கருடபுராணம்

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௭ ஶ்ரீபகவாநுவாச । கீதாஸாரம் ப்ரவக்ஷ்யாமி அர்ஜுநாயோதிதம் புரா । அஷ்டாங்கயோகயுக்தாத்மா ஸர்வவேதாந்தபாரகஃ ॥ ௧,௨௩௭.

பெருமைமிக்க பகவன் சொல்வது: முன்பு அர்ஜுனனுக்கு உரைத்த கீதையின் சாரத்தை நான் கூறுகிறேன்; எட்டுவித யோகம் உடையவன், எல்லா வேதாந்தத்திலும் தேர்ந்தவன்.

ஆத்மலாபஃ பரோ நாந்ய அத்மதேஹாதிவர்ஜிதஃ । ஹீநரூபாதிதேஹாந்தஃ கரணத்வாதிலோசநஃ ॥ ௧,௨௩௭.

உயர்ந்த பெருமை ஆத்மா மட்டுமே; வேறு எதுவும் இல்லை. உடலையும் மற்றவற்றையும் தாண்டி, கீழ்மையான உருவங்களிலிருந்து வேறுபட்ட உள்ளாட்சி சாட்சி.

பிஜ்ஞாநரஹிதஃ ப்ராணஃ ஸுஷுப்தௌ ஹி ப்ரதீயதே । நாஹமாத்மா ச துஃ காதிஸம்ஸாராதிஸமந்வயாத் ॥ ௧,௨௩௭.

அறிவில்லாத உயிர் ஆழ்ந்த நித்திரையில் உணரப்படுகிறது; நான் ஆத்மா அல்ல, ஏனெனில் துயரமும் உலக வாழ்க்கையும் அதனுடன் சேர்ந்துள்ளன.

விதூம இவ தீப்தார்சிராதீப்த (தித்ய) இவ தீப்திமாந் । வைத்யுதோऽக்நிரிவாகாஶே ஹ்ரு'த்ஸங்கே ஆத்மநாத்மநி ॥ ௧,௨௩௭.

புகையில்லாமல் ஒளிரும் தீப்பொறிபோல், பிரகாசமான சூரியனைப்போல், வானில் மின்னலைப்போல், ஆத்மா நெஞ்சில் நிலைபெற்றுள்ளது.

ஶ்ரோத்ராதீநி ந பஶ்யந்தி ஸ்வம்ஸ்வமாத்மாநமாத்மநா । ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வதர்ஶோ ச க்ஷேத்ரஜ்ஞஸ்தாநி பஶ்யந்தி ॥ ௧,௨௩௭.

காது போன்ற உணர்வுகள் தங்களைத் தாமாகவே காண முடியாது; ஆனால், எல்லாம் அறியும், எல்லாம் காணும் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் அவற்றை உணர்கிறான்.

யதா ப்ரகாஶதே ஹ்யாத்மா படே தீபோ ஜ்வலந்நிவ । ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே பும்ஸாம் க்ஷயாத்பாபஸ்ய கர்மணஃ ॥ ௧,௨௩௭.

ஆத்மா, துணியில் எரியும் விளக்குபோல் பிரகாசிக்கும்போது, பாவகர்மங்கள் அழிந்தபின் மனிதருக்கு அறிவு தோன்றுகிறது.

யதாதர்ஶதலப்ரக்யே பஶ்யத்யாத்மாநமாத்மநி । இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தாம்ஶ்ச மஹாபூதாநி பஞ்சகம் ॥ ௧,௨௩௭.

துல்லியமான கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்ப்பதைப்போல், ஆத்மா தன்னுள் உணர்வுகளை, அவற்றின் பொருட்களை, ஐந்து பெரும் பொருள்களையும் காண்கிறது.

மநோபுத்திரஹங்காரமவ்யக்தம் புருஷம் ததா । ப்ரஸம்க்யாய பரம்வ்யாப்தோ விமுக்தோ பந்தவைர்பவேத் ॥ ௧,௨௩௭.

