கருடபுராணம்

அநாதித்வம் ஸமம் த்வாப்யாம் ஸ்வரூபம் தத்விலக்ஷணம் । ஏகஃ ஸத்யம் ததா பாகீ விசாரேண பரம் ம்ரு'ஷா ॥ ௧,௨௩௬.

ஆரம்பமின்மை இரண்டிலும் சமமாக இருந்தாலும், அவற்றின் உண்மை தன்மை வேறுபட்டது; ஒன்று உண்மையாக உள்ளது, மற்றொன்று ஆராய்ந்தால் பொய்யாகும்.

அஜோபி ஹி ஸக்ரு'த்ப்ரேத்ய ஸம்பவாம்யாத்மமாயயா । மாயேச்சயா த்விதா ஸ ஸ்யாத்பதிஃ பத்நீ ஸுகம் ஜகத் ॥ ௧,௨௩௬.

பிறவியில்லாதவனாக இருந்தாலும், என் சொந்த மாயையால் ஒருமுறை பிறக்கிறேன்; மாயையின் விருப்பத்தால், நான் கணவன், மனைவி, இன்பம், உலகம் என்று இரண்டாகப் பிரிகிறேன்.

அஷ்டாவிம்ஶதிபேதைஸ்து த்ரைகுண்யம் வித்யதே ப்ரு'தக் । சதுரஶீதிர்லக்ஷ்யந்தே நரநார்யாக்ரு'தீநி ச ॥ ௧,௨௩௬.

இருபத்தெட்டு வகை வேறுபாடுகளால் மூன்று குணங்கள் தனித்தனியாக அறியப்படுகின்றன; நாற்பத்து நான்கு ஆண், பெண் வடிவங்களும் காணப்படுகின்றன.

ஏஷுவிஶ்வம் ப்ரபவதி கண்டஜம் மாயயா யதா । ஆதாவந்தே ச ஸந்த்யேதே நாமரூபக்ரியாதயஃ ॥ ௧,௨௩௬.

இந்த உலகம் முழுவதும், மாயையால் பல பகுதிகளாகப் பிரிந்து தோன்றுகிறது; ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும், பெயர், உருவம், செயல் போன்றவை எப்போதும் இருக்கின்றன.

ஸத்தாவகல்பநம் காலே ந ஸந்தி பரமார்ததஃ । யதா ரதாதயஃ ஸ்வப்நே ஸந்தோ நைவ ச ஸத்யதஃ ॥ ௧,௨௩௬.

காலத்தில் தோன்றும் இருப்பு உண்மையில் இல்லை; கனவில் காணும் ரதம் போன்றவை உண்மையில் இல்லாததுபோலவே.

ததா ஜாக்ரதவஸ்தாயாம் பூதாநி ந து ஸந்நிதௌ । த்வைரூப்யம் மாயயா யாதி ஜாக்ரத்ஸ்வப்நபதஜ்ஞ (க்ஷ) யோஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அதைப்போல் விழித்திருக்கும் நிலையில் உயிர்கள் உண்மையில் இல்லை; விழிப்பு, கனவு ஆகிய நிலைகளுக்கிடையே இருமை மாயையால் தோன்றுகிறது.

ஏவமேதத்பரம் ப்ரஹ்ம ஸ்வப்நஜாக்ரத்பதத்வயே । ஸுஷுப்தமசலம் ரூபமத்வயம் பதமுச்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

இவ்வாறு, அந்த பரம பிரம்மம், கனவும் விழிப்பும் ஆகிய நிலைகளில், அசையாத, இருமையில்லாத, ஆழ்ந்த நித்திரை நிலையாக அழைக்கப்படுகிறது.

மாயாவிசாரஸித்தைவ விசாரேண விலீயதே । ஆபாதரஹிதா ஸாபி கல்பநா காலவர்திநீ ॥ ௧,௨௩௬.

