கருடபுராணம்

நாநந்த்யாத்ப்ரு'தகாநந்தம் நாப்யமாநந்ததஃ ப்ரு'தக் । த்வமேவ பரமம் ப்ரஹ்ம ஸத்யஜ்ஞாநாதிலக்ஷணம் ॥ ௧,௨௩௬.

முடிவில்லாததிலிருந்து வேறு ஆனந்தம் இல்லை; ஆனந்தமில்லாமையிலிருந்தும் வேறு இல்லை; நீயே பரம பிரம்மம், சத்தியம், அறிவு முதலிய அடையாளங்களுடன்.

அஹம் ப்ரஹ்ம பரம் தத்த்வம் ஜ்ஞாத்வா த்வகிலவித்பவேத் । யதைகம்ரு'ந்மயே ஜ்ஞாதே ஸர்வமேதச்சராசரம் ॥ ௧,௨௩௬.

'நான் பிரம்மம், பரம தத்துவம்' என்று அறிந்தவுடன், அவன் எல்லாம் அறிந்தவனாகிறான்; ஒரு களிமண் உருண்டையை அறிந்தால், எல்லா மண் பொருள்களையும் அறிந்தது போல.

யதைகஹேமமணிநா ஸர்வம் ஹேமமயம் பவேத் । ஜ்ஞாநம் ததைவமீஶேந ஜ்ஞாநிநாப்யகிலம் ஜகத் ॥ ௧,௨௩௬.

ஒரு பொன் நகையை அறிந்தால், எல்லா பொன் பொருள்களும் அறியப்படுவது போல, இறைவனை அறிவதால், அறிவாளி இந்த உலகை முழுவதும் அறிகிறான்.

யதாந்தகாரதோஷேண ரஜ்ஜுஃ ஸம்யங்நத்ரு'ஶ்யதே । யதா ஸம்மோஹதோஷேண சாத்மா ஸம்யங்நத்ரு'ஶ்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

இருள் காரணமாக கயிறு தெளிவாக தெரியாதது போல, மயக்கம் காரணமாக ஆத்மா தெளிவாக தெரியவில்லை.

ஸர்பதாராதிபிர்பேதரைந்யதா வஸ்துகல்பநம் । வ்யோமாதிநா ஸரூபாத்யைரந்யதாத்மா ப்ரகல்ப்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

பாம்பு வடிவம் போன்ற வேறுபாடுகளை கற்பனை செய்து பொருள்களை வேறுபடக் காண்பது போல, ஆகாயம் முதலான வடிவங்களால் ஆத்மா வேறுபடக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது.

ப்ரத்யக்ஷமபி யத்த்ரவ்யந்துர்தர்ஶமிதி பாஷதே । வ்யோமாதிநா ஸரூபாத்யைரந்யதா கல்பிதைஸ்ததா ॥ ௧,௨௩௬.

பொருள் நேரில் தெரிந்தாலும், அதை காண்பது கடினம் என்று சொல்வார்கள்; அதுபோல், ஆகாயம் முதலான கற்பனை வடிவங்களால் அது வேறுபடக் கருதப்படுகிறது.

ததா ஹி ரஜ்ஜுருரகஃ ஶுக்திஃ காரஜதம் யதா । ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாபதாயாம்பஸ்த்ரு'ப்திம் விஷ்ணோ ததா ஜகத் ॥ ௧,௨௩௬.

கயிறு பாம்பாகவும், சிப்பி வெள்ளியாகவும் தோன்றுவது போல, மிருகமாயை வழியில் தண்ணீர் இருப்பதாக நினைப்பது போல, விஷ்ணுவே, இந்த உலகமும் அப்படியே.

ஹாஹிஷ்ணோத்விஜா கதி த்போஹமிதித்ரு' । க்ரஹநாஶாத்புநர்த்யாயந்ப்ராஹ்மண்யம் மந்யதே யதா ॥ ௧,௨௩௬.

துவிஜரே, ஒருவர் 'நான் பசு' என்று நினைத்து, தவறான எண்ணம் நீங்கியபின், மீண்டும் தன்னை பிராமணன் என்று கருதுவது போல.

மாயாவிஷ்டஸ்ததா ஜீவோ தேஹோஹமிதி மந்யதே । மாயாநாஶாத்புநஃ ஸ்வீயரூபம் ப்ரஹ்மாஸ்மி மந்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

அதேபோல், மாயையால் மூடப்பட்ட உயிர், 'நான் இந்த உடல்' என்று நினைக்கிறது; மாயை அழிந்தபின், மீண்டும் 'நான் பிரம்மம்' என்று தன் உண்மையான ரூபத்தை நினைக்கிறது.

க்ரஹநாஶாத்யதா மாந்யஜநோக்ரூரமவேக்ஷதே । ஸ்வரூபதர்ஶநாச்சாயம் மாயா நாஶந்தயா விநா ॥ ௧,௨௩௬.

தவறான எண்ணம் நீங்கியபின், மதிப்பிற்குரியவர் கொடூரராக தெரிந்தது போல, தன் சொந்த ரூபத்தை காண்பதால், இந்த மாயை அழிகிறது.

