கருடபுராணம்

யதா ஸர்வே விமுச்யந்தே காமா யேஸ்யஹ்ரு'தி ஸ்திதாஃ । ததாம்ரு'தத்வமாப்நோதி ஜீவந்நேவ ந ஸம்ஶயஃ ॥ ௧,௨௩௬.

இதயத்தில் உறையும் எல்லா ஆசைகளும் விடுவிக்கப்பட்டபோது, அப்போதே உயிரோடு இருந்தபடியே அமரத்துவம் பெறப்படுகிறது—இதில் சந்தேகம் இல்லை.

வ்யாபகத்வாத்கதம் யாதி கோ யாதி க்வ ஸ யாதி ச । அநந்தத்வாந்நதேஶோऽஸ்தி அமூர்தித்வாத்கதிஃ குதஃ ॥ ௧,௨௩௬.

எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருப்பவன் எங்கே போக முடியும்? யார் போகிறார், எங்கே போகிறார்? முடிவில்லாததால் இடம் இல்லை; உருவமில்லாததால் செல்லும் இடமும் இல்லை.

அத்வயத்வாந்ந கோऽப்யஸ்தி போதத்வாஜ்ஜடதா குதஃ । ஏகோத்திஷ்டம் யதந்யஸ்ய மதிவாக்கதிஸம்ஸ்திதி (ம்) ॥ ௧,௨௩௬.

இருமையற்றதால் வேறு யாரும் இல்லை; அறிவாக இருப்பதால் அறிவிலி நிலை எங்கே? மற்றவருக்குரிய மனம், பேச்சு, நகர்வு, நிலை—all these are not applicable.

கதமாகாஶகல்பஸ்ய கதிராகதிஸம்ஸ்திதி । ஜாக்ரத்ஸ்வப்நஸுஷுப்தம் ச மாயயா பரிகல்பிதம் ॥ ௧,௨௩௬.

விண்போல் இருப்பவருக்கு போக்குவரவு, வருகை, நிலை எங்கே? விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நிலை தூக்கம்—all these are imagined by illusion.

வஸ்து தைஜஸகம் ப்ராஜ்ஞே யத்து புண்யமகண்டகம் । யதா தே ப்ரியாத்மா நஃ ஸர்வேஷாம் ச ததா ப்ரியஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவிலும் ஆழ்நிலைத் தூக்கத்திலும் இருக்கும் உண்மை, அது பகிரப்படாத புண்ணியம்; உனக்கு உன் ஆன்மா எவ்வளவு பிரியமானதோ, அது எல்லோருக்கும் அப்படியே பிரியமானது.

போதமார்கே யதா சித்தம் ஸர்வேஷாம் ச ததா மதே । ஸர்வதா ஸர்வபூதாநாம் ஸர்வஸ்ய ச மஹாமுநே ॥ ௧,௨௩௬.

அறிவின் பாதையில் மனம் செல்கின்றது போல, எல்லா உயிர்களும் எப்போதும் அதேபோல் எண்ணுகின்றன, மகா முனிவரே.

நாஹமத்ராத்மவிஜ்ஞாநம் தஸ்மாத்பூர்ணம் நிரந்தரம் । ஜாக்ரத்ஸ்வப்நம் ததா வ்ரு'த்தம் ஸௌஷுப்தஸுகமேவ ச ॥ ௧,௨௩௬.

இங்கு எனக்குத் தொடர்ச்சியான முழுமையான ஆத்ம அறிவு இல்லை; விழிப்பிலும் கனவில் நடக்கும் நிகழ்வுகளிலும், ஆழ்ந்த நித்திரையின் ஆனந்தத்திலும்.

ஸ்மரணம் விஸ்ம்ரு'தார்தஸ்ய நாஸ்தி சேத்கஸ்ய ஜாயதே । ஸத்யமஸ்து ததா வாணு அஶரீரம் பரம் ததா ॥ ௧,௨௩௬.

மறந்ததை நினைவுகூர முடியாவிட்டால், நினைவு மனதில் எவ்வாறு தோன்றும்? அது உண்மையாக இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும், அந்த நுண்ணிய, உடலற்ற, உயர்ந்ததும் அதுபோலவே.

நாஸ்தி சேத்ஸுகதுஃ காநாம் ஸர்வேஷாம் வேதநம் கதம் । ஸதா ஸர்வத்ர ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வஸ்ய ஹ்ரு'தயே ந யேத் ॥ ௧,௨௩௬.

உணர்வு இல்லையெனில், எல்லோருக்கும் இன்பமும் துயரமும் எவ்வாறு அனுபவமாகும்? எல்லாம் அறிந்தவன் எப்போதும் எங்கும் இருக்கினும், எல்லோருடைய இதயத்தில் இல்லை.

ஸாக்ஷிபூதஃ ஸமாஶ்ரித்ய கோ ஜாநாதி விசேஷ்டிதம் । ஸத்ய ஜ்ஞாநாநந்த பிந்நம் ஸ்யாந்நஸத்யம் ஜ்ஞாநதஃ ப்ரு'தக் ॥ ௧,௨௩௬.

