கருடபுராணம்

விஷ்ணுலோகே ஸ வை யாதி மந்த்ரஹீநோऽபி மாநவஃ । தூலீம் க்ரு'த்வா க்ரு'தௌ பாதௌ ஸம்ஸ்திதௌ க்ஷிதிப்ரு'ஷ்டதஃ ॥ ௨,௨.

மந்திரம் இல்லையெனினும், இப்படிச் செய்தால் மனிதன் விஷ்ணுவின் உலகை அடைகிறார்; மெத்தை போல் அமைத்து, கால்கள் பூமியில் வைக்கப்பட வேண்டும்.

ப்ராயாஶ்சித்தம் விஶுத்தாக்நௌ ஸம்ஸாரேऽஸாரஸாகரே । கோமயேநோபலிம்பேத்து தர்பாஸ்தரணஸம்ஸ்திதே ॥ ௨,௨.

இந்த உலக வாழ்க்கை அர்த்தமில்லாத பெரும் கடலைப் போல் இருக்கிறது. அதில் பாவத்தை நீக்க தூய நெருப்புடன் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். தரையில் பசுமாட்டின் எருமையால் பூசி, தர்பை புல்லை விரித்து இருக்கை அமைக்க வேண்டும்.

யநே தத்தேந தாநேந ஸர்வம் பாபம் வ்யபோஹதி । லவணம் தத்ரஸம் திவ்யம் ஸர்வகாமப்ரதம் ந்ரு'ணாம் ॥ ௨,௨.

இந்த உப்பை தானமாக அளித்தால், எல்லா பாவங்களும் நீங்கும்; அந்த தெய்வீக ருசியுள்ள உப்பு மனிதர்களுக்கு எல்லா ஆசைகளையும் தரும்.

யஸ்மாதந்நரஸாஃ ஸர்வே நோத்கடா லவணம் விநா । பித்ரூ'ணாம் ச ப்ரியம் பவ்யம் தஸ்மாத்ஸ்வர்கப்ரதம் பவேத் ॥ ௨,௨.

உப்பில்லாமல் எந்த உணவின் சுவையும் நன்றாக இருக்காது; அது பித்ருக்களுக்கு மிகவும் பிடித்ததும், நல்லதுமானதும் ஆகும். அதனால் அது சொர்க்கத்தை அளிக்கிறது.

விஷ்ணுதேஹஸமுத்பூதோ யதோऽயம் லவணோ ரஸஃ । ஏதத்ஸலவணம் தாநம் தேந ஶம்ஸந்தி யோகிநஃ ॥ ௨,௨.

இந்த உப்பின் சுவை விஷ்ணுவின் உடலிலிருந்து தோன்றியது. அதனால், இந்த உப்பை தானமாக அளிப்பதை யோகிகள் புகழ்கிறார்கள்.

ப்ராஹ்மணக்ஷத்த்ரியவிஶாம் ஸ்த்ரீணாம் ஶூத்ரஜநஸ்ய ச । ஆதுரஸ்ய யதா ப்ராணா ந யாந்தி வஸுதாதலே ॥ ௨,௨.

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், பெண்கள், சூத்திரர்கள், நோயாளிகள் ஆகியோரின் உயிர் உடலை விட்டு பிரியாமல் இருக்கும் போது—

லவணம் து ததா தேயம் த்வாரஸ்யோத்வாடநம் திவஃ । அந்யச்ச ஶ்ரு'ணு பக்ஷீந்த்ர ம்ரு'த்யோ ரூபம் ப்ரபஞ்சதஃ ॥ ௨,௨.

அப்போது உப்பை தானமாக வழங்க வேண்டும்; வீட்டின் வாசலை உப்பால் பூச வேண்டும். பறவைகளின் அரசே, இனி மரணத்தின் வடிவத்தை விரிவாகக் கூறுகிறேன், கேள்.

