரம் ஶாதயந்தி ஶரீரதஃ ॥ ௨,௩.

வேறு இடத்தில், பூமி முழுவதும் நெருப்பால் எரிகின்றபோது, அதிவேகமான நாய்கள் அவர்களின் உடலை விரைவாக கிழிக்கின்றன.

தேஷாம் கண்டாந்யநேகாநி ருததாமதிபீஷணே । அஸிபத்ரவநம் தாத மயைதத்பரிகீர்திதம் ॥ ௨,௩.

அவர்களின் உடல் துண்டுகள் பலவும், பயங்கரமாகவும் அழுதபடி சிதறிக் கிடக்கின்றன; அன்புள்ளவனே, இதுவே அசிபத்திரவனம் என்று நான் விவரித்தேன்.

அதஃ பரம் பீமதரம் தப்தகும்பம் நிபோத மே । ஸமந்ததஸ்தப்தகும்பா வஹ்நிஜ்வாலாஸமந்விதாஃ ॥ ௨,௩.

இதைவிட மேலும் பயங்கரமான தப்தகும்பம் என்ற நரகத்தை இப்போது கேள்; எல்லா பக்கமும் எரியும் பானைகளால் சூழப்பட்டு, நெருப்பில் கொதிக்கின்றன.

ஜ்வலதக்நிசயாஸ்தப்ததைலாயஶ்சூர்ணபூரிதாஃ । ஏஷு துஷ்க்ரு'தகர்மாணோ யாம்யைஃ க்ஷிப்தா ஹ்யதோமுகாஃ ॥ ௨,௩.

அந்த பானைகள் எரியும் நெருப்பும் கொதிக்கும் எண்ணெயும் உலோகத் துகள்களும் நிரம்பியவை; பாவம் செய்தவர்கள், யமனின் ஊழியர்களால் தலைகீழாக அதில் எறியப்படுகிறார்கள்.

க்வாத்யந்தே விஸ்புடத்காத்ரா கலந்மஜ்ஜாஜலாந்விதாஃ । ஸ்புடத்கபாலேநத்ராஸ்திச்சித்யமாநா விபீஷணைஃ ॥ ௨,௩.

அங்கே அவர்களின் உடல் வெடித்து, எலும்பு மஜ்ஜை கரைந்து போகிறது; அவர்களின் தலையும் எலும்புகளும் கொடிய தாக்குதலால் நசுங்குகின்றன.

க்ரு'த்ரைருத்பாட்ய முச்யந்தே புநஸ்தேஷ்வேவ வேகிதைஃ । புநஶ்சிமசிமாயந்தே தைலநைக்யம் வ்ரஜந்தி ச ॥ ௨,௩.

கழுகுகள் அவர்களை கிழித்து வெளியே எடுத்து விடுகின்றன; ஆனால் அவர்கள் மீண்டும் வேகமாக அந்த பானைகளில் எறியப்படுகிறார்கள், மீண்டும் மீண்டும் கொதிக்கின்றனர், எண்ணெயுடன் கலந்து விடுகின்றனர்.