அநாதித்வம் ஸமம் த்வாப்யாம் ஸ்வரூபம் தத்விலக்ஷணம் । ஏகஃ ஸத்யம் ததா பாகீ விசாரேண பரம் ம்ரு'ஷா ॥ ௧,௨௩௬.

ஆரம்பமின்மை இரண்டிலும் சமமாக இருந்தாலும், அவற்றின் உண்மை தன்மை வேறுபட்டது; ஒன்று உண்மையாக உள்ளது, மற்றொன்று ஆராய்ந்தால் பொய்யாகும்.

அஜோபி ஹி ஸக்ரு'த்ப்ரேத்ய ஸம்பவாம்யாத்மமாயயா । மாயேச்சயா த்விதா ஸ ஸ்யாத்பதிஃ பத்நீ ஸுகம் ஜகத் ॥ ௧,௨௩௬.

பிறவியில்லாதவனாக இருந்தாலும், என் சொந்த மாயையால் ஒருமுறை பிறக்கிறேன்; மாயையின் விருப்பத்தால், நான் கணவன், மனைவி, இன்பம், உலகம் என்று இரண்டாகப் பிரிகிறேன்.

அஷ்டாவிம்ஶதிபேதைஸ்து த்ரைகுண்யம் வித்யதே ப்ரு'தக் । சதுரஶீதிர்லக்ஷ்யந்தே நரநார்யாக்ரு'தீநி ச ॥ ௧,௨௩௬.

இருபத்தெட்டு வகை வேறுபாடுகளால் மூன்று குணங்கள் தனித்தனியாக அறியப்படுகின்றன; நாற்பத்து நான்கு ஆண், பெண் வடிவங்களும் காணப்படுகின்றன.

ஏஷுவிஶ்வம் ப்ரபவதி கண்டஜம் மாயயா யதா । ஆதாவந்தே ச ஸந்த்யேதே நாமரூபக்ரியாதயஃ ॥ ௧,௨௩௬.

இந்த உலகம் முழுவதும், மாயையால் பல பகுதிகளாகப் பிரிந்து தோன்றுகிறது; ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும், பெயர், உருவம், செயல் போன்றவை எப்போதும் இருக்கின்றன.

ஸத்தாவகல்பநம் காலே ந ஸந்தி பரமார்ததஃ । யதா ரதாதயஃ ஸ்வப்நே ஸந்தோ நைவ ச ஸத்யதஃ ॥ ௧,௨௩௬.

காலத்தில் தோன்றும் இருப்பு உண்மையில் இல்லை; கனவில் காணும் ரதம் போன்றவை உண்மையில் இல்லாததுபோலவே.

ததா ஜாக்ரதவஸ்தாயாம் பூதாநி ந து ஸந்நிதௌ । த்வைரூப்யம் மாயயா யாதி ஜாக்ரத்ஸ்வப்நபதஜ்ஞ (க்ஷ) யோஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அதைப்போல் விழித்திருக்கும் நிலையில் உயிர்கள் உண்மையில் இல்லை; விழிப்பு, கனவு ஆகிய நிலைகளுக்கிடையே இருமை மாயையால் தோன்றுகிறது.

ஏவமேதத்பரம் ப்ரஹ்ம ஸ்வப்நஜாக்ரத்பதத்வயே । ஸுஷுப்தமசலம் ரூபமத்வயம் பதமுச்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

இவ்வாறு, அந்த பரம பிரம்மம், கனவும் விழிப்பும் ஆகிய நிலைகளில், அசையாத, இருமையில்லாத, ஆழ்ந்த நித்திரை நிலையாக அழைக்கப்படுகிறது.

மாயாவிசாரஸித்தைவ விசாரேண விலீயதே । ஆபாதரஹிதா ஸாபி கல்பநா காலவர்திநீ ॥ ௧,௨௩௬.

மாயை ஆராய்ச்சியால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது; அதே ஆராய்ச்சியால் அது களைவதும் ஆகிறது. அந்த எண்ணமும், பொருள் இல்லாதது, காலத்தில் மட்டும் தோன்றும் கற்பனைதான்.

ஏவம் தஸ்யா (தாத்யா) த்மநாதித்யம் ஸித்தமேகஸ்ய ஸத்யஜா । ஸதோஸ்தித்வம் வஸாதித்வாதஸ்தித்வாஸத்யதாம் ததஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அவ்வாறு, அந்த ஒருவருக்காக, ஆத்மாவால் ஒரே உண்மை நிரூபிக்கப்படுகிறது; உண்மையின் இருப்பால், பொய்யின் இல்லாமை தெளிவாகிறது.

ஜ்ஞாநம் ததோப்யநந்தோ நஃ பூர்ணோந்தஃ ஶுகமாத்மநா । ந நித்யபாவாஜ்ஜாதோஹமக்ரு'த்வாதம்ரு'தோஸ்ம்யஹம் । தீபவத்த்ரு'தயே ஜ்யோதிரஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி முக்தயே ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவு நம்முள் முடிவில்லாதது, முழுமையானதும் தூயதுமானதும்; நான் பிறக்காதவன், இறக்காதவன்; நெஞ்சில் விளக்கும் ஒளிபோல் நான் பிரம்மம், விடுதலிக்காக.