யஸ்ய காலேந நோ யாயாத்வியோகஃ ப்ராணதேஹயோஃ । ப்ராணிநஶ்ச ஸ்வஸமயே ம்ரு'த்யுரத்யந்தவிஸ்ம்ரு'திஃ ॥ ௨,௨.

ஒருவருக்கு விதிக்கப்பட்ட நேரத்தில் உயிரும் உடலும் பிரியவில்லை என்றால், அந்த உயிர்களுக்கு மரணம் வந்தபோது முழுமையான மறதி ஏற்படும்.

யதா வாயுர்ஜலதராந்விகர்ஷதி யதஸ்ததஃ । தத்வஜ்ஜலதவத்தார்க்ஷ்ய காலஸ்யைவ வஶாநுகாஃ ॥ ௨,௨.

எப்படி காற்று மேகங்களை இங்கும் அங்கும் இழுத்துச் செல்கின்றதோ, அதுபோல், தார்க்ஷ்யா, எல்லா உயிர்களும் காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கின்றன.

ஸாத்த்விகா ராஜஸாஶ்சைவ தாமஸா யே ச கேசந । பாவாஃ காலாத்மகாஃ ஸர்வே ப்ரவர்தந்தே ஹி ஜந்துஷு ॥ ௨,௨.

சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம் மற்றும் வேறு எந்த மனநிலைகளும் எல்லாம், காலத்தின் இயல்பால் உயிர்களில் தோன்றுகின்றன.

ஆதித்யஶ்சந்த்ரமாஃ ஶம்புராபோ வாயுஃ ஶதக்ரதுஃ । அக்நிஃ கம் ப்ரு'திவீ மித்ர ஓஷத்யோ வஸவஸ்ததா ॥ ௨,௨.

சூரியன், சந்திரன், சிவன், நீர், காற்று, இந்திரன், அக்னி, ஆகாயம், பூமி, மித்ரன், செடிகள், வசுக்கள்—

ஸரிதஃ ஸாகராஶ்சைவ பாவாபாவௌ ச ஸர்பஹந் । ஸர்வே காலேந ஸ்ரு'ஜ்யந்தே ஸம்க்ஷிப்யந்தே யதா புநஃ ॥ ௨,௨.

ஆறுகள், கடல்கள், இருப்பதும் இல்லாததும், நாகராஜனும் கூட, எல்லாம் காலத்தால் உருவாக்கப்பட்டு, மீண்டும் அதனாலேயே அழிக்கப்படுகின்றன.

காலேந ஸம்ஹ்ரியந்தே ச ந்ரு'நம் ம்ரு'த்யாவுபஸ்திதே । தைவயோகாத்த்தா வ்யாதிஃ கஶ்சிதுத்பத்யதே கக ॥ ௨,௨.

மரணம் நெருங்கும் போது, எல்லாவற்றையும் காலம் அழிக்கிறது; அதே நேரத்தில், விதியின் காரணமாக, ஒருவருக்கு நோய் ஏற்படுகிறது, பறவையே.

வைகல்யமிந்த்ரியாணாம் ச பலௌ ஜோரம்ஹஸாம் பவேத் । யுகபத்வஶ்சிககோடிஶூகதம்ஶோ பவேத்யதி ॥ ௨,௨.

கடுமையான காய்ச்சலால், அறிவாற்றலும், உடல் வலிமையும் குறைகின்றன; ஒரே நேரத்தில் பல்லாயிரம் வண்டு, ஊசி குத்தினால் ஏற்படும் வலியைப் போல் இருக்கும்.

ததாநுமீயதே தேந பீடா ம்ரு'த்யுபவா கக । ததஃ க்ஷணேந சைதந்யே விகலே ஜடதாம் கதே ॥ ௨,௨.

அந்த வேதனையால் மரணம் நெருங்கியுள்ளது என்று அறியலாம், பறவையே; உடனே அறிவு குறைந்து, உடல் ஊனமடையும்.