மாயை ஆராய்ச்சியால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது; அதே ஆராய்ச்சியால் அது களைவதும் ஆகிறது. அந்த எண்ணமும், பொருள் இல்லாதது, காலத்தில் மட்டும் தோன்றும் கற்பனைதான்.

ஏவம் தஸ்யா (தாத்யா) த்மநாதித்யம் ஸித்தமேகஸ்ய ஸத்யஜா । ஸதோஸ்தித்வம் வஸாதித்வாதஸ்தித்வாஸத்யதாம் ததஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அவ்வாறு, அந்த ஒருவருக்காக, ஆத்மாவால் ஒரே உண்மை நிரூபிக்கப்படுகிறது; உண்மையின் இருப்பால், பொய்யின் இல்லாமை தெளிவாகிறது.

ஜ்ஞாநம் ததோப்யநந்தோ நஃ பூர்ணோந்தஃ ஶுகமாத்மநா । ந நித்யபாவாஜ்ஜாதோஹமக்ரு'த்வாதம்ரு'தோஸ்ம்யஹம் । தீபவத்த்ரு'தயே ஜ்யோதிரஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி முக்தயே ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவு நம்முள் முடிவில்லாதது, முழுமையானதும் தூயதுமானதும்; நான் பிறக்காதவன், இறக்காதவன்; நெஞ்சில் விளக்கும் ஒளிபோல் நான் பிரம்மம், விடுதலிக்காக.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௭ ஶ்ரீபகவாநுவாச । கீதாஸாரம் ப்ரவக்ஷ்யாமி அர்ஜுநாயோதிதம் புரா । அஷ்டாங்கயோகயுக்தாத்மா ஸர்வவேதாந்தபாரகஃ ॥ ௧,௨௩௭.

பெருமைமிக்க பகவன் சொல்வது: முன்பு அர்ஜுனனுக்கு உரைத்த கீதையின் சாரத்தை நான் கூறுகிறேன்; எட்டுவித யோகம் உடையவன், எல்லா வேதாந்தத்திலும் தேர்ந்தவன்.

ஆத்மலாபஃ பரோ நாந்ய அத்மதேஹாதிவர்ஜிதஃ । ஹீநரூபாதிதேஹாந்தஃ கரணத்வாதிலோசநஃ ॥ ௧,௨௩௭.

உயர்ந்த பெருமை ஆத்மா மட்டுமே; வேறு எதுவும் இல்லை. உடலையும் மற்றவற்றையும் தாண்டி, கீழ்மையான உருவங்களிலிருந்து வேறுபட்ட உள்ளாட்சி சாட்சி.

பிஜ்ஞாநரஹிதஃ ப்ராணஃ ஸுஷுப்தௌ ஹி ப்ரதீயதே । நாஹமாத்மா ச துஃ காதிஸம்ஸாராதிஸமந்வயாத் ॥ ௧,௨௩௭.

அறிவில்லாத உயிர் ஆழ்ந்த நித்திரையில் உணரப்படுகிறது; நான் ஆத்மா அல்ல, ஏனெனில் துயரமும் உலக வாழ்க்கையும் அதனுடன் சேர்ந்துள்ளன.

விதூம இவ தீப்தார்சிராதீப்த (தித்ய) இவ தீப்திமாந் । வைத்யுதோऽக்நிரிவாகாஶே ஹ்ரு'த்ஸங்கே ஆத்மநாத்மநி ॥ ௧,௨௩௭.

புகையில்லாமல் ஒளிரும் தீப்பொறிபோல், பிரகாசமான சூரியனைப்போல், வானில் மின்னலைப்போல், ஆத்மா நெஞ்சில் நிலைபெற்றுள்ளது.

ஶ்ரோத்ராதீநி ந பஶ்யந்தி ஸ்வம்ஸ்வமாத்மாநமாத்மநா । ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வதர்ஶோ ச க்ஷேத்ரஜ்ஞஸ்தாநி பஶ்யந்தி ॥ ௧,௨௩௭.

