கருடபுராணம்

ஏக ஏவ திலோ தத்தோ ஹேமத்ரோணதிலைஃ ஸமஃ । தர்பணே தாநஹோமேஷு தத்தோ பவதி சாக்ஷயஃ ॥ ௨,௨.

ஒரு எள் கொடுத்தால் கூட, அது பொன்னால் நிரப்பிய எள் அளவுக்கு சமம்; தர்ப்பணம், தானம், ஹோமம் ஆகியவற்றில் கொடுத்தால் அது அழியாத பயனை தரும்.

தர்பா ரோமஸமுத்பூதாஸ்திலாஃ ஸ்வேதேஷு நாந்யதா । தேவதா தாநவாஸ்த்ரு'ப்தாஃ ஶ்ராத்தேந பிதரஸ்ததா ॥ ௨,௨.

தர்ப்பை முடியில் இருந்து தோன்றுகிறது, எள் வியர்வையிலிருந்து உருவாகிறது, வேறு வழி இல்லை; தேவர்கள், தானவர்கள், பித்ருக்கள் பித்ரு பூஜையால் திருப்தி அடைகிறார்கள்.

ப்ரயோகவிதிநா ப்ரஹ்மா விஶ்வம் சாப்யுபஜீவநாம் । அபஸவ்யாதிதோ ப்ரஹ்மா பிதரோ தேவதேவதாஃ ॥ ௨,௨.

நியமப்படி செய்யும் முறையில் பிரம்மாவும் உலகமும் வாழ்வை பெறுகின்றன; இடப்பக்கம் வழியாக பிரம்மா, பித்ருக்கள், தேவர்கள், தெய்வங்கள் வழிபடப்படுகிறார்கள்.

தேந தே பிதரஸ்த்ரு'ப்தா அபஸவ்யே க்ரு'தே ஸதி । தர்பமூலே ஸ்திதோ ப்ரஹ்மா மத்யே தேவோ ஜநார்தநஃ ॥ ௨,௨.

இடப்பக்க சடங்கு செய்யப்படும்போது பித்ருக்கள் திருப்தி அடைகிறார்கள்; தர்ப்பையின் அடியில் பிரம்மா இருக்கிறார், நடுவில் ஜனார்த்தனன் தெய்வமாக இருக்கிறார்.

தர்பாக்ரே ஶங்கரம் வித்யாத்த்ரயோ தேவாஃ குஶே ஸ்ம்ரு'தாஃ । விப்ரா மந்த்ராஃ குஶா வஹ்நிஸ்துலஸீ ச ககேஶ்வர ॥ ௨,௨.

தர்ப்பையின் முனையில் சங்கரனை அறிய வேண்டும்; மூன்று தெய்வங்கள் குசாவில் நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்கள். பறவைகளின் அரசே, பிராமணர்கள், மந்திரங்கள், குசா, அக்னி, துளசி ஆகியவை அங்கு இருக்கின்றன.

நைதே நிர்மால்யதாம் யாந்தி க்ரியமாணாஃ புநஃ புநஃ । துலஸீ ப்ராஹ்மணா காவோ விஷ்ணுரேகாதஶீ கக ॥ ௨,௨.

இவை எத்தனை முறை பயன்படுத்தப்பட்டாலும் தூய்மையை இழப்பதில்லை: துளசி, பிராமணர்கள், பசுக்கள், விஷ்ணு, மற்றும் ஏகாதசி.

பஞ்ச ப்ரவஹணாந்யே பவாப்தௌ மஜ்ஜதாம் ந்ரு'ணாம் । விஷ்ணுரேகாதஶீ கீதா துலஸீ விப்ரதேநவஃ ॥ ௨,௨.

பிறவி சமுத்திரத்தில் மூழ்கும் மனிதர்களை ஐந்து படகுகள் கரை சேர்க்கின்றன: விஷ்ணு, ஏகாதசி, கீதை, துளசி, பிராமணர்கள் மற்றும் பசுக்கள்.

அஸாரே துர்கஸம்ஸாரே ஷட்பதீ முக்திதாயிநீ । திலாஃ பவித்ரமதுலம் தர்பாஶ்சாபி துலஸ்யத ॥ ௨,௨.

இக்கடினமான, கடுமையான உலகத்தில் ஆறு வழிகள் முக்தியை அளிக்கின்றன; எள், தர்ப்பை, துளசி ஆகியவை ஒப்பற்ற தூய்மையைக் கொண்டவை.

$ நிவாரயந்தி சைதாநி துர்கதிம் யாந்தமாதுரம் । ஹஸ்தாப்யாமுத்தரேத்தர்பாம்ஸ்தோயேந ப்ரோக்ஷயேத்புவி ॥ ௨,௨.

இவை மரணமடைபவருக்கு துன்பம் வராமல் தடுக்கின்றன; தர்ப்பையை கை கொண்டு எடுத்து, நீர் தெளித்து பூமியில் வைக்க வேண்டும்.

ம்ரு'த்யுகாலே க்ஷிபேத்தர்பாந்கரயோராதுரஸ்ய ச । தர்பைஸ்து க்ஷிப்யதே யோऽஸௌ தர்பைஸ்து பரிவேஷ்டிதஃ ॥ ௨,௨.