ப்ரிசால்யந்தே ததஃ ப்ராணா யாம்யைர்நிகடவர்திபிஃ । பீபத்ஸம் து ததா ரூபம் ப்ராணைஃ கண்டகதைர்பவேத் ॥ ௨,௨.

அப்போது, அருகில் நிற்கும் யமதூதர்கள் உயிர்களை அசைக்கின்றனர்; உயிர்கள் கழுத்தை அடையும் போது, உடல் பயங்கரமான வடிவம் எடுக்கும்.

பேமுத்கிரதே ஸோऽத முகம் லாலாகுலம் பவேத் । அங்குஷ்டமாத்ரபுருஷோ ஹாஹா குர்வம்ஸ்ததஸ்தநோஃ ॥ ௨,௨.

அவன் அப்போது நுரையுடன் துப்பும்; வாயில் துவர்ப்பும் நிறையும். அங்குல அளவு ஒரு உயிர் 'ஹா ஹா' என்று அழைத்து உடலை விட்டு வெளியேறும்.

ததைவ நீயதே த்வதைர்யாம்யைர்வோக்ஷந்ஸ்வகம் க்ரு'ஹம் । பூய ஏவ ஹிதே தாத ம்ரு'த்யுகாலதஶாமிமாம் ॥ ௨,௨.

அந்த நேரத்தில், இரண்டு யமதூதர்கள் அவனை அழைத்து செல்கிறார்கள்; அவன் தன் வீட்டை நினைத்து அழுகிறான். இனியும் மரணத்தின் அந்த நிலையை விரிவாகச் சொல்கிறேன், அன்புள்ளவனே.

அஷ்மா ப்ரகுபிதஃ காயே தீவ்ரவாயுஸமீரிதஃ । பிநத்தி மர்மஸ்தாநாநி தீப்யமாநோ நிரிந்தநஃ ॥ ௨,௨.

உடலில் கடும் காற்றால் தூண்டப்பட்ட ஒரு கல்லைப் போல வலி, உயிர்க்குறிப்புகள் உடைந்து, எரியும் தீ போல் எரிகிறது, ஆனால் எரிபொருள் இல்லாமல்.

உதாநோ நாம பவநஸ்ததஶ்சோர்த்வம் ப்ரவர்ததே । பக்தாநாமபுபுக்ஷாணாமதோகதிநிரோதக்ரு'த் ॥ ௨,௨.

உதானம் எனும் வாயு பின்னர் மேலே செல்கிறது; பக்தர்களில் பசிக்குள்ளவர்களுக்கு, அது கீழே போகும் பாதையைத் தடுக்கிறது.

யைர்நாந்ரு'தாநி சோக்தாநி ப்ரீதிபேதஃ க்ரு'தோ ந ச । ஆஸ்திகஃ ஶ்ரத்ததாநஶ்ச ஸ ஸுகம் ம்ரு'த்யும்ரு'ச்சதி ॥ ௨,௨.

பொய் பேசாதவர்கள், வேறுபாடு விளைவிக்காதவர்கள், நம்பிக்கையுடன் இருப்பவர்கள், இவர்கள் எல்லோரும் அமைதியாக மரணத்தை அடைகிறார்கள்.

யோ ந காமாந்ந ஸம்ரம்பாந்ந த்வேஷாத்தர்மமுத்ஸ்ரு'ஜேத் । யதோக்தகாரீ ஸௌம்யஶ்ச ஸ ஸுகம் ம்ரு'த்யும்ரு'ச்சதி ॥ ௨,௨.

ஆசை, கோபம், வெறுப்பு காரணமாக தர்மத்தை விட்டுவிடாதவர், சொல்லப்பட்டதைச் செய்பவர், மென்மையானவர், இவர்கள் எல்லோரும் சுமூகமாக மரணத்தை அடைகிறார்கள்.