பிரித்தறியும் அறிவால், மனம், புத்தி, அகங்காரம், அவ்யக்தம், புருஷன் ஆகியவற்றை உணர்கிறான்; இவ்வாறு, பரத்தை ஊடுருவி, பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

இந்த்ரியக்ராமமகிலம் மநஸாபிநிவேஶ்ய ச । மநஶ்சைவாப்யஹங்காரே ப்ரதிஷ்டாப்ய ச பாண்டவ ॥ ௧,௨௩௭.

உணர்வுகள் அனைத்தையும் மனதுடன் சேர்த்து, மனதை அகங்காரத்தில் நிலைநிறுத்தி, பாண்டவா,

அஹம் காரம் ததா புத்தௌ புத்திம் ச ப்ரக்ரு'தாவபி । ப்ரக்ரு'திம் புருஷே ஸ்தாப்ய புருஷம் ப்ரஹ்மணி ந்யஸேத் ॥ ௧,௨௩௭.

அகங்காரத்தை புத்தியில் வைத்து, புத்தியை பிரகிருதியில் வைத்து, பிரகிருதியை புருஷனில் வைத்து, புருஷனை பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

அஹம் பஹ்ம பரம் ஜ்யோதிஃ ப்ரஸம்க்யாய விமுச்யதே । நவத்வாரமிதம் கேஹம் திஸ்ரு'ணாம்?பஞ்சஸாக்ஷிகம் ॥ ௧,௨௩௭.

நான் பிரம்மம், பரமான ஒளி; பிரித்தறியும் அறிவால் விடுதலை பெறுகிறான். இந்த உடல் ஒன்பது வாயிலுடைய வீடு; மூன்று, ஐந்து ஆகியவை சாட்சிகள்.

க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் வித்வாந்யோ வேத ஸ வரஃ கவிஃ । அஶ்வமேதஸஹஸ்ராணி வாஜபேயஶதாநி ச । ஜ்ஞாநயஜ்ஞஸ்ய ஸர்வாணி கலாம் நார்ஹந்தி ஷோச்ஶீம் ॥ ௧,௨௩௭.

உடலில் உறையும் ஆன்மாவை உணர்ந்த அந்த அறிவாளி, அந்த சிறந்த முனிவர், ஆயிரக்கணக்கான அசுவமேத யாகங்களும் நூற்றுக்கணக்கான வாஜபேய யாகங்களும், அந்த ஞானயாகத்தின் ஒரு சிறு பகுதியை கூட சமமாக்க முடியாது.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௮ ஶ்ரீபகவாநுவாச । யமஶ்ச நியம.பார்த ஆஸநம் ப்ராணஸம்யமஃ । ப்ரத்யாஹாரஸ்ததா த்யாநம் தாரணார்ஜுந ஸப்தமீ ॥ ௧,௨௩௮.

பகவான் கூறினார்: அடக்கம், ஒழுக்கம், ஆசனம், மூச்சை ஒழுங்குபடுத்துதல், அறிவை உட்கொள்ளுதல், தியானம், மற்றும் ஒருமனதாக நிலைநிற்றல்—இந்த ஏழு யோகத்தின் அங்குகள், அர்ஜுனா.

ஸமாதிரிதி சாஷ்டாங்கோ யோக உக்தோ விமுக்தயே । கர்மணா மநஸா வாசா ஸர்வபூதேஷு ஸர்வதா ॥ ௧,௨௩௮.

சமாதி என்பது எட்டாவது யோக அங்கம் என்று கூறப்படுகிறது, விடுதலிக்காக—செயலில், மனதில், வார்த்தையில், எல்லா உயிர்களிடமும் எப்போதும்.

ஹிம்ஸாவிராமகோ தர்மோ ஹ்யாஹிம்ஸா பரமம் ஸுகம் । விதிநா யா பவேத்திம்ஸா ஸா த்வஹிம்ஸா ப்ரகீர்திதா ॥ ௧,௨௩௮.