மரண வேளையில் நோயாளியின் கைகளில் தர்ப்பை வைக்க வேண்டும்; தர்ப்பையால் சூழப்பட்டு, தர்ப்பையில் வைக்கப்பட்டவர் அதன்மூலம் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்.

விஷ்ணுலோகே ஸ வை யாதி மந்த்ரஹீநோऽபி மாநவஃ । தூலீம் க்ரு'த்வா க்ரு'தௌ பாதௌ ஸம்ஸ்திதௌ க்ஷிதிப்ரு'ஷ்டதஃ ॥ ௨,௨.

மந்திரம் இல்லையெனினும், இப்படிச் செய்தால் மனிதன் விஷ்ணுவின் உலகை அடைகிறார்; மெத்தை போல் அமைத்து, கால்கள் பூமியில் வைக்கப்பட வேண்டும்.

ப்ராயாஶ்சித்தம் விஶுத்தாக்நௌ ஸம்ஸாரேऽஸாரஸாகரே । கோமயேநோபலிம்பேத்து தர்பாஸ்தரணஸம்ஸ்திதே ॥ ௨,௨.

இந்த உலக வாழ்க்கை அர்த்தமில்லாத பெரும் கடலைப் போல் இருக்கிறது. அதில் பாவத்தை நீக்க தூய நெருப்புடன் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். தரையில் பசுமாட்டின் எருமையால் பூசி, தர்பை புல்லை விரித்து இருக்கை அமைக்க வேண்டும்.

யநே தத்தேந தாநேந ஸர்வம் பாபம் வ்யபோஹதி । லவணம் தத்ரஸம் திவ்யம் ஸர்வகாமப்ரதம் ந்ரு'ணாம் ॥ ௨,௨.

இந்த உப்பை தானமாக அளித்தால், எல்லா பாவங்களும் நீங்கும்; அந்த தெய்வீக ருசியுள்ள உப்பு மனிதர்களுக்கு எல்லா ஆசைகளையும் தரும்.

யஸ்மாதந்நரஸாஃ ஸர்வே நோத்கடா லவணம் விநா । பித்ரூ'ணாம் ச ப்ரியம் பவ்யம் தஸ்மாத்ஸ்வர்கப்ரதம் பவேத் ॥ ௨,௨.

உப்பில்லாமல் எந்த உணவின் சுவையும் நன்றாக இருக்காது; அது பித்ருக்களுக்கு மிகவும் பிடித்ததும், நல்லதுமானதும் ஆகும். அதனால் அது சொர்க்கத்தை அளிக்கிறது.

விஷ்ணுதேஹஸமுத்பூதோ யதோऽயம் லவணோ ரஸஃ । ஏதத்ஸலவணம் தாநம் தேந ஶம்ஸந்தி யோகிநஃ ॥ ௨,௨.

இந்த உப்பின் சுவை விஷ்ணுவின் உடலிலிருந்து தோன்றியது. அதனால், இந்த உப்பை தானமாக அளிப்பதை யோகிகள் புகழ்கிறார்கள்.

ப்ராஹ்மணக்ஷத்த்ரியவிஶாம் ஸ்த்ரீணாம் ஶூத்ரஜநஸ்ய ச । ஆதுரஸ்ய யதா ப்ராணா ந யாந்தி வஸுதாதலே ॥ ௨,௨.

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், பெண்கள், சூத்திரர்கள், நோயாளிகள் ஆகியோரின் உயிர் உடலை விட்டு பிரியாமல் இருக்கும் போது—

லவணம் து ததா தேயம் த்வாரஸ்யோத்வாடநம் திவஃ । அந்யச்ச ஶ்ரு'ணு பக்ஷீந்த்ர ம்ரு'த்யோ ரூபம் ப்ரபஞ்சதஃ ॥ ௨,௨.

அப்போது உப்பை தானமாக வழங்க வேண்டும்; வீட்டின் வாசலை உப்பால் பூச வேண்டும். பறவைகளின் அரசே, இனி மரணத்தின் வடிவத்தை விரிவாகக் கூறுகிறேன், கேள்.

யஸ்ய காலேந நோ யாயாத்வியோகஃ ப்ராணதேஹயோஃ । ப்ராணிநஶ்ச ஸ்வஸமயே ம்ரு'த்யுரத்யந்தவிஸ்ம்ரு'திஃ ॥ ௨,௨.

ஒருவருக்கு விதிக்கப்பட்ட நேரத்தில் உயிரும் உடலும் பிரியவில்லை என்றால், அந்த உயிர்களுக்கு மரணம் வந்தபோது முழுமையான மறதி ஏற்படும்.

யதா வாயுர்ஜலதராந்விகர்ஷதி யதஸ்ததஃ । தத்வஜ்ஜலதவத்தார்க்ஷ்ய காலஸ்யைவ வஶாநுகாஃ ॥ ௨,௨.

எப்படி காற்று மேகங்களை இங்கும் அங்கும் இழுத்துச் செல்கின்றதோ, அதுபோல், தார்க்ஷ்யா, எல்லா உயிர்களும் காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கின்றன.