மோஹஜ்ஞாநப்ரதாதாரஃ ப்ராப்நுவந்தி மஹத்தமஃ । கூடஸாக்ஷீ ம்ரு'ஷாவாதீ யே ச விஶ்வாஸகாதகாஃ ॥ ௨,௨.

மயக்கம் காரணமாக பொய் அறிவை வழங்குபவர்கள், பொய் சாட்சி கூறுபவர்கள், பொய் பேசுபவர்கள், நம்பிக்கையைத் துரோகிப்பவர்கள், இவர்கள் மிகக் கருங்கடலில் வீழ்கிறார்கள்.

தே மோஹம் ம்ரு'த்யும்ரு'ச்சந்தி ததா யே வேதநிந்தகாஃ । விபீஷகாஃ பூதிகந்தா யஷ்டிமுத்கரபாணயஃ ॥ ௨,௨.

இவர்கள் எல்லோரும் மயக்கத்திலேயே மரணத்தை அடைகிறார்கள்; வேதங்களை இகழ்பவர்கள், பிறரை பயமுறுத்துபவர்கள், துர்நாற்றம் வீசுபவர்கள், கம்பு அல்லது கோலைக் கையில் பிடிப்பவர்கள் ஆகியோரும் அப்படியே.

ஆகச்சந்தி துராத்மாநோ யமஸ்ய புருஷாஸ்ததா । ப்ராப்தே த்வீத்ரு'க்பதே கோரே ஜாயதே தஸ்ய வேபதுஃ ॥ ௨,௨.

அப்போது, தீய உள்ளம் கொண்டவர்கள், யமனின் பணியாளர்கள், அங்கு வந்து சேர்கிறார்கள்; அந்த பயங்கரமான பாதையில் அடைந்தவருக்கு நடுக்கம் ஏற்படுகிறது.

க்ரந்தத்யவிரதம் ஸோऽபி பித்ரு'மாத்ரு'ஸுதாநபி । ஸாஸ்ய வாகஸ்புடா யத்நேநைகவர்ணா விபாஸதே ॥ ௨,௨.

அவன் இடைவிடாது அழுகிறான், தந்தை, தாய், பிள்ளைகள் என அனைவரையும் அழைக்கிறான்; அவனது பேச்சு, முயற்சியுடன், ஒரே எழுத்தாக தெளிவாக ஒலிக்கிறது.

த்ரு'ஷ்டிர்வை ப்ராம்யதே த்ராஸாச்ச்வாஸாச்சுஷ்யதி சாநநம் । ஸ ததோ வேதநாவிஷ்டஸ்தச்சரீரம் விமுஞ்சதி ॥ ௨,௨.

பயத்தால் அவனது பார்வை சுழல்கிறது, மூச்சால் வாயும் உலர்கிறது; பின்னர், வேதனையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அந்த உடலை விட்டுவிடுகிறான்.

அஸ்ப்ரு'ஶ்யம் குத்ஸநீயம் ச தத்க்ஷணாதேவ ஜாயதே । உக்தம் ம்ரு'த்யோஃ ஸ்வரூபம் து ப்ரஸங்காதந்யதப்யத ॥ ௨,௨.

அந்த உடல் உடனே தொட முடியாததாகவும், வெறுக்கத்தக்கதாகவும் ஆகிறது; மரணத்தின் இயல்பு இவ்வாறு கூறப்பட்டது, இப்போது வேறு ஒன்று விளக்கப்படுகிறது.

வைசித்ர்யஸ்யோத்தரம் ப்ரஶ்ரே த்விதீயஸ்ய வதாமி தே । கர்மணாம் ப்ராக்தநாநாம் து ததஸத்த்வேநம் பதேதஃ ॥ ௨,௨.

வித்தியாசம் குறித்த இரண்டாவது கேள்விக்கு விடையை நான் சொல்கிறேன்; கடந்த செயல்களின் இருப்பும் இல்லாமையும் அதற்குக் காரணம், அதிர்ஷ்டசாலி.