காது போன்ற உணர்வுகள் தங்களைத் தாமாகவே காண முடியாது; ஆனால், எல்லாம் அறியும், எல்லாம் காணும் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் அவற்றை உணர்கிறான்.

யதா ப்ரகாஶதே ஹ்யாத்மா படே தீபோ ஜ்வலந்நிவ । ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே பும்ஸாம் க்ஷயாத்பாபஸ்ய கர்மணஃ ॥ ௧,௨௩௭.

ஆத்மா, துணியில் எரியும் விளக்குபோல் பிரகாசிக்கும்போது, பாவகர்மங்கள் அழிந்தபின் மனிதருக்கு அறிவு தோன்றுகிறது.

யதாதர்ஶதலப்ரக்யே பஶ்யத்யாத்மாநமாத்மநி । இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தாம்ஶ்ச மஹாபூதாநி பஞ்சகம் ॥ ௧,௨௩௭.

துல்லியமான கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்ப்பதைப்போல், ஆத்மா தன்னுள் உணர்வுகளை, அவற்றின் பொருட்களை, ஐந்து பெரும் பொருள்களையும் காண்கிறது.

மநோபுத்திரஹங்காரமவ்யக்தம் புருஷம் ததா । ப்ரஸம்க்யாய பரம்வ்யாப்தோ விமுக்தோ பந்தவைர்பவேத் ॥ ௧,௨௩௭.

பிரித்தறியும் அறிவால், மனம், புத்தி, அகங்காரம், அவ்யக்தம், புருஷன் ஆகியவற்றை உணர்கிறான்; இவ்வாறு, பரத்தை ஊடுருவி, பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

இந்த்ரியக்ராமமகிலம் மநஸாபிநிவேஶ்ய ச । மநஶ்சைவாப்யஹங்காரே ப்ரதிஷ்டாப்ய ச பாண்டவ ॥ ௧,௨௩௭.

உணர்வுகள் அனைத்தையும் மனதுடன் சேர்த்து, மனதை அகங்காரத்தில் நிலைநிறுத்தி, பாண்டவா,

அஹம் காரம் ததா புத்தௌ புத்திம் ச ப்ரக்ரு'தாவபி । ப்ரக்ரு'திம் புருஷே ஸ்தாப்ய புருஷம் ப்ரஹ்மணி ந்யஸேத் ॥ ௧,௨௩௭.

அகங்காரத்தை புத்தியில் வைத்து, புத்தியை பிரகிருதியில் வைத்து, பிரகிருதியை புருஷனில் வைத்து, புருஷனை பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

அஹம் பஹ்ம பரம் ஜ்யோதிஃ ப்ரஸம்க்யாய விமுச்யதே । நவத்வாரமிதம் கேஹம் திஸ்ரு'ணாம்?பஞ்சஸாக்ஷிகம் ॥ ௧,௨௩௭.

நான் பிரம்மம், பரமான ஒளி; பிரித்தறியும் அறிவால் விடுதலை பெறுகிறான். இந்த உடல் ஒன்பது வாயிலுடைய வீடு; மூன்று, ஐந்து ஆகியவை சாட்சிகள்.

க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் வித்வாந்யோ வேத ஸ வரஃ கவிஃ । அஶ்வமேதஸஹஸ்ராணி வாஜபேயஶதாநி ச । ஜ்ஞாநயஜ்ஞஸ்ய ஸர்வாணி கலாம் நார்ஹந்தி ஷோச்ஶீம் ॥ ௧,௨௩௭.

உடலில் உறையும் ஆன்மாவை உணர்ந்த அந்த அறிவாளி, அந்த சிறந்த முனிவர், ஆயிரக்கணக்கான அசுவமேத யாகங்களும் நூற்றுக்கணக்கான வாஜபேய யாகங்களும், அந்த ஞானயாகத்தின் ஒரு சிறு பகுதியை கூட சமமாக்க முடியாது.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௮ ஶ்ரீபகவாநுவாச । யமஶ்ச நியம.பார்த ஆஸநம் ப்ராணஸம்யமஃ । ப்ரத்யாஹாரஸ்ததா த்யாநம் தாரணார்ஜுந ஸப்தமீ ॥ ௧,௨௩௮.