பொது நன்மைக்காக வன்முறையை விட்டு விலகும் தர்மமே உண்மையான அஹிம்சை, அதுவே மிக உயர்ந்த ஆனந்தம்; விதிப்படி செய்யப்படும் தீங்கும் அஹிம்சை என்றே அழைக்கப்படுகிறது.

ஸத்யம் ப்ரூயாத்ப்ரியம் ப்ரூயாந்ந ப்ரூயாத்ஸத்யமப்ரியம் । ப்ரியம் ச நாந்ரு'தம் ப்ரூயாதேஷ தர்மஃ ஸநாதநஃ ॥ ௧,௨௩௮.

உண்மையை பேச வேண்டும், இனிமையாக பேச வேண்டும்; கடினமான உண்மையை பேசக்கூடாது, இனிமையான பொய்யையும் பேசக்கூடாது—இதுவே சனாதன தர்மம்.

யச்சத்ரவ்யாபஹரணம் சௌர்யாத்வாத பலேந வா । ஸ்தேயம் தஸ்யாநாசரணமஸ்தேயம் தர்மஸாதநம் ॥ ௧,௨௩௮.

பிறருடைய பொருளை திருடுவதோ, பலவந்தமாக எடுத்துக்கொள்வதோ எதுவாக இருந்தாலும், அப்படிப்பட்ட திருட்டை தவிர்ப்பதே அஸ்தேயமாகும், அது தர்மத்தை அடைவதற்கான வழி.

கர்மணா மநஸா வாசா ஸர்வாவஸ்தாஸு ஸர்வதா । ஸர்வத்ர மைதுநத்யாகம் ப்ரஹ்மசர்யம் ப்ரசக்ஷதே ॥ ௧,௨௩௮.

செயலில், மனதில், வார்த்தையில், எல்லா நிலைகளிலும், எப்போதும்—எங்கும் காமத்தை முற்றிலும் விட்டு விலகுவதே பிரம்மச்சரியம் என்று கூறப்படுகிறது.

த்ரவ்யாணாமப்யநாதாநமாபத்ஸ்வபி ததேச்சயா । அபரிக்ரஹமித்யாஹுஸ்தம் ப்ரயத்நேந வர்ஜயேத் ॥ ௧,௨௩௮.

அவசியம் வந்தாலும், ஆசையால் இருந்தாலும், பொருள்களை ஏற்காமல் இருப்பதே அபரிக்ரஹம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதை மிகுந்த கவனத்துடன் தவிர்க்க வேண்டும்.

த்விதா ஶௌசம் ம்ரு'ஜ்ஜலாப்யாம் பாஹ்ய பாவாததாந்தராத் । யத்ரு'ச்சாலாபதஸ்துஷ்டிஃ ஸந்தோஷஃ ஸுகலக்ஷணம் ॥ ௧,௨௩௮.

சுத்தம் இருவகை—தண்ணீர் மற்றும் தூய்மை மூலம் வெளிப்புறம், மனநிலை மூலம் உள்ளுறுப்பு; யாதொரு பொருளும் எப்படியோ கிடைத்தால் அதில் திருப்தியடைவதே சந்தோஷம், அது ஆனந்தத்தின் குறியீடு.

மநஸஶ்சைந்த்ரியாணாம் ச ஐகாக்ர்யம் பரமம் தபஃ । ஶரீரஶோஷணம் வாபி க்ரு'ச்ச்ரசாந்த்ராயணாதிபிஃ ॥ ௧,௨௩௮.

மனமும், அறிவும் ஒருமுகமாக இருப்பதே உயர்ந்த தவம்; அல்லது கடினமான விரதங்கள் மூலம் உடலை சோர்வடையச் செய்வதும் தவமே.

வேதாந்தஶதருத்ரீயப்ரணவாதிஜப புதாஃ । ஸத்த்வஶுத்திகரம் பும்ஸாம் ஸ்வாத்யாயம் பரிசக்ஷதே ॥ ௧,௨௩௮.