சாட்சி போல இருப்பதை நம்பி, யார் செயல்களை அறிவார்கள்? சத்தியம், அறிவு, முடிவில்லாதது தனித்தனியாக இருக்கலாம்; ஆனால் பொய் அறிவிலிருந்து வேறாக இல்லை.

நாநந்த்யாத்ப்ரு'தகாநந்தம் நாப்யமாநந்ததஃ ப்ரு'தக் । த்வமேவ பரமம் ப்ரஹ்ம ஸத்யஜ்ஞாநாதிலக்ஷணம் ॥ ௧,௨௩௬.

முடிவில்லாததிலிருந்து வேறு ஆனந்தம் இல்லை; ஆனந்தமில்லாமையிலிருந்தும் வேறு இல்லை; நீயே பரம பிரம்மம், சத்தியம், அறிவு முதலிய அடையாளங்களுடன்.

அஹம் ப்ரஹ்ம பரம் தத்த்வம் ஜ்ஞாத்வா த்வகிலவித்பவேத் । யதைகம்ரு'ந்மயே ஜ்ஞாதே ஸர்வமேதச்சராசரம் ॥ ௧,௨௩௬.

'நான் பிரம்மம், பரம தத்துவம்' என்று அறிந்தவுடன், அவன் எல்லாம் அறிந்தவனாகிறான்; ஒரு களிமண் உருண்டையை அறிந்தால், எல்லா மண் பொருள்களையும் அறிந்தது போல.

யதைகஹேமமணிநா ஸர்வம் ஹேமமயம் பவேத் । ஜ்ஞாநம் ததைவமீஶேந ஜ்ஞாநிநாப்யகிலம் ஜகத் ॥ ௧,௨௩௬.

ஒரு பொன் நகையை அறிந்தால், எல்லா பொன் பொருள்களும் அறியப்படுவது போல, இறைவனை அறிவதால், அறிவாளி இந்த உலகை முழுவதும் அறிகிறான்.

யதாந்தகாரதோஷேண ரஜ்ஜுஃ ஸம்யங்நத்ரு'ஶ்யதே । யதா ஸம்மோஹதோஷேண சாத்மா ஸம்யங்நத்ரு'ஶ்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

இருள் காரணமாக கயிறு தெளிவாக தெரியாதது போல, மயக்கம் காரணமாக ஆத்மா தெளிவாக தெரியவில்லை.

ஸர்பதாராதிபிர்பேதரைந்யதா வஸ்துகல்பநம் । வ்யோமாதிநா ஸரூபாத்யைரந்யதாத்மா ப்ரகல்ப்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

பாம்பு வடிவம் போன்ற வேறுபாடுகளை கற்பனை செய்து பொருள்களை வேறுபடக் காண்பது போல, ஆகாயம் முதலான வடிவங்களால் ஆத்மா வேறுபடக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது.

ப்ரத்யக்ஷமபி யத்த்ரவ்யந்துர்தர்ஶமிதி பாஷதே । வ்யோமாதிநா ஸரூபாத்யைரந்யதா கல்பிதைஸ்ததா ॥ ௧,௨௩௬.

பொருள் நேரில் தெரிந்தாலும், அதை காண்பது கடினம் என்று சொல்வார்கள்; அதுபோல், ஆகாயம் முதலான கற்பனை வடிவங்களால் அது வேறுபடக் கருதப்படுகிறது.

ததா ஹி ரஜ்ஜுருரகஃ ஶுக்திஃ காரஜதம் யதா । ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாபதாயாம்பஸ்த்ரு'ப்திம் விஷ்ணோ ததா ஜகத் ॥ ௧,௨௩௬.

கயிறு பாம்பாகவும், சிப்பி வெள்ளியாகவும் தோன்றுவது போல, மிருகமாயை வழியில் தண்ணீர் இருப்பதாக நினைப்பது போல, விஷ்ணுவே, இந்த உலகமும் அப்படியே.

ஹாஹிஷ்ணோத்விஜா கதி த்போஹமிதித்ரு' । க்ரஹநாஶாத்புநர்த்யாயந்ப்ராஹ்மண்யம் மந்யதே யதா ॥ ௧,௨௩௬.

துவிஜரே, ஒருவர் 'நான் பசு' என்று நினைத்து, தவறான எண்ணம் நீங்கியபின், மீண்டும் தன்னை பிராமணன் என்று கருதுவது போல.

மாயாவிஷ்டஸ்ததா ஜீவோ தேஹோஹமிதி மந்யதே । மாயாநாஶாத்புநஃ ஸ்வீயரூபம் ப்ரஹ்மாஸ்மி மந்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

அதேபோல், மாயையால் மூடப்பட்ட உயிர், 'நான் இந்த உடல்' என்று நினைக்கிறது; மாயை அழிந்தபின், மீண்டும் 'நான் பிரம்மம்' என்று தன் உண்மையான ரூபத்தை நினைக்கிறது.