ஸாத்த்விகா ராஜஸாஶ்சைவ தாமஸா யே ச கேசந । பாவாஃ காலாத்மகாஃ ஸர்வே ப்ரவர்தந்தே ஹி ஜந்துஷு ॥ ௨,௨.

சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம் மற்றும் வேறு எந்த மனநிலைகளும் எல்லாம், காலத்தின் இயல்பால் உயிர்களில் தோன்றுகின்றன.

ஆதித்யஶ்சந்த்ரமாஃ ஶம்புராபோ வாயுஃ ஶதக்ரதுஃ । அக்நிஃ கம் ப்ரு'திவீ மித்ர ஓஷத்யோ வஸவஸ்ததா ॥ ௨,௨.

சூரியன், சந்திரன், சிவன், நீர், காற்று, இந்திரன், அக்னி, ஆகாயம், பூமி, மித்ரன், செடிகள், வசுக்கள்—

ஸரிதஃ ஸாகராஶ்சைவ பாவாபாவௌ ச ஸர்பஹந் । ஸர்வே காலேந ஸ்ரு'ஜ்யந்தே ஸம்க்ஷிப்யந்தே யதா புநஃ ॥ ௨,௨.

ஆறுகள், கடல்கள், இருப்பதும் இல்லாததும், நாகராஜனும் கூட, எல்லாம் காலத்தால் உருவாக்கப்பட்டு, மீண்டும் அதனாலேயே அழிக்கப்படுகின்றன.

காலேந ஸம்ஹ்ரியந்தே ச ந்ரு'நம் ம்ரு'த்யாவுபஸ்திதே । தைவயோகாத்த்தா வ்யாதிஃ கஶ்சிதுத்பத்யதே கக ॥ ௨,௨.

மரணம் நெருங்கும் போது, எல்லாவற்றையும் காலம் அழிக்கிறது; அதே நேரத்தில், விதியின் காரணமாக, ஒருவருக்கு நோய் ஏற்படுகிறது, பறவையே.

வைகல்யமிந்த்ரியாணாம் ச பலௌ ஜோரம்ஹஸாம் பவேத் । யுகபத்வஶ்சிககோடிஶூகதம்ஶோ பவேத்யதி ॥ ௨,௨.

கடுமையான காய்ச்சலால், அறிவாற்றலும், உடல் வலிமையும் குறைகின்றன; ஒரே நேரத்தில் பல்லாயிரம் வண்டு, ஊசி குத்தினால் ஏற்படும் வலியைப் போல் இருக்கும்.

ததாநுமீயதே தேந பீடா ம்ரு'த்யுபவா கக । ததஃ க்ஷணேந சைதந்யே விகலே ஜடதாம் கதே ॥ ௨,௨.

அந்த வேதனையால் மரணம் நெருங்கியுள்ளது என்று அறியலாம், பறவையே; உடனே அறிவு குறைந்து, உடல் ஊனமடையும்.

ப்ரிசால்யந்தே ததஃ ப்ராணா யாம்யைர்நிகடவர்திபிஃ । பீபத்ஸம் து ததா ரூபம் ப்ராணைஃ கண்டகதைர்பவேத் ॥ ௨,௨.

அப்போது, அருகில் நிற்கும் யமதூதர்கள் உயிர்களை அசைக்கின்றனர்; உயிர்கள் கழுத்தை அடையும் போது, உடல் பயங்கரமான வடிவம் எடுக்கும்.

பேமுத்கிரதே ஸோऽத முகம் லாலாகுலம் பவேத் । அங்குஷ்டமாத்ரபுருஷோ ஹாஹா குர்வம்ஸ்ததஸ்தநோஃ ॥ ௨,௨.

அவன் அப்போது நுரையுடன் துப்பும்; வாயில் துவர்ப்பும் நிறையும். அங்குல அளவு ஒரு உயிர் 'ஹா ஹா' என்று அழைத்து உடலை விட்டு வெளியேறும்.

ததைவ நீயதே த்வதைர்யாம்யைர்வோக்ஷந்ஸ்வகம் க்ரு'ஹம் । பூய ஏவ ஹிதே தாத ம்ரு'த்யுகாலதஶாமிமாம் ॥ ௨,௨.

அந்த நேரத்தில், இரண்டு யமதூதர்கள் அவனை அழைத்து செல்கிறார்கள்; அவன் தன் வீட்டை நினைத்து அழுகிறான். இனியும் மரணத்தின் அந்த நிலையை விரிவாகச் சொல்கிறேன், அன்புள்ளவனே.

அஷ்மா ப்ரகுபிதஃ காயே தீவ்ரவாயுஸமீரிதஃ । பிநத்தி மர்மஸ்தாநாநி தீப்யமாநோ நிரிந்தநஃ ॥ ௨,௨.

உடலில் கடும் காற்றால் தூண்டப்பட்ட ஒரு கல்லைப் போல வலி, உயிர்க்குறிப்புகள் உடைந்து, எரியும் தீ போல் எரிகிறது, ஆனால் எரிபொருள் இல்லாமல்.