ஶ்ரீகருடமஹாபுராணம் ௨௩௭ ஶ்ரீபகவாநுவாச । கீதாஸாரம் ப்ரவக்ஷ்யாமி அர்ஜுநாயோதிதம் புரா । அஷ்டாங்கயோகயுக்தாத்மா ஸர்வவேதாந்தபாரகஃ ॥ ௧,௨௩௭.

பெருமைமிக்க பகவன் சொல்வது: முன்பு அர்ஜுனனுக்கு உரைத்த கீதையின் சாரத்தை நான் கூறுகிறேன்; எட்டுவித யோகம் உடையவன், எல்லா வேதாந்தத்திலும் தேர்ந்தவன்.

ஆத்மலாபஃ பரோ நாந்ய அத்மதேஹாதிவர்ஜிதஃ । ஹீநரூபாதிதேஹாந்தஃ கரணத்வாதிலோசநஃ ॥ ௧,௨௩௭.

உயர்ந்த பெருமை ஆத்மா மட்டுமே; வேறு எதுவும் இல்லை. உடலையும் மற்றவற்றையும் தாண்டி, கீழ்மையான உருவங்களிலிருந்து வேறுபட்ட உள்ளாட்சி சாட்சி.

பிஜ்ஞாநரஹிதஃ ப்ராணஃ ஸுஷுப்தௌ ஹி ப்ரதீயதே । நாஹமாத்மா ச துஃ காதிஸம்ஸாராதிஸமந்வயாத் ॥ ௧,௨௩௭.

அறிவில்லாத உயிர் ஆழ்ந்த நித்திரையில் உணரப்படுகிறது; நான் ஆத்மா அல்ல, ஏனெனில் துயரமும் உலக வாழ்க்கையும் அதனுடன் சேர்ந்துள்ளன.

விதூம இவ தீப்தார்சிராதீப்த (தித்ய) இவ தீப்திமாந் । வைத்யுதோऽக்நிரிவாகாஶே ஹ்ரு'த்ஸங்கே ஆத்மநாத்மநி ॥ ௧,௨௩௭.

புகையில்லாமல் ஒளிரும் தீப்பொறிபோல், பிரகாசமான சூரியனைப்போல், வானில் மின்னலைப்போல், ஆத்மா நெஞ்சில் நிலைபெற்றுள்ளது.

ஶ்ரோத்ராதீநி ந பஶ்யந்தி ஸ்வம்ஸ்வமாத்மாநமாத்மநா । ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வதர்ஶோ ச க்ஷேத்ரஜ்ஞஸ்தாநி பஶ்யந்தி ॥ ௧,௨௩௭.

காது போன்ற உணர்வுகள் தங்களைத் தாமாகவே காண முடியாது; ஆனால், எல்லாம் அறியும், எல்லாம் காணும் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் அவற்றை உணர்கிறான்.

யதா ப்ரகாஶதே ஹ்யாத்மா படே தீபோ ஜ்வலந்நிவ । ஜ்ஞாநமுத்பத்யதே பும்ஸாம் க்ஷயாத்பாபஸ்ய கர்மணஃ ॥ ௧,௨௩௭.

ஆத்மா, துணியில் எரியும் விளக்குபோல் பிரகாசிக்கும்போது, பாவகர்மங்கள் அழிந்தபின் மனிதருக்கு அறிவு தோன்றுகிறது.

யதாதர்ஶதலப்ரக்யே பஶ்யத்யாத்மாநமாத்மநி । இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தாம்ஶ்ச மஹாபூதாநி பஞ்சகம் ॥ ௧,௨௩௭.

துல்லியமான கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்ப்பதைப்போல், ஆத்மா தன்னுள் உணர்வுகளை, அவற்றின் பொருட்களை, ஐந்து பெரும் பொருள்களையும் காண்கிறது.

மநோபுத்திரஹங்காரமவ்யக்தம் புருஷம் ததா । ப்ரஸம்க்யாய பரம்வ்யாப்தோ விமுக்தோ பந்தவைர்பவேத் ॥ ௧,௨௩௭.

பிரித்தறியும் அறிவால், மனம், புத்தி, அகங்காரம், அவ்யக்தம், புருஷன் ஆகியவற்றை உணர்கிறான்; இவ்வாறு, பரத்தை ஊடுருவி, பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

இந்த்ரியக்ராமமகிலம் மநஸாபிநிவேஶ்ய ச । மநஶ்சைவாப்யஹங்காரே ப்ரதிஷ்டாப்ய ச பாண்டவ ॥ ௧,௨௩௭.

உணர்வுகள் அனைத்தையும் மனதுடன் சேர்த்து, மனதை அகங்காரத்தில் நிலைநிறுத்தி, பாண்டவா,