க்ரஹநாஶாத்யதா மாந்யஜநோக்ரூரமவேக்ஷதே । ஸ்வரூபதர்ஶநாச்சாயம் மாயா நாஶந்தயா விநா ॥ ௧,௨௩௬.

தவறான எண்ணம் நீங்கியபின், மதிப்பிற்குரியவர் கொடூரராக தெரிந்தது போல, தன் சொந்த ரூபத்தை காண்பதால், இந்த மாயை அழிகிறது.

அநாதித்வம் ஸமம் த்வாப்யாம் ஸ்வரூபம் தத்விலக்ஷணம் । ஏகஃ ஸத்யம் ததா பாகீ விசாரேண பரம் ம்ரு'ஷா ॥ ௧,௨௩௬.

ஆரம்பமின்மை இரண்டிலும் சமமாக இருந்தாலும், அவற்றின் உண்மை தன்மை வேறுபட்டது; ஒன்று உண்மையாக உள்ளது, மற்றொன்று ஆராய்ந்தால் பொய்யாகும்.

அஜோபி ஹி ஸக்ரு'த்ப்ரேத்ய ஸம்பவாம்யாத்மமாயயா । மாயேச்சயா த்விதா ஸ ஸ்யாத்பதிஃ பத்நீ ஸுகம் ஜகத் ॥ ௧,௨௩௬.

பிறவியில்லாதவனாக இருந்தாலும், என் சொந்த மாயையால் ஒருமுறை பிறக்கிறேன்; மாயையின் விருப்பத்தால், நான் கணவன், மனைவி, இன்பம், உலகம் என்று இரண்டாகப் பிரிகிறேன்.

அஷ்டாவிம்ஶதிபேதைஸ்து த்ரைகுண்யம் வித்யதே ப்ரு'தக் । சதுரஶீதிர்லக்ஷ்யந்தே நரநார்யாக்ரு'தீநி ச ॥ ௧,௨௩௬.

இருபத்தெட்டு வகை வேறுபாடுகளால் மூன்று குணங்கள் தனித்தனியாக அறியப்படுகின்றன; நாற்பத்து நான்கு ஆண், பெண் வடிவங்களும் காணப்படுகின்றன.

ஏஷுவிஶ்வம் ப்ரபவதி கண்டஜம் மாயயா யதா । ஆதாவந்தே ச ஸந்த்யேதே நாமரூபக்ரியாதயஃ ॥ ௧,௨௩௬.

இந்த உலகம் முழுவதும், மாயையால் பல பகுதிகளாகப் பிரிந்து தோன்றுகிறது; ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும், பெயர், உருவம், செயல் போன்றவை எப்போதும் இருக்கின்றன.

ஸத்தாவகல்பநம் காலே ந ஸந்தி பரமார்ததஃ । யதா ரதாதயஃ ஸ்வப்நே ஸந்தோ நைவ ச ஸத்யதஃ ॥ ௧,௨௩௬.

காலத்தில் தோன்றும் இருப்பு உண்மையில் இல்லை; கனவில் காணும் ரதம் போன்றவை உண்மையில் இல்லாததுபோலவே.

ததா ஜாக்ரதவஸ்தாயாம் பூதாநி ந து ஸந்நிதௌ । த்வைரூப்யம் மாயயா யாதி ஜாக்ரத்ஸ்வப்நபதஜ்ஞ (க்ஷ) யோஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அதைப்போல் விழித்திருக்கும் நிலையில் உயிர்கள் உண்மையில் இல்லை; விழிப்பு, கனவு ஆகிய நிலைகளுக்கிடையே இருமை மாயையால் தோன்றுகிறது.

ஏவமேதத்பரம் ப்ரஹ்ம ஸ்வப்நஜாக்ரத்பதத்வயே । ஸுஷுப்தமசலம் ரூபமத்வயம் பதமுச்யதே ॥ ௧,௨௩௬.

இவ்வாறு, அந்த பரம பிரம்மம், கனவும் விழிப்பும் ஆகிய நிலைகளில், அசையாத, இருமையில்லாத, ஆழ்ந்த நித்திரை நிலையாக அழைக்கப்படுகிறது.

மாயாவிசாரஸித்தைவ விசாரேண விலீயதே । ஆபாதரஹிதா ஸாபி கல்பநா காலவர்திநீ ॥ ௧,௨௩௬.

மாயை ஆராய்ச்சியால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது; அதே ஆராய்ச்சியால் அது களைவதும் ஆகிறது. அந்த எண்ணமும், பொருள் இல்லாதது, காலத்தில் மட்டும் தோன்றும் கற்பனைதான்.

ஏவம் தஸ்யா (தாத்யா) த்மநாதித்யம் ஸித்தமேகஸ்ய ஸத்யஜா । ஸதோஸ்தித்வம் வஸாதித்வாதஸ்தித்வாஸத்யதாம் ததஃ ॥ ௧,௨௩௬.

அவ்வாறு, அந்த ஒருவருக்காக, ஆத்மாவால் ஒரே உண்மை நிரூபிக்கப்படுகிறது; உண்மையின் இருப்பால், பொய்யின் இல்லாமை தெளிவாகிறது.