வேதாந்தம், சதருத்ரியம், பிரணவம் போன்றவற்றை ஜபிப்பது மனதை சுத்தப்படுத்தும் என்று ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்; அதையே ச்வாத்யாயம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஸ்துதிஸ்மரணபூஜாதிவாங்மநஃ காயகர்மபிஃ । அநிஶ்சலா ஹரௌ பக்திரேததீஶ்வரசிந்தநம் । ஆஸநம் ஸ்வஸ்திகம் ப்ரோக்தம் பத்மமர்தாஸநம் ததா ॥ ௧,௨௩௮.

பாடல், நினைவு, பூஜை போன்ற வாய்மொழி, மனம், உடல் செயல்களால் அசையாத பக்தி கொண்டிருப்பதே இறைவனை தியானிப்பது. ஸ்வஸ்திகம், பத்மம், அர்த்தாசனம் ஆகிய ஆசனங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

ப்ராணஃ ஸ்வதேஹஜோ வாயுராயாமஸ்தந்நிரோதநம் । இந்த்ரியாணாம் விசரதாம் விஷயேஷு த்வஸத்ஸ்விவ ॥ ௧,௨௩௮.

உடலில் பிறக்கும் உயிர்வாயுவே ப்ராணம்; அதைக் கட்டுப்படுத்துவதே ப்ராணாயாமம். அறிவுகள் பொருள்களில் சஞ்சரித்தாலும், அவை உண்மையில் அங்கு இல்லைபோல் இருக்கும்.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௯ ஶ்ரீபகவாநுவாச । ஸந்நபி ப்ரஹ்ம தஸ்மாத்கம் மருத்காச்ச ததோऽநலஃ ॥ ௧,௨௩௯.

பகவான் கூறினார்: இருப்பிலிருந்து ஆகாயம் பிறந்தது; ஆகாயத்திலிருந்து காற்று, காற்றிலிருந்து தீ.

அக்நேராபஸ்ததஃ ப்ரு'த்வீ ப்ரபஞ்சாக்ரு'திஸூதிகா । ததஃ ஸப்ததஶம் லிங்கம் பஞ்சகர்மேந்த்ரியாணி ச ॥ ௧,௨௩௯.

தீயிலிருந்து நீர், பின்னர் பூமி, அதுவே உலக உருவுக்கான கருவாகும்; அதன் பின் பதினேழாவது தத்துவமான சூக்கும உடலும், ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும் தோன்றின.

வாக்பாணிபாதம் பாயுஶ்சாப்யுபஸ்தமத தீந்த்ரியம் । ஶ்ரோத்ரம் த்வக்சக்ஷுஷீ ஜிஹ்வா க்ராணம் ஸ்யாத்பஞ்ச வாயவஃ ॥ ௧,௨௩௯.

வாக்கு, கை, கால், மலச்செலுத்தும் உறுப்பும், பிறப்புறுப்பும்; ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள்—கேட்கும் செவி, தொடும் தோல், பார்ப்பதற்கான கண்கள், ருசி அறியும் நாக்கு, வாசனை உணரும் மூக்கு—இவை ஐந்து வாயுக்கள்.

ப்ராணோபாநஃ ஸமாநஶ்ச வ்யாநஸ்தூதாந ஏவ ச । மநோந்தஃ கரணம் தீஶ்ச ஸ்யாந்மநஃ ஸம்ஶயாத்மகம் ॥ ௧,௨௩௯.

பிராணன், அபானன், சமானன், வ்யானன், உதானன்; மனம் உள்ளுறுப்பு, புத்தி அறிவு—மனம் எப்போதும் சந்தேகமுள்ளதாய் இருக்கும்.

புத்திர்நிஶ்சயரூபா து ஏதத்ஸூக்ஷ்மஸ்வரூபகம் । ஹிரண்யகர்பமாத்மீயஸூத்ரம் தத்கார்யாலிங்ககம் ॥ ௧,௨௩௯.

புத்தி உறுதியான அறிவாகும்; இதுவே சூக்கும வடிவம். ஹிரண்யகர்பம், தனிப்பட்ட ஆத்மா, சூத்திரம்—இவை எல்லாம் அதன் விளைவுகளும் அடையாளங்களும்.