பகவான் கூறினார்: அடக்கம், ஒழுக்கம், ஆசனம், மூச்சை ஒழுங்குபடுத்துதல், அறிவை உட்கொள்ளுதல், தியானம், மற்றும் ஒருமனதாக நிலைநிற்றல்—இந்த ஏழு யோகத்தின் அங்குகள், அர்ஜுனா.

ஸமாதிரிதி சாஷ்டாங்கோ யோக உக்தோ விமுக்தயே । கர்மணா மநஸா வாசா ஸர்வபூதேஷு ஸர்வதா ॥ ௧,௨௩௮.

சமாதி என்பது எட்டாவது யோக அங்கம் என்று கூறப்படுகிறது, விடுதலிக்காக—செயலில், மனதில், வார்த்தையில், எல்லா உயிர்களிடமும் எப்போதும்.

ஹிம்ஸாவிராமகோ தர்மோ ஹ்யாஹிம்ஸா பரமம் ஸுகம் । விதிநா யா பவேத்திம்ஸா ஸா த்வஹிம்ஸா ப்ரகீர்திதா ॥ ௧,௨௩௮.

பொது நன்மைக்காக வன்முறையை விட்டு விலகும் தர்மமே உண்மையான அஹிம்சை, அதுவே மிக உயர்ந்த ஆனந்தம்; விதிப்படி செய்யப்படும் தீங்கும் அஹிம்சை என்றே அழைக்கப்படுகிறது.

ஸத்யம் ப்ரூயாத்ப்ரியம் ப்ரூயாந்ந ப்ரூயாத்ஸத்யமப்ரியம் । ப்ரியம் ச நாந்ரு'தம் ப்ரூயாதேஷ தர்மஃ ஸநாதநஃ ॥ ௧,௨௩௮.

உண்மையை பேச வேண்டும், இனிமையாக பேச வேண்டும்; கடினமான உண்மையை பேசக்கூடாது, இனிமையான பொய்யையும் பேசக்கூடாது—இதுவே சனாதன தர்மம்.

யச்சத்ரவ்யாபஹரணம் சௌர்யாத்வாத பலேந வா । ஸ்தேயம் தஸ்யாநாசரணமஸ்தேயம் தர்மஸாதநம் ॥ ௧,௨௩௮.

பிறருடைய பொருளை திருடுவதோ, பலவந்தமாக எடுத்துக்கொள்வதோ எதுவாக இருந்தாலும், அப்படிப்பட்ட திருட்டை தவிர்ப்பதே அஸ்தேயமாகும், அது தர்மத்தை அடைவதற்கான வழி.

கர்மணா மநஸா வாசா ஸர்வாவஸ்தாஸு ஸர்வதா । ஸர்வத்ர மைதுநத்யாகம் ப்ரஹ்மசர்யம் ப்ரசக்ஷதே ॥ ௧,௨௩௮.

செயலில், மனதில், வார்த்தையில், எல்லா நிலைகளிலும், எப்போதும்—எங்கும் காமத்தை முற்றிலும் விட்டு விலகுவதே பிரம்மச்சரியம் என்று கூறப்படுகிறது.

த்ரவ்யாணாமப்யநாதாநமாபத்ஸ்வபி ததேச்சயா । அபரிக்ரஹமித்யாஹுஸ்தம் ப்ரயத்நேந வர்ஜயேத் ॥ ௧,௨௩௮.

அவசியம் வந்தாலும், ஆசையால் இருந்தாலும், பொருள்களை ஏற்காமல் இருப்பதே அபரிக்ரஹம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதை மிகுந்த கவனத்துடன் தவிர்க்க வேண்டும்.